ကျုပ် ဒီအတိုင်း လမ်းကြုံလို့ လာတာဆိုရင်ရော ခင်ဗျားတို့ ယုံမလား

သစ်ပင်မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုသည် ဤနေရာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အခြေချနေထိုင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ သူတို့၏အင်အားကို အားနည်းသည်ဟု မဆိုနိုင်ချေ။

မျိုးနွယ်စုအတွင်းရှိ သစ်ပင်မိစ္ဆာအများစုမှာ ရှေ့အဆင့်သုံးဆင့်အတွင်းသာ ရှိကြသော်လည်း စတုတ္ထအဆင့်နှင့် ပဉ္စမအဆင့် ကျင့်ကြံသူများလည်း ရှိပေသည်။

သို့သော် ဓာတ်ကြီးငါးပါး နိယာမအရ မီးသည် သစ်သားကို အနိုင်ယူနိုင်စွမ်းရှိ၏။

ဤတောမီးအရှိန်အဟုန်က သူတို့၏မျိုးနွယ်စုဝင်များအပေါ် အလွန်အမင်း ဖိနှိပ်ထားသောကြောင့်သာ အကူအညီ တောင်းခံရခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း ဤတောမီးထဲသို့ ဝင်ရောက်စစ်ဆေးရန်မှာ ချူလျန်အတွက်လည်း အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်စရာ ဖြစ်နေသည်။

အဓိကအချက်မှာ မီးထဲသို့ ဝင်သွားသည့် သစ်ပင်မိစ္ဆာ စစ်သည်တော်များထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပြန်မလာနိုင်ခြင်းကြောင့်ပင်။

အတွင်းပိုင်းတွင် မည်သို့သော အန္တရာယ်မျိုး ရှိနေသည်ကို လုံးဝ မသိရှိနိုင်ပေ။

မိမိအနေဖြင့် ဓာတ်ကြီးငါးပါး အပြန်အလှန် ဖိနှိပ်မှုကို စိုးရိမ်စရာ မလိုသော်လည်း အကယ်၍ အတွင်းရှိ အရာတစ်ခုခုက မိမိထက် များစွာ အင်အားသာလွန်နေလျှင် မည်သို့ ဖြစ်မည်နည်း။

ချူလျန် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရွှေရောင်အမွေးတစ်ပင်ကို ထပ်မံအသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ယခုကဲ့သို့ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာကို ကိုယ်တိုင် သွားရောက်စူးစမ်းရာတွင် ဤပစ္စည်းက အသင့်တော်ဆုံးပင်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ရွှေမွေးဟူကို မိမိအနားတွင် စောင့်ခိုင်းထားပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရွှေရောင်အမွေးတစ်ပင်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ခဏချင်းမှာပင် ကိုယ်ပွားတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ကိုယ်ပွားတွင် မည်သည့်မှော်ဝင်လက်နက်မျှ ပါမသွားဘဲ ရှုတောင်ဂိုဏ်းထုတ် ဓားပျံလက်ပတ်တစ်ခုကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ပျက်စီးဆုံးရှုံးသွားပါကလည်း နှမြောစရာ မရှိပေ။

ရွှေမွေးဟူကိုမူ ချူလျန်က အထဲသို့ ခေါ်မသွားရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ပဉ္စမအဆင့် ဝိညာဉ်သားရဲကို ကိုယ်ပွားအား ကာကွယ်ခိုင်းမည့်အစား မိမိ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်ကို စောင့်ရှောက်ရန် ထားခဲ့ခြင်းက ပို၍ အဓိပ္ပာယ်ရှိပေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အကြီးအကဲ ချင်းဟွိုင်က တအံ့တဩ ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

"အို... သူရဲကောင်းလေးရဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအားက တကယ်ကို အံ့မခန်းပါပဲ… ဒီကိုယ်ပွားနဲ့ဆိုရင်တော့ စိတ်အေးလက်အေး သွားရောက် စူးစမ်းနိုင်ပါပြီ…"

ချူလျန်က ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ မူလခန္ဓာကိုယ်ကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ အကြီးအကဲကို အပ်နှံခဲ့ပါရစေ… ကျွန်တော် ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်…"

အကြီးအကဲ ချင်းဟွိုင်က ဆိုလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ သူရဲကောင်းလေး"

သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ နွယ်ပင်ပေါင်းများစွာ ရုတ်တရက် ထိုးထွက်လာပြီး အထပ်အလွှာများ၊ အခက်များဖြင့် သစ်သားအိမ်ငယ်တစ်ခုအသွင် ဖန်တီးလိုက်သည်။

ချူလျန်၏ မူလခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဘေးတွင် စောင့်နေသော ရွှေမွေးဟူကို လုံခြုံစွာ ကာကွယ်ပေးထားလိုက်၏။

"ဒီအဘိုးအို ကျုပ် ရှိနေသရွေ့တော့ ဘယ်သူကမှ သူရဲကောင်းလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်စေရဘူး…"

အကြီးအကဲ ချင်းဟွိုင်က တည်ကြည်စွာ ကတိပေးလိုက်သည်။

ချူလျန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…"

အကြီးအကဲ ချင်းဟွိုင်က ဆိုသည်။

"သူရဲကောင်းလေးဘက်က ကျေးဇူးတင်စကား ပြောစရာ မလိုပါဘူး… အခု သူရဲကောင်းလေးက ကျွန်တော်တို့ သစ်ပင်မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ကို ကူညီနေတာပဲဥစ္စာ"

ချူလျန်က ပြုံးလိုက်ပြီး စကားအများကြီး ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကာ မီးပင်လယ်ထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်း ဝင်သွားလိုက်တော့သည်။

တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများ….။

မီးလောင်ပြင်၏ အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ပူပြင်းလှသော အပူလှိုင်းတစ်ခုက ရိုက်ခတ်လာသည်။

အနားသို့ မချဉ်းကပ်ရသေးသော်လည်း ထိုအပူရှိန်က သာမန်လူသားတစ်ဦး တောင့်ခံနိုင်သည့် အဆင့်ထက် ကျော်လွန်နေချေပြီ။

ဤမီးသည် သာမန်တောမီး မဟုတ်ပေ။

ချူလျန်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် ကျင့်စဉ်ချီများကို ချက်ချင်း လှည့်ပတ်လိုက်သည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီးမှသာ အတွင်းပိုင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တိုးဝင်သွားနိုင်လေသည်။

ဤသို့ ပြင်းထန်သော အပူရှိန်အောက်တွင် ကျင့်စဉ်ချီများက အဆက်မပြတ် ခမ်းခြောက်သွားရာ စားသုံးမှု အဟုန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှချေသည်။

အကယ်၍ သာမန်ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူသာဆိုလျှင် မည်မျှကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်မည်ကို မသိနိုင်ချေ။

ဤနေရာတွင် ခေတ္တမျှ ရပ်နေရုံနှင့်ပင် ကျင့်စဉ်ချီ အများစုမှာ ကုန်ဆုံးသွားနိုင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရပါက ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ချူလျန်အတွက်မူ ထူးကဲသော ရွှေအမြုတေ နှစ်ခု၏ အားဖြည့်ပေးမှုကြောင့် ဤမျှ စားသုံးမှုကို အချိန်မီ ပြန်လည် ဖြည့်တင်းနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

သူသည် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည့် မည်သည့် အန္တရာယ်ကိုမဆို ရင်ဆိုင်ရန် မိမိ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အမြဲတမ်း အပြည့်အဝ ထိန်းထားနိုင်၏။

ဤသည်မှာ ပြန်လည်အားဖြည့်မှု အရှိန်အဟုန်၏ အရေးကြီးပုံပင်။

စူးစမ်းရှာဖွေရင်း ခဏအကြာတွင် ချိုင့်ဝှမ်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မီးလောင်ကျွမ်းထားသော အလောင်းများစွာ ပြန့်ကျဲနေလေသည်။

တောတောင်ကောင်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပျက်စီးနေကြရာ ၎င်းတို့သည် မီးလောင်၍ သေဆုံးခြင်း မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ချူလျန်၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပိုမို သတိကြီးစွာ ရှိလာသည်။

ဤနေရာရှိ သစ်ပင်များမှာ ပြာဖြစ်သည်အထိ လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုမီးလျှံများမှာ အစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာစွမ်းအားတစ်ခု ကပ်ငြိနေသကဲ့သို့ ကျောက်တုံးများ၊ တောင်နံရံများနှင့် အရိုးစုများပေါ်တွင် ဆက်လက် တောက်လောင်နေဆဲပင်။

သစ်ပင်မိစ္ဆာများ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကြောက်ရွံ့နေကြသည်ကို နားလည်နိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ သာမန်မီးလျှံသာဆိုပါက သူတို့ကို ဤမျှ ထိခိုက်စေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုကဲ့သို့သော အမည်မသိ မီးလျှံမျိုးမှာမူ အနည်းငယ် ထိတွေ့ရုံနှင့်ပင် အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။

"ရှူး..."

