အခန်း (၁၆၅-၁၆၆)
Vol. 16 Ch. 165-166
အခန်း ၁၆၅- ‘မြေကမ္ဘာဂိုဏ်းထံမှ သတင်းစကား’
စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက်။
ချန်အန်သည် စိတ်အာရုံတစ်ခုဖြင့် သူနှင့် ရှန်းချင်းယီတို့၏ ဖိနပ်များကို ချွတ်လိုက်ပြီးနောက် သန့်စင်ခြင်းအဆောင်လက်ဖွဲ့နှစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူမနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် သန့်စင်လိုက်သည်။
သူသည် ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
တံခါးကိုလည်း ပိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ချန်အန်သည် လက်လှမ်းကာ ရှန်းချင်းယီ၏ ခါးသေးသေးလေးကို ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး ကုတင်ခေါင်းရင်းကို ကျောမှီလျက် ခြေထောက်များကို ကွေးကာ သူမနှင့်အတူ ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် ချစ်တင်းနှီးနှောရန် ချက်ချင်းကြီး စိတ်မစောသေးပေ။
ရှန်းချင်းယီသည် စိတ်ပါဝင်စားလာရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူရတတ်သည့် အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။ သူမနှင့် မဆုံဆည်းမီ အချိန်တိုင်းတွင် သူသည် လေထုကောင်းတစ်ခု ဖန်တီးနိုင်ရန်အတွက် သူမနှင့် အရင်ဆုံး စကားစမြည် ပြောဆိုပေးရလေ့ရှိသည်။
“ချင်းယီ... မင်း ခုနက ကလေးမွေးဖို့ အချိန်မကျသေးဘူးလို့ ပြောတယ်နော်။ ဒါဆို ဘယ်အချိန်ကျမှ မွေးဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ”
ချန်အန်သည် မိမိရှေ့တွင် ရှိနေသော ရှန်းချင်းယီ၏ ခြေဖဝါးလေးများကို ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ ကစားပေးနေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူ ဤကိစ္စကို အလွန် ဂရုစိုက်နေမိသည်။
သူမအနေဖြင့် ဤကိစ္စကို အချိန်ဆွဲနေမည်ကို သူ စိုးရိမ်မိသည်။ ထို့ကြောင့် ကြိုတင်၍ အချိန်အကန့်အသတ်တစ်ခု သတ်မှတ်ထားလိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။
မဟုတ်ပါက “အချိန်မကျသေးဘူး” ဟူသော စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်ဆိုလျှင် ရှန်းချင်းယီအနေဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် စကားပျက်ရန် အခွင့်အရေး အများကြီး ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။
ရှန်းချင်းယီမှာမူ သူမ၏ ခြေထောက်လေးများကို အကစားခံနေရသဖြင့် ယားကျိကျိ ဖြစ်နေရှာသည်။
အချိန်တိုင်းတွင် သူမ၏ တောက်ပပြီး ဝိုင်းစက်နေသော ခြေချောင်းလေးများမှာ ကျုံ့ကာ ကွေးညွတ်သွားတတ်သည်။ ယခုအခါ ချန်အန်၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမသည် ခြေဖဝါးအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး အောင့်အည်းသည်းခံလိုက်ရင်း နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို အသာဟကာ တုန်ရင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ... ကျွန်မကတော့ ယွဲ့အာ ကလေးမွေးပြီးမှ မွေးပေးဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ”
“အင်း... ရှင် အဲဒါကြီးကို ပွတ်မနေနဲ့တော့ရမလား...”
