အခန်း ၄၁၈

အခန်း။ ၄၁၈

တစ်ထောင်မိုင်ကွာဝေးသော နေရာရှိ အလောင်းကောင်ထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်း၊ ဝမ်သောက်တောင်ထိပ်တွင်။

ငှက်ပျောဖက်ပုံစံ ပျံသန်းသည့် မှော်လက်နက်တစ်ခုသည် လိုဏ်ဂူအောင်းရာမှ ရုတ်တရက် အရှိန်ပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ မူလက အပြင်ဘက်သို့ ပျံသန်းနေသော်လည်း ရုတ်တရက် လေထဲတွင် ခေတ္တရပ်တန့်သွားကာ ဦးတည်ရာကို ပြောင်းလဲပြီး တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားသည်။ ဝမ်သောက်တောင်ထိပ်တွင် အရွယ်အစားနှင့် ခမ်းနားမှုတို့၌ အခြားနေရာများထက် များစွာ သာလွန်သော လိုဏ်ဂူတစ်ခု ရှိသည်။

ငှက်ပျောဖက်ပုံစံ လက်နက်မှာ လိုဏ်ဂူဝသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အချိန်အနည်းငယ် စောင့်ဆိုင်းကာ လိုဏ်ဂူ၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

"အငယ်ဆုံးတပည့်လေး မင်း ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီပေါ့"

နက်ရှိုင်းကျယ်ပြန့်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော် ခရီးဝေး သွားရတော့မှာမို့လို့ အစ်ကိုကြီးဆီက ရတနာအချို့ ချေးငှားချင်လို့ပါ"

စကားပြောသူမှာ အရပ်ပုပြီး ဝတဲ့ကိုယ်ခန္ဓာရှိကာ ဆံပင်တစ်ဝက်မှာ ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေသော်လည်း အရေပြားမှာ လူငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ နုပျိုနေသည့် အကြီးအကဲဝမ်ပင်။

"မင်း ဘာတွေ လုပ်ဖို့ ပြင်နေပြန်ပြီလဲ။ နောက်ဆုံးတစ်ခါ မင်း အမှန်တရားမှန်ကို ချေးငှားသွားတုန်းက ဂိုဏ်းချုပ်က မင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ဆူပူခဲ့ရတာ မမှတ်သေးဘူးလား"

"ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် ကြာရှည်ဖြစ်နေတဲ့ အငြိုးတစ်ခုကို ရှင်းဖို့ပါ။ အစ်ကိုကြီး သိတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော့်မှာ ရန်သူတွေက များလွန်းတယ်။ နောက်ဆုံးတစ်ခါက ကိုယ်ခန္ဓာကျင့်စဉ်

သမား တစ်ယောက်ကြောင့် ကျွန်တော် အသက်သေမလို ဖြစ်ခဲ့ရတာ"

သူသည် ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် မှောင်မိုက်နေပြီး အရိပ်တစ်ခုမှာ မရေမရာ ပေါ်လိုက်ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေသည်။

ထိုသူမှာ အလွန်အဆင့်မြင့်သော လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံနေခြင်းပင်။

အခြားတစ်ဖက်မှ သဘောမတူလိုသည့်ပုံစံကို မြင်သောအခါ အကြီးအကဲဝမ်က ဆက်

ပြောသည်။

"အစ်ကိုကြီး ဒီအငြိုးကို ရှင်းပြီးရင် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ စိုးရိမ်စရာတစ်ခု လျော့သွားမှာပါ။ ကျွန်တော် ပြန်လာတဲ့အခါ အစ်ကိုကြီးက အရှေ့ကို သွားခိုင်းရင် အနောက်ကို မသွားဘူး။ အနောက်ကို သွားခိုင်းရင် အရှေ့ကို မသွားဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်"

"ဒါဆို မင်း ပိလော့နယ်မြေကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ ဝန်ခံမှာလား"

"..."

အကြီးအကဲဝမ်၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော် ဝန်ခံပါတယ်" ဟု ဖြေလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ"

"ကျွန်တော် တာအိုစစ်သည်တော်တစ်ယောက် လိုချင်တယ်။ ပြီးတော့..."

