အခန်း (၁၆၃-၁၆၄)
Vol. 16 Ch. 163-164
အခန်း ၁၆၃- ‘ရှန်းချင်းယီ ကလေးလိုချင်ပြီ
[‘ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထိုးနှက်ချက်’ သင်၏ လက်သီးသည် မည်သည့် ခုခံကာကွယ်မှုမျိုးကိုမဆို (ဥပမာ- မန္တန်များ၊ ရတနာလက်နက်များ၊ အဆောင်လက်ဖွဲ့များ၊ အစီအရင်များနှင့် အခြားအရာများ) ကျော်ဖြတ်ကာ ပစ်မှတ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။]
[‘ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထိုးနှက်ချက်’- အခြေခံအဆင့် - ၁%]
ချန်အန်သည် သူ၏ရှေ့မှောက်က အကြောင်းကြားစာကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။
မည်သည့် ခုခံကာကွယ်မှုကိုမဆို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ တိုက်ရိုက်ထိခိုက်မှုပေးနိုင်တာပေါ့လေ။
ဤ ‘ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထိုးနှက်ချက်’ သည် မိမိကိုယ်ကို ခုခံကာကွယ်ရေး ရတနာလက်နက်များဖြင့် အထပ်ထပ် ဆင်ယင်ထားသည့် မြေခွေးမိစ္ဆာမကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ နှိမ်နင်းရန်အတွက် ပေါ်ပေါက်လာခြင်း မဟုတ်ပါလော။
ယခင်က ရရှိထားသည့် သူတော်စင်မန္တန်နှင့်သာ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သူသည် ထိုမြေခွေးမိစ္ဆာမကို အပိုင်ချုပ်ကိုင်ရန် အလုံးစုံ ပြည့်စုံသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ ချန်အန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။
ဤစနစ်က တကယ်ကို အလိုက်သိလွန်းလှသည်။ သူ ဘာလိုနေလဲဆိုသည်ကို ကြည့်ပြီး လိုအပ်သည်ကို ကွက်တိ ပေးအပ်တတ်ပေသည်။
တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှသည့် အရာတစ်ခုပင်။
ချန်အန်သည် ဆက်လက်တွေးတောပြီးနောက် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ကြာရှည်မနေတော့ပေ။
သူသည် ဇနီးသည် လေးဦးအား အပြင်သို့ ခေတ္တခဏ သွားစရာရှိကြောင်း ပြောကာ ဂူဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
သူသည် ‘ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထိုးနှက်ချက်’ ၏ စွမ်းအားကို အပြင်ထွက်၍ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲတွင်မူ စမ်းသပ်ရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။
လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုလုံးကို ဖြိုချမိသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်မိသည်။
မကြာမီပင် ချန်အန်သည် သံလျက်ကို စီးနင်းပျံသန်းလာခဲ့ပြီး အနီးနားရှိ ကျောက်မိုင်းဟောင်းတစ်ခုသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။
ဤကျောက်မိုင်း၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ အလွန် ထူးခြားလှသည်။
ကျောက်နံရံများထဲတွင် ထူးခြားသော ဒြပ်စင်မျိုးစုံ ရောနှောနေပြီး သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်နေသည့် တောင်စောင့်အစီအရင်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းထားသည်။
၎င်းမှာ သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းလော သို့မဟုတ် လူလုပ်ဖန်တီးထားခြင်းလော ဆိုသည်ကိုမူ မသိရပေ။
လက်ရှိအခြေအနေမှာ ထိုကဲ့သို့သော အစီအရင်ရှိနေခြင်းကြောင့် ဤကျောက်မိုင်းကို မည်သူမျှ မတူးဖော်နိုင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤတောင်စောင့်အစီအရင်မှာ တကယ်ကို အစွမ်းထက်လှသည်။ ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးပင်လျှင် ၎င်းကို အစင်းရာထင်အောင် လုပ်ရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။