“ယားလို့ပါ-”
ရှန်းချင်းယီသည် နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ နေရခက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် တောင်းပန်တိုးလျှိုးရှာသည်။
သူမ အလွန် ဝေခွဲမရဖြစ်မိသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် ဘာဖြစ်လို့ သူမ၏ ခြေထောက်များကို ဤမျှအထိ ဆော့ကစားရသည်ကို သဘောကျနေရသနည်း။
ဒါက ဘာများ ဆော့လို့ကောင်းလို့လဲ။
သူမ နားမလည်နိုင်ပါ... လုံးဝကို နားမလည်နိုင်ချေ။
ချန်အန်သည် ရှန်းချင်းယီ၏ ခြေထောက်များကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ “ချင်းယီ... မင်းက ယွဲ့အာရဲ့ ခံစားချက်ကို ငဲ့ကွက်ပေးနေတာလား”
“အင်း”
ရှန်းချင်းယီက ခေါင်းညိတ်ကာ မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။
သူမသည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လှပသော ခြေဖဝါးလေးများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ် စောင်းကာ ချန်အန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီတွယ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပုံရသည်။
“သူမက ဟွာယင်းနဲ့ ကျိယန်တို့ ကလေးမွေးတာကို မြင်ဖူးပေမယ့် သူမရဲ့ သားအိမ်က ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိဘူးလေ။ သူမ စိတ်ဓာတ်တွေ အများကြီး ကျနေရပြီလို့ ကျွန်မ ခံစားရတယ်”
“အကယ်၍ ကျွန်မက သူမထက် အရင် ကလေးမွေးလိုက်မယ်ဆိုရင် ညီအမ လေးယောက်ထဲမှာ သူမတစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်ခဲ့တော့မှာ။ အဲဒါက သူမကို ပိုပြီး စိတ်ထိခိုက်သွားစေမှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတယ်”
“ယောက်ျား... နောင်ကျရင် ယွဲ့အာနဲ့ အတူရှိတဲ့အခါ သူမကို ပိုပြီး နှစ်သိမ့်ပေးပါဦးနော်။ သူမကို အများကြီး လျှောက်မတွေးဖို့ ပြောပေးပါဦး”
ရှန်းချင်းယီသည် ထိုင်လိုက်ပြီး ချန်အန်၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ စကားလုံးတိုင်းတွင် သူမ၏ ညီမဖြစ်သူ ဂူရှင်းယွဲ့အပေါ် ထားရှိသည့် ဂရုစိုက်စိုးရိမ်မှုများ အပြည့်အဝ ထင်ဟပ်နေသည်။
ချန်အန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အင်းပါ... ကိုယ် ပြောပေးပါ့မယ်”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ရှန်းချင်းယီအတွက် သီးသန့်သွေးပေးထားသည့် ဆွဲကြိုးလေးကို ထုတ်ယူကာ သူမ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပြုံးလျက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ချင်းယီ... ကိုယ် ဤဆွဲကြိုးလေးကို မင်းအတွက် အချိန်အကြာကြီး ယူပြီး သွေးပေးထားတာ။ မင်းနဲ့ လိုက်ဖက်ရဲ့လားတော့ မသိဘူး”
အမှန်တကယ်တွင်မူ သူ အကြာကြီး မတွေးခဲ့ရပေ။ ဆယ်မိနစ်မပြည့်မီ အချိန်အတွင်းမှာပင် ပြီးစီးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ဇနီးသည်များကို ပြောသည့်အခါတွင်မူ ဇနီးသည်များ တတ်နိုင်သမျှ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး အသိအမှတ်ပြုစေရန်အတွက် မိမိ၏ အလုပ်ကို အနည်းငယ် ချဲ့ကားပြောဆိုရလေ့ရှိသည်။
ရှန်းချင်းယီသည် ချန်အန်ထံမှ ဆွဲကြိုးလေးကို လှမ်းယူကာ မြတ်မြတ်နိုးနိုးဖြင့် ဝိုင်းကြည့်လိုက်သည်။
ဆွဲကြိုးလေးမှာ ကျောက်စိမ်းစိမ်းရောင် ဖြစ်သည်။
ကြိုး၏ အသားမှာလည်း ကျောက်စိမ်းပင် ဖြစ်သည်။
အလယ်ဗဟိုတွင်မူ ကြည်လင်တောက်ပနေသော မြကျောက်တုံးလေးတစ်ခု တွဲလောင်းဆွဲထားသည်။
၎င်းမှာ အလွန် မျက်စိပသာဒဖြစ်ပြီး လှပလွန်းလှပေသည်။
“ယောက်ျား... ရှင့်ရဲ့ စေတနာတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီဆွဲကြိုးရဲ့ အရောင်က ကျွန်မရဲ့ နာမည်နဲ့ တကယ် လိုက်ဖက်တာပဲ။ ကျွန်မ အများကြီး သဘောကျတယ်”
ရှန်းချင်းယီ၏ ရဲရင့်ပြတ်သားပြီး လှပသော မျက်နှာထက်တွင် ညှို့ဓာတ်ပြင်းပြသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ထကာ ချန်အန်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ခွထိုင်လိုက်ပြီး ဆုလာဘ်အဖြစ် သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့ကာ သူ့ကို နမ်းလိုက်တော့သည်။
“မလောက်သေးဘူး... နောက်ထပ် တစ်ချက် ထပ်နမ်းဦး”
ချန်အန်သည် ရှန်းချင်းယီ၏ ရနံ့များ ကျန်ရှိနေသေးသည့် မိမိ၏ နှုတ်ခမ်းများကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်ရင်း၊ သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို ဖက်တွယ်ကာ ရှေ့သို့ ဆွဲယူလျက် အနမ်းများကို ထပ်မံ တောင်းဆိုလိုက်သည်။
