အခန်း ၁၀၈

အခန်း (၁၀၈) - သုံးမြီးမြေခွေး၏ သေဆုံးခြင်း (၁)

ပူပြင်းလှသော အပူလှိုင်းများက လောင်ကျွမ်းနေသော မြေအောက်လှိုဏ်ဂူအတွင်း ပြည့်နှက်နေပြီး ကမူအောက်တွင် တောက်ပသော ချော်ရည်နီရဲရဲများ လိမ့်ဆင်းနေကာ မကြာခဏဆိုသလို ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာသည်ကို ခံစားလာရသည်။ သူ၏ အဆုတ်ထဲသို့ ရှူသွင်းလိုက်သော လေထုမှာ မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ပူပြင်းလှ၏။

ခြေလှမ်းတိုင်းက မီးတောက်များပေါ် လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ပင်။ သို့သော်လည်း သူ၏ရှေ့မှ အမြီးခြောက်ချောင်းမြေခွေးမှာမူ တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်ကာ ယင်းအခြေအနေကို အတော်လေး နှစ်ခြိုက်နေပုံရလေသည်။

သူ ရပ်တန့်ကာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်၏။ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ရှေ့သို့ ဆက်တက်သွားကာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ မီးတုတ်ကို မသိစိတ်အရ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ကမူအစွန်းမှာ ရှည်လျားပြီး ကျဉ်းမြောင်းကာ ချော်ရည်အိုင်အထက်သို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဆန့်ထွက်နေသည်။ ကျန်းရှောင်ဖန်း နီးကပ်စွာ လျှောက်သွားလေလေ ပတ်ဝန်းကျင် အပူချိန်က ပို၍ပူပြင်းလာလေလေဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ သည်းမခံနိုင်လောက်သော အခြေအနေအထိပင် ရောက်ရှိနေလေသည်။

ပြင်းထန်သော အပူရှိန်ကြောင့်လား သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းကြောင့်လား မသိရသော်လည်း ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ လည်ချောင်းမှာ အလွန်အမင်း ခြောက်သွေ့နေလေသည်။ သို့ရာတွင် သူက အာရုံလွင့်ပါးမသွားဘဲ မျက်လုံးအစုံက ထိုမြေခွေးအပေါ်၌ ရောက်ရှိနေလေသည်။

မြေခွေးနှင့် ခြေသုံးလှမ်းအကွာသို့ ရောက်သောအခါ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

အကွာအဝေးမှာ နီးကပ်လာသောကြောင့် သူ သေချာစွာ မြင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ထိုအရာက အမှန်တကယ်ပင် လှပသော မြေခွေးတစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွား၏။

ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဖြူစင်သော အမွေးများရှိပြီး အထူးသဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသော ငရဲခန်းကဲ့သို့နေရာတွင် ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူလွှနေပေသည်။ အရောင်ကွဲသော အမွေးတစ်ပင်မျှ မပါရှိသည်သာမက မီးလောင်ထားသော အမှတ်အသားပင် မရှိပေ။

သို့သော် ၎င်း၏ မျက်လုံးများက မှိတ်ထားလျက်ရှိ၏။ မျက်ခုံးနှစ်ခုမှာ အနည်းငယ်ကျုံ့နေပြီး နာကျင်မှုဝေဒနာကို ခံစားနေရသကဲ့သို့ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားလေသည်။

၎င်းကို ကြည့်နေရင်း ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အတွေးများက လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြတ်ပြေးသွား၏။

မြို့ငယ်လေးမှ ယခုအချိန်အထိ သူကြားခဲ့ရသမျှမှာ “အမြီးသုံးချောင်း မြေခွေးမိစ္ဆာ” ဆိုသည့် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုအကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ရှေ့မှ မြေခွေးမှာမူ သူ ခုလေးတင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော အမြီးသုံးချောင်း မြေခွေးမိစ္ဆာနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားနေပေသည်။

သူ ငယ်ရွယ်စဉ်က စုန့်တာ့ရန် ပြောပြခဲ့ဖူးသည်ကို ဝိုးတဝါး မှတ်မိနေသေး၏။ ကမ္ဘာကြီးက အလွန်ကြီးမားကျယ်ပြန့်၍ မဖြစ်နိုင်သောအရာဟူ၍ မရှိပေ။

သာယာလှပသော တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များစွာရှိသကဲ့သို့ မိစ္ဆာများနှင့် ဘီလူးသရဲများစွာလည်း ရှိပေသည်။ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုအရ သားရဲများထဲတွင် မြေခွေးများက ဉာဏ်ရည်အထက်မြက်ဆုံးဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြ၏။

