အခန်း (၁၂၃-၁၂၄)

အခန်း ၁၂၃ ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားခြင်း

ရုပ်ရှင်နှင့် ရုပ်မြင်သံကြား ဇာတ်လမ်းအများအပြားတွင် လူဆိုးများသည် အကြံကုန်သည့်အခါတိုင်း လွတ်မြောက်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဓားစာခံ ဖမ်းဆီးလေ့ရှိကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် ရဲရင့်ပြီး ပညာရှိသော အမျိုးသားဇာတ်လိုက်၏ နှိမ်နင်းခြင်းကို ရင်ခုန်စရာမလိုဘဲ အမြဲတမ်း ခံကြရ၏။

ဝူကျိရှန်းသည်လည်း လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော အခြေအနေတွင် ပိတ်မိနေပြီ ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သူသည် ရုပ်မြင်သံကြားဇာတ်လမ်းထဲမှ လူဆိုးခေါင်းဆောင်ကဲ့သို့ ပြုမူကာ နုနယ်လှပသော အုလုမယ်တော်ကြီးကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးလိုက်ရတော့သည်။

ဤနည်းဖြင့် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနိုင်ပါဦးမလားဆိုသည်ကိုမူ ကောင်းကင်ဘုံသာ သိပေလိမ့်မည်။

ဓားတိုသည် အုလုမယ်တော်ကြီး၏ ဖြူဖွေးရှည်လျားသော လည်ပင်းတွင် တေ့ထားသဖြင့် ထက်မြက်သော ဓားသွားသည် သူမ၏ အရေပြားပေါ်တွင် နီမြန်းသော အမှတ်အသားတစ်ခုကို ထင်ကျန်စေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ဝူကျိရှန်းသည် ရူးသွပ်နေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အဆက်မပြတ်အော်ဟစ်နေ၏။

"ဖယ်ကြစမ်း၊ မင်းတို့အားလုံး ငါ့လမ်းက ဖယ်ကြ၊ မဖယ်ရင် ဒီမိန်းမရဲ့ ခေါင်းကို ငါ ဖြတ်ပစ်မယ်"

ဝူကျိရှန်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှုက အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိလေသည်။ စစ်သူကြီးမုန်းဟု၊ ရှာမန်ဆရာနှင့် မွန်ဂိုသံတမန်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ဝူကျိရှန်းကိုထပ်မံမလှုံ့ဆော်မိစေရန် လူစုကို နောက်ဆုတ်ဖို့ လက်ရိပ်ပြလိုက်ကြ၏။

အမှန်တွင် သူတို့သုံးယောက်သည် အုလုမယ်တော်ကြီး၏ အသက်ရှင်ခြင်း၊ သေခြင်းကို ဂရုစိုက်ကြခြင်း မဟုတ်ပေ။ လူအများအပြား၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြစ်သဖြင့် သူတို့သည် မယ်တော်ကြီးကိုပစ်ထား၍မရပေ။

အကယ်၍ သူတို့သည် အုလုမယ်တော်ကြီးကို ဝူကျိရှန်း၏ လက်ထဲမှကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပါက မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ ကြည်ညိုမှုကို အကြီးအကျယ် ရရှိပေလိမ့်မည်။ထိုစွမ်း‌ဆောင်မှုကနောင်တွင် အာဏာလုသည့်အခါ၌လည်း ပိုမို‌ ထောက်ခံမှုရမည် ဖြစ်၏။

"အရှက်မရှိတဲ့ ဟန်လူမျိုး"

စစ်သူကြီးမုန်းဟုသည် ဖြောင့်မတ်ဟန်ဆောင်ကာ မပီကလာ ပီကလာ တရုတ်စကားဖြင့် တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဓားစာခံလုပ်တာ ဘာအစွမ်းအစရှိလို့လဲ၊ မင်းမှာ သတ္တိရှိရင် သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်၊ ငါနဲ့ တစ်ယောက်ချင်း ရင်ဆိုင်လိုက်စမ်း"