ရှန်းချင်းယီအနေဖြင့် ငြင်းပယ်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။
သူမသည် သူမ၏ ဖြူစင်နူးညံ့သော လက်ကလေးကို မြှောက်ကာ နားရွက်နားက ဆံပင်နက်လေးများကို သပ်လိုက်ပြီးနောက် ချန်အန်၏ လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်ကာ ခေါင်းငုံ့လျက် သူ့ကို နမ်းရှိုက်လိုက်တော့သည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ သူမသည် မတ်မတ်ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းနေပြီး အသက်ရှူသံများလည်း အနည်းငယ် ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေရှာသည်။
“ယောက်ျား... ကျွန်မကို ဒီဆွဲကြိုးလေး ဆွဲပေးလို့ရမလားဟင်”
“ရတာပေါ့... အခုပဲ ဆွဲပေးမယ်နော်”
မိမိရှေ့တွင် ရှိနေသော ရေလိုကြည်လင်သည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် လှပနူးညံ့နေသည့် ရဲရင့်သော မိန်းမလှလေးကို ကြည့်ရင်း ချန်အန်သည် အနည်းငယ် မိန်းမောသွားရသည်။ သူသည် ဆွဲကြိုးကို ကောက်ယူကာ သူမအား ဆွဲပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။
သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို ခင်ပွန်းဖြစ်သူက စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်းချင်းယီ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
“ယောက်ျား... ကျွန်မက အဲဒီလောက်တောင် ကြည့်ကောင်းလို့လား။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့တင် ရှင့်ကို မိန်းမောသွားစေနိုင်တယ်ပေါ့”
“အင်း... ချင်းယီ၊ မင်းက တကယ်ကို လှလွန်းပါတယ်”
ချန်အန်သည် ရှန်းချင်းယီအား ဆွဲကြိုးလေး ဆွဲပေးပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ သူမ၏ ဝိုင်းစက်သော မျက်နှာလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ရင်ထဲက လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ချီးမွမ်းလိုက်သည်။
ရှန်းချင်းယီကလည်း ပြုံးလျက် ပြန်လည် မြှောက်တွေးပေးသည်။
“ယောက်ျားလည်း တကယ့်ကို ခန့်ညားတာပဲ။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျွန်မ ပထမဆုံး စတွေ့ကတည်းက စိတ်ဝင်စားခဲ့တာ။ အဲဒီညကဆို ရှင့်အကြောင်းကို အိပ်မက်တောင် မက်ခဲ့သေးတယ်”
“ဘာအိပ်မက် မက်ခဲ့တာလဲ”
ချန်အန်၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ မြင့်တက်သွားပြီး အတော်လေး အံ့သြသွားမိသည်။
သူသည် ယခင်က ရှန်းချင်းယီသည် အမျိုးသားများကို ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်မဝင်စားခဲ့သူဟု အမြဲ ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခု ကြည့်ရသည်မှာ ထိုအချိန်တုန်းက သူမ၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခါနိုင်မည့်သူနှင့် မတွေ့ဆုံခဲ့သေး၍သာ ဖြစ်ပုံရသည်။
အမှန်တကယ်တော့ ဤရဲရင့်သော မိန်းမလှလေးသည်လည်း ကိလေသာဆန္ဒရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးပင် မဟုတ်ပါလော။
ရှန်းချင်းယီကမူ သူမ ဘာအိပ်မက်မက်ခဲ့သည်ကို ချက်ချင်းကြီး ပြောမပြသေးဘဲ သူ သိချင်အောင် အချိန်ဆွဲထားလိုက်သည်။
“ရှင်ပဲ ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး”
“ဖောက်ပြန်နေတာတို့၊ လမ်းပေါ်က မိန်းကလေးတွေကို လိုက်ပရောပရည်လုပ်နေတာတို့ အိပ်မက်မက်ပြီး မင်းက ကိုယ့်ကို သတ်ပစ်တာမျိုးလား”
ချန်အန်က ပြုံးလျက် ကျီစယ်လိုက်သည်။
ရှန်းချင်းယီသည် ဤစကားကြောင့် သဘောကျသွားပြီး ရယ်မောမိတော့သည်။ သူမ၏ မျက်တောင်ရှည်ကြီးများနှင့် ဖီးနစ်မျက်ဝန်းလေးများမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားပြီး ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ယောက်ျား... ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက အဲဒီလို လောကဝတ်မရှိ အောက်ခြေလွတ်နေတဲ့ အမျိုးသားတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြိုက်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ကို တွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျွန်မ မှားသွားမှန်း သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ရှင့်ကို အများကြီး ချစ်တယ်...”
