အခန်း ၁၅၁
Vol. 16 Ch. 151
အခန်း(151) ခိုင်ယဲ့နှင့် ဝေးကွာသွားခြင်း
ခိုင်ယဲ့ ယောင်ပင်း၏စကားကိုနားထောင်ရင်း နှလုံးခုန်နှုန်းများ မြန်ဆန်လာခဲ့၏။
ဤကိစ္စရပ်များသည်ကား အလွန်တရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကိစ္စများဖြစ်သင့်ပြီး မိုမိသားစုအနေဖြင့်လည်း အပြင်လူများကို လုံးဝ အသိပေးလေ့မရှိချေ။ ယောင်ပင်းက မည်သို့ သိသွားရသနည်း။
သို့သော်ငြားလည်း ခိုင်ယဲ့သည် ထိတ်လန့်သွားသည့် ပုံစံကို ဟန်ဆောင်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ယောင်ပင်းကို မည်သည့် သဲလွန်စမျှမရစေချင်ခဲ့ချေ။ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်အနေဖြင့် သခင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းခြင်းသည်က သူ ပြုလုပ်ရမည့်အရာ ဖြစ်ပေသည်။
အကယ်၍ သူသာ အမှားအယွင်း အနည်းငယ် လုပ်မိပါက သခင်ကြီးမို အချိန်အကြာကြီး ပင်ပန်းကြီးစွာ တည်ဆောက်ထားခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်ရာ ရောက်သွားပေလိမ့်မည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ပေါ်လာတာက မိုလီချွမ်ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ပျက်စီးစေခဲ့တယ်”
ယောင်ပင်းသည် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။
“ရှောက်ယောင် သေလုမျောပါး ဖြစ်နေတဲ့အချိန်က မိုလီချွမ် သူ့အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ အတိအကျပြင်ဆင်ထားတဲ့ အချိန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ရှောက်ယောင်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးခဲ့ပြီး သူမကို အသက်ပြန်ရှင်လာစေခဲ့တယ်
အဲဒါက မိုလီချွမ်ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ပျက်စီးစေခဲ့ပြီး သူ့အတွက် အစီအစဉ် လုပ်ပေးတဲ့ မိုရှန်က မာစတာကိုလည်း ဒေါသထွက်စေခဲ့တာပေါ့၊
ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က မိုလီချွမ်ရဲ့ မျက်စိထဲက ဆူးတစ်ချောင်း ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သူ ကျွန်တော့်ကို သတ်ပစ်ဖို့ တွက်လာတာ”
ယောင်ပင်းသည် နောက်ဆုံး စာကြောင်းကို နှေးနှေးနှင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။
သူ၏ အကြည့်များသည် မာစတာခိုင်ထံတွင်သာ စိုက်မြဲနေခဲ့၏။
မာစတာခိုင်အနေဖြင့် ပြုံးပြီး တင်းမာမှုကို လျှော့ချချင်သော်လည်း သူ မပြုံးနိုင်ခဲ့ချေ။ သူသည် တိုးညင်း ခြောက်ကပ်သော အသံဖြင့်သာခေါ်လိုက်မိသည်။
“သခင်လေးယောင်...”