အကြီးအကဲဝမ်က သူ၏ လိုအပ်ချက်များကို ပြောပြသည်။ မှောင်မိုက်နေသည့် နေရာမှာ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အကြီးအကဲဝမ်မှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

"ငါ့ရဲ့ တာအိုစစ်သည်တော် ဆယ့်နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ကို လျော့လိုက်ရင် သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ အများကြီး ကျဆင်းသွားလိမ့်မယ်။ ပြန်ယူလာဖို့တော့ သတိရပါစေ"

အချိန်အတော်ကြာမှ အသံမှာ ပြန်ထွက်လာသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အကြီးအကဲဝမ်မှာ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသည်။

"အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မယုံဘူးလား"

သူသည် မှောင်မိုက်သည့် နေရာမှ ပျံသန်းလာသော ပစ္စည်းအချို့ကို ယူကာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

ခဏအကြာတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံတစ်ခုမှာ မှောင်မိုက်သည့်နေရာ၌ ပြန်လည် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"အို... အငယ်ဆုံးတပည့်လေးရေ ဒီခရီးက အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေလိမ့်မယ်။ ငါ ကြိုတင်နိမိတ်ကို ခံစားမိနေပြီ။ ဆရာ့ကို ဂရုစိုက်တဲ့အနေနဲ့သာ မင်းကို ရတနာတွေကို ချေးငှားလိုက်တာပါ။ မင်း အသက်ရှင်မလား သေမလားဆိုတာကတော့ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာအတိုင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မယ်..."

အခြားနေရာတွင် အလောင်းကောင်ထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်းမှ ရာပေါင်းများစွာသော မိုင်အကွာ၌ အနက်ရောင် အလင်းတန်းနှစ်ခုသည် လေထဲတွင် အမြန်နှုန်းဖြင့် ပျံသန်းသွားပြီးနောက် တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

တစ်ယောက်မှာ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး သူ၏ အသွင်အပြင်ကို မည်သူမှ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။ အခြားတစ်ယောက်မှာ မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ အသက်ခြောက်ဆယ် သို့မဟုတ် ခုနစ်ဆယ်ခန့်ရှိပုံပင်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမည်းစက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှသည်။

အမည်းစက်များရှိသော အဘိုးအို၏ လက်ထဲတွင် သွေးရောင် အိမ်မြှောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ အိမ်မြှောင်၏ အလယ်တွင် အနက်ရောင် ဆံပင်တစ်မျှင်မှာ တောက်ပနေပြီး အမြဲတစေ လှည့်ပတ်နေသည်။

"နတ်ဆရာ ပေးတဲ့ ပစ္စည်းက လူသတ်သမားကို ရှာဖို့ ပြောတာ ဒါပေမဲ့ ဒါက တိကျရဲ့လား" အနက်ရောင် ဝတ်ရုံသမားက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ကျောက်နိုင်ငံတစ်ဝိုက်ကို ပတ်ပြီး ရှာနေတာတောင် အဓိက တရားခံကို မတွေ့သေးဘူး။ သူက ကျွန်တော်တို့ကို အရူးလုပ်နေတာလား"

"သူ ဒီလောက်တောင် အလုပ်ရှုပ်မနေပါဘူး"

အမည်းစက်ပါသော အဘိုးအိုက အေးစက်စက် ဖြေလိုက်သည်။

"နက္ခတ်ဗေဒင်ပညာဆိုတာ ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်တဲ့အရာပါ။ သူတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းကို ရှာဖို့ လွယ်ကူမယ်ဆိုရင် ကြာလှပေါ့။ မကြာခင် ငါတို့ ဟွမ်ချွမ်းဂိုဏ်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင် တစ်ဆယ့်သုံးမြောက်ကို သတ်တဲ့လူကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့လိမ့်မယ်"

"အင်း မျှော်လင့်တာပေါ့။ ကျွန်တော် ဒီအတိုင်း လျှောက်သွားနေတာကို မကြိုက်ဘူး" အနက်ရောင် ဝတ်ရုံသမားက စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ဂိုဏ်းရဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် သန့်ရှင်းသော သမီးတော်အကြောင်း ဘယ်လိုထင်လဲ"

"သန့်ရှင်းသော သမီးတော်ကို ဒီလူက အထူးသဘောကျနေတာ။ သူမက ဒုက္ခတွေကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ ရောက်လာတာဖြစ်နိုင်တယ်။ ဟွမ်ချွမ်းဂိုဏ်းကို အောင်မြင်မှုတွေဆီကို ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်မှာပါ။ ငါတို့ကတော့ သစ္စာရှိရှိ ကူညီပေးဖို့ပဲ ရှိတာပေါ့"

"ဟက် မင်းက ရိုးသားပုံမရပါလား..."

