အခန်း ၂၀၆
Vol. 21 Ch. 206
အခန်း (၂၀၆) နေရာတိုင်းတွင် ယုန်သားနှပ်များ
လဲ့ချန် လမ်းလျှောက်နေစဉ်အတွင်း သူသည် စပ်ဖျင်းဖျင်း၊ အရသာရှိရှိနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အနံ့တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ရလိုက်သည်။
သူသည် ထိုအနံ့ကို လိုက်သွားရာ လှပစွာ ထုပ်ပိုးထားသော ယုန်သားနှပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ဆိုင်အချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့၏ အရောင်များမှာ တောက်ပနေပြီး အနံ့မှာလည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိလှ၏။
“ဝါး... အရမ်းကို မြန်တာပဲ”
လဲ့ချန်က စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ယုန်သားနှပ်မှာ နေရာတိုင်းတွင် အတွေ့များသော အစားအစာ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
ထိုအချိန်တွင် လဲ့အားကော် ရောက်လာသည်။ သူသည် ယုန်သားနှပ်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“အစ်ကိုချန်... ကြည့်ပါဦး ယုန်သားနှပ် ယုန်သားနှပ်တွေ အများကြီးပဲ”
လဲ့ချန်က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
“တွေ့ပါတယ်…တွေ့ပါတယ်.. ဒီလောက်အထိ အံ့သြစရာ မလိုပါဘူး”
“အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက တကယ့်ကို ထက်မြက်တာပဲ”
“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကပဲ အစ်ကိုပြောတာလေ တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ရဲ့ ယုန်သားနှပ်ကို အတုခိုးလိမ့်မယ်လို့... အခုတော့ တကယ်ဖြစ်လာပြီ”
လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က လဲ့ချန်ထံသို့ လျှို့ဝှက်နည်း တောင်းဆိုသူ အတော်များများ ရှိခဲ့သည်ကို လဲ့အားကော် သတိရသွားသည်။
“ဒါက သာမန်ဖြစ်လေ့ရှိတဲ့ ကိစ္စပါပဲ အနည်းငယ် စဉ်းစားတတ်တဲ့သူတိုင်း ဒါကို သိနိုင်ပါတယ်”
လဲ့ချန်က ထိုသို့ပြောသော်လည်း သူသည် စိတ်ထဲတွင်တော့ အတော်လေး ကျေနပ်နေမိ၏။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤခေတ်အခါတွင် ထိုသို့သော စီးပွားရေး အမြော်အမြင်မျိုးမှာ အလွန်ရှားပါးလှသည်။
လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့ နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်ကို ဖြတ်သွားသောအခါ သူတို့သည် မြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်သွားကြသည်။
နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင် လူတန်းကြီး ရှည်လျားနေပြီး စားသောက်ဆိုင်အတွင်းမှာလည်း လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ဖြတ်သွားဖြတ်လာသူများနှင့် စားသောက်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသူများက နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှ ဟင်းလျာအသစ်များကို ချီးကျူးနေကြသည်။
“ဝါး... ဒီနိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်က ယုန်သားနှပ်က တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ ငါ့အဘွား လုပ်တာထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတယ်”