တကယ်တော့ အဓိကအချက်မှာ ဤကျောက်မိုင်းထဲက ကျောက်တုံးပစ္စည်းများမှာ သိပ်ပြီး တန်ဖိုးမရှိခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။
အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသူများက ဤကျောက်မိုင်းကို စိတ်မဝင်စားကြသလို၊ စိတ်ဝင်စားသူများကလည်း အစီအရင်ကို မဖျက်ဆီးနိုင်ကြပေ။
“စမ်းသပ်ဖို့ အကောင်းဆုံးနေရာပဲ”
ချန်အန်သည် စိတ်ထဲက တွေးလိုက်ပြီး တောင်ပေါ်ရှိ ကျောက်နံရံတစ်ခုကို သူ၏ ခွန်အားအပြည့်ဖြင့် ချက်ချင်း လက်သီးတစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ‘ဒုန်း’ ဟူသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူ၏ လက်သီးသည် ကျောက်နံရံကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ကျောက်နံရံမှာ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိပေ။
ရွှေအမြုတေအဆင့် ပထမအလွှာရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကိုပင် အသက်ပျောက်စေနိုင်သည့် ချန်အန်၏ ပြင်းထန်သော လက်သီးခွန်အားကို ဤကျောက်မိုင်း၏ တောင်စောင့်အစီအရင်က အလုံးစုံ စုပ်ယူသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် သူသည် လက်သီးကို ထပ်မံရွယ်လိုက်ပြီး မည်သည့်စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းမှ မပြဘဲ ‘ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထိုးနှက်ချက်’ ကို အသုံးပြုကာ ကျောက်နံရံကို ရုတ်တရက် ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။
နောက်တစ်ကိုယ်၌ ပြင်းထန်လှသော ‘ဒုန်း’ ဟူသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ခုနက လုံးဝ မတုန်မလှုပ်ရှိခဲ့သော ကျောက်နံရံသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အက်ကွဲကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မြေပြင်တစ်ခုလုံး ပြိုကျကာ ကျောက်တုံးများ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်လျက် ကျောက်ပုံကြီးအဖြစ် ပြိုကျပျက်စီးသွားတော့သည်။
“တကယ် အစွမ်းထက်တာပဲ!”
“တောင်စောင့်အစီအရင်ကို တကယ်ပဲ ကျော်ဖြတ်ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့တာပဲ!”
“အတုမဲ့ပဲ”
ချန်အန်သည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။
ယခုအချိန်မှစ၍ သူသည် ထိုမြေခွေးမိစ္ဆာမနှင့် တွေ့ဆုံရမည်ကို စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူသည် ထိုမြေခွေးမိစ္ဆာမနှင့်ပင် တွေ့ဆုံချင်နေမိသေးသည်။
ယခုအခါ သူတော်စင်မန္တန်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထိုးနှက်ချက်တို့၏ အစွမ်းထက်မြက်မှုများ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူသည် မြေခွေးမိစ္ဆာမကို အနိုင်ယူပြီး သူမ၏ ရတနာလက်နက်အားလုံးကို လုယူနိုင်မည်ဟု လုံးဝ ယုံကြည်မှု ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက်တွင်မူ။
ချန်အန်သည် ကျောက်မိုင်းအတွင်း၌ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့သည်။ သူသည် ကျောက်နံရံကို မြင်တိုင်း ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်ပြီး ‘ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထိုးနှက်ချက်’ ၏ စွမ်းအားကို ဆက်တိုက် စမ်းသပ်နေခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ရှားပါးကျောက်ရိုင်းအချို့ကို ကောက်ယူကာ ငွေရှာနိုင်ခဲ့သေးသည်။
