အခန်း (၁၂၀၁-၁၂၀၂)

အခန်း (၁၂၀၁) ရှန်းရွှီတောင်သို့ ပြန်သွားခြင်း ၃

ရန်မင်လီက ရယ်မောကာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလျက် ပြောလိုက်၏။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါတို့တာဝန်တွေကို သေချာပေါက်ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ပြီး နန်ယန်စစ်သူကြီးပြန်လာမယ့်အချိန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာစောင့်ဆိုင်းနေပါ့မယ်"

နတ်ဆိုးကပ်ဘေးက မပြေလည်သေးဘဲ တောင်ပိုင်းဧကရာဇ်ကအပြင်ဘက်တွင် ပုန်းအောင်းနေဆဲ ပင်။

အနည်းဆုံးတော့ မဟာတောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးက နောက်ထပ် ပြင်းထန်သော စမ်းသပ်မှုတစ်ခုမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

တောင်ပိုင်းဧကရာဇ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူတို့ စည်းလုံးနေသရွေ့အဖြေတစ်ခုကို အမြဲတစေ ရှာတွေ့နိုင်ပါလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းရှီက ထူးခြားမှုတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်၏။

ဖြူရော်နေသော မိန်းကလေးငယ်၏မျက်နှာပေါ်တွင် နောက်ဆုံး၌မှေးမှိန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း ဘုန်းကြီးလေးကျစ်ခုန်း၏စကားကိုကြားသောအခါ သူမ၏အပြုံးက လျင်မြန်စွာပျောက်ကွယ်သွားပြီး အသက်ရှူသံပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

"ငါနဲ့လိုက်ခဲ့"

သူမ၏နှလုံးသားထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကိုဖိနှိပ်ထားကာ ဖုန်းရှီက ယဲ့လန်ကိုဘေးသို့ ခေါ်သွားပြီး သူမ၏အရှေ့တွင် အသံလုံသော အတားအဆီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်၏။ "နန်ယန်က သတိထားတတ်ပြီး သူ့ကိစ္စတွေမှာတခြားသူတွေကို သိပ်မပါဝင်စေချင်ဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ငါတို့ နှစ်ခါစဉ်းစားနေလို့ မရဘူး။ သူ့ကို ကူညီပေးနိုင်မယ့် အရာတစ်ခုခု ရှိရင်..."

ကျက်သရေရှိသော အမျိုးသမီးက တစ်ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး ယဲ့လန်၏မျက်လုံးများကို လေးနက်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ စကားလုံးတိုင်းကို ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။ "ငါ့အသက်ကို ပေးရမယ်ဆိုရင်တောင်မှ တန်ပါတယ်"

"ဒါကြောင့် ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား၊ သူ ဘယ်ကို သွားတာလဲ"

"..."

ယဲ့လန်က သူမ၏လက်ထဲရှိ နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးအမိန့်ပြားကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ အတွင်းရှိ နွေးထွေးသောဧကရာဇ်ချီက ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမကိုမည်သည့် လုံခြုံမှု ခံစားချက်ကိုမျှ မပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။

"မြောက်ပိုင်းတိုက်ကြီးက... ရှန်းရွှီဘိုးဘေး ကျဆုံးသွားတဲ့ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး... တစ်ယောက်ယောက်ကို စေလွှတ်လိုက်တယ်"

စကားဆုံးသည်အထိပင် မစောင့်နိုင်ဘဲ ဖုန်းရှီ၏မျက်နှာက သေလုမတတ်ဖြူရော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဘုန်းကြီးလေးကျစ်ခုန်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြန်ပြောပြခဲ့သော နန်ယန်၏စကားများက ဤမျှကြီးမားလှသောဘေးအန္တရာယ်ကြီးတစ်ခုဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ သေချာပေါက်မစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။

"ကျွန်မ ဂိုဏ်းကိုပြန်သွားဖို့လိုတယ်၊ မဟာတောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးကိုသခင်ကြီးတို့ လက်ထဲ အပ်ပါတယ်"