များစွာသော မြေခွေးများသည် မိစ္ဆာသားရဲများအဖြစ် ကျင့်ကြံနိုင်ကြလေသည်။ မြေခွေးမျိုးနွယ်ထဲတွင် အမြင့်မားဆုံး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ရှိသည့် မျိုးနွယ်စုတစ်ခု ရှိပေသည်။ သူတို့၏ ထူးခြားချက်မှာ ကျင့်ကြံမှု မြင့်မားလေလေ အမြီးများ ပိုမိုထွက်ပေါ်လာလေလေပင်။

သူ၏ရှေ့မှ အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားလေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ မျက်စိရှေ့မှ အမြီးခြောက်ချောင်းမြေခွေးက နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေရာမှ ရုတ်တရက် နိုးလာလေသည်။ ၎င်း၏ အမြီးများနှင့် ခေါင်းများက ရုတ်ချည်း လှုပ်ရှားသွားလေသည်။

ထို့နောက် ၎င်းက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။

နက်မှောင်ပြီး နက်ရှိုင်းသော သူငယ်အိမ်များထဲတွင် စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်နေသော လူငယ်တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို ထင်ဟပ်နေပေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်း အံ့အားသင့်သွားကာ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး မီးတုတ်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့၌ ထားကာ အသင့်ပြင်လိုက်၏။ သို့သော် အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေးဖြူကမူ သူ့ကို ကြည့်နေရုံသာဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ထိုကျောက်ပြာကြီးပေါ်၌ ဆက်လက် လဲလျောင်းနေလေသည်။

လူတစ်ယောက်နှင့် မြေခွေးတစ်ကောင်က မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်နေကြ၏။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အသံဟူ၍ မရှိပေ၊ အကယ်၍ ရှိခဲ့လျှင်ပင် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ သက်တမ်းရှိသော ချော်ရည်များ ဆူပွက်နေသံသာဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာလည်း အလွန်ဝေးကွာနေပုံရလေသည်။

လေထုကမူ ပူပြင်းနေဆဲဖြစ်ကာ လူနှင့် မြေခွေးကြား၌ လွင့်မျောတိုက်ခတ်နေသည်။

“လူငယ်လေး”

အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အသံက မြေခွေး၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာကာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

“မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

မြေခွေးမှာ နာမကျန်းဖြစ်နေသောကြောင့် အသံက ဤမျှ အားနည်းနေရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကျန်းရှောင်ဖန်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ သို့သော် သူက သတိမလျှော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့လို မိစ္ဆာတွေက လောကကြီးကို ဒုက္ခပေးနေတာပဲ။ ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ်က တပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မိစ္ဆာတွေကို ရှင်းလင်းပစ်ရမှာ ငါ့တာဝန်ပဲ”

အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေးဖြူက သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေသော်လည်း ဒေါသမထွက်သကဲ့သို့ လှောင်ပြောင်ခြင်းလည်း မရှိပေ။ သူ့ကို ခပ်ပေါ့ပေါ့သာ ကြည့်နေပြီး ခဏအကြာတွင် အကြည့်လွှဲကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းမွန်တဲ့ ရည်မှန်းချက်ပဲ”

ကျန်းရှောင်ဖန်း အံ့သြသွားပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အော်လိုက်သည်။

“ဒီလို လာမလုပ်နဲ့၊ ထစမ်း၊ ငါ.....”

“မင်းက ငါ့ကို သတ်မလို့လား”

အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေးဖြူက ရုတ်တရက် စကားဖြတ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

၎င်းက သူ့ကို တိုက်ရိုက်မေးလိမ့်မည်ဟု ကျန်းရှောင်ဖန်း မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ သူ လန့်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ မြေခွေးမိစ္ဆာတွေက လောကကြီးကို ဒုက္ခပေးပြီး လူတွေကို ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်စေတယ်။ ငါ မင်းကို သတ်တာက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ တရားမျှတမှုကို ဆောင်ကြဉ်းဖို့ပဲ”

အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေးဖြူက အထင်သေးမှု နာကျင်ကြေကွဲမှု အနည်းငယ်ဖြင့် ခေါင်းကို ဘေးသို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“လူငယ်လေး၊ မင်းအသက် နှစ်ဆယ်တောင် မပြည့်သေးဘူး မဟုတ်လား”

ကျန်းရှောင်ဖန်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လဲ၊ ငါက မိစ္ဆာတွေကို သတ်ရမှာပဲ။”

အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေးဖြူက ခေါင်းငုံ့သွားပြီး ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“အင်းလေ။ မင်းတို့ လူသားတွေက ကျင့်ကြံဖို့အတွက် တကယ်ကို ပါရမီပါတာပဲ။ ငါတို့ မြေခွေးတွေရဲ့ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားအားထုတ်ရတဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို အလားအလာကောင်းတဲ့ လူသားတွေက ငါတို့ကို ကျော်တက်ဖို့ နှစ်ရာအနည်းငယ်ပဲ လိုတယ်လေ။ ဟို ရှန်ကွမ်းအဘိုးကြီးလိုမျိုးပေါ့......”