တစ်ယောက်ချင်း ရင်ဆိုင်ရမည် ဟုတ်လား။

သူ၏ ဓားသိုင်းက အလွန် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ သိုင်းပညာ အလွန်မြင့်မားသော အန်းကျန်းကျိုးပင်လျှင် မင်း၏လက်ချက်ဖြင့် နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။ သူနှင့်ရင်ဆိုင်ရခြင်းသည် အသက်ကို သက်သက်မဲ့ စွန့်လွှတ်ခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

သူတို့က ငါ့ကို အရှက်မရှိဘူးဟု ပြောလျှင်လည်း အရှက်မရှိရုံသာ ရှိတော့သည်။ သူတို့အားလုံး၏ လက်ချက်ဖြင့် အသားစင်းကော အလုပ်ခံရခြင်းထက်စာလျှင်မူ ဤသို့နေရသည်က အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ကောင်းပေသည်။

မြှားပစ်ကျွမ်းကျင်သော မွန်ဂိုသံတမန်ကလည်း ရိုးသားသောအမူအရာဖြင့်အလွန် တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းနဲ့ ငါတို့ကြားမှာ ရန်ငြိုးရန်စမရှိပါဘူး၊ ငါတို့က ကိုယ့်သခင်ရဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နေကြတာပဲ၊ မင်းတို့ရဲ့ မင်သံတမန်လည်း သေသွားပြီဆိုတော့ ငါက မင်းကို အခက်အခဲ မဖြစ်စေချင်ပါဘူး၊ မင်း သူမကို လွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင် မင်း အသက်ရှင်ခွင့်ရဖို့ ငါ အာမခံပါတယ်"

အကယ်၍ ငါ အုလုမယ်တော်ကြီးကို လွှတ်ပေးလိုက်လျှင် မင်းက ငါ့ကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးမယ်ဟုတ်လား။

ဝူကျိရှန်းသည် ထိုကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ယုံကြည်မိပါက သူ၏ ဦးနှောက်တွင် ပြဿနာရှိနေ၍သာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

မျက်နှာတွင် ဆေးရောင်စုံ ခြယ်သထားသော ရှာမန်ဆရာကမူ ပို၍ပင် တရားသ ဘောဆန်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြန်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက မင်အင်ပါယာက စေလွှတ်လိုက်တဲ့ သံတမန်တစ်ယောက်ပဲ၊ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဓားစာခံလုပ်တဲ့ အရှက်မရှိတဲ့ လုပ်ရပ်မျိုးကို ကျူးလွန်နေတာကမင်အင်ပါယာရဲ့ မျက်နှာပျက်မှာကို မကြောက်ဘူးလား"

မင်းတို့ မျက်နှာကို သွားသေခိုင်းလိုက်စမ်း။ငါ့အသက်ကိုပင် ငါ မကယ်တင်နိုင်တော့ရာ မင်အင်ပါယာ၏ မျက်နှာကိုလည်းဂရာမစိုက်နိုင်ပေ။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကတော့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်သွားရမှာ မဟုတ်မယ့်အတူတူ ဘယ်သူမဆို နောက်ထပ် တစ်လှမ်း တိုးလာရဲရင် ဒီမိန်းမကိုပါ ငါနဲ့အတူ မြေပုံထဲ ဆွဲသွင်းပစ်မယ်"

ဝူကျိရှန်းသည် လည်ချောင်းကွဲမတတ် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် သူ၏ လည်ချောင်းများပင် နာကျင်လာရသည်။

"မင်းတို့အားလုံး နောက်ဆုတ်ကြစမ်း၊ နောက်ဆုတ်ကြ"

အသက်စွန့်၍ ရုန်းကန်နေသော ဝူကျိရှန်းသည် အုလုမယ်တော်ကြီးကိုထိခိုက်အောင် ပြုလုပ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လူတိုင်းသည် ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားပြီးနောက် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်ပေးလိုက်ကြ၏။

သို့သော် သူတို့သည် အလွန်လည်းမဝေး၊ အလွန်လည်းမနီးသော အကွာအဝေးတစ်ခုကိုမူ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားကြသည်။

"ဆက်ပြီး ဆုတ်ကြစမ်း၊ ခြေလှမ်းသုံးဆယ် အကွာအဝေးအထိ ဆုတ်ကြ၊ မဟုတ်ရင်တော့"