“ဟုတ်တယ် ဒီအရသာ... စပ်ပြီး အရသာရှိတယ် စားပြီးနောက်မှာလည်း မမေ့နိုင်စရာ အရသာပဲ”
“ဒီစားသောက်ဆိုင်က အရင်ကဆို အသက်မရှိသလိုပဲ အခုတော့ အရမ်း ရောင်းကောင်းနေတယ်”
“ယုန်သားနှပ်က တကယ့်ကို ကျေးဇူးတင်ရမယ့် အစားအစာပဲ”
လဲ့အားကော်သည် စည်ကားနေသော မြင်ကွင်းကို မျက်လုံးပြူး၍ ကြည့်နေမိသည်။ သူက လဲ့ချန်ကို တွတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“အစ်ကိုချန်... ကြည့်ပါဦး နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်ကတောင် ယုန်သားနှပ် ရောင်းနေပြီ”
“သူတို့ စီးပွားရေးက ငါတို့ ဆိုင်ငယ်လေးထက်တောင် ပိုကောင်းနေသေးတယ်”
လဲ့ချန်က မျက်လုံးကို မှေး၍ နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင် အဝင်ဝတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဆိုင်းဘုတ်သစ်ကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်ရာ "အထူးဟင်းလျာ - ယုန်သားနှပ်အစပ်" ဟူသော စာသားကို ထင်ရှားစွာ မြင်လိုက်ရသည်။
သူက စိတ်ထဲတွင် 'ဒီယုန်သားနှပ်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုက ငါထင်ထားတာထက်တောင် ပိုကြီးမားနေတာပဲ’ ဟု တွေးလိုက်သည်။
“နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်တွေမှာတောင် ရောင်းနေကြပြီပဲ”
ထိုအချိန်တွင် နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင် မန်နေဂျာ ကျိုးဖူကော်က လူအုပ်ကြီးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော လဲ့ချန်ကို မြင်သွားသည်။ သူသည် လူအုပ်ကို ချက်ချင်း တိုးထွက်လာပြီး လဲ့ချန်ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ညီလေးလဲ့…နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ…ငါ မင်းကို ရှာမလို့ပဲ”
ကျိုးဖူကော်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လဲ့ချန်၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
လဲ့ချန် နောက်ဆုံးအကြိမ် "မြွေဘုရင် ပွဲတော်" ကို စတင်လုပ်ဆောင်ပေးကတည်းက နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်၏ စီးပွားရေးမှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တိုးတက်လာခဲ့သည်။
“မန်နေဂျာကျိုး... ခင်ဗျားတို့ စားသောက်ဆိုင်က ဒီရက်ပိုင်း လူတွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲ”
“ဒီယုန်သားနှပ်ကလည်း လူကြိုက်များပုံရတယ်”
လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။
“မင်းကြောင့်ပါ မင်းကြောင့်ပါ ညီလေးလဲ့... လျှို့ဝှက်နည်းကို မျှဝေပေးတဲ့အတွက် တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ဒီဟင်းလျာကို ထည့်လိုက်ကတည်းက ငါ့ဆိုင်ရဲ့ စီးပွားရေးက သုံးဆတောင် တိုးလာတယ်”
“နေ့တိုင်း လူတွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲ ဘေးခရိုင်တွေကနေတောင် လာစားကြတယ်”
ကျိုးဖူကော်မှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် လဲ့ချန်၏ လက်ကို မလွှတ်ဘဲ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“မန်နေဂျာကျိုး... ခင်ဗျားကလည်း အားနာပြန်ပ်ပြီ ဒီယုန်သားနှပ်ရဲ့ ဟင်းချက်နည်းက တကယ်တော့ အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်...”