ထို့နောက် ၎င်းက ရုတ်တရက် စကားရပ်သွားကာ ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“လူငယ်လေး၊ မင်းအသက်က ဒီလောက်ငယ်သေးတာ၊ ငါတို့ မြေခွေးမျိုးနွယ်က လောကကြီးကို ဒုက္ခပေးပြီး လူတွေကို ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်စေတယ်ဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ”

ကျန်းရှောင်ဖန်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ အပေါင်းအပါ အမြီးသုံးချောင်း မြေခွေးမက ရှောင်ချန်းမြို့က မြို့ခံလူသားတွေကို နေ့တိုင်း ဒုက္ခပေးနေတာလေ။ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို လုယူရုံသာမက လူ့အသက်ကိုပါ ယူသေးတယ်။ ဒါက လောကကြီးကို ဒုက္ခပေးပြီး လူတွေကို ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်စေတာ မဟုတ်ဘူးလား”

အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေးဖြူက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“မှန်တယ်။ ဒါကို သူမဆီကနေ ငါ ကြားခဲ့ပါတယ်။ မင်းပြောသလိုပဲ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်က သူမ ရှောင်ချန်းမြို့လေးကို သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီ သားအဖက ခုခံရဲခဲ့တယ်”

“အဲဒီနေ့က ငါ့ရောဂါက အရမ်းဆိုးနေတော့ သူမက စိတ်အခြေအနေ မကောင်းဘူးလေ။ ဒါကြောင့် အဲဒီ မိုက်မဲတဲ့ လူသားနှစ်ယောက်ကို သူမ သတ်ပစ်လိုက်တာ။”

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို မင်း ဘာပြောချင်သေးလဲ”

အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေးဖြူက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြောလိုက်သည်။

“မင်း နားလည်မှုလွဲနေပြီ။ ငါ မင်းနဲ့ ငြင်းခုံနေတာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီနေ့က သူမနေရာမှာ ငါသာဆိုရင်လည်း သူတို့ကို သတ်မှာပဲ”

ကျန်းရှောင်ဖန်း အမျက်ဒေါသထွက်သွားကာ လက်ညှိုးထိုးလျက် ပြောလိုက်၏။

“ပြီးတော့ မင်းက လောကကြီးကို ဒုက္ခပေးပြီး လူတွေကို ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်စေတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့။ သေစမ်း မိစ္ဆာကောင်”

မီးတုတ်၏ အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းက တောက်ပလာပြီး လေထဲသို့ ထိုးဖောက်သွားတော့မည့်ဆဲဆဲပင်။

အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေးဖြူက လှုပ်ရှားရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ ထိုနေရာ၌ပင် လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်၏။ ၎င်းက ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းပြောတဲ့ လောကကြီးဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ”

ကျန်းရှောင်ဖန်း မှင်တက်သွား၏။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများက ပြေးလွှားနေသည်။ ရုတ်တရက်၊ အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေးဖြူကို ကြည့်ကာ ၎င်း၏ တိတ်ဆိတ်သော စကားများကို နားထောင်ရင်း သရဲဘုရင်ကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သူ သတိရသွားလေသည်။

သူ၏ နှလုံးသား နက်ရှိုင်းသောနေရာမှ ဝိုးတဝါး ခေါ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

မီးတုတ်၏ တောက်ပမှုက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။ သို့သော်လည်း အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေးဖြူ၏ အသံက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေဆဲပင်။

“မင်းတို့ မျက်စိထဲမှာတော့ လောကကြီးဆိုတာ မင်းတို့ လူသားတွေ ကြီးစိုးလို့ရတဲ့ နေရာတစ်ခုလို့ ထင်နေတာလား။ ဒီလောကကြီးရဲ့ အရာအားလုံးက မင်းတို့ လူသားတွေ ယူဖို့အတွက်ချည်းပဲလား”

“အကယ်၍ ခုခံမှုတစ်ခုခု ရှိလာခဲ့ရင် အဲဒါက လောကကြီးကို ဒုက္ခပေးပြီး လူသားတွေကို ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်စေတယ်ဆိုပြီး ဖြစ်သွားရော။ အဲဒီအခါကျရင် ခွင့်လွှတ်လို့မရတော့ဘူး၊ သေသင့်တယ်ဆိုပြီး ဖြစ်သွားရော မဟုတ်ဘူးလား”