ချူလျန် ပျံသန်းနေစဉ်မှာပင် အဆုံးမဲ့ အပူလှိုင်းများကြားမှ အေးစိမ့်သော အာရုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှင်းပြ၍မရသော အန္တရာယ်အငွေ့အသက်က တိုးဝင်လာရာ သူသည် ကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ လွှဲဖယ်လိုက်ပြီး မူလနေရာမှ ခွာလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏ၌ ကောင်းကင်မှ အလွန်ကြီးမားသော မီးလုံးကြီးတစ်လုံး ကျဆင်းလာပြီး ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။

ဝုန်း...

မီးပင်လယ်ထဲတွင် လှိုင်းထသွားသကဲ့သို့ပင်။

ချူလျန်သည် ပေါက်ကွဲမှုအရှိန်ကြောင့် ပေပေါင်းများစွာ လွင့်စင်သွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံထဲတွင် ရန်သူ၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရသေးပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် အလိုက်သင့်ပင် တောင်နံရံဘေး၌ လဲကျလိုက်ပြီး မျက်လုံးကိုမှိတ်ကာ အသက်မဲ့သကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေလိုက်၏။

ယခင်တွေ့ရှိခဲ့သော အလောင်းများမှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်နေသောကြောင့် ပုန်းအောင်းနေသော ရန်သူသည် သားကောင်များကို ကိုက်ဖြတ် သတ်ဖြတ်ရသည်ကို နှစ်သက်သည်ဟု သူ ခန့်မှန်းထားသည်။

အကယ်၍ မိမိက တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဟု ထင်မြင်သွားလျှင် ထိုအရာက ကိုယ်ထင်ပြလာပေလိမ့်မည်။

ရန်သူကို ကိုယ်ထင်ပြအောင် ဆွဲထုတ်နိုင်လျှင်ပင် သူ၏ တာဝန် ပြီးမြောက်ပြီဖြစ်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ လာရခြင်းမှာ အထဲ၌ မည်ကဲ့သို့ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို စုံစမ်းရန်သာ ဖြစ်ပြီး အားလုံးကို ရှင်းလင်းပစ်ရန် မလိုအပ်ပေ။

ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်သွားသည်။

လေထုထဲတွင် မီးလျှံများ တောက်လောင်နေသော အသံများသာ ထွက်ပေါ်နေ၏။

တောင်နံရံ၏ ဘေးတစ်နေရာမှနေ၍ အနီရောင် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ပြားချပ်ရှည်လျားသည့် ခေါင်းကြီးတစ်ခုက တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများမှာ မီးလျှံများကြားတွင် ရှိနေသော်လည်း အကြည့်များမှာ အလွန်ပင် အေးစိမ့်လှသည်။

ထို့နောက် ရုပ်ဆိုးလှသော အနီရောင် အသားတောင်ပံတစ်စုံနှင့်အတူ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်မှာ တရွတ်တိုက် ထွက်လာပြီး ချူလျန်၏ ရှေ့မှောက်၌ အပြည့်အဝ ပေါ်လာတော့သည်။

၎င်းမှာ အနီရောင်အကြေးခွံများရှိပြီး အတောင်ပံပါသော မြွေကြီးတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး ပေတစ်ရာခန့် ရှည်လျားပေသည်။

'အတောင်ပံပါ မီးမြွေ...'

ချူလျန်သည် ထိုအရာကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားသည်။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော ဝိညာဉ်သားရဲတစ်မျိုး ဖြစ်၏။

ဒဏ္ဍာရီများအရ လူ့လောကတွင် ရှေးယခင်က အတောင်ပံ ရှစ်ခုပါသော မီးမြွေတစ်ကောင် ရှိခဲ့ဖူးသည်။

၎င်းမှာ အဌမမြောက် ကောင်းကင်မူလအဆင့်ရှိသော နတ်သားရဲဖြစ်ပြီး သွေးချောင်းစီး သတ်ဖြတ်မှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသည်။