....................................................
အခန်း ၁၆၆- ‘မြေကမ္ဘာဂိုဏ်းထံမှ သတင်းစကား (၂)’
“အဲဒီလိုလား”
ချန်အန်သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ အောက်ခြေလွတ်တဲ့ စရိုက်နဲ့ ယှဉ်ရင် မင်းက ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် အားအင်တွေကို ပိုသဘောကျတာ မဟုတ်ဘူးလား”
“ကျွန်မ အကုန်လုံးကို သဘောကျတာပါ အရာရာတိုင်းကို ကျွန်မ ချစ်တယ်”
ရှန်းချင်းယီ၏ မျက်နှာလေးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပူနွေးလာပြီး ရှက်သွေးဖြန်းကာ နီမြန်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် ချန်အန်ကို မြတ်နိုးစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့ ယောက်ျားကကော ကျွန်မရဲ့ ဘယ်အချက်ကို အကြိုက်ဆုံးလဲဟင်”
ချန်အန်သည် ရှန်းချင်းယီ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်များက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ မငြိမ်မသက် ပွတ်သပ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။
“ကိုယ်က မင်းရဲ့ တရားမျှတမှုကို မြတ်နိုးပြီး မကောင်းမှုကို စက်ဆုပ်ရွံရှာတဲ့ စိတ်ဓာတ်လေးကို အကြိုက်ဆုံးပဲ”
“ကျွန်မ ထင်သားပဲ”
ရှန်းချင်းယီက ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် စိတ်အာရုံတစ်ခုဖြင့် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ချန်အန် သူမအတွက် သီးသန့်ဒီဇိုင်းဆွဲပေးထားသည့် အနက်ရောင် ကင်မိုနိုဝတ်စုံ စုတ်တံတစ်ချောင်းနှင့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် မှင်အိုးတစ်လုံးတို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
သူတို့ အခန်းနားကျင့်စဉ် ကစားခဲ့ကြသည့် အမှတ်သညာများကို အခြေခံ၍ သူမသည် စုတ်တံကို မှင်နှစ်ကာ သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးပြီး ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ပေါင်နှစ်ဖက်ထက်တွင် ‘တရားမျှတမှု’ နှင့် ‘ကျဆုံးသွားသော မိစ္ဆာ’ ဟူသည့် စာလုံးများကို ရေးသားလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် တရားမျှတခြင်းနှင့် မကောင်းမှုကို အပြစ်ပေးခြင်း ဟူသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို အသီးသီး ကိုယ်စားပြုနေကြသည်။
ထို့နောက် သူမသည် ချန်အန်ကို မော့ကြည့်ကာ ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“အခုပဲ... ကျွန်မရဲ့ တရားမျှတမှုနဲ့ မကောင်းမှုကို စက်ဆုပ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ကြိုက်တယ်လို့ ပြောတယ်မလား”
“အခု ကျွန်မဆီမှာ အဲဒီအရည်အသွေးတွေ အပြည့်ရှိနေပြီဆိုတော့... လာပြီး ချစ်ပေးပါတော့-”
ထိုအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်အန်အနေဖြင့် ဆက်၍ အောင့်အည်းမထားနိုင်တော့ပေ။
သူသည် မိမိပေါင်ပေါ်တွင် ခွထိုင်နေသော ရှန်းချင်းယီကို ကုတင်ပေါ်သို့ တွန်းလှဲလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းပေါ်သို့ ဖိချချုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ရမ္မက်ဇောကြွနေသည့် အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။
“တစ်နေ့တစ်နေ့ မကောင်းမှုကို အပြစ်ပေးဖို့ပဲ တွေးနေတဲ့ မသိနားမလည်ဘဲ ဇွတ်တရက်နိုင်တဲ့ မိန်းမလှလေး။ ဒီနေ့တော့ မင်းကို ဓားပြတွေရဲ့ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံရပြီး ရူးသွပ်စွာ နှိပ်စက်ညှင်းပန်း စော်ကားဖျက်ဆီးခြင်း ခံရတဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ ရလဒ်ကို ကောင်းကောင်း မြည်းစမ်းစေရမယ်!”
