အခန်း (၁၂၉-၁၃၀)

အခန်း ၁၂၉ - ပဋိပက္ခ အစပျိုးခြင်း

မုတ်ဆိတ်ဖားဖားနှင့် မွန်ဂိုသံတမန်သည် အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မြားပစ်အတတ်တွင်လည်း ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လှ၏။

သူသည် မင်သံတမန်အဖွဲ့ဝင် အနည်းငယ်ကိုပြတ်သားသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တစ်ချက်ချင်း အသေပစ်ခတ်ခဲ့သည်ကို ဝူကျိရှန်းသည် ကိုယ်တိုင်မျက်မြင် တွေ့ရှိခဲ့ဖူးလေသည်။ သူ၏မြားပစ်ကွင်းအတွင်းတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူဟူ၍ မရှိခဲ့ရာ သူသည် တိကျလှသော လူသတ်စက်ရုပ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

မွန်ဂိုသံတမန်သည် မလှမ်းမကမ်းရှိ သဲသောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ရပ်နေပြီး ၎င်းမှာ မြားပစ်ရန် အကောင်းဆုံးသော အကွာအဝေး ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ထူးခြားသော တိုက်ခိုက်ရေးပုံစံကို မယူထားဘဲ စစ်သူကြီးမုန်းဟုဟာရ်လုကိုသာ အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေရာ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော သားသတ်သမားတစ်ယောက်က အသတ်ခံရမည့် သိုးသူငယ်တစ်ကောင်ကို စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

"ငါ မင်းကို အမိန့်ပေးတယ်။ ရေဘူးကို လေးစားရတဲ့ ဆရာကြီးဆီ ပြန်ပေးလိုက်"

သူ၏လေသံမှာ စူးရှပြီး အေးစက်နေကာ သံချေးတက်နေသော သံပြားနှစ်ပြားကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပွတ်တိုက်နေသကဲ့သို့ နားဝင်မခံနိုင်လောက်အောင် ရှိသော်လည်း မည်သည့်ခံစားချက် အရိပ်အယောင်မျှ ပါဝင်မနေဘဲ အသက်ရှုကြပ်မတတ် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုများကိုသာ ထွက်ပေါ်စေသည်လေ၏။

"ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ငါတို့တွေ အတူတကွ လက်တွဲဆောင်ရွက်မှပဲ ဒီသေမင်းတမန် သဲကန္တာရထဲကနေ ရုန်းထွက်နိုင်မှာ"

"ငါ့ကို အမိန့်ပေးရအောင် မင်းက ဘာမို့လို့လဲ"

စစ်သူကြီးမုန်းဟုဟာရ်လုသည် ဘူးဆို့ဖြင့် ရေဘူးဝကို ဂရုတစိုက် ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရေဘူးကို သူ၏ခါးတွင် ပြန်လည်ချိတ်ဆွဲကာ အဝေးမှ မွန်ဂိုသံတမန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အတူတကွ လက်တွဲဆောင်ရွက်ရမယ် ဟုတ်လား။ အဲဒီစကားကို မင်းကိုယ်တိုင်တောင် ယုံရဲ့လား"

"ငါသိသလောက်ကတော့ ရေအားလုံးကို စုပေါင်းလိုက်ရင်တောင် လူတစ်ယောက်ရဲ့ တစ်ရက်စာ သောက်သုံးဖို့အတွက် မလုံလောက်ဘူး။ ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ဒီအမင်္ဂလာရှိတဲ့ သဲကန္တာရထဲကနေ ထွက်သွားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့အားလုံး ဒီနေရာမှာပဲ သေကြရမှာ"

စစ်သူကြီးမုန်းဟုဟာရ်လုက အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

ဝူကျိရှန်းသည် ကျန်ရှိနေသော သောက်ရေပမာဏမှာ နည်းပါးလှသော်လည်း အနည်းဆုံး လူတစ်ယောက်အတွက်တော့ လုံလောက်လိမ့်မည်ဟု အမြဲယုံကြည်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အမှန်တရားသည် သူစိတ်ကူးထားသကဲ့သို့မဟုတ်ပေ။ ရေအားလုံးကို လူတစ်ယောက်တည်းကိုသာ ပေးလိုက်လျှင်ပင် အလွန်ဆုံးရှိလှလျှင် တစ်ရက်မျှသာ တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်၏။တစ်ရက်တည်းဖြင့် ကျယ်ပြောလှသောသဲကန္တာရကြီးကို ဖြတ်သန်းရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်သောအရာ ဖြစ်ပေသည်။

