အခန်း ၂၁၀
Vol. 21 Ch. 210
အခန်း (၂၁၀) သမီးလေးအတွက် အကောင်းဆုံးသာ ဖြစ်ရမည်
လဲ့ချန်က ဘောပင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ရေးမှာ စာရွက်ပေါ်တွင် နဂါးပျံ၊ မြွေတွန့်သကဲ့သို့ စီးဆင်းသွား၏။
ဤစာရေးဟန်မှာ သေနတ်ကို ကိုင်ထားသည့်ပုံနှင့် တကယ့်ကို တူနေသည်။
သူက ဘောပင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပစ်ခတ်ရန် အသင့်အနေအထား ဖြစ်နေသည်။
အတွေးများ လျင်မြန်စွာ စီးဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ လဲ့ချန်က စာရွက်ပေါ်တွင် စာကြောင်းအနည်းငယ်ကို ရေးသားပြီး ဖြစ်သည်။
“ကျားလိုက်အမဲလိုက်အဖွဲ့က ညီအစ်ကိုတို့ရေ... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စာကို ရောက်ရှိပါတယ် ကျားတွေအကြောင်းကို လက်ဖဝါးထဲကလို သိပါတယ်”
“သူတို့က သားရဲတိရစ္ဆာန် အနည်းငယ်လောက်ပါပဲ ကျွန်တော် အခုပဲ သွားပြီး ရှင်းပစ်လိုက်မယ်”
“ခင်ဗျားတို့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ကျားသားရေနဲ့ ထောင်ချောက်တွေကို ကျွန်တော် ယူလိုက်တော့မယ် ဟားဟား”
“ပြီးတော့... ကျွန်တော့်အတွက် အကောင်းဆုံး အရက်ပြင်းပြင်း တစ်ချို့ ပြင်ထားပေးကြပါ ကျားအမဲလိုက်တာ ပြီးသွားရင် ကျွန်တော်တို့ အတူတူ သောက်ကြတာပေါ့ လဲ့ချန်”
စာရေးပြီးနောက် လဲ့ချန်က မခြောက်သေးသော မှင်ကို မှုတ်လိုက်ပြီး ချီလန်ကို ဖတ်ပြလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလဲမဆိုးဘူး မဟုတ်လား”
ချီလန်က စာကို ယူ၍ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဒါက... နည်းနည်းတော့ ရိုးလွန်းပြီး ကြမ်းတမ်းမနေဘူးလား”
လဲ့ချန်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။
“အဲဒီလို လူရိုင်းတွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ဆိုရင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းနဲ့ တိုက်ရိုက်ပြောမှရမှာ မဟုတ်ရင် သူတို့က အဲဒီအကြောင်းကိုပဲ တွေးနေကြဦးမှာ”
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လဲ့ချန်က စာကို စာတိုက်သို့ ပို့လိုက်ပြီး "အရေးကြီး" ဟူသော စာသားကိုပါ အထူးတလည် ကပ်ပေးလိုက်၏။
ခြံဝင်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် လဲ့ချန်က ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး အဝေးတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော လဲ့အားကော်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“အားကော် ဒီကို ခဏ လာခဲ့စမ်း”
လဲ့အားကော်က ပြေးလာပြီး လက်ပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုချန်... ဘာကိစ္စလဲ”
“ငါ အပြင်သွားရတော့မယ် မြွေခြံကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးပါဦး”
လဲ့ချန်က သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ ဒီကောင်လေးက သူ့နောက်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်ပါလာပြီးနောက် အခြားဘာမှ မတတ်သေးပေမဲ့ လူကို သိတတ်သည့် အစွမ်းမှာတော့ အထူးချွန်ဆုံး ဖြစ်သည်။
“အပြင်သွားမလို့..ဘယ်ကိုလဲ…အစ်ကိုချန်... ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေမှာလဲ”
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လဲ့အားကော်က လဲ့ချန် ထွက်သွားတော့မည်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ထိတ်လန့်သွား၏။
သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာပြီး မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာကာ လဲ့ချန်ကို တပ်မက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“နောက်ရွာကို သွားဖို့ ရက်အနည်းငယ်လောက် ကြာမယ် ထင်တယ်”
လဲ့ချန်က သူ မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို သိလိုသဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဟန်ဆောင်၍ ပြောလိုက်သည်။
“ရက်အနည်းငယ် အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို အရင်ကတည်းက စောင့်ရှောက်လာတာပါ အစ်ကို... အစ်ကို ကျွန်တော့်ကို မလိုချင်တော့တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော”
ကောင်လေး၏ အသံမှာ မျက်ရည်များဖြင့် တုန်ရီနေပြီး ငိုချလိုက်တော့မည် ဖြစ်သည်။ မသိသူများက လဲ့ချန်က သူ့ကို တစ်ခုခု လုပ်လိုက်သည်ဟု ထင်မှတ်ကြပေလိမ့်မည်။