“ယောက်ျား... ခဏလောက် စောင့်ဦး”
“အဲဒီညက ရှင်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာအိပ်မက်မက်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်မ မပြောရသေးဘူးလေ”
“ကျွန်မ အိပ်မက်ထဲမှာ ရှင်က အောက်တန်းကျတဲ့ သူခိုးတစ်ယောက်ဖြစ်နေတာ။ ကျွန်မက လူသားမျိုးနွယ်ကောင်းကျိုးအတွက် ရှင့်ကို သတ်ချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ပဲ ရှင့်ရဲ့ အဆိပ်ခတ်တာ ခံလိုက်ရတယ်။ အဲဒီနောက် ရှင်က ကျွန်မကို ကြိုးတုပ်ပြီး သုံးရက်နဲ့ သုံးညတိုင်တိုင် စော်ကားတာကို ခံခဲ့ရတာ”
ရှန်းချင်းယီက အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြောပြရှာသည်။
သူမသည် ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ရင်ထဲတွင် ရှိနေသော သူမ၏ ရဲရင့်ပြတ်သားသည့် မိန်းမလှ ပုံရိပ်လေး ပြိုလဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။
သို့သော်လည်း ချန်အန်ကမူ ဤအရာများကို လုံးဝ တွေးတောမနေခဲ့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ကူးထဲ၌ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် မြင်ကွင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အပြည့်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“နားလည်ပြီ... ဒါဆို အခု ဒီဇာတ်ညွှန်းအတိုင်းပဲ ဆက်သွားကြစို့!”
[သံလျက်သိုင်း +၂၊ သံဓာတ် ဝိညာဉ်မြစ်ချင်း အလားအလာ +၂] x ၂၅
[သင်သည် ဇနီးဖြစ်သူ ရှန်းချင်းယီအား ချိုသာသော စကားများစွာ ပြောဆိုခဲ့သဖြင့် သူမ ရင်ထဲ၌ ချိုမြိန်သွားရသည်။ လင်မယားအကြား သံယောဇဉ် +၁ +၃ +၁ +၄ +၅ +၂ +ဝ...]
[အမည်- ရှန်းချင်းယီ]
[ကျင့်ကြံခြင်း- အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ၄]
[ထူးခြားချက်- ရဲရင့်ပြတ်သားပြီး တရားမျှတမှုကို မြတ်နိုးခြင်း၊ မကောင်းမှုကို စက်ဆုပ်ရွံရှာခြင်း]
[သံယောဇဉ်- ၃ ပွင့် • ဝ%]
ချန်အန်သည် ရှန်းချင်းယီ၏ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည့်အချိန်တွင် ပြင်ပ၌ မိုးချုပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် ဂူရှင်းယွဲ့အတွက် သွေးပေးထားသည့် လက်စွပ်ကို မပေးရသေးသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသဖြင့် လှည့်ပြန်ကာ မီးဖိုချောင်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။
ညစာစားချိန်နီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ပုံမှန်အားဖြင့် ဂူရှင်းယွဲ့တစ်ယောက် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေပေလိမ့်မည်။
သူ မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။
အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။
ချန်အန်သည် ဂူရှင်းယွဲ့နှင့် သူ၏ သမီးကြီး ချန်ယုကျန်းတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဖေဖေ... သမီး မေမေဂူဆီမှာ ပျားရည်သခွားသီးလုပ်နည်း လေ့လာနေတာ။ သမီး တတ်သွားရင် ဖေဖေ့အတွက် နေ့တိုင်း လုပ်ပေးမယ် ဟုတ်ပြီလား”
ချန်ယုကျန်းသည် လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ချန်အန်အနားသို့ ခုန်ဆွခုန်ဆွဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးထက်တွင် တောက်ပသော အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ချန်အန်က သူမ၏ ခေါင်းလေးကို အလိုလိုက်တကြီး ပွတ်သပ်ပေးရင်း နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ... ဖေဖေ မျှော်နေမယ်နော်”
“ယောက်ျား... ဒီညစာအတွက် ဘာစားချင်တာ ရှိလဲဟင်”
ဂူရှင်းယွဲ့သည် မီးဖိုချောင်ခုံမှ လှည့်ကြည့်ကာ သူမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ချန်အန်ကို ကြည့်ရင်း လိမ်မာယဉ်ကျေးသော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ချန်အန်က ပြုံးလျက် ကျီစယ်လိုက်သည်။ “ဒီညတော့... ကိုယ်က ယွဲ့အာကိုပဲ စားချင်တယ်”
“ဖေဖေကလည်း... ဖေဖေက မေမေဂူကို ဘယ်လိုလုပ် စားလို့ရမှာလဲ!”