ယဲ့လန်က နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးအမိန့်ပြားကို လွှတ်လိုက်ပြီး ထပ်မံတုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ လှည့်ကာ စီရင်စုမြို့တော်အပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားပါသည်။

သူမက တစ်ချိန်က ရှန်းယီကို မသေမျိုးသုံးပါးဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ယခု တစ်စုံတစ်ရာဖြစ်ပျက်နေပြီဖြစ်ရာ သူမ မကူညီနိုင်လျှင်ပက် ထိုနေရာတွင် ရှိနေရမည်ဖြစ်၏။

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ရှန်းရွှီတောင်တွင်

တာအိုသခင် ချန်းဖုန်းဦးဆောင်သော အခြား တောင်ထိပ်သခင်များ အားလုံး ခန်းမအတွင်း ရောက်ရှိနေကြသော်လည်း သူတို့က တောင်ထိပ်သခင်တစ်ဦး၏မည်သည့် ဟန်ပန်ကိုမျှ မပြသခဲ့ကြပေ။ ယင်းအစား သူတို့က အစေခံကောင်လေးများနှင့် တူနေပြီး ခန်းမအတွင်းရှိ ရင်းနှီးမှုမရှိသော ပုံရိပ်အနည်းငယ်ကို ဂရုတစိုက်ပြုစုစောင့်ရှောက်နေကြ၏။

ထျန်းဝူ ဘိုးဘေး၊ကျောက်စိမ်းရေကန် ဘိုးဘေး၊ ရှန်းတောင် ဘိုးဘေး...

သူတို့၏ကိုယ်ပိုင် ရှန်းရွှီဘိုးဘေးနှင့်အတူ ဧရာမ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးခြောက်ဦး အပြည့်အဝရှိနေပြီး မဟာတောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးအတွင်းရှိ မသေမျိုးဂိုဏ်း အားလုံးနီးပါး ပါဝင်နေ၏။

"ဒီလောက်တောင်ကြာနေပြီကို မင်းတို့ရဲ့အိပ်ပုပ်ကြီးက ဘယ်တော့များမှ နိုးလာမှာလဲ" ထျန်းဝူ ဘိုးဘေးက တာအိုသခင် ချန်းဖုန်းရိုသေစွာ ယူဆောင်လာသော ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများက ဘေးသို့ စောင်းငဲ့ကြည့်နေကာ မျက်နှာပေါ်တွင် သည်းခံနိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထို့အပြင်များပြားလှသော တာအိုမိတ်ဆွေများနှင့် တပည့်များ၏အရှေ့တွင် သူက ရှန်းရွှီဘိုးဘေး၏စစ်မှန်သောအသွင်ကို ထောက်ပြခဲ့ပြီး အနည်းငယ်မျှသော ယဉ်ကျေးမှုကိုမျှ မပြသခဲ့ပေ။

အခြား ဘိုးဘေးများက သဘောမတူဟန်နားထောင်နေခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့ကမှေးမှိန်စွာသာ ပြုံးနေခဲ့ကြ၏။

"..."

အတိတ်ကဆိုလျှင် တာအိုသခင် ချန်းဖုန်းက ဒေါသထွက်နေမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ သူ၏ဘိုးဘေးမှာ မည်မျှလောဘကြီးသော သတ္တဝါဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူ၏မျက်နှာ အရှက်ကွဲပြီးအနည်းငယ် အနေခက်စွာ ပြုံးနေရသော်လည်း သူ၏အမူအရာကို လျင်မြန်စွာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ "ဆရာ့ကို ကျွန်တော် တောင်းဆိုထားပြီးပါပြီ၊ တုံ့ပြန်မှု မရသေးပေမယ့် အချိန်ကို တွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် မကြာခင် ရောက်လာသင့်ပါတယ်။ ဦးလေးတို့ အားလုံးကို ခဏလောက် ထပ်စောင့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်"