မည်သူပင်ဖြစ်စေ၊ သောက်ရေအားလုံးကို စုစည်းလိုက်လျှင်ပင် အလွန်ဆုံးရှိလှလျှင် တစ်ရက်မျှသာ ပိုမိုအသက်ရှင်နိုင်မည်ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ သေဆုံးရမည့် ကံကြမ္မာအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီးသား ဖြစ်ချေပြီ။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်ပင် နည်းပါးလှသော သောက်ရေကို လုယူနိုင်ရန်အတွက် စစ်သူကြီးမုန်းဟု၊ မွန်ဂိုသံတမန်နှင့် ရှာမန်ဆရာကြီးတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရန်စောင်နေကြဆဲ ဖြစ်၏။

အမှန်စင်စစ် သူတို့သည် ကန္တာရထဲမှ ထွက်မသွားနိုင်မှန်းသိရှိထားကြချေပြီ။ သူတို့၏ ယခုလက်ရှိ ရုန်းကန်နေမှုမှာ တစ်ရက်မျှ ပိုမိုအသက်ရှင်နိုင်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

မည်သည့်အာဏာရာထူးဌာနန္တရပင်ဖြစ်စေ၊ မိမိ၏ အသက်ရှင်သန်ခွင့်ထက် ပို၍အဖိုးမတန်နိုင်တော့ချေ။ တစ်ရက် ၊ တစ်နာရီမျှ ပိုမိုအသက်ရှင်နိုင်ရန်အတွက် သူတို့သည် အကျိုးဆက်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မည်သည့်နည်းလမ်းကိုမဆို အသုံးပြုကြမည် ဖြစ်၏။

နတ်ဘုရားများကို ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ရွှေရောင်မိသားစုအပေါ် သစ္စာရှိခြင်းတို့သည် တစ်ရက်မျှ ပိုမိုအသက်ရှင်နိုင်ခြင်းထက် ပို၍အဓိပ္ပာယ်မရှိနိုင်တော့ချေ။

ဤကဲ့သို့သော အစွန်းရောက်လှသည့် ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင်၊ သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်မျိုးတွင်မှ လူသားတို့၏ ဗီဇအစစ်အမှန်မှာ အထင်ရှားဆုံး ပေါ်ထွက်လာပေသည်။

"မင်း ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ငါမသိဘူးလို့ မထင်နဲ့။ မင်းလည်း ဒီရေဘူးကို လုချင်နေတာပဲကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဖြောင့်မတ်ဟန် ဆောင်နေရတာလဲ"

စစ်သူကြီးမုန်းဟုဟာရ်လုသည် သူ၏တောက်ပလှသော ကောက်ချိတ်ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းထန်လှသော လူသတ်ငွေ့များ ပြည့်နှက်နေပြီး ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"မင်းက အမြဲတမ်း မြင့်မြတ်ဟန်ဆောင်ပြီး ရွှေရောင်မိသားစုနဲ့ မွန်ဂိုအင်ပါယာအကြောင်းကိုပဲ အမြဲပြောနေတာ။ ပြီးတော့ ငါ့ကို အမြဲတမ်း အမိန့်ပေးနေသေးတယ်။ ငါ မင်းကို မကြည်တာ ကြာပြီ။ ဒီနေ့ ဒီအခြေအနေမှာတော့ မင်းသေရင်သေ၊ မဟုတ်ရင် ငါသေရမယ်"

စစ်သူကြီးမုန်းဟုဟာရ်လုသည် မွန်ဂိုသံတမန်ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်လိုက်ချေပြီ။

ထိုနှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲသည် နိုင်ငံရေး၊ အာဏာ၊ ရာထူးဌာနန္တရ ၊ဂုဏ်သိက္ခာတို့နှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ ရှင်သန်ခွင့်အတွက် တိုက်ခိုက်ကြသော သက်ရှိလူသားနှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲသက်သက်သာ ဖြစ်၏။ တစ်ရက်မျှ ပိုမိုအသက်ရှင်နိုင်မည်ဆိုလျှင်ပင် ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ထိုက်တန်လှပေသည်။

စစ်သူကြီးဟာရ်လုက မတိုက်ခိုက်လျှင်ပင် မွန်ဂိုသံတမန်သည် သူ့ကို အလွတ်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။ မည်သူမျှ ရေငတ်၍ မသေချင်ကြသကဲ့သို့ တစ်ရက်မျှ ပိုမိုအသက်ရှင်နိုင်ခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန် လေသည်။

သူတို့ လမ်းပျောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ထိုနှစ်ဦးကြားရှိ ရှောင်လွှဲ၍မရသော ပဋိပက္ခသည် စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဟွန်း"