ဝူကျိရှန်းသည် ရူးသွပ်စွာ ဆက်လက် အော်ဟစ်ရင်း ဓားကို မြှောက်ကာ အုလုမယ်တော်ကြီး၏ လက်မောင်းကို ချိန်ရွယ်လိုက်၏။

"မဟုတ်ရင်တော့ ငါ သူမရဲ့ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို အရင် ဖြတ်ပစ်မယ်၊ ငါပြောရင် ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်တတ်တယ်"

"ကောင်းပြီ၊ အားလုံး ခြေလှမ်းသုံးဆယ် နောက်ဆုတ်ကြစမ်း"

ဝူကျိရှန်းသည် ရန်သူအားလုံးကို နောက်ဆုတ်သွားအောင် တွန်းအားပေးနိုင်ခဲ့ပြီး အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပုံရသော်လည်း မိမိကိုယ်ကို လှောင်အိမ်ထဲမှ ငှက်တစ်ကောင်၊ အိုးထဲမှ လိပ်တစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်ကိုမူ ကောင်းစွာ သိရှိလေသည်။ အနည်းငယ်မျှ သတိလွတ်သွားသည်နှင့် သူ၏ အသက်သည် အချိန်မရွေး ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။

ရန်သူများသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားကြသော်လည်း ၎င်းသည် လုံးဝ စိတ်မချရသေးသလို ယာယီအားဖြင့်ပင် ဘေးကင်းခြင်း မရှိသေးပေ။

မွန်ဂိုသံတမန်၏ မြှားပစ်စွမ်းရည်သည် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာမည့် မြှားဒဏ်မှ ကာကွယ်ရန်အတွက် ဝူကျိရှန်းသည် အုလုမယ်တော်ကြီးကို လူသားဒိုင်းအဖြစ်သာ အသုံးချနိုင်ပြီး သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် လူပြက်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပုန်းအောင်းနေရ၏။

"ဆက်ပြီး ဆုတ်ကြစမ်း"

ဝူကျိရှန်းသည် ဓားကို အုလုမယ်တော်ကြီး၏ လည်ပင်းတွင် တေ့ထားလျက် ဆက်လက် အော်ဟစ်ရင်း စားသောက်ပွဲခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် စစ်မြင်းတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝူကျိရှန်းသည် ချက်ချင်းပင် အကြံတစ်ခု ရရှိသွားပြီး ရန်သူများကို ဆက်လက် နောက်ဆုတ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

သူတို့ ဆက်လက် နောက်ဆုတ်နေသည့် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဝူကျိရှန်းသည် မယ်တော်ကြီးကို ရုတ်တရက် ပွေ့ချီ၍ မြင်းကျောပေါ်သို့ ကန့်လန့်ဖြတ် တင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် မြင်းပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ခွစီးလိုက်ပြီး ဓားဖျားဖြင့် မြင်း၏ တင်ပါးကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးဆွလိုက်လေသည်။

မြင်းသည် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့၏။

ဝူကျိရှန်းသည် အုလုမယ်တော်ကြီးကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြင်းစီး၍ ထွက်ပြေးသွားသော်လည်း စစ်သူကြီးမုန်းဟု၊ ကုရှာမန်ဆရာနှင့် မွန်ဂိုသံတမန်တို့သည် ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိကြပေ။

အကြောင်းမူကား ပတ်ပတ်လည် မိုင်အောက် ရာပေါင်းများစွာသည် အုလုတို့၏ နယ်မြေ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝူကျိရှန်းတွင် စစ်မြင်းတစ်ကောင်သာ ရှိပြီး အုလုမယ်တော်ကြီးကိုပါ သယ်ဆောင်ထားရသဖြင့် သူသည် ဝေးဝေးပြေးနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ သူတို့သည် မကြာမီ အမီလိုက်နိုင်ကြပေလိမ့်မည်။

ဤဟန်လူမျိုးကို ဖမ်းဆီးနိုင်သရွေ့ မယ်တော်ကြီးကို ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မည်။ လူတိုင်းသည် မြင်းများကို အလုအယက် ရှာဖွေကာ မြင်းပေါ်သို့ တက်စီးကြပြီး ဝူကျိရှန်း ထွက်ပြေးသွားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း အပြင်းအထန် လိုက်လံ မောင်းနှင်ကြတော့သည်။