"ဘယ်သူက မင်းရဲ့ ဦးလေးလဲ၊ အဲဒီ ပိုးကောင်အိုကြီးရဲ့ ညီအစ်ကိုဖြစ်ရတာကို ငါ ငြင်းဆန်တယ်။ အဆက်အသွယ် လာမလုပ်နဲ့" ထျန်းဝူဘိုးဘေးက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

"သူ မကြာခင် ထွက်မလာဘူးဆိုရင် ငါ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားပြီး သူ့ရဲ့ ရှန်းရွှီတောင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ တာအိုသခင် ချန်းဖုန်းသာမက အခြား တောင်ထိပ်သခင်များကပါ ခါးသီးသော မူအရာများ ဖြစ်သွားကြပြီး ခေါင်းများကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားလိုက်ကြသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း တာအိုသခင် ချန်းဖုန်း က သတင်းစကား တစ်ခုခု ရရှိလိုက်ပုံရပြီး တစ်ခဏတာ ရပ်တန့်သွား၏။

သူက လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်ကို ချထားလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "စီနီယာတို့ အားလုံး၊ ကျွန်တော့်ဆရာ နိုးလာပါပြီ"

အခန်း (၁၂၀၂) မြောက်ပိုင်းတိုက်ကြီးမှ ရတနာတစ်ခု ချီးမြှင့်ခြင်း

ဤစကားကို ကြားလျှင် ထျန်းဝူဘိုးဘေးက တစ်ခဏတာ ရပ်တန့်သွား၏။ ရှင်းလင်းစွာပင် ကွယ်ရာ၌တစ်စုံတစ်ယောက်၏အတင်းအဖျင်းပြောနေစဉ်ကြားသွားခြင်းခံရမှုက အနေခက်မှုကို ဖြစ်စေသည်။

သို့သော် မကြာမီ သူကအေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ဟမ့်။ သူ နိုးနေပြီဆိုမှတော့ ဘာလို့ ထွက်မလာတာလဲ။ ငါတို့က သူ့ကို ကိုယ်တိုင် သွားရှာရမယ်လို့ သူက မျှော်လင့်နေတာလား"

"ဘယ်လောက်တောင် မောက်မာလိုက်သလဲ"

"ကျေးဇူးပြုပြီး အကြီးအကဲ ထျန်းဝူ ဒေါသကို ထိန်းပါ။ ကျွန်မတို့ဆရာက ကျင့်ကြံခြင်း အတားအဆီးတွေကြောင့် နှောင့်နှေးနေပြီး ရှင်တို့ကို တကယ်ပဲလာမကြိုနိုင်ပါဘူး။ လေးစားရတဲ့ စီနီယာတို့အားလုံး ကျွန်မတို့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်" တာအိုသခင်မ ကျင်းယွဲ့က လျင်မြန်စွာဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်ပြီး လူတိုင်းကို ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ရိုသေစွာ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွား၏။

"ငါတို့က ဂိုဏ်းရဲ့အမိန့်တော်ကို နားထောင်ဖို့ ဒီနေ့ ဒီမှာ စုရုံးနေကြတာ။ ထျန်းဝူ ဒီမှာ အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေ လုပ်နေတာကို ရပ်လိုက်တော့"

ကျောက်စိမ်းရေကန် ဘိုးဘေးက ပထမဆုံး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ထျန်းဝူဘိုးဘေးကို ပြစ်တင်ပြောဆိုရန် ဤအခွင့်အရေးကို ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မသေမျိုးသုံးပါးဂိုဏ်းက မဟာတောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးတွင် အမြဲတစေအားနည်းနေခဲ့ပြီး တောင်ပိုင်းဍုမေဏုက သူတို့ကိုဘယ်သောအခါမျှ အထင်မကြီးခဲ့ဘဲကပ်ဘေးအစီအစဉ်များ တစ်ခုလုံးမှ လုံးဝ ဖယ်ရှားထားခဲ့သည်။

ယခု မြောက်ပိုင်းတိုက်ကြီးမှ အမိန့်တော်တစ်ခု ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ရှိလာနိုင်သည်။ အကယ်၍အတွင်းရေးပဋိပက္ခများ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေပါက မဟာတောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးက တောင်ပိုင်းဍုမေဏု၏ဝါးမြိုခြင်းကို လုံးဝ ခံရပါလိမ့်မည်။