ထို ခြောက်ကပ်ကပ် “သခင်လေးယောင်” ဟူသော ခေါ်သံနောက်တွင် သူ မည်သည့်စကားကိုဆက်ပြောရမှန်း မသိတော့ချေ။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုအရာက အမှန်တရား ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။
ယောင်ပင်းက သူ၏စကားကို ဖြတ်ပြောကာ ဆက်လက် ပြောဆိုသည်။
“ပထမဆုံးက မာစတာချင်နဲ့ မာစတာကျန်း၊ ပြီးတော့ ကန်းခွိုက်လဲ့နဲ့ မာစတာလျို့၊ သူတို့အားလုံးက ကျွန်တော့်ကိုသတ်ဖို့ မိုလီချွမ် ငှားရမ်းထားတဲ့လူတွေ၊ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် ကန်းခွိုက်လဲ့ရဲ့ ဗီလာကို သွားရှာတော့ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်အတွက် စုံစမ်းပေးခဲ့တယ်မလား
ခင်ဗျား အဲဒီအချိန်ကတည်းက မိုလီချွမ်က နောက်ကွယ်မှာ ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာ သိပြီးသားမလား”
မေးခွန်းက အလွန် တိုက်ရိုက်ကျလွန်းလှသဖြင့် ခိုင်ယဲ့အား စဉ်းစားရန် အချိန်ပင် မပေးခဲ့ချေ။
ခိုင်ယဲ့သည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
အကယ်၍ သူသာ ဆက်လက် လျှို့ဝှက်ထားပါက အခြေအနေများမှာ ပိုမိုဆိုးဝါးလာရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။ ယောင်ပင်းက လာရောက် မေးမြန်းနေသည်ဆိုကတည်းက အချက်အလက် အများစုကို သိရှိထားပြီး ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။
သူ့တွင် ဝန်ခံရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ချေ။
ယောင်ပင်း၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ကုလားထိုင်နောက်မှီသို့ မှီချလိုက်ကာ နှလုံးသားထဲတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် ခိုင်ယဲ့ကို အမြဲတစေ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ခိုင်ယဲ့သည် သူ့ကို နောက်ကွယ်မှ သတ်ရန် ကြိုးစားနေသည့်လူကို သိထားပါလျက်နှင့် အချိန်မီ အမှန်တရားကို မပြောပြဘဲ ဖုံးကွယ်ထားရန် ရွေးချယ်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။
အကယ်၍ သူသာ ယနေ့တွင် မိုရှောက်ယောင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မမေးမြန်းခဲ့ပါက ဤအချက်အလက်များကို မည်သည့်အခါမျှ ဆက်စပ်မိမည် မဟုတ်ချေ။
ထို့အပြင် သူ၏ အသက်ကို အဆက်မပြတ် ရန်ရှာနေသော နောက်ကွယ်ကလူမှာ တကယ်တမ်းတွင် မိုရှောက်ယောင်၏ ဖခင်ဖြစ်သူ မိုလီချွမ်ဖြစ်နေကြောင်းကိုလည်း မည်သည့်အခါမျှ ဆင်ခြင်မိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။
“သခင်လေးယောင်”
ယောင်ပင်း၏ ညှိုးငယ်သော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ မာစတာခိုင်သည် အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အဲဒီတုန်းက ငါ ဖုံးကွယ်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာလည်း မလွှဲမရှောင်သာတဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိခဲ့လို့ပါ၊ ငါ့နှလုံးသားထဲမှာတော့ ကျောက်ခိုင်ဆိုတဲ့ ငါက မင်းကို အမြဲတမ်း အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ထားတာပါ”
ယောင်ပင်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်၏။
“ဒါဆို ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို သူငယ်ချင်းလို ဆက်ဆံပြီးတော့ အသက်အန္တရာယ်နဲ့ ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စကိုတော့ ဖုံးကွယ်ထားတာပေါ့ ဟုတ်လား”
မာစတာခိုင်မှာ ယောင်ပင်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။
“သခင်လေးယောင်... ငါက သခင်ကြီးမိုရဲ့လူပါ၊ ကျွန်တော် မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အရာတွေအများကြီး ရှိတယ်၊ အကြီးဆုံးသခင်လေးက မင်းကို သတ်ချင်နေမှန်း သိခဲ့တဲ့ အချိန်အပါအဝင်ပေါ့”
ယောင်ပင်းသည် မည်သည့် စကားမျှ ပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
သူသည် မာစတာခိုင်၏ ရှင်းပြချက်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်၏။
“သခင်လေးယောင်... ငါ့မှာ ထုတ်ပြောလို့မရတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်... ငါ ကျောက်ခိုင်က မင်းအပေါ်မှာ ဒီတစ်သက် ဘယ်တော့မှ ဆပ်လို့မကုန်နိုင်တဲ့ ကျေးဇူးတစ်ခု တင်ရှိနေပါတယ်၊ ငါ့ရဲ့အသက်က ဘယ်အချိန်မဆို သခင်လေးယောင်ရဲ့ အသက်ပဲ”