လဲ့ချန်မှာ ရယ်မောမိလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။
“မင်း ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ ငါက မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် စွန့်ပစ်ရက်မှာလဲ”
“မြွေခြံက မင်းမရှိလို့ မဖြစ်ဘူးလေ ငါ မသွားလို့မရဘူး”
“ဒါဆို... နောက်ရွာမှာ ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ”
လဲ့အားကော်က နှာရှုံ့၍ သတိထားစွာဖြင့် စပ်စုလိုက်သည်။
“ကျားဖမ်းမလို့”
လဲ့ချန်က ခဏ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကျား... ကျားဖမ်းမလို့လား”
ဤတစ်ခါတော့ လဲ့အားကော်က ကြေးနီခေါင်းလောင်းကဲ့သို့ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာပြီး ပါးစပ်မှာလည်း ကြက်ဥတစ်လုံး ဝင်ဆန့်လောက်အောင် ဟသွားကာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ယုံကြည်နိုင်စွမ်း မရှိသော အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
“ဟုတ်တယ် ကျားတွေက ဒီရက်ပိုင်း ပြဿနာ အများကြီး ရှာနေလို့ သူတို့ကို သွားကူညီပေးလိုက်ဦးမယ်”
လဲ့ချန်က အလွန် သာမန်ကိစ္စတစ်ခုကို ပြောနေသကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
“မဖြစ်ဘူး… အစ်ကိုချန်... အဲဒါ အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်… ကျွန်တော် အစ်ကို့နောက် လိုက်မယ်”
အားကော်က ဘာမှ မစဉ်းစားဘဲ ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်၏။
ဤတုံ့ပြန်မှုမှာ လဲ့ချန် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
*အန္တရာယ်များတယ်… ဘယ်လောက်တောင် အန္တရာယ်များလို့လဲ… ဒီကောင်လေးက ဘုရင့်ထက်တောင် ပိုပြီး စိုးရိမ်နေပါလား..*
လဲ့ချန်က အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“မင်း လိုက်သွားလည်း ဘာမှအကူအညီ မဖြစ်ပါဘူး ငါ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပဲ ဖြစ်လာမှာ”
“အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော့်ကို အထင်မသေးပါနဲ့”
အားကော်က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပုတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အခု ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်နေပြီ အစ်ကို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်”
“မင်းက ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးချင်တာလား မင်းက လူကြီးတောင် မဖြစ်သေးဘဲနဲ့ ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား မင်းကိုပဲ ငါက ပြန်ပြီး ထိန်းကျောင်းပေးရမှာ”
လဲ့ချန်မှာ အားကော်၏ ခေါင်းကို ခေါက်ပစ်ချင်နေသည်။ ဒီကောင်လေးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ခေါင်းမာနေရတာလဲ။
“အစ်ကိုချန်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားပါ”
အားကော်က စိတ်ပူလွန်းသဖြင့် ခြေစုံရပ်၍ ခုန်ပေါက်နေသည်။ သူသာ လဲ့ချန်ကို ဒူးထောက်၍ တောင်းပန်နိုင်လျှင် တောင်းပန်ချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော် ပြဿနာ မရှာဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ် ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ကျားသယ်တာတောင် ကူညီပေးနိုင်တယ်”
လဲ့ချန်မှာ ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွား၏။
“ကျားသယ်မလို့ မင်းကရော သယ်နိုင်လို့လား မင်း ကျားကို ဖမ်းမိမှာ မဟုတ်ဘူး ကျားရဲ့ အချီခံလိုက်ရမှာ”
လဲ့ချန်မှာ အားကော်၏ အမူအရာကြောင့် ဒေါသထွက်ရမလို၊ ရယ်ချင်ရမလို ဖြစ်နေသည်။
“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မသယ်နိုင်ရင်တောင် ကျားကို အာရုံလွှဲပေးနိုင်ပါတယ်”
အားကော်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး "ထူးချွန်သော" အကြံဉာဏ်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော် ပြောလိုက်၏။
“ဘုရားရေ... မင်းက တကယ့်ကို အသက်နဲ့ ရင်းပြီး လုပ်တော့မှာပဲ”
လဲ့ချန် ဒေါသထွက်လွန်း၍ သတိလစ်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
“ကျားကို အာရုံလွှဲပေးမယ် မင်းက သေလမ်းကို သွားဖို့ စဉ်းစားနေတာလား ကောင်လေး”
“မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက... ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်... ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်...”