"ဟက်" ထျန်းဝူဘိုးဘေးက နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်၏။ သူက အစောပိုင်းက အနေခက်မှုကို သက်သာစေရန်ပြဿနာရှာရန် ဤအခွင့်အရေးကို ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခု တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ထွက်ပေါက်ပေးလိုက်သောအခါ သူက ၎င်းကို ယူလိုက်သည်။

အခြားဘိုးဘေးများက သူ့နှင့် ရှန်းရွှီတောင်အကြားရှိ သဘောထားကွဲလွဲမှုများကို နားလည်ထားသဖြင့် အချင်းချင်း ပြုံးပြလိုက်ကြ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏အချစ်တော်တပည့် ချင်းလွမ်သည် ရှန်းရွှီတောင်မှ တပည့်တစ်ဦး၏သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည် မဟုတ်လော။

သို့သော် လောလောဆယ်တွင် အရေးပေါ်ကိစ္စများကဦးစားပေးဖြစ်ပြီး အခြားကိစ္စများကို ဘေးဖယ်ထားနိုင်သည်။

"ရှန်းရွှီတောင်မှာ ကျွန်တော်တို့နဲ့ စကားပြောဖို့ ကြိုးကြာမသေမျိုးအရှင်ကို ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်" တာအိုသခင်မ ကျင်းယွဲ့က ခန်းမထဲမှထွက်လာပြီး တိမ်တောင်၏တောင်ထိပ်ဆီသို့ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။

ပြန့်ကျဲနေသော တိမ်ဖြူများကြားတွင်ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းက ထူးခြားသော လက္ခဏာများမရှိသည့် သာမန်ကြိုးကြာငှက်တစ်ကောင်သာ ဖြစ်ပုံရသော်လည်း အလွန်သန့်ရှင်းပြီးလှပနေ၏။

မည်မျှ သန့်ရှင်းသနည်းဆိုလျှင်... မသေမျိုးတောင်ထွတ်ပေါ်တွင် မြို့တော်မှ ပညာရှိတစ်ဦးက ကျေးလက်ရွှံ့ဗွက်ထဲသို့ မတော်တဆခြေချမိသွားသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးပေးစွမ်းနေသည်။

ကျန်ရှိနေသော ဘိုးဘေးများက လေးစားမှုပြသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကိုအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ကြသော်လည်း စကားစမြည် မပြောခဲ့ကြပေ။

အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ သူတို့၏အသီးသီးသော အဆင့်အတန်းများ၏အနေခက်မှုကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံမှုအရအားလုံးက တတိယအဆင့် တာ့လော်မသေမျိုးအရှင် အဆင့်တွင် ရှိကြသည်။ အဆင့်အတန်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့က မသေမျိုးသုံးပါးဂိုဏ်း၏အစစ်အမှန်တပည့်များဖြစ်ကြပြီး ဤကြိုးကြာငှက်မှာမူ ဩဇာတိက္ကမရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးလက်အောက်ရှိ အစေခံတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်၏။

၎င်း၏သခင်ဖြစ်သော ချင်ကွမ်းဂူမှ စစ်မှန်သောပုဂ္ဂိုလ်က ဒုတိယအဆင့် မူလဖရိုဖရဲတာ့လော်ရွှေမသေမျိုးအရှင်ဖြစ်သဖြင့် သဘာဝကျကျပင် အလွန်လေးစားခံရပြီး စော်ကား၍ မရနိုင်ပေ။

သို့သော် ဤမသေမျိုးဂိုဏ်းမှ ခေါင်းဆောင်များကို အစေခံတစ်ဦးအပေါ်မျက်နှာချိုသွေးရန် မျှော်လင့်ခြင်းက သူတို့အတွက် ထူးဆန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သို့သော် ကြိုးကြာဖြူက ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ပုံရ၏။