သူ အများကြီးတော့ မကောက်ခဲ့ပေ။ အခြေခံအားဖြင့် ကျောက်ရိုင်းဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကိုသာ ကောက်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့မဟုတ် အရောင်အသွေးစုံလင်ပြီး လှပသော ကျောက်စိမ်းရိုင်းများကို မြင်လျှင် ကောက်ယူကာ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်ထားလိုက်ပြီး အိမ်ရှိ ဇနီးသည်များနှင့် သမီးငယ်များအတွက် ပြန်လည်ယူဆောင်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
တစ်နာရီကြာပြီးနောက်။
ချန်အန်သည် သူ၏လက်သီးချက်များကြောင့် မှတ်မိနိုင်စရာမရှိအောင် ပျက်စီးသွားသော ကျောက်မိုင်းဟောင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး ဓားပျံကို စီးနင်းကာ အိမ်သို့ ပြန်လည်ပျံသန်းလာခဲ့သည်။
သူ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူ၏ ဇနီးသည်များမှာ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်၍ စကားပြောနေကြဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သို့သော်လည်း ထမင်းစားပွဲမှာမူ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ချန်အန်သည် သူ၏ ဇနီးသည်များမှာ သူ ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
“ယောက်ျား... ခုနက ဘယ်သွားနေတာလဲ”
ဝမ်ကျိယန်က မကျေမနပ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ချန်အန်သည် ခုနက အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက အပြင်သို့ ခေတ္တခဏ သွားစရာရှိသည်ဟုသာ ပြောခဲ့ပြီး အခြားဘာမှ မပြောဘဲ ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမသည် ဘာမှမသိရဘဲ အမှောင်ချခံထားရသည့် ခံစားချက်ကို မနှစ်သက်ပေ။
ဇနီးသည်များ၏ မကျေနပ်မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မြင်သောအခါ ချန်အန်သည်လည်း ခုနက မိမိ၏ အမှားကို သတိပြုမိသွားသည်။
သူသည် ကုလားထိုင်ကို ဆွဲယူကာ ထိုင်လိုက်ပြီး စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် တောင်းပန်လိုက်သည်။ “ခုနက ကိုယ့်အမှားပါ။ ကိုယ် အလျင်စလို ဖြစ်သွားပြီး ဘာမှသေသေချာချာ မပြောဘဲ ထွက်သွားမိလို့ မိန်းမတို့ကို စိုးရိမ်စေခဲ့ပြီ”
ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် ကျောက်မိုင်းမှ ကောက်ယူလာခဲ့သည့် အရောင်အသွေးစုံလင်သော ကျောက်ရိုင်းများကို သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ထုတ်ယူကာ ထမင်းစားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြလိုက်သည်။
ဇနီးသည်များက ထိုအကြောင်းကို ကြားရသောအခါ နားလည်ပေးနိုင်ကြောင်း ပြောကြပြီး၊ နောင်ကျရင် အပြင်သွားသည့်အခါ ဘာသွားလုပ်မည်ကို သေသေချာချာ ပြောပြရန်နှင့် သူတို့ကို စိုးရိမ်မပူပန်စေရန် ပြောဆိုကြသည်။
ထို့နောက်တွင်မူ သူတို့အားလုံးသည် ထမင်းစားပွဲပေါ်ရှိ ကျောက်ရိုင်းများကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဤကျောက်ရိုင်းများမှာ အလွန်တောက်ပလှပြီး အချော ကိုင်လိုက်လျှင် အမျိုးမျိုးသော လက်ဝတ်ရတနာများအဖြစ် ပြုလုပ်နိုင်ပေသည်။
သူ၏ ဇနီးသည်များမှာ အလွန် သဘောကျသွားကြသည်။
