အခန်း ၂၀၇
Vol. 21 Ch. 207
အခန်း (၂၀၇) နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကူညီပေးခြင်း
ကျိုးဖူကော်လည်း ဖန်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ခွက်ချင်းတိုက်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ကြသည်။
ဖန်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီးနောက် ကျိုးဖူကော်က
“ ညီလေးလဲ့... နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု မင်းဆီကနေ အကူအညီ တောင်းချင်လို့ပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
“နောက်ထပ် ဘာကိစ္စများလဲ”
လဲ့ချန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
ကျိုးဖူကော်က အနည်းငယ် အားနာသော အမူအရာဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။
“မင်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ ယုန်သားနှပ်က အရသာရှိပေမဲ့ အရသာက တော်တော်လေး ပြင်းတော့ တချို့လူတွေက မရိုးသားဘူးလေ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် တွေးမိတာက...”
“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ချက်ပြုတ်ပုံမှာ ပြဿနာရှိမရှိ ကြည့်ပေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို အကူအညီ တောင်းချင်တာလား”
လဲ့ချန်က တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။
“ ညီလေးလဲ့... မင်းက တကယ့်ကို ထက်မြက်တာပဲ”
ကျိုးဖူကော်က စားပွဲကို လက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်ရာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် လက်နာသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။
“အဲ့ဒါကိုပယ ပြောချင်တာ”
“မန်နေဂျာကျိုး... ခင်ဗျားတော့ ကျွန်တော့်ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေပြီဗျာ”
လဲ့ချန်က အတုအယောင် အကူအညီမဲ့ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်၏။
“ကျွန်တော်က ဟင်းချက် ပါရမီရှင်မှ မဟုတ်တာ ကံကောင်းလို့သာ ဖြစ်လာတာပါ”
လဲ့ချန် ကူညီပေးရန် ငြင်းဆန်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကျိုးဖူကော်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။
“ညီလေးက မြွေဘုရင် ပွဲတော်မှာ အံ့ဖွယ်များကို ဖန်တီးခဲ့တာပါ”
“မင်းက ဒါထက်ပိုတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို သေချာပေါက် ရရှိမှာပါ”
“မြွေဘုရင် ပွဲတော်လား”
လဲ့ချန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“အဲဒါတွေက အတိတ်က ကိစ္စတွေပါ မပြောလောက်ပါဘူး”
“ ညီလေးလဲ့... ငါ့ကို ဖုံးကွယ်မထားပါနဲ့တော့”
ကျိုးဖူကော်မှာ တကယ်ကို စိတ်ပူနေသည်။
“မင်းမှာ အကြံဉာဏ်ကောင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ် မင်း သာ ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် မင်း တောင်းသလောက် ပေးပါ့မယ်”
လဲ့ချန်က သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်၍ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“မန်နေဂျာကျိုး... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက်တောင် အထင်ကြီးနေမှတော့ ကျွန်တော် တစ်ချက် စမ်းကြည့်ပေးပါ့မယ် ဒါပေမဲ့ အောင်မြင်မယ်လို့တော့ အာမမခံနိုင်ဘူးနော်”
“ ညီလေးလဲ့... ယုံကြည်ချက် အပြည့်နဲ့သာ လုပ်လိုက်ပါ”
လဲ့ချန် နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်ရသောအခါ ကျိုးဖူကော် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
“မင်းသာ လုပ်ပေးမယ်ဆိုရင် ငါ ကျေနပ်ပါပြီ”
သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဆရာဝမ်... မြန်မြန် ညီလေးလဲ့အတွက် ငါတို့ဆိုင်ရဲ့ အထူးယုန်သားနှပ်ကို ယူခဲ့ပေးပါ”
မကြာမီမှာပင် တောက်ပသော အနီရောင်နှင့် မွှေးပျံ့သော ယုန်သားနှပ် ပန်းကန်တစ်ချပ်ကို လဲ့ချန်၏ ရှေ့တွင် ချထားပေးလိုက်သည်။
ငရုတ်သီး၏ မွှေးရနံ့နှင့် ယုန်သား၏ အရသာမှာ နှာခေါင်းထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်ရောက်လာသည်။
လဲ့ချန်က တစ်တုံးကို ကောက်ယူ၍ စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။
ယုန်သားမှာ တောက်ပသော အရောင်ရှိပြီး ငရုတ်သီးမှုန့်များနှင့် နှမ်းစေ့များဖြင့် အညီအမျှ ဖုံးလွှမ်းထားသဖြင့် အတော်လေး ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။
သူက ယုန်သားကို ပါးစပ်ထဲထည့်၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးလိုက်ရာ ပါးစပ်ထဲတွင် စပ်ပြီး အရသာရှိသော အရသာတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်သွားသော်လည်း မကြာမီ လဲ့ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
“ဘယ်လိုနေလဲ အရသာက ဘယ်လိုလဲ”
ကျိုးဖူကော်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