၎င်းက ရွှေရောင်ချည်မျှင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသောအိတ်ငယ်လေးတစ်ခုကို ပါးစပ်တွင် ကိုက်ထားပြီး ဖိတ်ကြားချက်ကိုကြားပြီးနောက် အတောင်ပံများကို အနည်းငယ် ဖြန့်ကာ တောင်ထိပ်ရှစ်ခုဝိုင်းရံထားသော ပင်မတောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ဆင်းသက်လာသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး အားလုံး အထဲဝင်ကြပါ" တောင်ထိပ်သခင်များက လမ်းပြကာ စင်္ကြံကို ဖြတ်သန်းသွားပြီးတင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော တံခါးကြီးရှေ့ရှိ ဆေးဖော်စပ်သည့် ကျောက်တုံးအခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

စီနီယာများ အားလုံး နေရာယူပြီးသောအခါ။

ထိုအခါမှသာ သူတို့က အနောက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုတ်ခွာသွားကြ၏။ သူတို့၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ရိုသေလေးစားမှုနှင့် အပြုံးများက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းတင်းမာသော အမူအရာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တာအိုသခင် ချန်းဖုန်းဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။

ရှန်းရွှီဘိုးဘေးက ကျန်းယန်စီရင်စုအတွင်း ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယနေ့ ဤနေရာတွင် ဂိုဏ်းတူစီနီယာများစွာ စုရုံးနေကြပြီး မြောက်ပိုင်းတိုက်ကြီးမှ ကြိုးကြာ မသေမျိုးအရှင်ပါ ရောက်ရှိနေသဖြင့် ဤအခြေအနေကို လှည့်စားကျော်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားခြင်းက ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းရသည်ထက် ပိုမို ခက်ခဲသည်။

တစ်ခါ ဖော်ထုတ်ခံရသည်နှင့် သူတို့တွင် ရှန်းရွှီတောင်မှ သေခြင်းတစ်ခုမှလွဲ၍ အခြား လမ်းကြောင်း ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

"..."

ချန်ဖုန်းက မိမိကိုယ်ကိုယ်တည်ငြိမ်နေစေရန် အတင်းအကျပ်ကြိုးစားထားသော်လည်း သူ၏ဝတ်ရုံလက်အိုးထဲရှိ လက်ဖဝါးက တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားပြီးဖြစ်၏။

သူက သူ၏ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကိုများကို ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သတင်းစကားပို့လိုက်သူက ဤအတိုင်းလုပ်ရန် ပြောခဲ့သဖြင့် သူက လိုက်နာရုံသာ ရှိသည်။ တစ်ဖက်လူက ဘာကြံစည်နေသလဲ ဆိုသည်ကို သူက ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မည်နည်း။

"ဒီလို ဟန်ဆောင်နေတာတွေ တော်လောက်ပြီ။ ငါတို့ ကိုယ်တိုင်လာခဲ့ပြီးပြီ။ မင်းက လှည့်ကွက်တွေ သုံးဖို့ ရည်ရွယ်နေတုန်းပဲလား" ထျန်းဝူဘိုးဘေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တံခါးကြီးကိုကြည့်ပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ စုဝေးလာစဉ် အတွင်းမှကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာ၏။

"ကျွန်တော် မရဲဝံ့ပါဘူး၊ အရေးကြီးတဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စရှိတယ်လို့ ကြားလို့ မသေမျိုးအရှင်ရဲ့ အမိန့်တော်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေတာပါ"

ဤစကားများက လုံလောက်စွာ နှိမ့်ချနေပုံရသော်လည်း ရောက်ရှိနေသူ အားလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများ ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ဤကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံက ထိုသတ္တဝါအိုကြီးထံမှ မဟုတ်ဘဲ လူငယ်တစ်ဦး၏အသံဖြစ်ကြောင်း အမှားအယွင်းမရှိ သိသာနေသည်။