“ယောက်ျား... ဒီကျောက်ရိုင်းတွေက တကယ်လှတာပဲ။ ဒါတွေကို ကျွန်မတို့အတွက် လက်ဝတ်ရတနာလေးတွေအဖြစ် သွေးပေးနိုင်မလားဟင်”
ဆောင်ဟွာယင်းက တိုးညင်းသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ချန်အန်အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စအသေးအမွှားလေးကို ငြင်းပယ်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။ သူက ချက်ချင်းပင် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “ရတာပေါ့... နောက်မှ အချိန်ရရင် မိန်းမတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် ကိုယ်တိုင် သွေးပေးထားတဲ့ သီးသန့်လက်ဝတ်ရတနာ တစ်စုံစီ လုပ်ပေးမယ်နော်”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ယောက်ျား”
ဆောင်ဟွာယင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထိုင်ရာမှထကာ ချန်အန်၏ ပါးကို ပျော်ရွှင်စွာ နမ်းလိုက်သည်။
ကျန်ရှိသော ဇနီးသည် သုံးဦးကလည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြသည်။
ချန်အန်က သူတို့ကို မေးလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့ စကားမစပ်... မိန်းမတို့ လိုချင်တဲ့ လက်ဝတ်ရတနာ ပုံစံမျိုး ရှိရင်ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လို လိုချင်လဲဆိုတဲ့ တောင်းဆိုချက် ရှိရင် ဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ကို ပြောလို့ရတယ်နော်”
“ယောက်ျား... ကျွန်မကတော့ ဒီ ပန်းနုရောင် ကျောက်ရိုင်းလေးကို လိုချင်တယ်။ ဒါလေးကို နားကပ်တစ်စုံအဖြစ် သွေးပေးပါနော်” ဆောင်ဟွာယင်းက ပထမဆုံး စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“အင်းပါ... ရတာပေါ့”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချန်အန်သည် ကျန်ရှိသော ဇနီးသည် သုံးဦးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ကျန်တဲ့ သုံးယောက်ကော... ဘယ်လို လိုချင်လဲ”
ဂူရှင်းယွဲ့က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ အပြာရောင် ကျောက်ရိုင်းတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ယောက်ျား... ကျွန်မကတော့ ဒီ အပြာရင့်ရောင် ကျောက်ရိုင်းလေးကို လိုချင်တယ်။ ဒါလေးကို လက်စွပ်နှစ်ကွင်းအဖြစ် သွေးပေးပါဦး... ကျွန်မတို့ တစ်ယောက်တစ်ကွင်းစီ ဝတ်ကြတာပေါ့”
......................................................
အခန်း ၁၆၄- ‘ရှန်းချင်းယီ ကလေးလိုချင်နေပြီ (၂)
ဝမ်ကျိယန်သည် အလယ်နားရှိ ခရမ်းရောင်ကျောက်ရိုင်းလေးကို သဘောကျသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ယောက်ျား.. ကျွန်မကတော့ ဒီခရမ်းရောင်ကျောက်ရိုင်းလေးကို နှင်းဆီပန်းပွင့်ပုံဖော်ထားတဲ့ ဆံထိုးလေးအဖြစ် သွေးပေးစေချင်တယ်”
ရှန်းချင်းယီကမူ သူမ၏ ညီမသုံးဦးနှင့်မတူဘဲ ခပ်ဖွဖွလေးပြုံးကာ ဆိုသည်။
“ယောက်ျား... ကျွန်မကတော့ ဘာဖြစ်ဖြစ်ရပါတယ်။ ယောက်ျားစိတ်ကြိုက် အဆင်ပြေမယ့် လက်ဝတ်ရတနာလေးတစ်ခုခုပဲ သွေးပေးပါ”
ဇနီးသည်များ၏ တောင်းဆိုချက်များကို မှတ်သားပြီးနောက် ချန်အန်သည် ကျောက်ရိုင်းများအပြည့် တင်ထားသည့် စားပွဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် သမီးငယ်နှစ်ယောက်ထံ သွားကာ သူတို့ ဘာလိုချင်လဲဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ချန်ယုကျန်းသည် သူမ၏မိခင်ကဲ့သို့ပင် ပန်းရောင်ကျောက်ရိုင်းလေးကို ရွေးချယ်ပြီး နားကပ်တစ်စုံ လိုချင်ကြောင်း ပြောသည်။