လဲ့ချန်က နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ရိုးရှင်းတယ်…ညီလေးလဲ့... နှိမ့်ချမနေပါနဲ့”
“ဒီအရသာ၊ ဒီအသားအသွင်အပြင်က ဘယ်သူမဆို လုပ်နိုင်တဲ့ ဟာမျိုးမဟုတ်ပါဘူး ညီလေး သိမှာမဟုတ်ဘူး ငါတို့ဆိုင်မှာ ယုန်သားနှပ် စတင်ရောင်းချကတည်းက ချီးကျူးစကားတွေပဲ ကြားနေရတာ”
“မြို့တော်ခေါင်းဆောင်တွေကတောင် အရမ်း ချီးကျူးသွားကြသေးတယ်”
ကျိုးဖူကော်က လက်မထောင်၍ ရက်ရောစွာ ချီးမွမ်းလိုက်သည်။
“မြို့တော်ခေါင်းဆောင်တွေလည်း ဒီကို လာစားကြတာလား”
“လာတာပေါ့…လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မြို့တော်ခေါင်းဆောင်တွေက ငါတို့ခရိုင်ကို စစ်ဆေးဖို့ လာရင်း ငါတို့ဆိုင်ကို အထူးတလည် လာစားသွားကြတယ် သူတို့က ငါတို့ရဲ့ ယုန်သားနှပ်ကို အရမ်းချီးကျူးပြီး မြို့တော်တစ်ခွင်လုံးမှာ ပြန့်ပွားအောင် လုပ်ပေးမယ်လို့တောင် ပြောသွားသေးတယ်”
ကျိုးဖူကော်မှာ ထိုအကြောင်းကို ပြောပြရင်း ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။
“ ညီလေးလဲ့… ညီလေးက တကယ့်ကို ပါရမီရှင်ပါပဲ မင်းနှောက်က ဘယ်လို အလုပ်လုပ်တာလဲ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် အရသာရှိတဲ့ ဟင်းချက်နည်းကို တီထွင်နိုင်တာလဲ”
“ဟီးဟီး... ကျွန်တော်က ဒီအတိုင်း အမှတ်တမဲ့ တွေးမိတာပါ”
လဲ့ချန်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
“အမှတ်တမဲ့ ဟုတ်လား ဒါက သာမန် အမှတ်တမဲ့ မဟုတ်ပါဘူး ညီလေးလဲ့... ညီလေးက ငါတို့ခရိုင်ရဲ့ အစားအသောက် လုပ်ငန်းမှာ ကြီးမားတဲ့ ပံ့ပိုးကူညီမှု လုပ်ပေးခဲ့တာပါ”
“ခရိုင်ထဲက စားသောက်ဆိုင် အတော်များများက ငါတို့ရဲ့ ယုန်သားနှပ်ကို အတုခိုးနေကြတယ်လို့ ကြားတယ် ဒါပေမဲ့ အရသာက လုံးဝ မမှီဘူး မင်းရဲ့ ဟင်းကတော့ အစစ်အမှန်ဆုံးပဲ”
“ဟီးဟီး... တကယ်တော့ ဒီယုန်သားနှပ်ရဲ့ အဓိက သော့ချက်က...”
လဲ့ချန် တစ်စုံတစ်ခု ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ကျိုးဖူကော်က စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ ညီလေးလဲ့... အတွင်းထဲမှာ သွားပြောကြရအောင် ဒီနေ့ ငါ မင်းကို ကောင်းကောင်း တည်ခင်းဧည့်ခံဖို့ အရက်ကောင်းနဲ့ အစားအစာတွေ ပြင်ဆင်ထားတယ်”
လဲ့ချန်ကို စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုခိုင်းတော့ဘဲ ကျိုးဖူကော်က လဲ့ချန်ကို စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။
စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ ကျိုးဖူကော်က လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့အတွက် သီးသန့်အခန်းကို စီစဉ်ပေးပြီး နွေးထွေးစွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
အရက်အနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် ကျိုးဖူကော်က သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်ပြောလိုက်သည်။
“ ညီလေးလဲ့... ငါအကူအညီတစ်ခု တောင်းချင်လို့ပါ ဒါပေမဲ့ ပြောသင့်မပြောသင့် မသိဘူး...”
ကျိုးဖူကော်က အားနာစွာဖြင့် လက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်၏။
“မန်နေဂျာကျိုး... ခင်ဗျား စိတ်ထဲရှိတာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါ”
လဲ့ချန်က တူကို ချလိုက်ပြီး ကျိုးဖူကော်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျိုးဖူကော်က ရယ်မော၍ လက်ကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“ ညီလေးလဲ့... ဒီလိုပါ ငါတို့ဆိုင်မှာ ယုန်သားနှပ် စတင်ရောင်းချကတည်းက စီးပွားရေး အရမ်းကောင်းနေပါတယ် ဒါပေမဲ့ မင်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ... ယုန်ရဲ့ အရည်အသွေးက...”
