အခန်း (၁၀၇၅)

ကမ္ဘာပျက်ကြီး၏နဂါးဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၁၀၇၅

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

True Immortal Team

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်၏ ဒုတိယအတွဲ။

တုပိုင်၏ ရှေ့၌ လက်နက်သုံးခု ရှိနေ၏။ လေးနှင့်မြှား၊ မှန်တစ်ချပ်နှင့် သရဖူတစ်ခုတို့ ဖြစ်သည်။

သူ မည်သည်ကို ရွေးချယ်သင့်သနည်း။

လေးနှင့်မြှားမှာ လုံးဝ သာမန်ပုံပေါက်နေ၏။ မှန်သည်လည်း ရိုးရှင်းလှသည့် မှန်တစ်ချပ်သာဖြစ်ပြီး သရဖူမှာ သာမန်ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ကာ ကျောက်မျက်ရတနာအချို့ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စီခြယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အဓိကမေးခွန်းမှာ ဤလက်နက်သုံးခုက မည်သည့်အရာကို ကိုယ်စားပြုနေသည်နည်း ဆိုသည်ပင်။

သရဖူ​က မရေမတွက်နိုင်သည့် နဂါးများကို အောင်နိုင်ရန် ဤအရာက အသိသာဆုံး ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပုံရ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ တုပိုင်သည် မိစ္ဆာများအားလုံးကို ဦးညွှတ်အညံ့ခံစေသည့် အနက်ရောင်သရဖူတစ်ခုကို ဆောင်းခဲ့ဖူးသည်။ အိပ်မက်ဆိုး မိစ္ဆာဘုရင်ပင်လျှင် ထိုအနက်ရောင်သရဖူ၏ စွမ်းအားအောက်၌ သေဆုံးခဲ့ရ၏။ သို့သော် များသောအားဖြင့် အသိသာဆုံး အဖြေက မှားယွင်းနေတတ်သည်။

မှန်ကိုမူ လက်နက်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း နဂါးများနှင့်ဆိုသည်ထက် မိစ္ဆာတစ်ကောင်နှင့် ပို၍ သင့်တော်မည်ဟု ခံစားရ၏။

လေးနှင့်မြှားကမူ ရှင်းလင်းစွာပင် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း နဂါးများကို အုပ်စိုးရာ၌ မည်သို့ အသုံးပြုနိုင်မည်နည်း။ မြှားတစ်စင်းတည်းသာ ပါဝင်၏။ ထို့အပြင် သတ္တမမြောက်ထပ်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သည့် နဂါးများမှာ သေဆုံးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအလောင်းများကို သူ ပစ်ခတ်ရမည်လား။

လက်ရှိအချိန်၌ တုပိုင်သည် မရေမတွက်နိုင်သည့် နဂါးများ၏ စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူရန်နှင့် နဂါးသောင်းချီ၏ ဘုရင်ဖြစ်လာရန် စွမ်းအား လိုအပ်နေ၏။

ရွေးချယ်မှု သုံးခုမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲလွန်းလှသည်။ ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီက ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည့် အဖြေတစ်ခုလို ထင်ရသော်လည်း မည်သည့်အရာကမျှ အတိအကျ မှန်ကန်သည်ဟု မခံစားရချေ။ သူ၏ အိပ်မက်ဆိုး ဟောကိန်းများထဲ၌ပင် ဤမြင်ကွင်းကို တုပိုင် တစ်ခါမှ ကြိုမမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

တုပိုင် မျက်စိမှိတ်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် စဉ်းစားလိုက်၏။ သူ တစ်ကြိမ်သာ ရွေးချယ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အမှားတစ်ခု လုပ်မိပါက ဤအခွင့်အရေးကို ထာဝရ ဆုံးရှုံးသွားပေလိမ့်မည်။ မိခင်ဖြစ်သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာလည်း တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ရာ ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူ တစ်ယောက်တည်း အပြည့်အဝ ချမှတ်ရမည် ဖြစ်၏။

ရုတ်တရက် အဘိုးအိုက စကားစလာသည်။

"ကဲ... မင်း မြန်မြန် ရွေးရမယ်။ ငါ့မှာ မင်းကို စောင့်နေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ အခု ရေတွက်တာ စတော့မယ်။ ငါး... လေး... သုံး..."