ချန်အန်ကမူ သူမသည် နားကပ်ဝတ်ရန် ငယ်လွန်းသေးသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် နားကပ်အစား လက်ကောက်တစ်ကွင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပြုလုပ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ချန်ယိခဲ့မှာမူ စကားမပြောတတ်သေးသဖြင့် ချန်အန်က သူမအား ကျောက်ရိုင်းအရောင်ကိုသာ ရွေးချယ်စေပြီး ၎င်းကို ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားလေးအဖြစ် သွေးပေးရန် စီစဉ်လိုက်သည်။
ထို့နောက်ပိုင်း အချိန်များတွင် ဇနီးသည်များနှင့် သမီးငယ်များမှာ မိမိတို့ကိစ္စနှင့်မိမိတို့ အလုပ်ရှုပ်နေကြစဉ်၊ ချန်အန်သည် မိမိအခန်းသို့ ပြန်ကာ လက်ဝတ်ရတနာများကို စတင်ပြုလုပ်တော့သည်။
ကျောက်သွေးသည့် နည်းလမ်းမှာ အလွန်ရိုးရှင်းပါသည်။ သူ၏ အစွမ်းထက်လက်ချောင်းကို အသုံးပြု၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း သွေးယူခြင်း ဖြစ်သည်။
တစ်နာရီမပြည့်မီအချိန်အတွင်းမှာပင် စုစုပေါင်း လက်ဝတ်ရတနာ ခြောက်ခုကို အချောသတ် သွေးပြီးသွားခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် ထိုပစ္စည်းများကို လိုက်လံပေးအပ်တော့သည်။
ဆောင်ဟွာယင်းသည် သူမ တောင့်တနေခဲ့သော ပန်းရောင်နားကပ်လေးကို ရရှိသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် ချန်အန်အား ဝတ်ဆင်ပေးရန် ပူဆာတော့သည်။ သူမသည် ပန်းတစ်ပွင့်လို ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
“ယောက်ျား... ကျွန်မနဲ့ လိုက်ဖက်ရဲ့လားဟင်”
“အရမ်းလိုက်တာပဲ... ကိုယ်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီ”
“ယောက်ျားကလည်း... စိတ်လှုပ်ရှားနေမယ့်အစား လက်တွေ့ပြလိုက်တာက ပိုကောင်းတာပေါ့”
ဆောင်ဟွာယင်းသည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူမ၏ခါးမှ ပိုးသားခါးပတ်ကြိုးကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး ချန်အန်၏လက်ကို ဆွဲကာ ကုတင်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။ သူမသည် ချန်အန်အား သူမအပေါ်သို့ အုပ်မိုးစေပြီး သူမ၏ နားသီးလေးထက်က ပန်းရောင်နားကပ်လေးကို ငေးမောကြည့်ရှုခွင့် ပေးလိုက်သည်။
မကြာမီပင် နားကပ်လေးသည် တုန်ခါလှုပ်ရှားသွားပြီး ဝေဝါးသော အလင်းရောင်တောက်တောက်လေးများ ဖြာထွက်လာခဲ့တော့သည်။
[ဆေးဖော်စပ်ခြင်းအတွေ့အကြုံ +၄၊ သစ်သားဓာတ် ဝိညာဉ်မြစ်ချင်း အလားအလာ +၄]
ဆောင်ဟွာယင်း၏ အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ချန်အန်သည် ဝမ်ကျိယန်၏ အခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့သည်။
ဤအချိန်တွင် ဝမ်ကျိယန်သည် ကုတင်ထက်၌ တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ ကျင့်ကြံနေပြီး၊ သူမ၏သမီးဖြစ်သူ ချန်ယိခဲ့မှာမူ ဘေးနားတွင် လက်သီးသိုင်း ကျင့်နေလေသည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ ယနေ့နံနက်ခင်းက မြင်ကွင်းနှင့် အတိအကျပင် တူညီနေသည်။
“ယောက်ျား... လက်ဝတ်ရတနာ သွေးလို့ပြီးပြီလား”
“အမြန်ထုတ်ပြပါဦး”
ဝမ်ကျိယန်က မစောင့်နိုင်မဆိုင်းနိုင်ဘဲ လောဆော်လိုက်သည်။
ချန်အန်ကမူ ချက်ချင်းထုတ်မပြသေးဘဲ ကုတင်အနားသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်။
“ကိုယ့်ကို တစ်ချက်နမ်း... ဒါဆို ထုတ်ပေးမယ်”
“အိုင်းယား... ရှင်ကတော့လေ... တကယ် စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတယ်!”