လဲ့ချန်က တူကို ချလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မန်နေဂျာကျိုး... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ယုန်သားနှပ်က နည်းနည်းတော့ လိုနေသေးတယ်”
“နည်းနည်းလေးပဲ လိုတာပါ”
ကျိုးဖူကော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤအခြေအနေက သူ့မျှော်လင့်ထားသည့် အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ဒါက အထူးဟင်းလျာဖြစ်ပေမဲ့ လူအများစုက ဒါကို စားဖို့ သီးသန့်လာကြတာ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ထင်တာကတော့ ဒါက မလုံလောက်သေးဘူး”
လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။
“ဒီအရသာက တကယ့်ကို နည်းနည်း လိုအပ်နေတာပါ”
သူက ပန်းကန်ထဲရှိ ယုန်သားကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ယုန်သားကို နယ်ထားတဲ့ အချိန်က မလုံလောက်ဘူး အရသာက အထဲထိ မစိမ့်ဝင်ဘူး”
“ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ သုံးထားတဲ့ ငရုတ်သီးကလည်း အဆင့်မြင့် မဟုတ်ဘူး”
ထိုအချိန်တွင် မီးဖိုချောင်မှ ဆရာဝမ် ထွက်လာသည်။
လဲ့ချန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“လူငယ်လေး… မင်း ပြောတာ မမှန်ဘူး…ငါ ဒီယုန်သားကို တစ်ညလုံး နယ်ထားတာ၊ ငရုတ်သီးကိုလည်း စီချွမ်းကနေ အထူး မှာယူထားတာ ဟင်းချက်ချိန် မလုံလောက်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး”
လဲ့ချန်က စိတ်မဆိုးပါ။ သူက ယုန်သားကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး
“ဆရာဝမ်... သေချာကြည့်ပါ ယုန်သားက အရောင်နီနေပေမဲ့ အသားက နည်းနည်း ခြောက်သွေ့နေတယ်”
“ဒါက နယ်ထားတဲ့အချိန် ကြာပေမဲ့ ဟင်းခတ်အနှစ်အချိုးအစား မမှန်လို့ ဖြစ်တာ ဆား အများကြီး ထည့်လိုက်တာကြောင့် အရည်ဓာတ်တွေ အကုန်ကုန်သွားတာလေ”
“ငရုတ်သီးကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့...”
သူက ယုန်သား တစ်တုံးကို ကောက်ယူ၍ နှာခေါင်းနား ကပ်ကာ နမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီငရုတ်သီးက မွှေးပေမဲ့ အရသာအစွမ်းက မပြည့်စုံဘူး ပြီးတော့ အရသာကလည်း သိပ်မထိမိဘူး”
“ကျွန်တော် ထင်တာတော့ ခင်ဗျားတို့က ချီရှင်းကျောက်ငရုတ်သီးအစား အာကျင့်ထျောင်ငရုတ်သီးကို သုံးထားတာ ဖြစ်မယ်။”
ဆရာဝမ်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
သူသည် ယုန်သားနှပ် ပြုလုပ်စဉ်က အဆင့်ဆင့်ကို ပြန်ပြောင်း စဉ်းစားကြည့်ရာ လဲ့ချန် ပြောသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
သူသည် ဟင်းပိုမွှေးစေရန် ဆား အပိုထည့်လိုက်မိရာ နောက်ဆုံးတွင် အဆင်မပြေ ဖြစ်သွားခြင်းဖြစ်၏။
သူ သုံးထားသော ငရုတ်သီးမှာလည်း တကယ်ပင် အာကျင့်ထျောင်ဖြစ်ပြီး ချီရှင်းကျောက်က ဈေးကြီးလွန်းသဖြင့် မသုံးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“လူငယ်လေး... မင်းပြောတာ အကုန်မှန်တယ် မင်းရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကြောင့် ငါ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သဘောပေါက်သွားပြီ”
ဆရာဝမ်က သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်ကာ အားနာစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ငါ တကယ်ပဲ အိုမင်းသွားပြီ ထင်တယ် လူငယ်တွေဆီကနေ သင်ယူစရာတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတာပဲ”
“ဆရာဝမ်... ခင်ဗျားက နှိမ့်ချလွန်းနေပါပြီ”
လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။
“ခင်ဗျားက အတွေ့အကြုံ အများကြီးရှိတဲ့ စားဖိုမှူးပါ၊ ကျွန်တော်က အခြေခံလောက်ပဲ သိတာပါ”
“ ညီလေးလဲ့... မင်းက နှိမ့်ချမနေပါနဲ့”
ကျိုးဖူကော်က ဝင်၍ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းသာ အခြေခံလောက်ပဲ သိတယ်ဆိုရင် ငါတို့က ဘာမှမသိတဲ့သူတွေ ဖြစ်မသွားဘူးလား”
သူသည် ဆရာဝမ်ဘက်သို့ လှည့်၍
“ဆရာဝမ်... ညီလေးလဲ့ ပြောတဲ့အတိုင်း နောက်ထပ် တစ်ခွက်လောက် မြန်မြန် လုပ်လိုက်ဦး”
“ဟုတ်ကဲ့”
ဆရာဝမ်က ပြန်ဖြေပြီး နောက်သို့ လှည့်ကာ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ပြေးသွားတော့သည်။
လဲ့ချန်နှင့် ကျိုးဖူကော်တို့ စကားလက်ဆုံ ကျနေစဉ်မှာပင် ဆရာဝမ်က ယုန်သားနှပ် ပန်းကန်အသစ်တစ်ချပ်ကို ယူ၍ ရောက်လာသည်။
ယခုတစ်ခါတွင် ယုန်သားမှာ ပိုမို တောက်ပသော အနီရောင်ရှိပြီး ငရုတ်သီး၏ မွှေးရနံ့မှာလည်း ပို၍ ပြင်းထန်သည်။
လဲ့ချန်က တစ်တုံးကို ကောက်ယူ၍ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်၏။
ယုန်သားမှာ နူးညံ့ပြီး အရည်ရွှမ်းနေကာ စပ်ပြီး မွှေးပျံ့နေ၏။ ချီလန် လုပ်သကဲ့သို့ပင် အရသာရှိနေသည်။
“ဘယ်လိုနေလဲ ညီလေးလဲ့ ဒီတစ်ခါ အရသာ ဘယ်လိုရှိလဲ”
ကျိုးဖူကော်နှင့် ဆရာဝမ်တို့က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေကြသည်။
လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်၍ လက်မထောင်ပြလိုက်၏။
“ပြီးပြည့်စုံတယ်… ဒါကမှ တကယ့် ယုန်သားနှပ် စစ်စစ်ပဲ.”