တုပိုင်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် အရောင်လက်သွား၏။ အဘိုးအိုက သူ့ကို ချက်ချင်း ရွေးရန် အလောတကြီး တိုက်တွန်းနေသည်။ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ အဘိုးအိုက ဘာကိုမှ လောစရာ အကြောင်းရှိမနေပေ။ သူ အချိန်အကြာကြီး အိပ်ပျော်နေသည်ဖြစ်ရာ ပြန်အိပ်ရန် လောနေစရာ အကြောင်းမရှိချေ။

တုပိုင် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ငရဲမျှော်စင်၏ အဋ္ဌမမြောက်ထပ် ဧရိယာမှာ အလွန်တရာ ကန့်သတ်ထားသဖြင့် ကောင်းကင်မှာလည်း အလွန်သေးငယ်နေ၏။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ အထက်မှ မှေးမှိန်သည့် အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

နေထွက်လာတော့မည်လား။ ငရဲမျှော်စင်၌ ကိုယ်ပိုင် နေမင်းလေးတစ်စင်း ရှိနေသည်လား။

အဘိုးအို၏ ရေတွက်မှုမှာ ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။

"သုံး... နှစ်... တစ်။"

တုပိုင် မည်သည့်အရာကို ရွေးချယ်ရမည်ကို သိသွားလေပြီ။ သူ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။ "လေးနဲ့မြှားပဲ။"

အဘိုးအို၏ မျက်နှာထက်၌ အံ့အားသင့်သွားသည့်ပုံ ပေါ်လာ၏။ ထို့နောက် နက်နဲသည့် အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်၌ ပေါ်လာသည်။

အဘိုးအိုက ပြုံးကာ ပြောသည်။ "မင်း အချိန်မီလေး ရွေးလိုက်တာပဲ။ အလောတကြီး ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ မင်းရဲ့ လက်နက်ကို ယူလိုက်ပါ။"

သူက လေးနှင့်မြှားကို တုပိုင်ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။

တုပိုင် လေးကိုယူကာ လေးကြိုးကို အနည်းငယ် ဆွဲကြည့်လိုက်သည်။ လုံးဝ သာမန်အတိုင်းသာ ခံစားရပြီး ဆွဲရန် ခွန်အား မလိုအပ်သလောက်ပင်။

ထိုအချိန်၌ပင် အနောက်ဘက် ကောင်းကင်ယံက ပိုမို လင်းထိန်လာပြီး စတင် တောက်ပလာ၏။ မကြာမီ၌မှာပင် အနီရောင် နေမင်းတစ်စင်း ကောင်းကင်ယံသို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုနေမင်းက ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ နေမင်းနှင့် အတိအကျ တူညီနေပြီး အရွယ်အစားလည်း တူညီပုံရ၏။ သို့သော် အမှန်တကယ်၌ ထိုနေမင်းက အများကြီး ပိုသေးငယ်ပြီး တုပိုင်နှင့် များစွာ ပိုနီးကပ်နေသည်။

အဘိုးအိုက ပြုံးကာ မေးသည်။ "မင်းကြီး... နဂါးတွေကို အောင်နိုင်ဖို့ မင်း လေးနဲ့မြှားကို ရွေးလိုက်တယ်။ ဒါကို ဘယ်လို သုံးရမလဲ သိလား။"

တုပိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သေချာတာပေါ့။"

ထူးဆန်းစွာပင် ငရဲမျှော်စင် အတွင်းရှိ နေမင်းသည် အနောက်ဘက်မှ ထွက်လာပြီး အရှေ့ဘက်သို့ ဝင်နေ၏။ တုပိုင်ကမူ သူ၏ လေးနှင့်မြှားကို ကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်၌ ထိုင်လျက် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

နေမင်းကြီး ကောင်းကင်၏ အမြင့်ဆုံးသို့ လျင်မြန်စွာ တက်လှမ်းသွားပြီးနောက် အရှေ့ဘက်သို့ စတင် နိမ့်ဆင်းသွား၏။ ဤနေရာ၌ အချိန်က ကမ္ဘာမြေပေါ်ထက် အများကြီး ပိုမို မြန်ဆန်စွာ ကုန်ဆုံးနေသည်။ တစ်နာရီမျှ အချိန်အတွင်း နေမင်းသည် ထွက်ခြင်းနှင့် ဝင်ခြင်း စက်ဝန်း အပြည့်အစုံကို ပြီးမြောက်သွားသည်။