“နမ်းမှာလား... မနမ်းဘူးလား”
“မွ..နမ်းပြီးပြီ... အခု စိတ်ကျေနပ်ပြီလား။ အမြန်ထုတ်ပြတော့”
“ရော့... မင်းလိုချင်တဲ့ ဆံထိုးလေး။ လှရဲ့လား”
ချန်အန်သည် စိတ်အာရုံတစ်ခုဖြင့် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ခရမ်းရောင်ဆံထိုးလေးကို ထုတ်ယူကာ ဝမ်ကျိယန်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကျိယန်သည် ဆံထိုးလေးကို လှမ်းယူကာ ၎င်းပေါ်ရှိ လက်ရာမြောက်လှသော နှင်းဆီပန်းပွင့်ပုံဖော်ချက်များနှင့် အဆုံးသတ်တွင် တွဲလောင်းဆွဲထားသည့် အရောင်အသွေးစုံလင်သော ပုတီးစေ့လေးများကို ကြည့်ရင်း လက်ကမချနိုင်အောင် သဘောကျနေတော့သည်။
“ယောက်ျား... ကျွန်မ ဒါလေးပန်ရင် လှမလားဟင်”
ဝမ်ကျိယန်၏ လှပသော မျက်နှာလေးထက်တွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
ချန်အန်က ရိုးသားစွာပင် ဆိုလိုက်သည်။ “အတိုင်းထက်အလွန် လှပလွန်းပါတယ်။ လှလွန်းလို့ အခုချက်ချင်းပဲ မင်းနဲ့ ချစ်တင်းနှီးနှောချင်စိတ် ပေါက်လာပြီ”
“ရှင်ကတော့လေ တော်တော်ဖြစ်နေ။ ပြောလိုက်ရင် ဆယ်ခွန်းမှာ ရှစ်ခွန်းက ချစ်တင်းနှီးနှောဖို့ချည်းပဲ။ တကယ် စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတယ်!”
ဝမ်ကျိယန်က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။
ချန်အန်ကမူ မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ကျိယန်... ကိုယ်က မင်းရဲ့ဆံထိုးအမြီးနားမှာ ပုတီးစေ့လေးတွေ အများကြီး သီးသန့်တွဲလောင်းဆွဲပေးထားတာ။ ဒီပုတီးစေ့လေးတွေက ဘာအတွက် သုံးတာလဲဆိုတာ မင်းသိလား”
“အလှဆင်ဖို့ကလွဲလို့ အခြားဘာသုံးစရာ ရှိဦးမှာလဲ” ဝမ်ကျိယန်က ဝေခွဲမရသည့် ပုံစံဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ချန်အန်က အလွန်အမင်း အောက်ခြေလွတ်သော ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒီပုတီးစေ့လေးတွေရဲ့ အသုံးဝင်ပုံကတော့... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ခါလှုပ်ရှားလာတဲ့အခါ သူတို့တွေကလည်း လိုက်ပြီး လှုပ်ခါလာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါ အချင်းချင်း ရိုက်ခတ်မိပြီး တူရိယာသံလို ကြွပ်ဆတ်တဲ့ အသံလေးတွေ ထွက်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒါက တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာ”
ဝမ်ကျိယန် ထိုအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားပြီး ချန်အန်ကို ဆူပူလေတော့သည်။ “ရှင် နည်းနည်းလောက် ရိုးရိုးသားသား မနေနိုင်ဘူးလား။ ရှင့်ခေါင်းထဲမှာ ဒီလိုအရာတွေချည်းပဲ ပြည့်နေတယ်။ တကယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖို့ ကောင်းတယ်”
“အဲဒါတွေကို ဂရုမစိုက်စမ်းပါနဲ့။ ကိုယ် အခုပဲ ဒီဆံထိုးရဲ့ အစွမ်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်ပြီ”
ချန်အန်သည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ဝမ်ကျိယန်၏ ခါးပတ်ကြိုးကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်ပြီး သူမနှင့်အတူ ပုတီးစေ့လေးများ ရိုက်ခတ်သံ သာယာမြိန်ရှက်ဖွယ် ထွက်ပေါ်လာမည့် အသံကို နားထောင်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။