ဝူကျိရှန်းသည် မြင်းစီးခြင်း၌ သိပ်ပြီး မကျွမ်းကျင်ပေ။ သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မြင်းကျောပေါ်မှ အုလုမယ်တော်ကြီးကို ထိန်းကိုင်ထားရပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မြင်းဇက်ကြိုးကို ကိုင်ကာ အသက်လု၍ မောင်းနှင်နေရရှာသည်။

သူသည် ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေရသဖြင့် လမ်းကြောင်းအားလုံးကို မျက်စိလည်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် အနောက်ဘက်သို့ ဦးတည်မိသွားတော့၏။

သူသည် ဝေးဝေးမပြေးရသေးခင်မှာပင် မိမိ၏ နောက်ကွယ်မှ သိပ်သည်းလှသော မြင်းခွာသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရန်သူများ အမီလိုက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ဤအခြေအနေမျိုးတွင် ဝူကျိရှန်းသည် လွတ်မြောက်နိုင်ရန် မလွယ်ကူပေ။ သူတို့အတွက် သူ့ကို ဖမ်းဆီးနိုင်မည့် အခွင့်အရေး အနည်းငယ် ရှိခဲ့‌ သော်လည်းဝူကျိရှန်းကမယ်တော်ကြီးကို ဓားဖြင့် ထိုးသတ်ပစ်မည်ကို စိုးရိမ်ကြသဖြင့် သူတို့သည် သူ့ကို အလွန်အကျွံ ဖိအားမပေးရဲကြချေ။

ဤကဲ့သို့သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့်ပင် ဝူကျိရှန်းသည် လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများကို ခေတ္တမျှ မျက်ခြေဖြတ်ကာ အနောက်ဘက်သို့ ဆက်လက် ထွက်ပြေးခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝူကျိရှန်းသည် မိမိကိုယ်တိုင် မည်မျှအထိ မောင်းနှင်လာခဲ့သည်ကို မသိတော့ပေ။ လေပြင်းများက နားထဲတွင် တဝေါဝေါ မြည်ဟီးနေပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ ရှုခင်းများသည်လည်း လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။ သသူသည် သဲကန္တာရတစ်ဝက်၊ မြက်ခင်းပြင်တစ်ဝက် ရှိသော ဒေသမှနေ၍ ကျယ်ပြောလှပြီး လူသူမရှိသည့် သဲကန္တာရကြီးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

စစ်မြင်းသည် အရပ်မြင့်မားပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော်လည်း လူနှစ်ယောက်ကို သယ်ဆောင်ထားရသည့်အပြင် နားရက်မရှိဘဲ ခရီးဝေး နှင်လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၍အလွန် မောပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်ရာ မြင်းမွေးတစ်ခုလုံး ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး မြင်း၏ မေးစေ့နှင့် နှာခေါင်းပေါက်များမှလည်း သွေးစအနည်းငယ် ရောနှောနေသော အမြှုပ်ဖြူများက ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

စစ်မြင်းသည် ခွန်အား ကုန်ခမ်းသွားပြီး ရှေ့သို့ ဆက်မသွားနိုင်တော့သည်ကို မြင်လျှင် ဝူကျိရှန်းသည် မြင်းကို ခေတ္တမျှ အနားပေးရန်အတွက် မယ်တော်ကြီးကို မြင်းကျောပေါ်မှ ဆွဲချလိုက်ရတော့သည်။

ယခုအခါ ဇွန်လ၏ နွေရာသီ အမြင့်ဆုံးအချိန် ဖြစ်သောကြောင့် တောက်လောင်နေသော နေမင်းနှင့်အတူ ပူပြင်းလှသော အပူလှိုင်းများက အများအပြားရှိနေ၏။

ဝူကျိရှန်းသည်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ ရေငတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် မြင်းကျောတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကုန်းနှီးအိတ်ကို မြင်လိုက်ရရာ ၎င်း၏ အတွင်း၌ အသားခြောက် အမြောက်အမြားနှင့် ရေအပြည့် ထည့်ထားသော ရေဘူးနှစ်ဘူး ရှိနေလေသည်။