အကယ်၍ ၎င်းသာ အတောင်ပံ နောက်ထပ်တစ်စုံ ထပ်ထွက်လာပါက နဝမမြောက် ဆန်းကြယ်အဆင့်ရှိသော မြွေနတ်ဘုရား ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ထိုစဉ်က အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းများအားလုံး ပူးပေါင်း သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသောကြောင့်သာ ထိုအန္တရာယ်ကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လူ့လောက၌ အတောင်ပံပါ မီးမြွေအကြွင်းအကျန်များ ရှိနေသေးသော်လည်း အင်အားမကြီးကြတော့ပေ။

သူတို့သည် အနောက်ဘက်ရှိ အာ့ရှာတောင်တန်းတွင် နေထိုင်ကြပြီး လူသားတို့၏ နယ်မြေသို့ လာရောက်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

ယခု ရှေ့တွင် မြင်နေရသော အတောင်ပံနှစ်ခုပါ မီးမြွေမှာ အပြည့်အဝ မကြီးထွားသေးသော်လည်း အနည်းဆုံး ပဉ္စမအဆင့်ရှိသော ဝိညာဉ်သားရဲ ဖြစ်ပေသည်။

'မနိုင်ဘူး..'

ချူလျန်သည် စိတ်ထဲမှ ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ဓားသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားအရှိန်အဝါများ မကုန်ဆုံးမီမှာပင် သူသည် အဝေးသို့ ပျံသန်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကိုယ်ပွားဖြစ်သော်လည်း ခံစားချက်များမှာ အစစ်အမှန်ကဲ့သို့ပင်ဖြစ်လေသည်။

ချူလျန်အနေဖြင့် အလကား သေမည့်အဖြစ်မျိုး မခံလိုသဖြင့် ဓားပျံကို စီးနင်းကာ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

"ရှူး..."

အတောင်ပံပါ မီးမြွေ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစိမ့်သော အရောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အသားတောင်ပံတစ်စုံကို ဖြန့်လိုက်လေသည်။

ဝုန်း...

ထိုဧရာမ သတ္တဝါကြီးသည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး မီးလျှံများ ဝန်းရံလျက် ချူလျန်နောက်သို့ ဒေါသတကြီး လိုက်လံ တိုက်ခိုက်တော့သည်။

၎င်းသည် အစာရှာဖွေရန် မဟုတ်ဘဲ မွေးရာပါ ရက်စက်သည့် စရိုက်ကြောင့် မြင်သမျှ အသက်ရှိ သတ္တဝါမှန်သမျှကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြတ်ပစ်လိုခြင်းသာ ဖြစ်၏။

ချူလျန်သည် ဝိညာဉ်အာရုံကို စူးစိုက်ကာ ဓားအလှည့်အပြောင်းကို အစွမ်းကုန် အသုံးချလိုက်သည်။ ဓားအလင်းသည် တောင်နံရံများကို ဝေ့ဝိုက်ကာ လှည့်ပတ် ပျံသန်းသွားသည်။

ဗုန်း...

အတောင်ပံပါ မီးမြွေမှာ ဆက်လက် လိုက်လံရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဧရာမ ကျောက်တိုင်ကြီးတစ်ခုတွင် ပတ်မိသွားကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ရှူး..."

၎င်းမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး အားဖြင့် ရုန်းကန်လိုက်ရာ ထိုကျောက်တိုင်ကြီးမှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကြေမွသွားတော့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်အတွင်းမှာပင် ချူလျန်သည် မီးလောင်ပြင်ထဲမှ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ချူလျန်အနေဖြင့် ထူးကဲသော ရွှေအမြုတေ နှစ်ခုကို ရရှိပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဓားပျံကို အရှိန်အကုန် တင်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

လေကို ခွင်းသွားသည့် အဟုန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် အချိန်မရွေး ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားနိုင်သည့် အခြေအနေ ဖြစ်၏။

အကယ်၍ သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် ကြိုတင် လေ့ကျင့်ထားခြင်း မရှိပါက ဓားပေါ်မှ ပြုတ်ကျသည့် မတော်တဆမှုမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ရွှေအမြုတေ နှစ်ခု၏ အရှိန်မြှင့်တင်မှုက တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

ရွှစ်...

