အခန်း ၃၂၄

အခန်း။ ၃၂၄

ဖူဘိုမြို့သည် အရှေ့ပင်လယ်ပြင်အထက်တွင် တစ်ခုတည်း တည်ရှိသည်။

ဒဏ္ဍာရီများအရ ဤမြို့မှာ တစ်ချိန်က မြောက်ပိုင်း မဟူရာလိပ်ကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဤနေရာ၌ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပူဇော်ခဲ့ရာမှ ၎င်း၏ လိပ်ခွံမှာ မြို့၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်လာခဲ့သည်ဟု ပြောကြသည်။

အဆိုပါ ဒဏ္ဍာရီ၏ အမှန်တရားကိုမူ အတည်ပြုရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ ပျော်ရွှင်စရာ စကားစမြည်မျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤမြို့၏ ပထဝီအနေအထား အားသာချက်ကြောင့် ယခုအခါ အရှေ့ပင်လယ်တစ်လျှောက်တွင် အကြီးဆုံးမြို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဖူဘိုမြို့သို့ ဦးတည်သွားနေသော သင်္ဘောကြီးတစ်စင်းအတွင်းတွင် ထိုင်ခုံပေါင်း တစ်ရာကျော်ကို ခွဲဝေထားသည်။

နက်မှောင်သော ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချောမောခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦးမှာ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ သူ့လက်ထဲရှိ အရှေ့ပင်လယ် ရှင်းလင်းချက် မှတ်တမ်းကို အေးအေးဆေးဆေး ဖတ်ရှုနေသည်။

သင်္ဘောအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ရှိ မငြိမ်သက်သော ပင်လယ်ပြင်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။

ဧရာမ ပင်လယ်သားရဲများမှာ ပင်လယ်ပြင်မှ ခုန်တက်လာပြီး သွေးစက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အစွယ်များဖြင့် သင်္ဘောကို ကိုက်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်မှာ တကယ်ကို ထိတ်လန့်စရာ မြင်ကွင်းဖြစ်သည်။

အဝေးတစ်နေရာတွင်မူ လူခေါင်းနှင့်ငါးခန္ဓာကိုယ်ရှိသော ပင်လယ်မိစ္ဆာများမှာ မိစ္ဆာတုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ လှိုင်းလုံးများကို ဖန်တီးနေကြသည်။

သူတို့၏ အပြုအမူတစ်ခုချင်းစီက ဧရာမလှိုင်းလုံးများကို ဖန်တီးကာ သင်္ဘောကြီးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်နေသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လျှင် ကျင့်ကြံသူအများအပြားမှာ ထိတ်လန့်နေကြသည်။

"အားလုံး စိတ်အေးအေးထားကြပါ။ ဒီသင်္ဘောကို ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်မျှော်စင်က ဆရာဒွမ်ကိုယ်တိုင် ပြင်ပကောင်းကင် ကြယ်သံကို သုံးပြီး တည်ဆောက်ထားတာပါ။ အကာအကွယ်အစီအရင်ပေါင်း တစ်ထောင်နီးပါးလည်း ထွင်းထုထားသေးတော့ စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်အဆင့်ရှိတဲ့ ပင်လယ်သားရဲတွေ လာရင်တောင် ခင်ဗျားတို့ကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပါဘူး"

"ပြီးတော့ ကျွန်တော် အိုယန်ဖူ ရှိနေသရွေ့လည်း ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လုံခြုံရေးကို အပြည့်အဝ တာဝန်ယူပေးမှာပါ။ ဒီခရီးစဉ်ကတော့ အောင်မြင်စွာနဲ့ပဲ ပြီးဆုံးသွားမှာ သေချာပါတယ်"

သင်္ဘောခန်းမ ရှေ့ပိုင်းရှိ စင်မြင့်ငယ်လေးပေါ်တွင် မျက်နှာမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး ဆံပင်ဖြူများရှိကာ နုပျိုသော အမူအရာရှိသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦးမှာ မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးနေသည်။

သူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် ဘုန်း... ဘုန်း... ဟူသော အသံတို့နှင့်အတူ ပေတစ်ရာမြင့်သော လှိုင်းလုံးကြီးများ ရောက်ရှိလာသည်။

သို့သော် သင်္ဘောနှင့် ပေတစ်ထောင်အကွာတွင် သူတို့မှာ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် နူးညံ့သော ရေလှိုင်းလေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အစွယ်များဖြင့် ခြိမ်းခြောက်နေသော ပင်လယ်သားရဲများမှာလည်း သင်္ဘောကို မကိုက်ဖြတ်နိုင်ဘဲ လွင့်စင်သွားကာ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် အရှေ့ပင်လယ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာများသို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