သူသည် အသားခြောက်အချို့ကို လျင်မြန်စွာ နှိုက်ယူကာ ကမူးရှူးထိုး စားသောက်လိုက်ပြီးနောက် ရေဘူးဆို့များကို ဆွဲထုတ်၍ ရေကို အငမ်းမရ သောက်လိုက်၏။

ဝူကျိရှန်းသည် မိမိ၏ နောက်ကွယ်တွင် လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများ ကပ်လျက် ပါလာနေသဖြင့် အချိန်ဆွဲ၍ မရမှန်း ကောင်းစွာ သိရှိလေသည်။ သူ ဝဝလင်လင် စားသောက်ပြီးနောက် မြင်း၏ ခွန်အားသည်လည်း အနည်းငယ် ပြန်လည် ပြည့်ဝလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူ မြင်းပေါ်သို့ ပြန်တက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ခြေထောက်အောက်မှ သဲပြင်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည်လည်း အောက်သို့ နစ်မြုပ်နေသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

၎င်းကား သဲနွံထဲ‌ ရောက်သွားပြီဖြစ်သည်။

*********

အခန်း ၁၂၄ - ကျယ်ပြောလှသော သဲကန္တာရကြီး

ထူးခြားဆန်းပြားသော ဘူမိဗေဒ တည်ဆောက်ပုံများကြောင့် သဲကန္တာရထဲတွင် အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိသော သဲနွံများစွာ ရှိနေတတ်သည်။

ပြင်ပမှ လာရောက် မနှောင့်ယှက်သရွေ့ သဲနွံများသည် သာမန်သဲပြင်များနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသော်လည်း ပြင်ပမှ သက်ရောက်မှုတစ်ခု ရှိလာသည်နှင့် သဲမျက်နှာပြင်သည် အရည်ပျော်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ အလိုအလျောက် အောက်သို့ နစ်မြုပ်သွားတတ်၏။

လူ သို့မဟုတ် တိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ကောင်သည် ထိုတွင်းထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်သွားပါက မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်ရုန်းထွက်ရန် မလွယ်ကူတော့ဘဲ အလွန်တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်းမှာပင် သဲဝါများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရကာ အလောင်းပင် ရှာမရတော့ပေ။

ဝူကျိရှန်း ရောက်ရှိနေသော နေရာသည် အလွန်လည်းမကြီး၊ အလွန်လည်းမငယ်သော သဲနွံတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

အတွေ့အကြုံမရှိသည့်ဝူကျိရှန်းသည် ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်ကို သိရှိသွားသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွား၏။

သူသည် သဲနွံထဲမှ ခြေထောက်များကို ပြန်လည် ဆွဲထုတ်ရန် အသေအလဲ ရုန်းကန်မိသော်လည်း ဤလုပ်ရပ်က သူ၏ နစ်မြုပ်မှုကို ပိုမို မြန်ဆန်စေရုံသာ ရှိတော့သည်။

တွင်းနှုတ်ခမ်း ပတ်ပတ်လည်မှ သဲဝါများသည် ရေတံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ ဗဟိုချက်ဆီသို့ စီးဆင်းလာကြ၏။

စစ်မြင်း၏ ခြေခွာလေးဖက်စလုံးသည် သဲထဲသို့ လုံးဝ နစ်ဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော နှုန်းဖြင့် ဆက်လက် နစ်မြုပ်နေသည်။

ဝူကျိရှန်းသည် ထိုခန့်ညားလှသော စစ်မြင်းကို ကယ်တင်ချင်သော်လည်း ၎င်းသည် မဖြစ်နိုင်တော့သော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။

အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ဝူကျိရှန်းသည် မြင်းကျောတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကုန်းနှီးအိတ်ကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲယူလိုက်ပြီး မြင်း၏လည်ပင်းကို ဖက်ကာ အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိချလိုက်လေသည်။

တုံ့ပြန်မှုအားကို အသုံးချကာ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ခြေထောက်များကို ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီး အောက်သို့ စီးဆင်းနေသော သဲဝါများကြားမှ အပေါ်သို့ အသက်လု၍ တက်ခဲ့၏။