ထိုအချိန်တွင် ပင်းအန်းရွာမှ မိုင်အနည်းငယ်အကွာတွင် အလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ အလျင်အမြန် ပြေးလာသော အရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံတိုကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရိုးရှင်းသည့် အသွင်အပြင်ရှိသော ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ယီမြို့မှ သတင်းကြားသည်နှင့် အမြန်လိုက်ပါလာသော လုံယီပင်။

"ဝမ်မိသားစု အကြီးအကဲက အကြီးအကဲဝမ်ကို အကြောင်းကြားလိုက်တာလား။ သူ မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်"

"အလောင်းကောင်ထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်းက ပင်းအန်းရွာနဲ့ နှစ်ထောင်မိုင်ကျော် ဝေးတယ်။ ပျံသန်းသည့် မှော်လက်နက်နဲ့တောင် တစ်နာရီလောက် ကြာဦးမှာ။ ပင်းအန်းရွာမှာ တိုက်ပွဲပြင်းထန်ရင် ငါတို့ အနိုင်ရရင်တောင် အထိနာမှာပဲ။ ပြီးတော့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စတွေကြောင့် ပင်းအန်းရွာကို ဒုက္ခမရောက်စေချင်ဘူး"

ဤသို့ တွေးတောရင်း လုံယီ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"ဝမ်ဟုန်ယွဲ့ မင်းက စတင်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီဆိုတော့ ငါလည်း တုံ့ပြန်ရတော့မှာပေါ့"

သူသည် ချက်ချင်းလှည့်၍ မရေမရာ ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အခြားတစ်ဖက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် လုံယီသည် ထူးဆန်းသော မြို့တစ်မြို့၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

မီးခိုးရောင်နှင့် အိုမင်းနေသော မြို့ရိုးမှာ အမြင့်ပေ လေးငါးဆယ်ခန့်ရှိပြီး အပေါ်ဘက်ရှိ အနက်ရောင် ဆိုင်းဘုတ်တွင် ပန်မြို့ဟူသော စာလုံးကြီးများကို ရေးထိုးထားသည်။

လုံယီသည် မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ မြို့ထဲရှိ ရှေးဟောင်းပုံစံ အိမ်ကြီးတစ်လုံးဆီသို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်သည်။

အစိမ်းရောင် အုတ်ကြွပ်များနှင့် အနီရောင် နံရံများရှိသော ထိုအိမ်ကြီး၏ ဆိုင်းဘုတ်တွင် အမည်မပါရှိပေ။

တံခါးဝတွင် ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူတို့၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ တောင့်တင်းပြီး သွေးသားစွမ်းအားများမှာလည်း ပြည့်ဝနေသည်။

သူတို့သည် လုံယီကို မြင်သောအခါ အကဲခတ်ကြည့်ရှုကာ "ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ သိုင်းပညာကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခဲ့တာပဲ စွမ်းအားတွေက ပြည့်စုံလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ"

လုံယီက သူကိုယ်တိုင် ပြောနေသကဲ့သို့ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ကျင့်ကြံရတာ လွယ်တာမဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ မြန်မြန် ထွက်သွားကြတော့ ဒီနေရာမှာ မကြာခင် ဘေးဆိုးတွေ ကျရောက်တော့မှာမို့လို့"

"သေချင်နေတာပဲ"

"ငါတို့ကို လှောင်ပြောင်ရဲတယ်ပေါ့"

ဓားကိုင်စောင့်နှစ်ဦးမှာ ဒေါသထွက်ကာ လုံယီကို အပြင်းအထန် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

"စကားမညီလို့ လူသတ်ရတာက ကိုယ့်အပြစ်နဲ့ကိုယ် သေရတာပဲ"

လုံယီက ခေါင်းခါရင်း ဂရုမစိုက်ဘဲ အတွင်းသို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

ဘုန်း

ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အော်ဟစ်သံနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် အိမ်ကြီး၏ တံခါးမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