ကျိုးဖူကော်မှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“ကောင်းလိုက်တာ…ညီလေးလဲ့... ဒီတစ်ခေါက်တော့ တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
လဲ့ချန်က ပြုံး၍
“မန်နေဂျာကျိုး... ခင်ဗျားကလည်း အားနာပြန်ပါပြီ”
“ဒါက သေးတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးကွ”
ကျိုးဖူကော်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက တကယ့်ကို ကူညီပေးလိုက်တာ”
“ဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့ နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာ မင်း နည်းအတိုင်းပဲ ယုန်သားနှပ် ရောင်းတော့မယ်”
“မန်နေဂျာကျိုး... ကျွန်တော် ထင်တာကတော့ ပရိုမိုးရှင်း အစီအစဉ်လေး တစ်ခုလောက် လုပ်သင့်တယ်”
လဲ့ချန်က ယုန်သားကို ဝါးရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်၏။
ကျိုးဖူကော်၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ တက်ကြွလာပြီး အနည်းငယ် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
“အို… ညီလေးလဲ့ဆီမှာ ဘာအကြံဉာဏ်ကောင်း ရှိလို့လဲ”
လဲ့ချန်က စားပွဲပေါ်တွင် လက်ချောင်းများကို ခပ်ဖွဖွ ခေါက်လိုက်သည်။
“ယုန်သားနှပ်က အခု အရသာ ပိုကောင်းသွားပြီ ဒါပေမဲ့ လူအများစုက ဒါကို မသိသေးဘူး”
“တကယ်တော့ မူလယုန်သားနှပ်ကို အားရကျေနပ်နေတဲ့ ဖောက်သည်တွေ အတော်များများ ရှိနေဆဲပဲ”
“ဒါပေမဲ့ ပိုကောင်းတဲ့အရာကို ဘယ်သူမှ ငြင်းဆန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဒီလိုလုပ်ရင်ရော... ပရိုမိုးရှင်းတစ်ခု လုပ်လိုက်ပါ စားပွဲတစ်ပွဲကို ယွမ်ငါးဆယ် အထက် သုံးစွဲတဲ့သူတိုင်းကို ယုန်သားနှပ် ပန်းကန်အငယ်တစ်ချပ် အလကား ပေးလိုက်ပါ”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးဖူကော် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
“ဒါက ကုန်ကျစရိတ် များလွန်းမနေဘူးလား”
“ယွမ်ငါးဆယ်ဖိုးသုံးရင် ယုန်သားနှပ် ပန်းကန်အငယ် တစ်ချပ် လက်ဆောင်ပေးတယ်ဆိုတော့ အမြတ်က...”
“မန်နေဂျာကျိုး... ခင်ဗျား အမြင်ကို ပိုကျယ်အောင်လုပ်ဖို့ လိုတယ်”
လဲ့ချန်က ပြုံး၍ စကားဖြတ်လိုက်သည်။
“ဒါကို စျေးကွက် မဟာဗျူဟာလို့ ခေါ်တယ်…အမြတ်နည်းနည်းနဲ့ အများကြီး ရောင်းထွက်အောင် လုပ်တာ နားလည်လား”
“ဒီယုန်သားနှပ်ရဲ့ အရသာက အံ့မခန်း ကောင်းတာဆိုတော့ တစ်ခါ စားဖူးတာနဲ့ နောက်တစ်ခါ ထပ်စားချင်မှာ သေချာတယ်”
“အဲဒီအချိန်ကျရင် သူတို့က ဒီယုန်သားနှပ် ပန်းကန်အတွက် နောက်ထပ် ဟင်းလျာတွေ အများကြီး ထပ်မှာမှာပဲလေ မကြာခင်မှာပဲ ဝင်ငွေတွေ တက်မလာပေဘူးလား”