စစ်သူကြီးဟာရ်လု၏ ကျားကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါကို ရင်ဆိုင်ရင်း မွန်ဂိုသံတမန်သည် အထက်စီးမှ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။

"စစ်သူကြီးမုန်းဟု ဟုတ်လား။ ငါ့မျက်စိထဲမှာတော့ မင်းက မြှောက်ပင့်တတ်တဲ့ ကျေးကျွန်တစ်ယောက်ပဲ။ မွန်ဂိုတစ်ယောက်ရဲ့ မြားပစ်အတတ်ကို စိန်ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့လေ... ငါ မင်းကို ငရဲပြည်ကို ပို့ပေးရတာပေါ့"

နှစ်ဦးစလုံးက ကြမ်းတမ်းသော စကားလုံးများကို ပြောဆိုနေကြပြီး တိုက်ပွဲကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ပွားတော့မည့်အတိုင်း ရှိသော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ ချက်ချင်း မတိုက်ခိုက်ကြဘဲ ငါ မင်းကို နည်းနည်းမှ မကြောက်ဘူး ဟူသော စကားလုံးများကိုသာ ဆက်လက်ပြောဆိုရင်း အချိန်ဆွဲနေကြခြင်း ဖြစ်၏။

ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အောင်နိုင်ရန် သေချာရေရာမှု မရှိကြသဖြင့် အခြားတစ်ဦးကို ဒေါသထွက်အောင် ဆွပေးခြင်းဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ ပိုမိုကြီးမားသော ဟာကွက်များ ပေါ်လာစေရန် ကြိုးပမ်းနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မြားပစ်အတတ်တွင် ထူးချွန်သော မွန်ဂိုသံတမန်သည် ဓားသိုင်းအတတ်တွင် ပြောင်မြောက်သော စစ်သူကြီးမုန်းဟုနှင့် အပြန်အလှန် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေကြဆဲ ဖြစ်၏။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေကြပြီး လေထုကြီးမှာပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး မုန်တိုင်းမတိုက်ခတ်မီ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

စစ်သူကြီးမုန်းဟုသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ် နိမ့်ချလိုက်ပြီး ညာဘက်လက်မှ ကောက်ချိတ်ဓားကို အနည်းငယ် နောက်သို့ ဆွဲရုပ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ကိုင်းညွတ်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြေးထွက်ရန် အကောင်းဆုံးသော ပုံစံဖြစ်ပြီး သားကောင်ကို အချိန်မရွေး ခုန်အုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် ခန့်ညားလှသော ကျားကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

စစ်သူကြီးမုန်းဟုဟာရ်လုကို စိုက်ကြည့်ရင်း မွန်ဂိုသံတမန်၏ ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မျက်နှာပေါ်တွင် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ချေပြီ။ သူ၏မျက်လုံးထောင့်များသည် အနည်းငယ် အောက်သို့ ကွေးညွတ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည်လည်း အနည်းငယ် အထက်သို့ ကော့တက်သွား၏။

ထိုအပြုံးအရိပ်အယောင်မှာ ကြီးမားသန်မာသော်လည်း အလွန်မိုက်မဲလှသော သားကောင်တစ်ကောင်ကို တွေ့ရှိသွားသည့် အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော မုဆိုးတစ်ယောက်၏ အပြုံးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

စစ်သူကြီးဟာရ်လု ဟူသော ကျားကြီးသည် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ရှိပြီး သူ၏စူးရှတိုက်ရိုက်လှသော ဓားသိုင်းမှာလည်း အမှန်တကယ်ပင် အသက်အန္တရာယ် ပေးနိုင်သော်လည်း သူသည် တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်တော်ဆုံးသော အခိုက်အတန့်ကို မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။ ဤအကွာအဝေးတွင် ကောက်ချိတ်ဓား၏ ဖျက်ဆီးအားမှာ လေးနှင့် မြားထက်လျော့နည်းလှပေသည်။

မွန်ဂိုသံတမန်သည် စစ်သူကြီးဟာရ်လု မိမိထံသို့ ခုန်အုပ်မလာမီ အနည်းဆုံး မြားသုံးစင်းခန့် ပစ်လွှတ်နိုင်မည်ဟု စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်ပြီးသား ဖြစ်၏။

မြားသုံးစင်း... ၎င်းမှာ စစ်သူကြီးဟာရ်လုကို ရှင်းလင်းရန်အတွက် လုံလောက်လှပေသည်။

စစ်သူကြီးဟာရ်လုသည် အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းကာ ပြေးဝင်သွားတော့၏။ အချိန်အကြာကြီး စုဆောင်းထားသော ခွန်အားများသည် အခိုက်အတန့်အတွင်းမှာပင် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး နက်မှောင်သော လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ မြားကို အသင့်ပြင်ထားသော မွန်ဂိုသံတမန်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားလေသည်။