"ရှေးခေတ်ကာလတွင် မသေမျိုးမင်းဆက်က ကမ္ဘာကို ပေါင်းစည်းခဲ့ပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လွှမ်းမိုးကာ ဝိညာဉ်များ၏ ကိုးကွယ်မှုကို ခံယူခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် အရှေ့ဖျားနယ်မြေ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှုပ်ထွေးနေသော ပဋိပက္ခများ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီး လူသားမျိုးနွယ်မှာ အခြားသော မျိုးနွယ်အားလုံးထက် ပိုမိုမြင့်မားလာကာ ဖန်တီးမှုအားလုံး၏ ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုအထဲတွင် မျိုးနွယ်စုပေါင်းများစွာသော တောရိုင်းသားရဲများမှာ မြောက်ပိုင်းလွင်ပြင်၊ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်၊ အရှေ့ပင်လယ်နှင့် အနောက်သဲကန္တာရများသို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

နက်မှောင်သော ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်မှာ ရှေးခေတ်မှ ယနေ့ခေတ်အထိ အရှေ့ပင်လယ်၏ ဖြစ်စဉ်များနှင့် သမိုင်းကြောင်းများကို ဖော်ပြထားသည့် စာအုပ်ကို အေးအေးဆေးဆေး ဖတ်ရှုနေသည်။

ခဏအကြာတွင် လူငယ်မှာ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ ပင်လယ်ရေပြင်မှာ တလက်လက် တောက်ပနေပြီး ရံဖန်ရံခါ ပင်လယ်သားရဲများ ခုန်တက်လာကာ ပင်လယ်ထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ပြန်ကျသွားသဖြင့် လှိုင်းလုံးများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိသော အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူအချို့မှာ ပင်လယ်ပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ရန် ကြိုးစားကြရာ အချို့မှာ ရေအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော သားရဲများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ကံကောင်းသူအချို့မှာမူ ရေစိုရွဲကာ ရေနစ်ထားသော ကြက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။

အရှေ့ပင်လယ်မှာ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်ကဲ့သို့ပင် အန္တရာယ်များပြားပြီး သားရဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်အဆင့်အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသူများ သို့မဟုတ် ဟွာလင်ဟိုးကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်တွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သူများသာ စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ ခရီးသွားနိုင်ကြသည်။

"လှည့်ကွက်လား ဒါမှမဟုတ် တကယ်ပဲ အသက်သေဆုံးခြင်း တိုက်ပွဲကို လိုလားတာလား"

လူငယ်မှာ အကြည့်ကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ဤသူမှာ လီချန်းရှင်း၏ စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံခဲ့သည့် ချန်ကျီရှင်းပင်။

သို့သော် ကြီးမားသော တိုက်ပွဲအတွက် ခြောက်ရက်သာ လိုတော့ချိန်တွင် သူ ဤနေရာ၌ ရှိနေရခြင်းမှာ စီကုံးမျိုးနွယ်စုမှ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုများ ပြုလုပ်ထားခြင်း ရှိမရှိ ကြိုတင်စစ်ဆေးလို၍ပင်။

လီချန်းရှင်း၏ စရိုက်မှာ သူနှင့် အလွန်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သည်။ လီချန်းရှင်းမှာ ရှေ့တစ်မျိုး နောက်တစ်မျိုး လုပ်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။

လီချန်းရှင်း၏ စရိုက်မှာ ဝတ္ထုများထဲရှိ သူရဲကောင်းများနှင့် တူသည်။ အစွမ်းထက်သလို ကလေးဆန်သော စွဲလမ်းမှုများနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အကန့်အသတ်များလည်း ရှိသည်။

မဟုတ်ပါက လီချန်းရှင်း၏ မိသားစုတစ်ခုလုံး ချန်ကျီရှင်းလက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသော်လည်း သူသည် ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စုမှ မည်သူ့ကိုမျှ တိုက်ရိုက် မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေ။

ထိုသို့သာ လုပ်ခဲ့ပါက ချန်မျိုးနွယ်စုမှာ အဆုံးမရှိသော ဒုက္ခများ ကြုံတွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

လီချန်းရှင်းတစ်ယောက်သာ ဂုဏ်သိက္ခာကို တန်ဖိုးထားပြီး အောက်တန်းကျသော နည်းလမ်းများကို ရွံရှာသူဖြစ်သည်။

စီကုံးမျိုးနွယ်စုမှာမူ ထိုသို့ ဖြစ်မည်ဟု မသေချာပေ။

ချန်ကျီရှင်း တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေစဉ် "အစ်မကြီး ဆရာမ ဒီမှာ ထိုင်ခုံ သုံးခုံရှိတယ်" ဟူသော ကြည်လင်သည့် မိန်းကလေးအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မျက်လုံးများ လင်းလက်ပြီး အသားအရေ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ကာ ပန်းရောင်အင်္ကျီတိုနှင့် အနက်ရောင်စကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ချန်ကျီရှင်းဘေးတွင် ရောက်လာသည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချန်ကျီရှင်းကို စူးစမ်းနေသည်။

