အခန်း ၂၀၃

အခန်း (၂၀၃) လျှို့ဝှက်ချက် ဖော်ထုတ်ခြင်း

သူက ခဏရပ်လိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်ရှိ မြေစိုင်မြေခဲများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဆက်လက် ပြောကြားလိုက်သည်။

"ပထမဦးဆုံးအနေနဲ့ ဒီမြေကို အနည်းဆုံး တစ်ပေအနက်အထိ စေ့စေ့စပ်စပ် ပြန်လှန်ပေးရမယ် ပြီးတော့ အမှိုက်တွေ ကျောက်ခဲတွေနဲ့ ပေါင်းမြစ်တွေကို အကုန်ဖယ်ရှားပစ်ရမယ်"

"ဒီလိုလုပ်မှပဲ မြေဆီလွှာက လေဝင်လေထွက် ကောင်းလာပြီး အပင်ရဲ့ အမြစ်တွေ ပိုကောင်းကောင်း ကြီးထွားလာမှာ”

ကျောင်းအုပ်အိုကြီးက သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ သံချေးအနည်းငယ် တက်နေသော ပေါက်တူးကို ဆွဲထုတ်ကာ လဲ့ချင်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မြေလှန်တဲ့အခါ ပေါက်တူးနဲ့ မြေစိုင်တွေကို တတ်နိုင်သလောက် အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေပေးရမယ် ဒါမှ ရေနဲ့ မြေသြဇာကို ထိန်းထားနိုင်မှာ ကြည့်စမ်း ဒီလိုမျိုး..."

သူက ခါးကိုင်း၍ မြေဆီများကို ပေါက်တူးဖြင့် လှန်ကာ၊ မြေစိုင်ကြီးများကို ချေမွရင်း ပေါင်းမြစ်များနှင့် ကျောက်ခဲများကို ဂရုတစိုက် ကောက်ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"မြေလှန်ပြီးရင် မြေသြဇာထည့်ရမယ်”

"ဒီမြေက အမှိုက်တွေအကြာကြီး စုပုံထားတာဆိုတော့ မြေဆီလွှာထဲက အာဟာရဓာတ်တွေအကုန် ကုန်သွားပြီ ဒါကြောင့် ကောက်ပဲသီးနှံတွေ ကြီးထွားဖို့ လိုအပ်တဲ့ အာဟာရဓာတ်တွေ ရရှိစေဖို့ လုံလောက်တဲ့ မြေသြဇာ ထည့်ပေးရမယ်"

"ငါတို့ကျောင်းမှာ အရင်းအမြစ် နည်းတော့ ဓာတ်မြေသြဇာ မဝယ်နိုင်ဘူး ဒါကြောင့် တိရစ္ဆာန်ချေးပဲ သုံးရမှာ"

ကျောင်းအုပ်အိုကြီးက အလှမ်းမဝေးလှသော အိမ်သာကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်၏။

"အဲဒါက ငါတို့ရဲ့မြေသြဇာ ဂိုဒေါင်ပဲ"

"ကလေးတွေကို ခေါ်ပြီး ချေးသွားကောက်တဲ့အခါ ညစ်ပတ်တယ်လို့ မညည်းညူနဲ့နော်"

လဲ့ချင်းက ချက်ချင်း လက်ခါပြလိုက်သည်။

"မညည်းညူပါဘူး ကျွန်မ ညစ်ပတ်မှာ မကြောက်ပါဘူး"

ကျောင်းအုပ်အိုကြီးက သက်ပြင်းချ၍ ပြောလိုက်သည်။

"တော်လိုက်တဲ့ ကလေးပဲ ငါ ဒီကျောင်းကို အစဆုံး ရောက်လာတုန်းကဆို ဒါ့ထက်တောင် ပိုညစ်ပတ်သေးတယ်"

"အရင်တုန်းကဆိုရင်..."