သူက စကားဆက်မပြောနိုင်ဘဲ ခဏ ရပ်တန့်လိုက်သည်။
“အရည်အသွေးမှာ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
လဲ့ချန်က တူကို ချလိုက်သည်။ နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်က သူ့ဆီမှာ ယုန်တွေ မှာယူခြင်း မရှိသေးသည်ကို သတိရကာ သူ ခန့်မှန်းမိသွားသည်။
“အင်း... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဒီယုန်တွေက အမျိုးမျိုးသော နေရာတွေကနေ လာတာဆိုတော့ အရည်အသွေးက အရမ်း ကွာခြားနေတယ် တချို့ယုန်တွေက အသားမာပြီး တချို့က ညှီနံ့ အရမ်းနံတယ် ဒါကြောင့် ယုန်သားနှပ်ရဲ့ အရသာကလည်း...”
ကျိုးဖူကော်က ပြောရင်း အားမလိုအားမရ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“ဒါဆို မန်နေဂျာကျိုးက ကျွန်တော့်ကို ယုန်တွေရဲ့ အရည်အသွေးကို စစ်ဆေးပေးဖို့ ကူညီစေချင်တာလား”
လဲ့ချန်က ကျိုးဖူကော်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။
“ဟုတ်တယ်”
ကျိုးဖူကော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ ညီလေးလဲ့... မင်းက မြွေမွေးတာ အရမ်း ကျွမ်းကျင်တာဆိုတော့ ဒီလို တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးတွေအကြောင်းလည်း အများကြီး သိမှာပါ ငါတို့ကို ယုန်ကောင်းကောင်းလေးတွေ ရွေးပေးဖို့နဲ့ အရည်အသွေး ကောင်းမွန်ကြောင်း သေချာအောင် ကူညီပေးနိုင်မလား”
လဲ့ချန်က အနည်းငယ် ပြုံး၍
“မန်နေဂျာကျိုး... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ ယုန်ရွေးတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ အထူးကျွမ်းကျင်မှု မဟုတ်ပါဘူး”
“ ညီလေးလဲ့... နှိမ့်ချမနေပါနဲ့”
ကျိုးဖူကော်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက ငါတို့ခရိုင်ရဲ့ အချက်အပြုတ် ပါရမီရှင်ပါ မင်းသာ ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် ဈေးနှုန်းက အဆင်ပြေအောင် ညှိလို့ ရပါတယ်”
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လဲ့ချန်က ပြောလိုက်သည်။
“မန်နေဂျာကျိုး... ယုန်ရွေးပေးတာက မဆိုးပါဘူး ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်း ကျွန်တော် အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေတော့ အချိန် သိပ်မပေးနိုင်ဘူး”
“ဒါက လွယ်ပါတယ် လွယ်ပါတယ်”
မျှော်လင့်ချက် ရှိကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ကျိုးဖူကော်မှာ ချက်ချင်းပင် တက်ကြွသွားသည်။
“ ညီလေးလဲ့... မင်းဘာလိုချင်လဲသာပြော ငါ့စွမ်းအားနဲ့ လုပ်ပေးနိုင်သမျှ အကုန် လုပ်ပေးပါ့မယ်”
လဲ့ချန်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဒီနေ့ မြို့ထဲကို အစာခြောက် ဝယ်ဖို့ လာတာ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို တားထားလိုက်တာလေ”
“အစာခြောက်...”
“စိုက်ပျိုးရေး အစာခြောက်လား အဲဒါက ဘာပြဿနာလဲ”
ကျိုးဖူကော်က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်၍ အာမခံလိုက်သည်။
“ငါ အခုချက်ချင်းပဲ လူလွှတ်ပြီး မင်း အိမ်အရောက် ပို့ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်”
“ဒါဆို သဘောတူပြီ”
လဲ့ချန်က ဖန်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ရတာ တကယ် ဝမ်းသာပါတယ်”
“ငါလည်း မင်းနဲ့ စီးပွားရေး လုပ်ရတာ တကယ် ဝမ်းသာပါတယ်”