ဝမ်ကျိယန်ကမူ သူ၏ ပေါင်ကို တဗုန်းဗုန်း ထုရိုက်ကာ ပျာပျာသလဲ ပြောရှာသည်။ “ရှင် အသေစောချင်လို့လား... ဖယ်စမ်းပါ။ ရှင့်သမီးက အခန်းထဲမှာ လက်သီးကျင့်နေတုန်းပဲဥစ္စာ။ ရှင် အလုပ်တစ်ခုခုလုပ်ရင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မငဲ့ကွက်ဘူးလား”
“ မှန်ပါတယ်။ ကိုယ် သတိလွတ်သွားတယ်”
ချန်အန်က ပြုံးလျက် ဝမ်ကျိယန်ကို နမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကုတင်ပေါ်မှ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ဆင်းကာ သမီးဖြစ်သူ ချန်ယိခဲ့အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ချန်ယိခဲ့လေး... မကျင့်နဲ့တော့နော်။ မနက်ကတည်းက ကျင့်နေတာ အခုတော့ အိပ်စက်အနားယူရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။ မဟုတ်ရင် အရပ်ရှည်ဖို့ ခဲယဉ်းလိမ့်မယ်”
“အော်... ဒါက ဖေဖေ သမီးလေးအတွက် သီးသန့်သွေးပေးထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားလေးလေ။ သဘောကျရဲ့လား”
“လာ... ဖေဖေ ဆွဲပေးမယ်နော်”
အရာအားလုံး ပြီးမြောက်သွားပြီးနောက် ချန်အန်သည် ‘အိပ်မွေ့ချမန္တန်’ ကို အသုံးပြုကာ သမီးဖြစ်သူ ချန်ယိခဲ့အား ချိုသာသော မျက်နှာလေးဖြင့် အိပ်မောကျသွားစေသည်။
ထို့နောက် သူမအား ဘေးရှိ မိမိအခန်းသို့ ပို့ဆောင်ကာ သိပ်လိုက်သည်။
ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် ဝမ်ကျိယန်၏ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ ကုတင်ပေါ်သို့ မစောင့်နိုင်မဆိုင်းနိုင်ဘဲ လှိမ့်ဝင်သွားတော့သည်။
မကြာမီပင် ကုတင်ထက်မှ ပုတီးစေ့လေးများ အချင်းချင်း ရိုက်ခတ်မိသံ ကြွပ်ဆတ်ဆတ်လေးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်သာယာပြီး မိန်းမောစရာ ကောင်းလှပေသည်။
[မီးဓာတ် ဝိညာဉ်မြစ်ချင်း အလားအလာ +၄] x ၅
“ရှင်ကတော့ တကယ့်ကို စိတ်စောလွန်းတဲ့ လူပဲ။ ဒီညကျမှ လုပ်မယ်လို့ ကတိပေးထားတာကို... ခဏလေးတောင် မစောင့်နိုင်ဘူးလား”
ဝမ်ကျိယန်သည် ဝတ်ရုံကို ပြန်လည်ဝတ်ဆင်ရင်း ချန်အန်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။
ချန်အန်ကမူ အခွင့်ကောင်းယူလျက် သူမ၏ နူးညံ့ချောမွေ့သော ခြေသလုံးလေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း လိမ်မာပြော့ပျောင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ညကျရင်လည်း... ညကျရင်လည်း ကိုယ် မင်းဆီ လာခဲ့ဦးမှာပါ”
“ရှင် မတော်နိုင်ဘူးလား”
“အင်းပါ... အဆုံးမရှိနိုင်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ယန်လေးက ဒီလောက်အထိ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ပင်ကိုယ်အလှ တရားတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတာကိုး”
“ကဲပါ... ကဲပါ... ရှင်ကတော့ မြှောက်ပင့် စကားတွေပဲ ပြောတတ်တာ။ ရှင့်ရဲ့ မြှောက်ပင့်စကားတွေကို နားငြီးလှပြီ!”