လေးကြိုးညှို့သံ မြည်ဟည်းသွားပြီး မြားသည် ကြိုးညှို့မှ ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

စစ်သူကြီးဟာရ်လုသည် မွန်ဂိုသံတမန်၏ မြားပစ်အတတ် မည်မျှစူးရှကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားသဖြင့် မဆိုင်းမတွပင် ဓားကို မြှောက်ကာ ကာကွယ်လိုက်ရာ ပထမဆုံး ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားကို လွှင့်စဉ်သွားစေခဲ့သည်။ သူ၏ရှေ့သို့ ပြေးဝင်နှုန်းမှာ လျော့ကျမသွားသည့်အပြင် ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့ပြီး လက်ထဲတွင် ဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် အကျိုးဆက်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့သို့သာ တိုးဝင်သွားတော့၏။

စစ်သူကြီးမုန်းဟုဟာရ်လုသည် မွန်ဂိုသံတမန်နှင့် စတင်တိုက်ခိုက်ကြပြီဖြစ်ရာထိုအခိုက်အတန့်တွင်မှ ဝူကျိရှန်းသည် အလွန်အရေးကြီးသော ပြဿနာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတော့၏။ ထိုရန်သူသုံးဦးထဲတွင် အားအင်အကြီးဆုံးသူမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ကျားကဲ့သို့ သန်မာသော စစ်သူကြီးဟာရ်လုနှင့် အနှိုင်းမဲ့ မြားပစ်အတတ်ရှိသော မွန်ဂိုသံတမန် မဟုတ်ဘဲ အိုမင်းပိန်လှီလှသော ရှာမန်ဆရာကြီးသာ ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ မွန်ဂိုသံတမန်နှင့် စစ်သူကြီးမုန်းဟုတို့ထက် အဆမတန် နိမ့်ကျလှသော်လည်း သူ၏ကောက်ကျစ်မှုနှင့် ပရိယာယ်ကြွယ်ဝမှုမှာ ထိုသုံးဦးထဲတွင် အမြင့်မားဆုံးဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။

သူသည် ဝူကျိရှန်း၏ ရေဘူးကို စစ်သူကြီးမုန်းဟုဟာရ်လုထံသို့ ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ့ကို ရှင်သန်ခွင့် မျှော်လင့်ချက်ပေးရန် မဟုတ်ဘဲ သေမင်းထံသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်၏။

ဤကဲ့သို့သော မျှော်လင့်ချက်မဲ့သည့် အခြေအနေမျိုးတွင် ရေ၏အရေးပါမှုမှာ အထူးပြောရန် မလိုတော့ပေ။ တစ်ရက်မျှ ပိုမိုအသက်ရှင်နိုင်ရန်အတွက် အခြားသူ၏ သောက်ရေကို လုယူကြရမည် ဖြစ်၏။

ဤအခြေအနေများအောက်တွင် ရေသည် ရှင်သန်ခြင်း၏ အရင်းအမြစ် မဟုတ်တော့ဘဲပဋိပက္ခကို လောင်ကျွမ်းစေမည့် မီးစာသာ ဖြစ်တော့သည်။

မည်သူကမဆို ပထမဆုံး စတင်တိုက်ခိုက်ပါကထိုသုံးဦးကြားရှိ သိမ်မွေ့ပြီး အားနည်းလှသော ဟန်ချက်ညီမှုကို ပျက်ပြားသွားစေမည်ဖြစ်ကာ အခြားသော ပြိုင်ဘက်နှစ်ဦးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရင်ဆိုင်ကြရမည် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့်ပင် ရှာမန်ဆရာကြီးသည် ဘေးအန္တရာယ်ကို လွှဲပြောင်းပေးသည့် ပရိယာယ်ကို အသုံးပြုကာ ရေဘူးကို စစ်သူကြီးဟာရ်လုထံသို့ ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး မွန်ဂိုသံတမန် လှုပ်ရှားလာစေရန် ဆွပေးခဲ့ကာ သူ့ကို စစ်သူကြီးဟာရ်လုနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ ထိုနှစ်ဦးစလုံး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့လျှင် ရှာမန်ဆရာကြီးသည် ကြားမှနေ၍ အကျိုးအမြတ်များကို ရယူနိုင်မည် ဖြစ်၏။

အလွန်ပင် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသောတွက်ချက်မှုပင်ဖြစ်သည်။