အားကော်က ကြာရှည်စွာ အထစ် အထစ်ဖြစ်နေပြီး စနစ်တကျ ရှင်းပြနိုင်ခြင်းမရှိပေ။
လဲ့ချန်မှာ သက်ပြင်းချရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။ သူ့ကို မခေါ်သွားဘဲ နေ၍ မရနိုင်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။
သူသည် အားကော်၏ ခေါင်းမာသော စိတ်နေသဘောထားကို ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ အကယ်၍ သူသာ မခေါ်သွားလျှင် ဒီကောင်လေးက ပြဿနာတွေ အများကြီး ရှာတော့မည် ဖြစ်သည်။
“ဘာလို့များ...”
လဲ့ချန်က သက်ပြင်းချ၍ အလျှော့ပေးလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ... မင်း လိုက်ခဲ့လို့ ရပါတယ် ဒါပေမဲ့ အစ်ကို့စကားကို နားထောင်ပြီး အန္တရာယ်များတဲ့ အလုပ်တွေ မလုပ်ရဘူးနော်”
“ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကိုချန်... စိတ်မပူပါနဲ့၊ အစ်ကို့စကားကို သေချာနားထောင်ပါ့မယ်”
လဲ့ချန် ခေါ်သွားမည်ဟု ပြောလိုက်သောအခါ အားကော်မှာ ချက်ချင်းပင် မျက်ရည်များကို သုတ်၍ ပြုံးလိုက်သည်။
*ဒီကောင်လေးက စာအုပ်လှန်သလိုမျိုး အမူအရာ အမြန်ပြောင်းတာပဲ*
အားကော်၏ ရူးကြောင်ကြောင် အမူအရာကို ကြည့်ကာ လဲ့ချန်က အကူအညီမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ တကယ့်ကို ဒုက္ခပေးမည့် ကောင်လေးပဲ။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အားကော်ပါလာလျှင် လမ်းခရီးတွင် ရွေးချယ်စရာ ပိုများလာမည် ဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီ ရယ်မောနေတာ ရပ်ပြီး ပစ္စည်းတွေ မြန်မြန် သိမ်းစမ်း ဒီတစ်ခါ ဘယ်လောက်ကြာမယ်ဆိုတာ မသိရဘူး ဒါကြောင့် အစားအစာနဲ့ ရေ အများကြီး ယူသွားရမယ်”
လဲ့ချန်က အားကော်ကို ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
ထိုကောင်လေးက တုံ့ပြန်ပြီး ယုန်တစ်ကောင်ထက် ပိုမြန်သော အရှိန်ဖြင့် ထွက်ပြေးသွားတော့၏။
မထွက်ခွာမီ မြွေခြံကို စနစ်တကျ စီစဉ်ပေးရန် လိုအပ်သည်။
လဲ့ချန်က ရွှေရှန်း၊ ထျဲ့နျူနှင့် ယွမ်ပေါင်တို့ကို ခေါ်၍ အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အစ်ကိုချန်... အစ်ကို စိတ်ချလက်ချ သွားနိုင်ပါတယ် မြွေခြံကို လဲ့ချန်နဲ့ တခြားသူတွေကို ထားခဲ့လိုက်ပါ၊ ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်စေရဘူးလို့ အာမခံပါတယ်”
ရွှေရှန်းက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်၍ တည်ကြည်စွာ ကတိပေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ် အစ်ကိုချန်... အစ်ကို ကျားလိုက်ဖို့ စိတ်ချလက်ချ သွားနိုင်ပါတယ် လဲ့ချန်နဲ့ တခြားသူတွေက မြွေခြံကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးမှာပါ”
ထျဲ့နျူက သူ၏ ရိုးသားဖြူစင်သော သဘာဝအတိုင်း အသံတိုးတိုးဖြင့် လိုက်၍ ပြောလိုက်သည်။
အုပ်စုထဲတွင် အငယ်ဆုံးဖြစ်သော ယွမ်ပေါင်က များသောအားဖြင့် စကားသိပ်မပြောသော်လည်း သူ၏ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားမည်ဖြစ်ကြောင်း တည်ကြည်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