တာအိုသခင် ချန်းဖုန်းနှင့် တောင်ထိပ်သခင်များစွာက တညီတညွတ်တည်း တုန်ယင်သွားကြ၏။

သူတို့၏ဘိုးဘေးအသစ်သည် သူ၏အသံကို အနည်းငယ်မျှပင် ဖုံးကွယ်ထားရန် ဂရုမစိုက်လောက်အောင်ရဲတင်းလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ဘယ်သောအခါမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။

ကျန်ရှိနေသော ဘိုးဘေးများ တိတ်ဆိတ်သွားစဉ် ထျန်းဝူဘိုးဘေးက တံခါးကြီးကို ကြည့်နေခြင်းမှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တောင်ထိပ်သခင်များဘက်သို့ အေးစက်စွာ လှည့်လိုက်သည်။ "အထဲမှာ ဘယ်သူလဲ"

"အဲဒါက..."

တာအိုသခင်ချန်းဖုန်းက ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏နဖူးပေါ်တွင် ချွေးအေးများ စီးကျလာ၏။

သူက စတုတ္ထအဆင့် ထိုက်ယင်အစစ်အမှန်မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဆူးပေါ် နင်းထားရသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီးမှားယွင်းသော စကားတစ်ခွန်းက သူ့ကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ခုတ်ထစ်ခံရကာ သူ၏တာအိုပျက်စီးသွားစေမည့်အလား ခံစားနေရသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ မီးခိုးရောင်မြူခိုးများထဲမှ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ကျွန်တော့်ကို ကောင်းကင်ဆေးလုံးဆိုတဲ့ တာအိုအမည်နဲ့ လူသိများပါတယ်"

အခြေခံအားဖြင့် မကြာသေးမီကမှ မြင့်တက်လာသော ဒုတိယမျိုးဆက် တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤအဆင့်မြင့် မသေမျိုးဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင်များကို သူတို့၏အမည်ကို မှတ်မိစေရန် ကြိုးစားရလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤသည်က ချွင်းချက်တစ်ခု ဖြစ်ပုံရ၏။

စကားသံများ အပြည့်အဝ မဆုံးမီမှာပင် ကျောက်စိမ်းရေကန် ဘိုးဘေးက မျက်လွှာတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ "ထိုက်ရွှီ ဆေးဧကရာဇ် လား"

မဟာတောင်ပိုင်းတိုက်ကြီး၏လူငယ်မျိုးဆက်များကြားတွင် ဤလူ၏လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု အဆင့်ကအမြင့်ဆုံးအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပြီး ဗောဓိဂိုဏ်း၏ကျားနဂါးဖိနှိပ်ခြင်း မဟာအလင်းဘုရင်ကိုပင် ကျော်လွန်နေပါသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ နောက်လူက အနည်းဆုံးတော့ ပေလျိုမြစ်၏အပြင်ဘက်တွင် ပေါ်လာခဲ့ဖူးသော်လည်း ရှေ့လူကမူ ထိုက်ရွှီ နယ်ပယ်၏အပိုင်းအစတစ်ခုကိုသာ ခေါ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လည်ပင်းကို အနည်းငယ်ကော့ထားသော ကြိုးကြာဖြူက ကျောက်စိမ်းရေကန် ဘိုးဘေး ထိုအမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်ကိုကြားပြီးနောက် နောက်တစ်ကြိမ် ငုံ့သွားကာ ရွှေရောင်ချည်မျှင်အိတ်ကို ချထားပြီး ၎င်း၏အမွေးများကို တည်ငြိမ်စွာ သပ်ရပ်အောင် လုပ်နေ၏။

"သာမန် ဂျူနီယာတစ်ယောက်က ဒီမှာ ငါတို့ကို လှည့်စားရဲတယ်ပေါ့" ထျန်းဝူဘိုးဘေး၏အသံက တိုးညှင်းနေပြီး ရှန်းရွှီတောင်မှ တပည့်များ၏ အမူအရာပြောင်းလဲမှုများကို တိတ်ဆိတ်စွာ မှတ်သားကာ အနောက်သို့ လှည့်လိုက်ရာ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အမူအရာများဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ပြည့်နှက်သွား၏။