*********

အခန်း ၁၃၀ - လျှို့ဝှက်လက်နက်

မွန်ဂိုသံတမန်၏ ဒုတိယမြောက်မြားသည် စစ်သူကြီးဟာရ်လု၏ ဦးခေါင်းကို ထိမှန်လုနီးနီး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏မျက်လုံးထောင့်နားမှ သီသီလေးဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

သူ၏မျက်လုံးထောင့်မှ သွေးများ ချက်ချင်း စီးကျလာပြီး လက်ဝဲဘက်မျက်လုံး အခိုက်အတန့်အတွင်းမှာပင် ရဲရဲနီသော သွေးရောင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့၏။ သို့သော်လည်း သူသည် အသက်ကိုပဓာနမထားဘဲ ရှေ့သို့သာ ဆက်လက်တိုးဝင်သွားလေသည်။

ဒဏ်ရာရရှိထားသော စစ်သူကြီးမုန်းဟုသည် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ပိုမိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှလေ၏။

ရူးသွပ်နေသော စစ်သူကြီးမုန်းဟုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မွန်ဂိုသံတမန်သည် အလွန်အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော မုဆိုးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်နေပြီး ရက်စက်လှသော သားကောင်က မိမိထံသို့ ပြေးဝင်လာသည့်တိုင်အောင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားခြင်း မရှိပေ။

မြားကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆက်တိုက်ပစ်ခတ်သည့် အတတ်ပညာမှာ မွန်ဂိုလူမျိုးအများစု ငယ်စဉ်ကတည်းက သင်ယူခဲ့ကြရသော စွမ်းရည်တစ်ခုဖြစ်ရာ မွန်ဂိုသံတမန်သည်လည်း ၎င်းကို အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ကျွမ်းကျင်ထားပြီးသား ဖြစ်၏။

သူသည် မဆိုင်းမတွပင် တတိယမြောက်မြားကို မြားတင်လိုက်ပြီး အမြန်ဆုံးအရှိန်ဖြင့် ကြိုးညှို့ကို ဆွဲလိုက်လေသည်။

စစ်သူကြီးဟာရ်လုသည် အလွန်နီးကပ်သော အကွာအဝေးသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ခြောက်လှမ်း၊ ငါးလှမ်း၊ လေးလှမ်း...

မွန်ဂိုသံတမန်နှင့် လေးလှမ်းမျှသာ ကွာဝေးတော့သော အချိန်တွင် စစ်သူကြီးမုန်းဟုဟာရ်လုသည် ရုတ်တရက် ခုန်တက်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ကောက်ချိတ်ဓားကို အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။

ဤခုတ်ချက်သည် သူ၏ရှေ့သို့ပြေးဝင်လာသော ကြီးမားလှသော အရှိန်အဟုန်ကို လုံးဝအသုံးချထားပြီး အရှိန်ကြောင့် တိုးပွားလာသော သူ၏ခွန်အားအားလုံးကို အကြွင်းအကျန်မရှိ အသုံးချခြင်း ဖြစ်၏။

၎င်းမှာ စစ်သူကြီးဟိုင်လုက ဓားကို ထိန်းချုပ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဓားကသာ သူ့ကို ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော နက်ရှိုင်းပြီး ရူးသွပ်လှသည့် ခွန်အားမျိုးကို မည်သူမျှ တားဆီးနိုင်စွမ်းမရှိပေ။ လူသားတစ်ယောက်ကို မဆိုထားနှင့်၊ နွားတစ်ကောင်ဖြစ်လျှင်ပင် ထိုနေရာ၌ပင် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားပေလိမ့်မည်။

သဲပြင်ပေါ်တွင် လဲနေသော ဝူကျိရှန်းပင်လျှင် စစ်သူကြီးဟာရ်လု၏ထိုခုတ်ချက်ကြောင့် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားရတော့သည်။

"ဖတ်"

လေးကြိုး၏ တတိယမြောက် တုန်ခါသံနှင့်အတူ နောက်ဆုံးမြားသည် နောက်ဆုံး၌ ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

လေထဲတွင် ရှိနေသော စစ်သူကြီးဟိုင်လုသည် ဤမြားကို ကြိုတင်တွက်ချက်ထားပြီးသား ဖြစ်ရာ သာမန်လူတို့ စိတ်ကူးပင်မယဉ်နိုင်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။ သူသည် လေထဲတွင်ပင် ခန္ဓာကိုယ်ကို အောက်သို့နှိမ့်ချလိုက်ပြီး အလွန်အန္တရာယ်များလှသော အနေအထားဖြင့်သေမင်းတမန်မြားကို သီသီလေး ရှောင်တိမ်းလိုက်၏။