ဘေးနားတွင်ရှိနေသည့် ချန်ယုကျန်းက အလွန်အမင်း တုံ့ပြန်မှုပြင်းထန်သွားသည်။
သူမသည် ယခင်က ဖေဖေ ပြောဖူးသည့် ဤလောကသည် လူသားအချင်းချင်း ဝါးမြိုနေသည့် လောကကြီးဖြစ်ကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် ကြားဖူးထားသည်။
ဖေဖေသည် မေမေဂူကို တကယ် စားတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ သူမ လန့်ဖျန့်သွားပြီး မျက်နှာလေးပါ ဖြူစော်သွားရှာသည်။
“ဖေဖေ... မေမေဂူကို မစားပါနဲ့လားဟင်”
“သမီး မေမေဂူကို အရမ်းချစ်တာ!”
ဂူရှင်းယွဲ့ ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ပြုံးမိသွားပြီး ရှေ့သို့လှမ်းကာ အသက်လေးနှစ်ပင် မပြည့်သေးသည့် ချန်ယုကျန်းလေးကို ပွေ့ချီလိုက်ရင်း နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ချန်ယုကျန်းလေး... စိတ်မပူနဲ့နော်။ ဖေဖေက မေမေဂူကို မစားပါဘူး”
ချန်အန်ကလည်း ဘေးမှ ဝင်ရောက်ချော့မော့ရသည်။ “ဟုတ်တယ်... ဖေဖေ့သမီးလေးက သိပ်ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ ဖေဖေက မေမေဂူကို ဘယ်လိုလုပ် ရက်ရက်စက်စက် စားရက်မှာလဲ”
“ဒါဆို... မေမေဂူကကော ဖေဖေ့ကို ပြန်စားမှာလားဟင်” ချန်ယုကျန်း၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် ဖြူစော်နေဆဲပင်။
ချန်အန် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။
ယခုအခါ သူသည် အလွန် ဆိုးရွားသော ပြဿနာတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။
သမီးဖြစ်သူမှာ အမြဲတမ်း အိမ်၌သာ နေထိုင်ခဲ့ရပြီး ပြင်ပလောကနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံမှု မရှိခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ လောကအမြင်မှာ အတော်လေး အကန့်အသတ် ရှိနေရှာသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူ သမီးဖြစ်သူအား နှုတ်ဖြင့် ပြောပြသည့် လောကအကြောင်း ဗဟုသုတများမှာ အလွန် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ပြီး နားလည်ရန် ခက်ခဲလွန်းနေသည်။
ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် မြေကမ္ဘာဂိုဏ်းသို့ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ဝင်ရောက်ရပေလိမ့်မည်။
မြေကမ္ဘာဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းတစ်ခုဖြစ်သည့်အလျောက် ပြင်ပလောကကဲ့သို့ အန္တရာယ်ကြီးမားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
သူတို့ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်နိုင်သရွေ့ သူ၏ ဇနီးသည်များနှင့် သမီးငယ်များအနေဖြင့် ပြင်ပလူများနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံနိုင်ကာ အမျိုးမျိုးသော လူမှုပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ရင်းနှီးခွင့်ရရှိမည် ဖြစ်သည်။
တစ်နေ့လုံး လှောင်အိမ်ထဲက ငှက်ငယ်လေးလို အိမ်ထဲမှာပဲ ပိတ်မိနေမည့်အစားပေါ့။
သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မကောင်းသေးသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်အန် အကြံရသွားပြီး ပန်းရောင်လက်ကောက်လေးကို ထုတ်ယူကာ သူမ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပြုံးလျက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ချန်ယုကျန်းလေး... ဒါက ဖေဖေ သမီးလေးအတွက် သီးသန့်သွေးပေးထားတဲ့ လက်ကောက်လေးလေ။ လှရဲ့လား”
“အင်း... လှလိုက်တာ!”
သူမ၏ မိခင်ကဲ့သို့ပင် ချန်ယုကျန်းသည် လက်ရာမြောက်လှသော လက်ဝတ်ရတနာများကို သဘောကျတတ်သည်။ သူမသည် ပန်းရောင်လက်ကောက်လေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားပြီး ခုနက ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်များကို လုံးဝ မေ့ပျောက်သွားတော့သည်။
.................................................