တုပိုင် နှစ်နာရီကြာအောင် စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ နေမင်းလေးသည် အရှေ့ဘက်သို့ ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ သူနှင့် တဖြည်းဖြည်း ပိုနီးကပ်လာပုံရပြီး ပိုကြီးကာ ပိုနီလာ၏။ ယခုအခါ နေမင်းက ပိုမြန်မြန် ကျဆင်းနေပြီး မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ လုံးဝ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ပင် တုပိုင် လေးကြိုးကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲလိုက်ပြီး ဝင်သွားတော့မည့် အရှေ့ဘက် နေမင်းဆီသို့ သူ၏ တစ်စင်းတည်းသော မြှားကို ပစ်ခတ်လိုက်၏။

"ရွှီးးးးး"

သာမန်ပုံပေါက်နေသည့် မြှားမှာ ချက်ချင်းပင် အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။ ထိုမြှားသည် အသံထက် အဆပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ ပိုမြန်သော အလျင်ဖြင့် ယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်စွာ ပျံသန်းသွားသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် အနက်ရောင် အရိပ်သည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ တစ်ဝက်ခန့် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည့် နေမင်းလေးအား အပြင်းအထန် ဝင်တိုက်သွား၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် နေမင်းထံမှ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသည့် အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ နေမင်းသည် လျင်မြန်စွာ အောက်သို့ ထိုးဆင်းသွားပြီး အောက်ဘက်ရှိ မသိနိုင်သော နက်ရှိုင်းမှုများထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

"ဝုန်းးး" ကြီးမားလှသည့် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကဲ့သို့သော တုန်ခါမှု လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာ၏။ ငရဲမျှော်စင်ကြီး တစ်ခုလုံး အပြင်းအထန် စတင် တုန်ခါလာသည်။

အဋ္ဌမမြောက်ထပ်၏ အဘိုးအိုက တုပိုင်ကို အလွန်တရာ အံ့အားသင့်လျက် စိုက်ကြည့်နေ၏။

အဘိုးအိုက မေးသည်။ "လေးနဲ့မြှားကို ရွေးရမယ်ဆိုတာ ဘယ်လို သိတာလဲ။ ရမ်းမှန်းလိုက်တာလား။"

တုပိုင် ခေါင်းရမ်းလိုက်သည်။ "သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူးပေါ့။ အကြောင်းပြချက် နှစ်ခုကြောင့် ကျွန်တော် လေးနဲ့မြှားကို ရွေးလိုက်တာ။ ပထမတစ်ခုက နေထွက်လာတော့မယ့် အချိန်လေးမှာပဲ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ရွေးဖို့ အသည်းအသန် လောနေလို့ပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မူလကမ္ဘာမြေမှာ နေကို ပစ်ချတဲ့ ဟုန်ယီဆိုတဲ့ သူရဲကောင်းရဲ့ နာမည်ကြီး ဒဏ္ဍာရီ ရှိတယ်။ ကျွန်တော် အဲဒါကို ဆက်စပ်တွေးမိမှာကို ခင်ဗျားက ကြောက်လို့ ရေတွက်တာ စလိုက်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား အဲဒီလို လောနေတာကပဲ နေမင်းနဲ့ ဟုန်ယီရဲ့ ဒဏ္ဍာရီကို ကျွန်တော့်ကို သတိရသွားစေတာ။ အဲဒါကြောင့် လေးကို ရွေးလိုက်တာပဲ။"

အဘိုးအို နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ဟမ့်... ကံကောင်းလို့ မှန်းမိသွားတာပဲ ရှိသေးတယ်။"