ဤမျှနီးကပ်လှသော အကွာအဝေးတွင် မွန်ဂိုသံတမန်နှင့် စစ်သူကြီးမုန်းဟုတို့သည် နှစ်လှမ်း သုံးလှမ်းမျှသာ ကွာဝေးတော့ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ လေးနှင့်မြားဟူသည် အဝေးတိုက်ခိုက်ရေး လက်နက်များ ဖြစ်ကြရာ လေးကို ထပ်မံဆွဲ၍ ပစ်ခတ်ရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

စစ်သူကြီးဟာရ်လုသည် ဤမြားကို ကြိုတင်တွက်ချက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း မွန်ဂိုသံတမန်ကမူ တစ်လှမ်း ပိုမိုသာလွန်ခဲ့၏။ သူသည် စစ်သူကြီးဟိုင်လု၏ တွက်ချက်မှုကိုပါ ကြိုတင်တွက်ချက်ထားပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။

မွန်ဂိုသံတမန်သည် စစ်သူကြီးဟာရ်လုက မြားကို ရှောင်တိမ်းလိမ့်မည်ကို ကြိုတင်သိရှိထားဟန်တူပြီး မည်သည့်တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမှုမျှ မပြဘဲ ကြီးမားလှသော‌ လေးကြီးကို လျင်မြန်စွာ လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ သူ၏ခါးမှ ပျော့ပြောင်းသော သံမဏိဓားရှည်ကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

မွန်ဂိုတို့၏ မြင်းစီးမြားပစ်အတတ်မှာ လက်နက်ဟောင်းခေတ်၏ အမြင့်ဆုံး အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ရာ ဝူကျိရှန်းအပါအဝင် လူတိုင်းသည် ဤမွန်ဂိုသံတမန်သည် မြားပစ်ခြင်းကိုသာ တတ်ကျွမ်းသည်ဟု အမြဲတစေ ထင်မှတ်ခဲ့ကြ၏။ ဤမွန်ဂိုသံတမန်၏ ခါးတွင် ပျော့ပြောင်းသော သံမဏိဓားရှည်တစ်စင်းကို ပတ်ထားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြပေ။

လေထဲတွင် ရှိနေသော စစ်သူကြီးဟာရ်လုသည် ဤ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်ကို လုံးဝမသိရှိခဲ့ရာ သူ့တွင် ရှောင်တိမ်းရန် သို့မဟုတ် လှုပ်ရှားရန် နေရာလွတ် လုံးဝမရှိတော့ပေ။

ဖြူဆွတ်သော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖျတ်ခနဲ တောက်ပသွားပြီးနောက် စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ စစ်သူကြီးမုန်းဟုဟိုင်လု၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

လက်မောင်းတစ်ဖက်သည် ပူပြင်းလှသော သဲပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသော လက်ဖဝါးထဲတွင် ကောက်ချိတ်ဓားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်လေသည်။

ဓားတစ်ချက်... ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် သူသည် စစ်သူကြီးမုန်းဟုဟာရ်လု၏ ညာဘက်လက်မောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ခြောက်သွေ့နေသော ဝါကျင်ကျင် သဲပြင်ကို စိုစွတ်သွားစေ၏။

ညာဘက်လက်မောင်းကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသော စစ်သူကြီးဟာရ်လု၏စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံများထွက်‌ ပေါ်လာတော့သည်။

ညာဘက်လက်မောင်းနှင့် လက်နက် မရှိတော့သော စစ်သူကြီးဟာရ်လုသည် အစွယ်နှင့် လက်သည်းများကို အဖြုတ်ခံလိုက်ရသော ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အခြားသူများကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိတော့ပေ။

"ဒီအချိန်တစ်လျှောက်လုံးမှာ ငါက မြားပစ်တာပဲ တတ်သလိုမျိုး တမင်ဟန်ဆောင်နေခဲ့တာ။ မင်းလည်း အမှန်တကယ်ပဲ အဲဒီထောင်ချောက်ထဲကို သက်ဆင်းသွားခဲ့တာပဲ"

မွန်ဂိုသံတမန်၏ မျက်နှာတွင် သနားညှာတာမှု အရိပ်အယောင်မျှ မရှိသကဲ့သို့ စစ်သူကြီးမုန်းဟုကို လွှတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်လည်း မရှိပေ။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှံတစ်စင်းကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်နေပြီး အစွမ်းကုန်သွားသော စစ်သူကြီးဟာရ်လုကို အထက်စီးမှ မထောက်မညှာဘဲ စိုက်ကြည့်ရင်း‌ ပြောလိုက်၏။

"ဘယ်လောက်ပဲ ရက်စက်တဲ့ သားရဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ဆုံးတော့ သားရဲတစ်ကောင်သက်သက်ပဲ။ ဘယ်တော့မှ မုဆိုးကို အနိုင်မတိုက်နိုင်ဘူး."