"လူငယ်လေး ဒီဘေးမှာ ဘယ်သူ ထိုင်လဲရှင့်"

"ဘယ်သူမှ မရှိဘူး ကြိုက်သလို ထိုင်ပါ"

ချန်ကျီရှင်းက တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လူငယ်လေး"

ပြောကာ လှပသော မိန်းကလေးမှာ အလျင်အမြန် ထိုင်လိုက်သည်။ မကြာမီတွင်ပင် ဆံပင်ကို ခွေထားသော ဆံထုံးရှိပြီး ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းရှိကာ ကျောအနည်းငယ် ကိုင်းနေသော အဘွားအိုတစ်ဦးမှာ ကြိမ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရောက်လာသည်။

သူမ၏ ဘေးတွင် ဆံပင်ကို အနက်ရောင် ဆံထုံးထုံးထားပြီး ငွေရောင်မျက်နှာနှင့် ဆောင်းဦးရေကဲ့သို့ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများရှိသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ ကျော့ရှင်းစွာ လျှောက်လာသည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ ခရမ်းရောင် နန်းတွင်းဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးမှာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ပင် အုပ်မိလောက်အောင် သေးသွယ်သည်။

သူမမှာ ပန်းရောင်ဝတ်မိန်းကလေးထက် အနည်းငယ် ပိုကြီးပုံရပြီး မိတ်ကပ်မလိမ်းထားသော်လည်း လွန်စွာ လှပသည်။

သူမ၏ လည်ပင်းတွင်လည်း ပုံဆောင်ခဲဆွဲကြိုးကို ဆွဲထားသည်။

"နှောင့်ယှက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"

ထိုသို့ပြောကာ သူမသည် ချန်ကျီရှင်းကို ခေါင်းညိတ်၍ ထိုင်လိုက်သည်။

ချန်ကျီရှင်းမှာ "အင်း" ဟုသာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ကို ဆက်လက် ငေးကြည့်နေသည်။

အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ဖူဘိုမြို့မှာ ပင်လယ်ဝေးကြီးထဲတွင် ရှိသဖြင့် ခရီးမှာ သုံးရက်ကြာသည်။

ခရီးတစ်လျှောက်တွင် ချန်ကျီရှင်းဘေးရှိ မိန်းကလေးမှာ စကားမပြတ် ပြောဆိုနေပြီး ပင်လယ်သားရဲများကို မြင်တိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်နေသည်။

ဘေးရှိ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ် မိန်းကလေးမှာမူ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ဘဲ ပြုံး၍သာ ခေါင်းညိတ်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော အဘွားအိုမှာမူ အနီးနားရှိ နိမ့်ကျသော ကျင့်ကြံသူများကို ကြည့်ကာ မနှစ်မြို့သည့် အမူအရာများ ပြသနေသည်။

"ဝါး အစ်မကြီးမူ ဒါ ပင်လယ်မိစ္ဆာလား ပင်လယ်မိစ္ဆာတွေက ပင်လယ်ကို အုပ်စိုးပြီး ရေတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်။ မုန်တိုင်းတွေ ထူထောင်ပြီး မြို့ပေါင်းများစွာကို နစ်မြုပ်စေနိုင်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်"

"ဟဲဟဲ တတိယသခင်လေးနဲ့ အကြီးအကဲ လီချန်းရှင်းတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲသာ မရှိရင် ကျွန်မတို့ရဲ့ နန်ပင်းဓားဂိုဏ်းက ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုးကို ဘယ်တော့မှ မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"အစ်မကြီးမူ ဘာကြောင့် တတိယသခင်လေးနဲ့ လီချန်းရှင်းတို့လို အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက တိုက်ခိုက် သတ်ဖြတ်ဖို့ပဲ စွဲလမ်းနေကြတာလဲ။ အားလုံး အေးအေးဆေးဆေး မနေနိုင်ကြဘူးလား"

"အစ်မကြီးမူ တတိယသခင်လေးနဲ့ လီချန်းရှင်းတို့ရဲ့ ဒီတစ်ခေါက် တိုက်ပွဲမှာ ဘယ်သူနိုင်ဖို့ ပိုများတယ်လို့ ထင်လဲ"

ထိုသုံးဦး စကားပြောနေစဉ်တွင် သူတို့၏ စကားဝိုင်းမှာ အရှေ့ပင်လယ်၏ အလှအပမှသည် ချန်ကျီရှင်းနှင့် လီချန်းရှင်းတို့၏ တိုက်ပွဲအကြောင်းသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။