သဲများ နစ်မြုပ်မှုက အလွန် လျင်မြန်လှသဖြင့် သူ၏ အပေါ်သို့ တက်လိုသော အဟုန်ကို လုံးဝ ချေဖျက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

အကယ်၍ အောက်သို့ နစ်ဝင်သွားပါက သူ တကယ်ပဲ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။ရှိသမျှ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးချကာ အသေအလဲ တက်ခဲ့ရသည်။

ကြီးမားလှသော သဲမြုပ်တွင်းထဲမှ ခက်ခက်ခဲခဲ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သည့် အချိန်တွင်မူ စစ်မြင်းသည် လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အုလုမယ်တော်ကြီးမှာမူ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းနေပြီး မျက်နှာမှာလည်း စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေသည်။

သူမသည် တစ်ခုခုကို ဆုပ်ကိုင်ရန် လက်များကို ရူးသွပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းနေသော်လည်း ၎င်းသည် အချည်းနှီးသော ရုန်းကန်မှုသာ ဖြစ်၏။

သူမသည် မိမိကိုယ်ကို အောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း နစ်ဝင်သွားကာ သဲမြုပ်တွင်း၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံနေရသည်ကိုသာ မျက်စိမှိတ် ကြည့်နေရတော့သည်။

"ကယ်ပါဦး၊ ကယ်ပါဦး"

အုလုမယ်တော်ကြီးသည် ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ငိုယိုရင်း အသက်လု၍ အော်ဟစ်နေရှာသည်။

"ကယ်ပါဦး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ကယ်ပါဦး"

အုလုမယ်တော်ကြီးက ဓားစာခံတစ်ဦး ဖြစ်နေပါလျက် မိမိ၏ ရန်သူဖြစ်သော ဝူကျိရှန်းထံတွင် အကူအညီတောင်းနေခြင်းမှာ အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းနေသော်လည်း သူမတွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

မယ်တော်ကြီးသည် သူ၏ အသက်ကယ် အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမ သေဆုံးသွားပါက နောက်ကွယ်မှ လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ သူသည် လုံးဝ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

သူမအပေါ် မည်သည့် သနားစိတ်မျှမရှိလျှင်ပင် မိမိ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ဝူကျိရှန်းသည် ဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ပေ။

သူသည် မိမိ၏ ခါးပတ်ကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး ဓားအိမ်တွင် ချည်နှောင်ကာ သူမရှိရာသို့ လှမ်း၍ ပစ်ပေးလိုက်၏။

"ဓားရိုးကို ဖမ်းကိုင်လိုက်"

ထကြွနေသော လှိုင်းလုံးကြီးများကြားတွင် နစ်မြုပ်တော့မည့်သူက နောက်ဆုံး မြက်ပင်တစ်ပင်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သကဲ့သို့ အုလုမယ်တော်ကြီးသည် ဓားရိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

ဝူကျိရှန်းသည် သဲနွံ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ရှိသမျှ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးချ၍ အုလုမယ်တော်ကြီးကို အပြင်သို့ အသက်လု၍ ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

သဲနွံ၏ ဆွဲအားက အလွန် ကြီးမားလှသဖြင့် နုနယ်လှပသော မယ်တော်ကြီးသည် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် လေးလံနေသည်။

သူသည် အပြင်းအထန် ကြိုးစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူမကို သဲမြုပ်တွင်းထဲမှ ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ဝူကျိရှန်းသည် ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှုနေရပြီး မောပန်းလွန်းသဖြင့် မျက်စိထဲတွင် ပြာဝေကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပျော့ခွေသွားတော့မည့်အလား ခွန်အားမဲ့မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိုအချိန်တွင် အနောက်ဘက်မှ နေမင်းသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း နစ်ဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် တောက်လောင်နေသော တိမ်တိုက်များသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ ၎င်းသည် မခဲသေးသော သွေးခဲကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ နီမြန်းလွန်းသဖြင့် မျက်စိကျိန်းမတတ် ဖြစ်ရ၏။