သူ၏နောက်ဆုံးစကားလုံးဖြစ်သော မုဆိုးဟူသောအသံသည် လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် လူရိပ်တစ်ခုက ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။

ထိုသူမှာ ရှာမန်ဆရာကြီး ဖြစ်၏။သူ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် မွန်ဂိုသံတမန်ကို နောက်ကွယ်မှနေ၍ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝူကျိရှန်းသည် ရှာမန်ဆရာကြီး၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုအပေါ် အံ့ဩခြင်း လုံးဝမရှိပေ။ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အနိမ့်ဆုံးသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည်ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သေချာပေါက် ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟုခန့်မှန်းထားပြီးသားဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသာ မွန်ဂိုသံတမန်က စစ်သူကြီးမုန်းဟုကို သတ်ဖြတ်ပြီးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လျှင် ထိုသူသည် မိမိကို အပြစ်ပေးရန် လက်အားသွားမည်ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ဒုက္ခများပေလိမ့်မည်။

ထူထဲလေးလံလှသော နွားရိုးတုတ်ကောက်ကြီးသည် အလွန်အမင်း ထုထည်ကြီးမားပြီး ပြင်းထန်လှသော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာပေ။

"အချိန်ကိုက်ပဲ"

မွန်ဂိုသံတမန်သည် ရှာမန်ဆရာကြီးက ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူ့ကို နောက်ကွယ်မှနေ၍ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ကို ကြိုတင်တွက်ချက်ထားပြီးသား ဖြစ်ဟန်တူပေသည်။ သူ၏လက်ထဲမှ ပျော့ပြောင်းသော သံမဏိဓားရှည်သည် ရုတ်တရက် မယုံကြည်နိုင်လောက်သော ထောင့်ချိုးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး အနည်းငယ် လှည့်ပတ်လိုက်ရုံဖြင့် ရှာမန်ဆရာကြီးကို တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းများအောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းသွားစေခဲ့၏။

နွားရိုးတုတ်ကောက်ကြီးမှာ ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး လေးလံလှသော်လည်း ခွန်အားများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်းမှာ ရှာမန်ဆရာကြီး၏ အစွမ်းကုန် စိုက်ထုတ်ထားသော နောက်ဆုံးတိုက်ကွက် ဖြစ်ပေသည်။

နှမြောစရာကောင်းလှသည်မှာ နွားရိုးတုတ်ကောက်ကြီးက အလွန်လေးလံလှပြီး လေးလံသော လက်နက်များသည် များသောအားဖြင့် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်မှု မရှိကြပေ။

သို့သော်လည်း မွန်ဂိုသံတမန်၏ လက်ထဲမှ ပျော့ပြောင်းသော သံမဏိဓားရှည်မှာမူ အလွန်အမင်း လျင်မြန်ဖြတ်လတ်နေပြီး လေးလံလှသော နွားရိုးတုတ်ကောက်ကြီးကို အကောင်းဆုံး တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း ရှိချေသည်။

ရှာမန်ဆရာကြီးသည် မွန်ဂိုသံတမန်၏ ဓားချက်အောက်တွင် သေချာပေါက် ကျဆုံးရတော့မည်ဟု ဝူကျိရှန်း ထင်မှတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် မယုံကြည်နိုင်လောက်သော အခြေအနေတစ်ခုကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရတော့၏။

ရှာမန်ဆရာကြီး၏ နွားရိုးတုတ်ကောက်ကြီးထဲမှ မည်းမှောင်သော မီးခိုးလုံးကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နတ်ဗေဒင်ပစ္စည်းအဖြစ်ရော လက်နက်အဖြစ်ပါ အသုံးပြုနိုင်သော နွားရိုးတုတ်ကောက်ကြီးထဲတွင် လျှို့ဝှက်ယန္တရားတစ်ခု ပုန်းကွယ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။

ထူးချွန်လှသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ရှိသည့် မွန်ဂိုသံတမန်သည် ချက်ချင်းပင် ထိမှန်သွားခဲ့ပြီး ထိုမည်းမှောင်သော မီးခိုးလုံးကြီး၏ ဖုံးလွှမ်းခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

သူ၏တိုက်ကွက် အောင်မြင်သွားပြီးနောက် ရှာမန်ဆရာကြီးသည် စက္ကန့်ပိုင်းမျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လက်ထဲမှ နွားရိုးတုတ်ကောက်ကြီးကို လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ အမြန်ဆုံးအရှိန်ဖြင့် နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်တော့၏။