ကျန်းရှောင်ဖန်းက မြေခွေးကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ စဉ်းစားနေပြီး စကားမပြောဘဲ နေလိုက်သည်။ အမြီးသုံးချောင်း မြေခွေးမိစ္ဆာနှင့် ထိုအမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေးဖြူတို့က သူနှင့် စကားပြောရသည်ကို အဘယ်ကြောင့် နှစ်သက်နေကြသည်ကို သူ မသိပေ။

သူ ပို၍ နားမလည်သည်မှာ သူ၏ ယုံကြည်မှုကို စိန်ခေါ်နေသော ထိုစကားများက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကြီးမားသော သက်ရောက်မှု ရှိနေရသနည်း ဆိုသည်ကိုပင်။

“ဒါပေမဲ့ အခြားမျိုးနွယ်တွေ ဘယ်လိုခံစားရလဲဆိုတာ မင်း သိလား။ မင်းတို့လူသားတွေ သတ်ဖြတ်စားသောက်တာကို ခံရတဲ့ အဲဒီသားရဲတွေက ဘယ်လိုခံစားရမလဲ မင်းတွေးကြည့်ဘူးလား။ နောက်ဆုံးမှာတော့ မင်းတို့ လူသားတွေက အင်အားကြီးမားလို့ သားရဲတွေက မခုခံနိုင်ဘဲ အသတ်ခံရဖို့ပဲ စောင့်ဆိုင်းနေရတာလေ။”

မြေခွေးဖြူ၏ အသံက တည်ငြိမ်စွာ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“ဒါဆိုရင် ငါတို့ မြေခွေးတွေက မင်းတို့ လူသားတွေထက် နည်းနည်း ပိုသန်မာလို့ မင်းတို့ထဲက တချို့ကို သတ်လိုက်တာ ဘာမှားနေလို့လဲ။ ဒီလောကကြီးကိုက အင်အားကြီးသူက ရှင်သန်ပြီး အားနည်းသူက သေဆုံးရတာပဲလေ”

၎င်းက ပြုံးကာ ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ”

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ၎င်းကို စူးရဲစွာစိုက်ကြည့်နေပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားကာ ဘာစကားမှ မပြောတော့ချေ။

“ပြီးတော့ လူသားတွေကြားထဲမှာရော တူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းတို့ ကျင့်ကြံသူတွေက အခုထက်ထိ သေမျိုးအဆင့်ကို မလွန်မြောက်နိုင်သေးဘဲ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြပြီလေ”

“ကောင်းခြင်းနဲ့ ဆိုးခြင်းဆိုတာ တကယ်တော့ မင်းတို့ ပြောသလို ဖြစ်နေတာပဲ။ အနိုင်ရတဲ့သူက အမှန်၊ အရှုံးသမားက အမှားဆိုတာထက် ဘာမှ ပိုမနေပါဘူး”

ထို့နောက် ၎င်းက ထပ်မံ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ကြည့်ကာ ယခင်မေးခွန်းကို ထပ်မေးလိုက်သည်။

“မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ”

ကျန်းရှောင်ဖန်းက မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ခေါင်းကို မော့ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။ မြေခွေးဖြူက စကားမပြောတော့ပေ။ ဤမျှ များပြားစွာ ပြောပြီးနောက် ပင်ပန်းသွားပုံရလေသည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက်။

“မင်း ငါ့ကို ဘာပြောစေချင်တာလဲ”

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

မြေခွေးဖြူက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ လူငယ်လေး၏ ရှုပ်ထွေးသော်လည်း တောက်ပနေသော မျက်လုံးများက ၎င်းကို ကြည့်နေပေသည်။

“မင်းတို့အားလုံးက ငါ့ကို အတူတူပဲ ပြောနေကြတာပဲ”

ကျန်းရှောင်ဖန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

“ငါက ဖြောင့်မတ်တဲ့လမ်းစဉ်မှာ ရှိနေတာက အမှားဖြစ်နေပြီး မင်းတို့ လူတွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး ကမောက်ကမဖြစ်အောင် လုပ်တာက မှန်နေသလိုပဲ။ မင်းတို့ မိစ္ဆာတွေက လူတွေရဲ့ စိတ်ကို အဆိပ်ခတ်တာကလွဲပြီး ဘာလုပ်နိုင်သေးလို့လဲ”

မြေခွေးဖြူက ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ မေးလိုက်သည်။

“ဘာလဲ၊ တခြားလူတွေကရော မင်းကို ဒီလို ပြောဖူးလို့လား”

ကျန်းရှောင်ဖန်းက မဖြေပေ။ သို့သော် မီးတုတ်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အလင်းတန်းက ပြန်လည်တောက်ပလာပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ထိုးကျနေ၏။ သူ၏ အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မိစ္ဆာကောင်၊ လာခဲ့စမ်း...”

တစ္ဆေဆန်သော အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းက တောင်တန်းတစ်ခု ပြိုကျလာသကဲ့သို့ တောက်ပသော အနီရောင်အလင်းတန်းကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။