သွေးစွန်းခြင်း၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် သည်းခံရခက်သော အပူဒဏ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော နေ့တစ်နေ့သည် နောက်ဆုံးတွင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မောပန်းနွမ်းနယ်နေသော ဝူကျိရှန်းသည် ပျော့ပြောင်းသော သဲပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက် လဲလျောင်းရင်း မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းထက်မှ သွေးနီရောင် တိမ်တိုက်များကို ငေးကြည့်ကာ ကမ်းခြေပေါ်သို့ ပစ်တင်ခြင်းခံရသည့် ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသက်ကို ခက်ခဲစွာ ရှုနေမိသည်။

သေဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာခဲ့သော မယ်တော်ကြီးသည်လည်း ဝူကျိရှန်း၏ ဘေးတွင် လဲလျောင်းနေ၏။

သူမ၏ ဦးထုပ်ကြီးမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး နက်မှောင်သော ဆံပင်ရှည်များသည်လည်း ရှုပ်ပွနေသည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ ဖြူဖွေးသော အရေပြားနှင့် လိုက်ဖက်နေပြီး စကားဖြင့် ဖော်ပြ၍မရသော နုနယ်သည့် အလှတရားတစ်ခုကို ဖန်တီးနေ၏။

"ငါ... ငါ အပေါ့သွားချင်လို့"

အုလုမယ်တော်ကြီးသည် ရှက်သွေးဖြာသော အမူအရာကို ဖြင့် ခြင်ကောင်တဝီဝီ မြည်သံကဲ့သို့ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ... ငါ တကယ် မအောင့်နိုင်တော့လို့ပါ၊ မင်း... မင်း အနောက်ကို လှည့်ပေးလို့ရမလား"

သဘာဝတရားမတားနိုင်ပေ။သို့သော် မယ်တော်ကြီးသည် ဝူကျိရှန်း၏ ရှေ့‌ေမှာက်တွင် အပေါ့သွားခြင်းကို မပြုလုပ်နိုင်‌ ပေ

။

ဝူကျိရှန်းက ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာပင် အနောက်သို့ လှည့်ပေးလိုက်၏။

အဝတ်အစားချင်း ပွတ်တိုက်သံ အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်

"ငါ ပြီးပြီ၊ မင်း လှည့်လို့ရပြီ" ဟု ကြားလိုက်ရသည်။

သူ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော အုလုမယ်တော်ကြီးသည် ဝူကျိရှန်း၏ မျက်နှာဆီသို့ သဲတစ်ဆုပ်ဖြင့် ရုတ်တရက် ပက်လိုက်ပြီးနောက် သဲထဲတွင် စိုက်ထားသော ဓားကို ချက်ချင်း လှမ်းဆွဲတော့သည်။

ဝူကျိရှန်း၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ သာမန်မျှသာရှိပြီး အလစ်အငိုက် မိသွားခဲ့သော်လည်း ကြက်တစ်ကောင်ကိုပင် မဖမ်းနိုင်သော မိန်းမတစ်ယောက်ကို နှိမ်နင်းရန်အတွက်မူ အလွန် လုံလောက်လှပေသည်။

သူသည် ပျံလွှားကန်ချက်တစ်ခု တိုက်ရိုက် ထိုးကျွေးလိုက်ရာ မယ်တော်ကြီးသည် လွင့်စင်သွားတော့၏။

သူမ ခက်ခဲစွာ ထရန် ကြိုးစားစဉ်မှာပင် ဝူကျိရှန်းသည် ဓားကို လက်ဦးမှုရယူ ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ဓားဖျားကို သူမ၏ ရင်ဘတ်တွင် တေ့လိုက်လေသည်။

"မလှုပ်နဲ့"

"ငါ့ရှေ့မှာ လှည့်ကွက်တွေ မသုံးနှင့် မင်းကို သတ်ပစ်အောင် ငါ့ကို မဖိအားပေးနှင့်"

"မင်းလို ကောက်ကျစ်တဲ့ ခွေးသူခိုး၊ သတ်ချင်ရင် သတ်လိုက်စမ်း"

တောက်ပနေသော ဓားသွားနှင့် ရင်ဆိုင်ရသော်လည်းမယ်တော်ကြီးသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ သေဘေးကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့်အလား သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ကော့ထားလိုက်၏။

"ငါသာ မင်းကို သတ်ချင်ရင် မင်း အခု အသက်ရှင်နေပါဦးမလား"