သူသည် ထို့ထက်ပို၍ မည်သည့်စကားမျှ မပြောနိုင်တော့ချေ။
လူလောကထဲတွင် လူတစ်ယောက်သည် ကိုယ့်ကံကြမ္မာကို ကိုယ်တိုင် မထိန်းချုပ်နိုင်သည်က များလွန်းပေသည်။
ယောင်ပင်းက မာစတာခိုင်ကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။
ထို့နောက်တွင် ယောင်ပင်းက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ နှလုံးသားသည် အောက်ဆုံးခြေအထိ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရလေသည်။
“သခင်လေးယောင်”
ခိုင်ယဲ့သည် ယောင်ပင်းကို တားဆီးရန်အတွက် အနောက်မှ အလောတကြီးလှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
သို့သော် ယောင်ပင်းက လှည့်မကြည့်ဘဲ အပြင်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက်ထွက်သွားခဲ့လေ၏။
ခိုင်ယဲ့ ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ခွေခနဲ ထိုင်ချလိုက်မိသည်။
ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ခိုင်ယဲ့က ဖုန်းကိုကောက်ကိုင်ကာ သခင်ကြီးမိုထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်လေသည်။
ထိုအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက်တွင် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ယောင်ပင်းက ကျောင်းသို့သာ အေးအေးဆေးဆေး သွားလိုက်ပြန်လိုက် ပြုလုပ်နေခဲ့ပြီး မိခင်ဖြစ်သူနှင့် ကျန်းရှောင်ပေ၏ မိခင်တို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးနေခဲ့သည်။
ကျန်းရှောင်ပေ၏ မိခင်ဖြစ်သူ ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသောအခါ ယောင်ပင်းက လူကြီးနှစ်ဦးအား ယင်ပင်းစံအိမ် ဗီလာသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ရန် စီစဉ်ပေးခဲ့ပြီး သူတို့ကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ရန် စိတ်ချရသော လူအချို့ကိုလည်း ရှာဖွေပေးခဲ့သည်။
လူကြီးနှစ်ဦး ဘေးကင်းလုံခြုံမှု ရှိတော့မှသာ သူလည်း စိတ်အေးချမ်းသာစွာဖြင့် ကျောင်းတက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤအတောအတွင်း ခိုင်ယဲ့က ပစ္စည်းများ ပို့ပေးရန် သို့မဟုတ် လူလွှတ်ရန်အတွက် အကြိမ်အပြား လူလွှတ်ခဲ့သော်လည်း ယောင်ပင်းက ၎င်းတို့အားလုံးကို မောင်းထုတ်ခဲ့၏။
သူသည်က မိုလီချွမ်၏ ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ စိတ်ခုနေဆဲဖြစ်သည်။
သူ့ဘက်မှ ခိုင်ယဲ့ကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဆက်ဆံခဲ့သော်လည်း ခိုင်ယဲ့တွင် ဖုံးကွယ်ထားသောအရာ ရှိလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။
ထို့အပြင် သူ၏ အသက်အန္တရာယ်နှင့် သက်ဆိုင်နေသော ကိစ္စလည်း ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။
ယောင်ပင်းက လူများနှင့် ပစ္စည်းအားလုံးကို ပြန်လွှတ်ခဲ့သော်လည်း မာစတာခိုင်ကတော့ ယောင်ပင်း အကူအညီ လိုအပ်သည့် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို သူ့ဘက်မှ အဆင်သင့်ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပထမဆုံး ပေါ်လာမည့်သူ ဖြစ်ကြောင်း စကားပါးခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင် ပင်းဟိုင်မြေအောက်လောက အင်အားစုများ၏ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲ သတင်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဤအပြောင်းအလဲသည် ပင်းဟိုင်၏ ခေါင်းကြီးပိုင်း သတင်းဖြစ်လာခဲ့၏။
အချို့က မြေအောက်လောက ဘော့စ် လျို့ချင်းမှာ အထက်မှလူတစ်ယောက်ကို ပြစ်မှားမိသဖြင့် ပင်းဟိုင်ရှိ သူ၏ နယ်မြေများမှာ စစ်တပ်၏ မြေလှန်ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်ဟု ပြောကြသည်။
အချို့ကတော့ ပင်းဟိုင်တွင် အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ပေါ်ပေါက်လာပြီး လျို့ချင်းက ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ပြစ်မှားမိသောကြောင့် သူ၏ နယ်မြေများမှာ တင့်ကား တစ်ဒါဇင်ကျော်ဖြင့် မြေလှန်ခြင်း ခံခဲ့ရကာ လျို့ချင်း ကိုယ်တိုင်ပင် သဲလွန်စမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အသက်ရှင်သေဆုံးမှုကို မသိရတော့ကြောင်း ပြောကြသည်။