ကျောင်းအုပ်အိုကြီးက ထိုစဉ်က သူ၏ "ဂုဏ်ယူဖွယ် လုပ်ရပ်များ" အကြောင်းကို ပြန်ပြောပြနေစဉ် လဲ့ချင်းမှာ အံ့အားသင့်နေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လဲ့ချန်နှင့် ချီလန်တို့က ရှောင်ရှောင်ကို ခေါ်၍ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

အဝေးမှနေ၍ လဲ့ချန်တစ်ယောက် သူ၏ အိမ်ရှေ့တွင် လူအုပ်ကြီး စုဝေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ လာရောက်သူများမှာ စည်ကားနေသော ဈေးတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေ၏။

သူ့ကို သိသူများက သူနှင့် တွေ့ရန် လာကြခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ မသိသူများကမူ သူက ထမင်းဟင်းများ ချက်ပြုတ် ဝေငှနေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်ကြပေမည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ စကားပြောသံများဖြင့် ပျားအုံထဲ ကျောက်ခဲပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဆူညံနေသည်။

"အစ်ကိုလဲ့ချန် ဘယ်သွားတာလဲ…ငါ ယုန်သားကို နယ်ထားတာ ကြာပြီ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ်လုပ် အရသာ မပေါ်ဘူး”

"သူ့ကို အပြင်ထွက်လာပြီး သင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလို့ မရဘူးလား”

မုတ်ဆိတ်မွေး ထူထူနှင့် လူသန်ကြီးတစ်ဦးက အသံကုန် ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"မှန်တယ်… ငါ့မိန်းမက အကြိမ်ရှစ်ရာကျော်တောင် တိုက်တွန်းနေပြီ လဲ့ချန်ရဲ့ ယုန်သားနှပ် လျှို့ဝှက်နည်းကို မသင်ယူနိုင်ရင် ဝက်ခြံထဲမှာ အိပ်ခိုင်းမယ်တဲ့"

"ဒီကောင် မင်း မိန်းမက ကျားမတစ်ကောင်လိုပဲ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ပြောရဲတာလဲ..အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးလား”

လဲ့အားကော်နှင့် သူ၏ တပည့်သုံးယောက်ဖြစ်သော ရွှေရှန်း၊ ယွမ်ပေါင်၊ ထျဲ့နျူတို့မှာ လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ခေါင်းမဖော်နိုင်အောင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

"ရွာသူရွာသားအပေါင်းတို့ ခဏလောက် စိတ်ရှည်ပေးကြပါ…စိတ်ရှည်ပေးကြပါ.. အစ်ကိုချန် ပြန်ရောက်တော့မှာပါ"

"လူတိုင်း တန်းစီကြပါ တန်းစီကြပါ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မတွန်းတိုက်ကြနဲ့"

လဲ့အားကော်က အသံကုန် ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုအားကော် အစ်ကိုချန်ကို ပြောပေးပါ ဒီလျှို့ဝှက်နည်းကို ဘယ်တော့လောက် လူသိရှင်ကြား ချပြမှာလဲ"

“ငါ သူ့ကို ဒီမှာစောင့်နေတာ သုံးရက်တောင် ရှိပြီ"

စိတ်မရှည်တော့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လဲ့အားကော်၏ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ် အစ်ကို အားကော် ကျွန်မ ယုန်သားတွေလည်း နယ်ထားတာကြာလို့ ပုပ်တော့မယ်"

"ကျွန်မလည်း အတူတူပဲ”

"ဘယ်လောက်ပေးရပေးရ သင်ပေးဖို့သာ ပြော”

လဲ့အားကော်က သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း အတင်းပြုံး၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အဒေါ်တို့ အဘွားတို့ အစ်ကိုချန်က ဒီလျှို့ဝှက်နည်းကို သေချာပေါက် သင်ပေးမှာပါ ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်း မိသားစုကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ"

"လူတိုင်း စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ ခဏလောက် ထပ်စောင့်ပေးကြပါ အစ်ကိုချန် ပြန်ရောက်တာနဲ့ သင်ပေးမှာပါ ဟုတ်ပြီလား”

"အေးပါ အေးပါ မင်းတို့တွေ ကြိုးစားထားတာကို ကြည့်ပြီး နည်းနည်းလောက် ထပ်စောင့်လိုက်ပါ့မယ်”

ရှောင်ရှောင့်ကို ပွေ့ချီထားသော လဲ့ချန်နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ထားသော ချီလန်တို့က ဤထူးခြားသော မြင်ကွင်းကို အဝေးမှ မြင်လိုက်ရသည်။

ရှောင်ရှောင်က လူအုပ်ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပျော်ရွှင်စွာ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

"အဖေ… လူတွေ အရမ်းများတာပဲ”

လဲ့ချန်က ရှောင်ရှောင်ကို နမ်း၍ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် သူတို့အားလုံးက အဖေ့ကို တွေ့ချင်လို့ လာကြတာလေ"