ထိုအသံကြောင့် အိမ်ကြီးအတွင်းရှိသူများအားလုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ဘယ်သူလဲ"

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

လူအုပ်ကြီးမှာ တံခါးဝဆီသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။

ရိုးရှင်းသော အသွင်အပြင်ရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို မြင်သောအခါ သူတို့မှာ ဒေါသထွက်ခြင်း သို့မဟုတ် ဝေခွဲမရခြင်းတို့ ဖြစ်သွားကြသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

ဝမ်မိသားစု အကြီးအကဲနှင့် ဆင်တူသော အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လုံယီကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။ သူ့ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါမှာ ချီကျင့်ကြံမှု နောက်ဆုံးအဆင့်တွင် ရှိနေသည်။

"ငါ့နာမည်က ချန်ချန်"

ချန်ချန်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ ဝမ်မိသားစုဝင်များမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အံ့သြစွာ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် ထိုအမည်ကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးကြပေ။

သူတို့သည် ၎င်းမှာ လုံကျန်းမြစ်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ သစ်ခုတ်သမားတစ်ဦး၏ အမည်ဖြစ်ကြောင်း မသိနိုင်ကြပေ။

လုံယီ၏ အကြည့်များမှာ သူတို့တစ်စုလုံးကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ဝမ်မိသားစုဝင်များ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်များကို တစ်ယောက်ချင်းစီ သိရှိလိုက်သည်။

ချီကျင့်ကြံမှု နောက်ဆုံးအဆင့်မှာ နှစ်ယောက်၊ အလယ်အဆင့်မှာ ငါးယောက်၊ အစောပိုင်းအဆင့်မှာ ဆယ်ယောက်ကျော်။ ဝမ်မိသားစုရဲ့ ထိပ်သီးတွေ အကုန်စုနေတာပဲ။

"မင်းတို့အားလုံးက ရွှမ်ချန်မြို့က ဝမ်မိသားစုကနေ လာကြတယ်ဆိုတာ ငါကြားထားတယ်"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ ဝမ်မိသားစုဝင်များ၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

"မင်းက ငါတို့ ဝမ်မိသားစုကဆိုတာ ဘယ်လိုသိတာလဲ"

ထိုသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ဝမ်မိသားစုဝင်များမှာလည်း လုံယီ ထွက်မပြေးနိုင်အောင် ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

ဝမ်မိသားစုသည် မျိုးဆက်သစ်များအတွက်နှင့် အကြီးအကဲဝမ်၏ သက်တမ်းကုန်ဆုံးသည့်အခါ လက်စားချေမှုမှ ကင်းဝေးစေရန်အတွက် ဤနေရာတွင် လျှို့ဝှက်အခြေချခဲ့ခြင်းပင်။

လုံယီက ထိုအချက်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်ခြင်းမှာ ဝမ်မိသားစု၏ နှစ်တစ်ရာစီမံကိန်းကို ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းပင်။

သို့သော် လုံယီ၏ နောက်ထပ်စကားမှာ သူတို့ကို ပို၍ပင် တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက ဝမ်ဝမ်ပိုင်ရဲ့ သူငယ်ချင်းမို့လို့ပါ။ သူ မသေခင် ငါ့ကို ဒီအကြောင်း ပြောပြခဲ့တယ်"

လုံယီက အေးစက်စက် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဘုန်း

ဝမ်မိသားစု အိမ်ကြီးအတွင်း၌ တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

မိုင်တစ်ထောင်အကွာ၌ မီးခိုးရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ငှက်ပျောဖက်ပုံစံ ပျံသန်းသည့် မှော်လက်နက်မှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသည်။

"ပန်မြို့မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်တာလား"

အကြီးအကဲဝမ်၏ မျက်နှာမှာ မရေမရာ ဖြစ်သွားသည်။

"ဒါက မိသားစုရဲ့ နောက်ဆုံး အသက်ရှူပေါက်ပဲ ပျောက်ဆုံးလို့ မဖြစ်ဘူး"

ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် အကြီးအကဲဝမ်၏ အလျင်လိုမှုမှာ ပိုမိုမြင့်တက်လာသည်။ သူသည် စွမ်းအားအပြည့် ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ မှော်လက်နက်မှာ လေပြင်းကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သတ်မှတ်ထားသော ဦးတည်ရာဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။