တုပိုင်က ဆက်ပြောသည်။ "ဒုတိယ အကြောင်းပြချက်က သတ္တမမြောက်ထပ်က သေဆုံးနေတဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ နဂါးတွေကြောင့်ပဲ။ သူတို့ သေဆုံးသွားတဲ့ ပုံစံက အရမ်း ထူးဆန်းတယ်။ သူတို့ရဲ့ အတွင်းပိုင်း မီးတောက်တွေ ငြိမ်းသတ်ခံရပြီး ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းတွေ အဖြစ် အေးခဲသွားသလိုပဲ။ အနောက်တိုင်းနဂါးတွေက တွင်းနက်ကြီးထဲမှာ မွေးဖွားပြီး အရှေ့တိုင်းနဂါးတွေက နေမင်းကနေ ပေါက်ဖွားလာတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ သူတို့ရဲ့ သွေးတွေက နေရောင်ခြည်လို ရွှေရောင် ဖြစ်နေတာပေါ့။ သူတို့က အသက်ရှင်ဖို့ နေမင်းရဲ့ စွမ်းအင်ကို အားကိုးကြတဲ့အတွက် ပြန်လည်ရှင်သန်ဖို့လည်း နေမင်းရဲ့ စွမ်းအင်ကိုပဲ လိုအပ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

အဘိုးအိုက တုပိုင်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မင်းကြီး... မင်းက တကယ့်ကို ဉာဏ်ပညာကြီးမားတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။"

တုပိုင် မေးလိုက်သည်။ "သတ္တမမြောက်ထပ်ကို အခု ပြန်ဆင်းသွားလို့ ရပြီလား။"

အဘိုးအို ခေါင်းရမ်းလိုက်သည်။ "မရဘူး... လုံးဝ မရဘူး။ ငရဲမျှော်စင်ရဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေမှာ အပေါ်ကိုပဲ ဆက်သွားခွင့်ရှိတယ်။ ဘယ်တော့မှ နောက်ပြန်လှည့်ခွင့် မရှိဘူး။ စိတ်ရှည်ရှည်ထားပြီး တိတ်တိတ်လေး စောင့်နေလိုက်။"

အဘိုးအို၏ အပြောကြောင့် တုပိုင် ပြန်ထိုင်ကာ စောင့်နေလိုက်၏။

**--**--**--**--**--**--**--**

ထိုအချိန်၌... မြှားမှန်သွားသည့် နေမင်းလေးက အဋ္ဌမမြောက်ထပ်မှ သတ္တမမြောက်ထပ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျသွား၏။

"ဝုန်းးး"

နေမင်းလေးသည် နဂါးအကျဉ်းထောင် ဧရာမတောင်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဝင်တိုက်သွား၏။ တောင်ထိပ်ရှိ ခန်းခြောက်နေသည့် သွေးကန်ထဲသို့ ကွက်တိကျစွာ ဆင်းသက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုနေမင်းမှာ သေးငယ်နေသော်လည်း အစစ်အမှန် နေမင်းတစ်စင်း၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီး ခက်ထန်လှသည့် စွမ်းအင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားဆဲပင်။ ထိုအရာက နဂါးအကျဉ်းထောင် ဧရာမတောင်ကြီး၏ ထိပ်ပိုင်းကို ချက်ချင်း အရည်ပျော်သွားစေပြီး ကျောက်ဆောင်များကို ဆူပွက်နေသည့် မီးတောင်ချော်ရည်များ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်၏။

နေမင်းလေးသည် တောင်ကြီး၏ အောက်ခြေအဆုံးအထိ ဆက်လက် နိမ့်ဆင်းသွားကာ အပူနှင့် စွမ်းအား လှိုင်းလုံးကြီးများကို အရူးအမူး ထုတ်လွှတ်နေသည်။

နာရီအနည်းငယ် အကြာ၌ တောင်ကြီးတစ်ခုလုံး ပူပြင်းသည့် အနီရောင်အဖြစ် တောက်ပလာ၏။ မကြာမီ၌ တောင်ကြီးမှာ ချော်ရည်ပင်လယ်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် လုံးဝ အရည်ပျော်သွားတော့သည်။ တောင်ကြီးထဲ၌ လိမ်ယှက်နေကြသည့် မရေမတွက်နိုင်သော နဂါးအလောင်းများမှာလည်း အနီရောင် တောက်ပလာသည်အထိ အပူပေးခံရကာ စတင် အရည်ပျော်လာကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် နေမင်းလေး၏ စွမ်းအင်မှာ အပြည့်အဝ ကုန်ခမ်းသွားခြင်း မရှိသေးပေ။ ကြီးမားလှသည့် စွမ်းအားပမာဏတစ်ခုက ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

ကမ္ဘာပျက်ကြီး၏နဂါးဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၁၀၇၅ ပြီး။

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

True Immortal Team

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်၏ ဒုတိယအတွဲ။