သူတို့ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ လူအုပ်ကြီးက လမ်းဖယ်ပေးကြပြီး အားလုံးက လဲ့ချန်ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။

"အစ်ကို လဲ့ချန် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီ"

"အစ်ကိုချန် ကျွန်တော်တို့ အစ်ကို့ကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ"

လဲ့ချန်က ရှောင်ရှောင်ကို ချီလန်ထံ ပေးလိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီ၍ အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်၏။

"ရွာသူရွာသားအပေါင်းတို့ စောင့်ခိုင်းမိတဲ့အတွက် တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်"

"ဒီရက်ပိုင်း မိသားစုကိစ္စနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ လူတိုင်းကို လျစ်လျူရှုသလို ဖြစ်သွားတယ်."

"အစ်ကို လဲ့ချန် အားနာမနေပါနဲ့ ကျွန်တော်တို့ နားလည်ပါတယ်”

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် လျှို့ဝှက်နည်း သင်ယူနိုင်ဖို့ဆိုရင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ စောင့်ရစောင့်ရ တန်ပါတယ်"

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

“လူတိုင်း ယုန်သားနှပ် လျှို့ဝှက်နည်းအတွက် လာကြတာလား"

"သေချာပေါက်ပေါ့ အစ်ကိုလဲ့ချန်ရဲ့ ယုန်သားနှပ်က တကယ့်ကို အရသာရှိလွန်းလို့”

"ပတ်ဝန်းကျင် ရွာတွေအထိ နာမည်ကြီးနေတာ ငါတို့အားလုံး ကိုယ့်မိသားစုတွေကို ဂုဏ်ယူပြနိုင်အောင် သင်ယူချင်ကြတာပါ”

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်..အစ်ကိုလဲ့ချန် ခင်ဗျားသာ ဒီလျှို့ဝှက်နည်းကို သင်ပေးလိုက်ရင် တကယ့်ကို ကုသိုလ်အကြီးကြီးရမှာပါ”

လဲ့ချန်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တာပေါ့… ဟုတ်တာပေါ့.. လူတိုင်း ဒီလောက်တောင် စိတ်အားထက်သန်နေမှတော့ ငါ သိသမျှ အကုန်သင်ပေးပါ့မယ်”

"အားကော် သစ်သားပြား တစ်ချပ်သွားယူပေး”

လဲ့အားကော်က တုံ့ပြန်ပြီး သစ်သားပြား တစ်ချပ်ကို အမြန် သယ်လာခဲ့သည်။ လဲ့ချန်က ၎င်းကို ကျောက်တုံးနှစ်ခုပေါ် တင်၍ သင်ပုန်းကြီးသဖွယ် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီးကလည်း မှတ်စုစာအုပ်များ၊ တုတ်ချောင်းများဖြင့် လျှို့ဝှက်နည်းကို မှတ်သားရန် အသင့်ဖြစ်နေကြ၏။

"ပထမဆုံးအနေနဲ့ ဒီယုန်ခေါင်း အစပ်ကြောင်း ပြောကြရအောင်"

"ပါဝင်ပစ္စည်း ရွေးချယ်မှုက အရေးကြီးတယ် လတ်ဆတ်တဲ့ ယုန်ခေါင်းဆိုရင် ပိုကောင်းပြီး အရွယ်အစား ညီတူညီမျှဖြစ်ရင် ပိုအဆင်ပြေတယ်"

"သန့်စင်ပြီးရင် ချင်းပြားတွေ အရက်နည်းနည်းနဲ့ ရေနွေးထဲမှာ တစ်ခါလောက် ဖျောလိုက်ပါ ဒါမှ ငါးညှီနံ့ ပျောက်မှာ"

"အရမ်းကြာအောင် မဖျောနဲ့ တစ်မိနစ်လောက်ဆို လုံလောက်ပြီ ယုန်ခေါင်း အရောင်ပြောင်းသွားရင်ရပြီ"

လဲ့ချန် ပြောနေစဉ်မှာပင် သင်ပုန်းပေါ်တွင် "လတ်ဆတ်သော ယုန်ခေါင်း ၁ မိနစ် ဖျောရန်" ဟု ရေးသားလိုက်၏။

"ဖျောထားတဲ့ ယုန်ခေါင်းတွေကို ရေစစ်ပြီးတော့ ဟင်းချက်ရည်ထဲ ထည့်ပြီး မီးမျှဉ်းမျှဉ်းနဲ့ တည်ရမယ် ဒီဟင်းရည်က လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ"

လဲ့ချန်က လူတိုင်းကို စိတ်ဝင်စားအောင် တမင်တကာ ခဏ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ထည့်ရမှာက..."