သူ့ညီငယ် သုံးယောက်ကိုကြည့်ရင်း လဲ့ချန် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
သူတို့က ငယ်ရွယ်သော်လည်း အားလုံးက ယုံကြည်ရသူများဖြစ်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ရွှေရှန်းမှာ ဉာဏ်ကောင်းပြီး ကိစ္စရပ်များကို တည်ငြိမ်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်သဖြင့် လဲ့ချန် အလွန်စိတ်ချနေသည်။
“ ဒီတစ်ခေါက် အကြာကြီး ထွက်သွားရနိုင်တယ် ဒါကြောင့် မြွေခြံကို မင်းတို့ လက်ထဲမှာပဲ အပ်ခဲ့မယ်”
“ဒီရက်ပိုင်း ကြိုးစားပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ပြန်လာရင် မင်းတို့ကို လစာ တိုးပေးမယ်”
“လစာ တိုးပေးမယ်”
လူ သုံးယောက်စလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ ညဉ့်ကောင်းကင်ရှိ ကြယ်များကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တောက်ပသွားသည်။
“အစ်ကိုချန်... ဒါ... ဒါက အလုပ်ရှုပ်သွားပါဦးမယ်...”
ရွှေရှန်းက အားနာဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြုံးရယ်နေမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။
“အားနာစရာ မလိုပါဘူး မင်းတို့တွေ ဒီလောက် ကြိုးစားထားတာပဲ အဲ့ဒါက မင်းတို့ ရသင့်တဲ့ အရာပါ”
လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
“ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ကြပါ နောင်ဆိုရင် အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီးရမှာပါ”
“အစ်ကိုချန်... စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်တော်တို့ တာဝန်ကျေအောင် လုပ်မယ်လို့ အာမခံပါတယ်”
လူငယ်သုံးယောက်က တစ်သံတည်း ပြိုင်တူ ပြောလိုက်ကြရာ သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုက လဲ့ချန်၏ နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေသည်။
မြွေခြံကိစ္စများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လဲ့ချန်က သမီးလေး ရှောင်ရှောင်ကို ခေါ်၍ မြို့သို့ ဦးတည်သွားသည်။
ရှောင်ရှောင်က ယခုနှစ်တွင် မူလတန်းကျောင်း စတင်တက်ရတော့မည်ဖြစ်ရာ လဲ့ချန်မှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။
အတိတ်ဘဝက သူသည် ချီလန်ကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့သော လူမိုက်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပြီး သူ၏ သမီးငယ်လေးမှာလည်း သူမနှင့်အတူ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။
သူသည် သူ၏ ဇနီးနှင့် သမီးများအပေါ် အကြွေးများစွာ တင်နေခဲ့ရာ ဤဘဝတွင် သူတို့ကို အရာရာ၌ အကောင်းဆုံး ပေးစွမ်းလိုသည်။
မြို့သို့ ရောက်သောအခါ လဲ့ချန်က ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမသို့ တည့်တည့် သွားလိုက်သည်။
ဝင်ဝင်ချင်းပင် သူက အော်ဟစ်လိုက်၏။
“ရဲဘော်... ကျွန်တော့်ကို အကောင်းဆုံး ခဲတံ နှစ်ချောင်း၊ အကောင်းဆုံး စာအုပ်နှစ်အုပ်... ပြီးတော့... ပြီးတော့ အဲ... ခဲဖျက်ကလည်း အကောင်းဆုံးဖြစ်ရမယ်”