ဓားအလင်းသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ယခင်ရှိခဲ့သော သစ်တောထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက် သူသည် အသက်ကို ခေတ္တမျှ ပြန်ရှူလိုက်ပြီး အတွင်း၌ မည်သည့်အရာ ရှိနေသည်ကို သစ်သားမိစ္ဆာများအား ပြောပြရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် အေးစိမ့်သော သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်တစ်ခု တိုးဝင်လာပြန်သည်။

သတ်ဖြတ်လိုစိတ်…။

ထိုအတောင်ပံပါ မီးမြွေ လိုက်လာခြင်းလား။ မဟုတ်နိုင်ပေ။

သို့သော် ယခု ရောက်ရှိလာသော အဟုန်မှာ မီးမြွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ မြန်ဆန်လှချေသည်။

ချူလျန် ရှောင်တိမ်းရန် မမီလိုက်ဘဲ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မှောင်မိုက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုကိုသာ မြင်လိုက်ရတော့သည်။

ရွှစ်...

သွေးများ ပန်းထွက်သွားပြီး ခေါင်းနှင့် ကိုယ် တစ်ခြားစီ ဖြစ်သွားလေသည်။

မှောင်မိုက်သော အလင်းတန်း ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာ၌ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော ဓားသမားတစ်ဦး ပေါ်လာပြီး သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ကျီးကန်းတစ်ကောင် နားနေသည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ မင်း မသေဘဲ မနေနိုင်တော့ပါဘူး…"

ဓားနှစ်လက်သမားက အေးစက်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ နက်မှောင်သော အလံကြီးတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ အားဖြင့် စိုက်ထူလိုက်၏။

ဝုန်း...

ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းရေးအလံ…။

အကယ်၍ ဝိညာဉ်များ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာသွားပါကလည်း ဤအလံ၏ အစွမ်းဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံရမည် ဖြစ်ရာ လွတ်မြောက်ရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် ထိုအလံမှာ အနည်းငယ်မျှပင် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။

"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ…"

ဓားနှစ်လက်သမားက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ ငါက သူ့ကို တကယ် မသတ်နိုင်ရတာလဲ… ဘာလို့လဲ"

အဝေးတစ်နေရာမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ချူလျန်၏ ပုံရိပ်မှာ အခြားတစ်ဖက်မှ ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဖြစ်နိုင်တာတစ်ခုကတော့ ခင်ဗျား ကံဆိုးနေတာကြောင့်များလား…"

နောက်ထပ် တစ်ယောက်လား…။

ဘယ်နှခါလောက် သတ်ရနေဦးမှာလဲ…။

ဓားနှစ်လက်သမားသည် ထပ်မံ ပေါ်လာသော ချူလျန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဘာမှ မပြောဘဲ လက်ထဲမှ ဓားကိုသာ တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်လာတော့သည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ ရုတ်တရက် တုံ့ဆိုင်းသွားတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပတ်ဝန်းကျင်၌ အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် လင်းထိန်လာပြီး မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ မြင့်တက်လာသောကြောင့်ပင်။

ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်နေသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများမှာ လူသားပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် ပြောင်းလဲကုန်ကြသည်။

တစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်၊ သုံးယောက်...

သစ်ပင်မိစ္ဆာ အမျိုးသား နှစ်ရာကျော်မှာ လူသားအသွင် ပြောင်းလဲလိုက်ကြရာ ဓားနှစ်လက်သမားမှာ သူတို့၏ ဝိုင်းရံမှုအလယ်၌ ရောက်ရှိနေတော့သည်။

မျက်လုံးပေါင်း နှစ်ရာကျော်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

သူ၏ နဖူးပေါ်မှ အေးစိမ့်သော ချွေးစက်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ လိမ့်ဆင်းလာသည်။

သူ၏ အနှစ်သုံးဆယ်ကြာ လူသတ်သမား သက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လူတစ်ယောက်ကို တိတ်တဆိတ် သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီဟု ထင်လိုက်ချိန်တွင် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လူပင်လယ်ကြီးနှင့် တိုးနေခြင်းမျိုးပင်…။

တကယ်ကို အနေရခက်လှပေသည်။

သို့သော် သူသည် ရင့်ကျက်သော လူသတ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတိုင်း ပျာယာခတ်သွားခြင်း မရှိပေ။

သူသည် အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်မှ မျက်လုံးပေါင်း နှစ်ရာကျော်ကို ကြည့်ကာ စကားတစ်ခွန်းကို အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျုပ် ဒီအတိုင်း လမ်းကြုံလို့ လာတာဆိုရင်ရော ခင်ဗျားတို့ ယုံမလား…"