သူက ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို တစ်ခုချင်း စတင် ရေတွက်လိုက်၏။

"နာနတ်ပွင့်၊ သစ်ကြံပိုးခေါက်၊ ကရဝေးရွက်၊ ဖာလာစေ့၊ လေးညှင်းပွင့်၊ စမုန်စပါး၊ စီချွမ်းငရုတ်ကောင်း၊ ငရုတ်သီးခြောက်၊ ချင်း၊ ကျောက်သကြား၊ အရက်၊ ပဲငံပြာရည်၊ ဆား..."

သူက သင်ပုန်းပေါ်တွင် အမြန် ရေးသားလိုက်ရာ အောက်ရှိ လူများကလည်း တစ်လုံးမှ မလွတ်အောင် အလုအယက် မှတ်သားနေကြ၏။

"တည်ရမယ့် အချိန်ကို ကောင်းကောင်း ထိန်းရမယ် တစ်နာရီခွဲလောက်ဆိုရင် ယုန်ခေါင်းတွေ နူးညံ့ပြီး အရသာဝင်သွားလိမ့်မယ်"

"ပြီးရင် ချက်ချင်း မထုတ်ပါနဲ့ဦး ဟင်းချက်ရည်ထဲမှာ အရသာ ပိုစိမ့်ဝင်အောင် နာရီအနည်းငယ်လောက် စိမ်ထားပေးပါ”

"တွေးကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် သွားရည်ကျလာပြီ”

လူအုပ်ထဲမှ တံတွေးမျိုချသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"အစ်ကို လဲ့ချန်..အံ့ဟင်းရည်နဲ့ ချက်ထားတဲ့ ယုန်ခေါင်းတွေကို တန်းစားလို့ ရပြီလား"

"ရတာပေါ့ ဒါပေမဲ့ အရသာ ပိုကောင်းအောင် နောက်ထပ် တစ်ဆင့် ထပ်လုပ်ရမယ်၊ အဲဒါကတော့ မွှေကြော်တာပဲ"

လဲ့ချန်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟင်းချက်ရည်ထဲက ယုန်ခေါင်းတွေကို ထုတ်ပြီး ရေစစ်လိုက်"

"ဒယ်အိုးထဲမှာ ဆီထည့်ပြီး ပူလာအောင် လုပ်ပါ ပြီးရင် ယုန်ခေါင်းတွေကို ထည့်မွှေပါ ငရုတ်သီးမှုန့်၊ စီချွမ်းငရုတ်ကောင်းမှုန့်၊ ဇီယာမှုန့်နဲ့ နှမ်းစေ့တွေ ထည့်ပါ အရသာတွေ အကုန်ကပ်ပြီး အရောင်နီရဲလာတဲ့အထိ ဆက်မွှေပြီးရင် ဒယ်အိုးထဲက ထုတ်လို့ရပြီ."

"ဝါး….အရမ်းအရသာရှိမယ့်ပုံပဲ"

လူအုပ်ကြီးထဲမှ အံ့အားသင့်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"နောက်ပြီးတော့ ယုန်သားနှပ်အကြောင်း ပြောကြရအောင်"

"ဒီယုန်သားနှပ်က ယုန်ခေါင်း အစပ်နဲ့ နည်းနည်း ကွာတယ်..."

လဲ့ချန်က ရေတစ်ခွက် သောက်လိုက်ပြီး ဆက်ရှင်းပြ၏။

“ယုန်သားကို အတုံးသေးသေးလေး တုံးပြီး အရက်၊ ချင်းပြား၊ ဆားတို့နဲ့ မိနစ်သုံးဆယ်လောက် နယ်ထားရမယ်"

"ပြီးရင် ဆီပူအိုးထဲမှာ ယုန်သား အရောင်ပြောင်းသွားတဲ့အထိ ကြော်ပါ ပြီးရင် ငရုတ်သီးခြောက်၊ စီချွမ်းငရုတ်ကောင်း၊ နာနတ်ပွင့်၊ သစ်ကြံပိုးခေါက်နဲ့ အခြား ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေ ထည့်ပြီး အသားခြောက်ပြီး မွှေးလာတဲ့အထိ ဆက်ကြော်ပါ”