ဝမ်ကျိယန်က စိတ်မရှည်သလို ဟန်ဆောင်လိုက်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူမသည် မျှော်လင့်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။ ညအချိန် ရောက်လာတော့မည်ကို တွေးမိရုံနှင့်ပင် သူမအနေဖြင့် ၎င်း၏ အရသာကို မြည်းစမ်းပြီးသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
ဝမ်ကျိယန်၏ အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက်။
ချန်အန်သည် မကြာမီပင် ရှန်းချင်းယီ၏ အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဂူရှင်းယွဲ့သည်လည်း ထိုအခန်းထဲတွင် ရှိနေပြီး မြေဓာတ်မန္တန်များနှင့်ပတ်သက်၍ သူမ၏ အတွေ့အကြုံများကို ရှန်းချင်းယီထံတွင် တိုင်ပင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ချန်အန် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဂူရှင်းယွဲ့သည် ချက်ချင်းပင် မြေလျှိုးမန္တန်ကို အသုံးပြုကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး သူနှင့် ရှန်းချင်းယီတို့အတွက် နှစ်ယောက်တည်း ကမ္ဘာလေးကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။
“ယောက်ျား... ယွဲ့အာရဲ့ သားအိမ်က ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိသေးဘူး။ သူမ ကလေးမမွေးနိုင်တာလားဟင်”
ချန်အန် ကုတင်နားသို့ လျှောက်သွားကာ မထိုင်ရသေးမီမှာပင် ရှန်းချင်းယီက ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်သည်။
ချန်အန် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားပြီး “မင်း ဘာလို့ ဒီအကြောင်းကို ရုတ်တရက် မေးရတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှန်းချင်းယီက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဂူရှင်းယွဲ့အတွက် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ဆိုသည်။ “ယွဲ့အာက ခုနတင် ကျွန်မကို ရင်ဖွင့်သွားတာလေ။ သူမ ကလေး အမြဲတမ်း မွေးချင်နေတာ... ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ သားအိမ်က အဆင်မပြေဖြစ်နေတယ်လို့ ပြောတယ်”
“အင်း... သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ခုခု အကြောင်းရင်း ရှိနေလို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်လည်း အခုထိ အကြောင်းရင်းကို မရှာဖွေနိုင်သေးဘူး။ နောင်ကျရင် ကိုယ့်ရဲ့ ဗဟုသုတတွေ ပိုပြီး ကြွယ်ဝလာတဲ့အခါ ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာကို သူမအတွက် ရှာဖွေပေးပါ့မယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက ကောင်းကင်မြေကမ္ဘာဂိုဏ်းကို ဝင်ပြီးရင် အဖြေတစ်ခုခု တွေ့နိုင်မလားပေါ့”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချန်အန်က ရှန်းချင်းယီကို ကျီစယ်လိုက်သည်။ “မင်းကိုလည်း ကြည့်ဦး... ယွဲ့အာကျတော့ ကလေးလိုချင်ပေမယ့် မရဘူး။ မင်းကျတော့ မွေးနိုင်ပါလျက်နဲ့ မမွေးချင်ဘူး ငြင်းဆန်နေတယ်၊ တကယ် ဇွတ်တရက်နိုင်တာပဲ”
ရှန်းချင်းယီက နှုတ်ခမ်းလေး စူလိုက်ပြီး “ကျွန်မ မွေးမှာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်လား”
ချန်အန်၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။
“ဟုတ်ကဲ့” ရှန်းချင်းယီက ခေါင်းညိတ်ကာ နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ အခုက အချိန်မကျသေးလို့ပါ။ နောင်တစ်ချိန်ကျရင်တော့ ယောက်ျားအတွက် ကလေး သေချာပေါက် မွေးပေးမှာပါ”
ချန်အန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “ချစ်လှစွာသော ချင်းယီ... ဒါဆို ကိုယ် စောင့်နေမယ်နော်။ အဲဒီကျရင် အနည်းဆုံး ကလေးနှစ်ယောက်တော့ မွေးပေးရမယ် ဟုတ်ပြီလား!”
.......................................................