သူသည် ဓားကျောဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို ခပ်ဆဆ ရိုက်လိုက်ရင်း ဝူကျိရှန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ မင်းကို သဲနွံထဲက ကယ်ထုတ်ခဲ့တာကို မင်းက ငါ့ကို ဒီလို ပြန်ပေးဆပ်တာလား"

"ခွေးသူခိုး၊ မင်း ငါ့ကို ကယ်တာ ဘယ်လို စေတနာကောင်း ရှိလို့လဲ၊ မင်း ကိုယ့်အသက်ကို ကယ်ဖို့ ငါ့ကို ဓားစာခံလုပ်ချင်လို့ပဲ မဟုတ်လား"

ထိုစကားသည်အမှန်တရားကို တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အုလုမယ်တော်ကြီး ပြောသည်မှာ မှန်ပါသည်၊ ဝူကျိရှန်းသည် မိမိ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက်သာ သူမကို ကယ်ထုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"ငါ့မိန်းမက အိမ်မှာ ငါ့ကို စောင့်နေတုန်းပဲ၊ ငါ ဒီလို ကျိန်စာသင့်တဲ့ နေရာမှာ မသေချင်ဘူး၊ ပြီးတော့ ငါ မင်းကို သတ်ဖို့လည်း လုံးဝ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးဘူး"

ဝူကျိရှန်းသည် ထိုမိန်းမကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝမရှိသည်မှာ မှန်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူ ဘာပြောပြော အချည်းနှီးသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ထိုမိန်းမနှင့် စကားအရှည်ကြီး ပြောမနေချင်တော့သဖြင့် ဝူကျိရှန်းက သူမကို တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်၏။

"မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေ မဖြစ်အောင် မင်းကို ငါ ကြိုးချည်ရမယ်"

မင်းမှာ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုရှိတယ်၊ ပထမတစ်ခုက မင်း ငြိမ်ငြိမ်လေး လက်ကို ဆန့်ပေးပြီး အချည်ခံမလား။

ဒုတိယတစ်ခုက မင်း ရုန်းကန်မလား၊ ဒါဆိုရင်တော့ ငါ မင်းကို လဲကျအောင် ရိုက်နှက်ပြီးမှ ချည်ရလိမ့်မယ်"

အူလူမယ်တော်ကြီးသည်ပါးနပ်သူ ဖြစ်ရာ ဝူကျိရှန်းကို အနိုင်မယူနိုင်မှန်း သိရှိသဖြင့် သူမသည် လက်ကို ငြိမ်ငြိမ်လေး ဆန့်ပေးလိုက်ရှာသည်။

ဝူကျိရှန်းသည် အားနာမနေဘဲ သူမ၏ လက်များကို တင်းတင်းချည်နှောင်လိုက်ပြီး သိုးငယ်လေးတစ်ကောင်ကို ဆွဲခေါ်သွားသကဲ့သို့ အုလုမယ်တော်ကြီးကို ဆွဲလျက် ကျယ်ပြောလှသော သဲကန္တာရကြီး၏ အောက်ခြေဆီသို့ ဆက်လက် ခြေလှမ်းလှမ်းခဲ့လေတော့သည်။

နေဝင်ချိန်၏ နောက်ဆုံး အလင်းတန်းများသည် အဆုံးမရှိ ကျယ်ပြောလှသော သဲပင်လယ်ကြီးကို ဖြန်းပက်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး သဲပြင်ထက်တွင် ခက်ခဲစွာ ရှေ့သို့ တိုးနေကြသော ဝူကျိရှန်းနှင့် အုလုမယ်တော်ကြီးတို့ကိုလည်း လင်းထိန်စေရာ ၎င်းသည် အရောင်အသွေး စုံလင်လှသော သဲကန္တာရကြီး၏ နေဝင်ချိန် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

အနောက်ဘက်မှ နေဝင်ရိုးရီ အလင်းတန်းများဆီသို့ ဆက်လက် ဦးတည်နေကြစဉ် သူတို့၏ အနောက်ကွယ်မှ အရိပ်များသည် ရှည်လျားကာ ကောက်ကွေးနေပြီး အချိန်မရွေး ပြတ်တောက်သွားတော့မည့်အလား ရှိနေတော့သည်။

*********