တချို့ကတော့ ထိုပင်းဟိုင်မှ ဆရာကြီးသည် ကလေးငယ်တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး အစွမ်းထက်သော မိုမိသားစုပင်လျှင် ထိုကလေးငယ်ကို ရိုသေရသည်ဟု ပြောကြသေးသည်။
လျို့ချင်းမှာ ထိုကလေးငယ်ကို ပြစ်မှားမိသောကြောင့် မိုမိသားစု၏ နှိမ်နင်းခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
လျို့ချင်းနှင့် ပတ်သက်နေသော အကြီးပိုင်း အချို့ပင်လျှင် ထိုကလေး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်၍ ခွင့်လွှတ်မှုကို တောင်းခံခဲ့ကြရသည်။
အတိုချုပ်ရသော် ကောလာဟလများမှာ အလွန်တရာ ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။
ပင်းဟိုင် မြေအောက်လောကမှ လူများသည် ထိုဆရာကြီး၏ မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို အမျိုးမျိုး ခန့်မှန်းနေကြ၏။
သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပင်းဟိုင် မြေအောက်နယ်မြေ အားလုံးနီးပါးမှာ ကျောက်ခိုင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျောက်ခိုင်သည်က ပင်းဟိုင် မြေအောက်နယ်မြေ၏ အကြီးမားဆုံး ဘော့စ် ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။
ပင်းဟိုင် နံပါတ်တစ် အထက်တန်းကျောင်း။
တန်းခွဲ ၆။
ယောင်ပင်းသည် စာဖတ်ခြင်းကို အာရုံစိုက်နေစဉ် တုမင်ယွမ်က သူ၏အနားသို့ လျှောက်လာခဲ့ပြီး အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
“အပြင်မှာ လူတစ်ယောက် မင်းကို လာရှာနေတယ်”
ယီရှို့ဗီလာတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက် နောက်ပိုင်းမှစ၍ တုမင်ယွမ်သည် ယောင်ပင်းကို အလွန် သတိထားနေခဲ့ပြီး ကျောင်းတွင် သူ့ကို လာရောက် မနှောင့်ယှက်တော့ချေ။
သူက ယောင်ပင်းကို လုံးဝ ဥပေက္ခာပြုထားခဲ့သည်။
ဤတစ်ကြိမ်မှာ ထိုအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် တုမင်ယွမ်က ယောင်ပင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် အစပြု၍ စကားပြောခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဘယ်သူ လာရှာတာလဲ”
ယောင်ပင်းသည် တုမင်ယွမ်ကို သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မင်းဘာသာ အပြင်ထွက်ကြည့်ပါလား၊ ငါ့ကို ဘာလို့ လာမေးနေတာလဲ၊ ငါ မင်းကို အမြန်သွားဖို့ အကြံပေးချင်တယ်၊ အပြင်ကလူကို မင်း ဆော့ကစားနိုင်တဲ့လူမဟုတ်ဘူးနော်”
တုမင်ယွမ်၏လေသံက အေးစက်လွန်းပြီး ထိုစကားများကို ပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
သူက ယောင်ပင်းကို သတိထားနေသော်လည်း သူ့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စကားပြောမည်ဟု မဆိုလိုချေ။
သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ယောင်ပင်းက မရိုးသားသော အောက်လမ်းနည်းလမ်းအချို့ကို သိထားသည့် လူညံတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူ့ကို ယှဉ်ပြိုင်ရန် လုံးဝ အရည်အချင်းမရှိသူ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤသည်က သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ခံစားချက်သာ ဖြစ်၏။
အခြားရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် ယောင်ပင်းလည်း မတ်တတ်ရပ်ကာ စာသင်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ရသည်။
သူ့အနေဖြင့် သူ မပြစ်မှားနိုင်သော ထိုလူက မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို သိချင်မိသည်။
စာသင်ခန်းအပြင်ဘက်တွင်တော့ လူတစ်ယောက် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေသည်။
ထို့အပြင် လာရောက်တွေ့ဆုံသူမှာ ယောင်ပင်း မျှော်လင့်ထားသည်ထက် အဆင်ပေါင်းများစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့၏။
စာသင်ခန်းအပြင်ဘက်တွင် ယောင်ပင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေသူမှာ မိုရှောက်ယောင်၏ မွေးနေ့ပါတီတွင် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော ပါရမီရှင် ယွီချီကျား ဖြစ်နေခဲ့သည်။
*