ထိုအချိန်မှာပင်မွန်ဂိုသံတမန်သည် ရူးသွပ်သွားပုံရပြီး ဓားကို ရှေ့သို့ ရမ်းသန်းလျက် အရူးအမူး လွှဲယမ်းတိုက်ခိုက်နေတော့သည်။

ရှာမန်ဆရာကြီးမှာ ပျာပျာသလဲ ရှောင်တိမ်းနေရရှာ၏။

တိုက်ပွဲသည် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရလဒ်မှာမူ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်ချေပြီ။

မွန်ဂိုသံတမန်၏ မျက်လုံးများသည် ထိုမည်းမှောင်သော မီးခိုးများကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူသည် မျက်စိကန်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သူသည် ခေါင်းမရှိသော ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ရမ်းသန်းတိုက်ခိုက်နေပြီးခနသာတောင့်ခံနိုင်ကာ ဆက်လက်၍ မခံနိုင်တော့ပေ။

နွားရိုးတုတ်ကောက်ကြီးထဲမှ ပန်းထွက်လာသော မည်းမှောင်သော မြူခိုးများသည် ပြင်းထန်လှသော အဆိပ်အတောက် ဖြစ်သည်။။၎င်းသည် မွန်ဂိုသံတမန်၏ မျက်လုံးများကိုဖျက်ဆီးရုံသာမက သူ၏အဝတ်အစားများကိုပင် လိမ်ကောက်၊ ကျုံ့ဝင်သွားစေပြီး ပြင်းထန်သော မီးတောက်များဖြင့် အလောင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ပြာကျသွားစေတော့သည်။

မွန်ဂိုသံတမန်သည် ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်ညည်းတွားနေပြီး ဆီပူအိုးထဲသို့ ကျသွားသော ကြွက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံများထွက်ပေါ်နေ၏။ ကြီးမားလှသော နာကျင်မှုကြောင့် သူသည် လက်ထဲမှ ပျော့ပြောင်းသော သံမဏိဓားရှည်ကို မြေကြီးပေါ်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး လိမ့်နေကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မိမိ၏မျက်နှာကို အရူးအမူး ကုတ်ခြစ်နေတော့သည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် မွန်ဂိုသံတမန်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားခဲ့ပြီး ပေါ်ထွက်နေသော အရေပြားများသည်လည်း လျင်မြန်စွာ ပုပ်သိုးသွားကာ သူ၏ဖြူဆွတ်သော ဦးခေါင်းခွံကြီး ပေါ်ထွက်လာတော့၏။ သူ၏ပြင်းထန်လှသော အသက်ရှုသံများနှင့်အတူ မည်းမှောင်ပြီး အနံ့ဆိုးလှသော သွေးပုပ်များသည် သူ၏ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းထဲမှ ပန်းထွက်လာလေသည်။

အလွန်ဆုံးရှိလှလျှင် လေးမိနစ် ငါးမိနစ်ခန့်အတွင်းမှာပင် ရဲရင့်ပြီး ရက်စက်လှသော မွန်ဂိုသံတမန်သည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ချေပြီ။

သူသည် လုံးဝသေဆုံးသွားခဲ့ပြီးသူ၏အလောင်းမှာအနံ့ဆိုးလှသော စေးပျစ်သည့် အရည်များအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

သာမန်အဆိပ်များသည် ဤမျှပြင်းထန်သော အာနိသင်မရှိနိုင်ပေ။ ထိုမည်းမှောင်သော အဆိပ်မီးခိုးများထဲတွင် အလွန်အမင်း တိုက်စားတတ်သော ဒြပ်ပစ္စည်းများ ပါဝင်နေမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။

ဤမြင်ကွင်းသည် ဝူကျိရှန်းကို ဆွံ့အပြီး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေခဲ့၏။ မိမိကိုယ်ကိုယ် နတ်ဘုရားများ၏ ကိုယ်စားလှယ်ဟု အမြဲတစေ ကြွေးကြော်နေသော ရှာမန်ဆရာကြီးသည် ဤမျှအထိ ကောက်ကျစ်ရက်စက်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့မိချေ။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုဆန္ဒကို ကိုယ်စားပြုသော ထိုနွားရိုးတုတ်ကောက်ကြီးထဲတွင် ဤမျှကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆိပ်များကို ဝှက်ထားလိမ့်မည်ဟုမည်သူမှမသိနိုင်ပေ။

သူသာ ကိုယ်တိုင်မျက်မြင် မတွေ့ရှိခဲ့ရလျှင် ၎င်းကို အမှန်တကယ်ပင် ယုံကြည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဝူကျိရှန်းသည် ၎င်းကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားခဲ့ချေပြီ။

*********