သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခြင်း

အဘိုးအိုဟွာရှို့သည် ယီထျန်းယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ငိုကြွေးနေခဲ့ရာ ယီထျန်းယွမ်၏ ရင်ထဲတွင်လည်း သက်ပြင်းချစရာ ဖြစ်ခဲ့ရလေသည်။ အမှန်တော့ သူသည် မှော်ရတနာတစ်ခု၏ ဝိညာဉ်သာဖြစ်၏။ ဤမှော်ရတနာဝိညာဉ်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ၊ အနည်းဆုံး နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာမှ သောင်းပေါင်းများစွာအထိ အသက်ရှင်သန်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသော်လည်း သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာမူ ကလေးတစ်ဦးနှင့် မခြားနားသေးချေ။

သူမ နှစ်သက်ဆဲဖြစ်သောအရာမှာ ထိုအရသာပင် ဖြစ်ပြီး ထိုအမှတ်တရကို ပို၍ပင် နှစ်သက်မြတ်နိုးနေသေးသည်။ ပထမဆုံး သခင်အပေါ် ထားရှိသော သံယောဇဉ်မှာ အနက်ရှိုင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ပထမဆုံး သခင်က ဤဟွာရှို့ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ မှော်ရတနာဝိညာဉ်ဟူ၍ ပေါ်ထွက်လာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ယီထျန်းယွမ် ဝင်ရောက်လာပြီးကတည်းက အဘက်ဘက်မှ အကဲဖြတ်ကြည့်ရာတွင် ဤဟွာရှို့မှာ အဘိုးအိုတစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အရပ်ပုလွန်းနေပြီး အသားအရေမှာလည်း နုနယ်လွန်းလှသည်။ နှုတ်ခမ်းများဖြစ်စေ၊ မျက်လုံးများဖြစ်စေ အဘိုးအိုတစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်သင့်သော အသွင်အပြင်မျိုး လုံးဝ မဟုတ်ချေ။

ယခင်က ဝင်ရောက်လာခဲ့သော သင့်လျော်သူများထဲတွင်လည်း ဤအချက်ကို သတိထားမိသူများ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။ သို့သော် ဤဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ သူမက အထိအတွေ့ မခံလိုပါက မည်သူမျှ သူမအား ထိတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌မူ သူမသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဟွာရှို့ ပြောပြသော ဤဟင်းလျာနှင့်ပတ်သက်၍ ဟွာရှို့၏ အစစ်အမှန် အခြေအနေအရ ခန့်မှန်းကြည့်မည်ဆိုပါက ဤအချက်ကို ဆက်စပ်တွေးတောမိရန် အလွန်လွယ်ကူလှသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဤသွားရည်စာလေးဖြစ်သော ချိုချဉ်အရသာရှိသည့် သကြားလုံးကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ကလေးအများစု အလွန်နှစ်သက်သော အရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

အသိဉာဏ် စတင်ရရှိကာစ မှော်ရတနာဝိညာဉ်သည်လည်း ဤအရာများကို စားသုံးရန် နှစ်သက်မည်မှာ သေချာလှသည်။ မိမိကိုယ်တိုင်၏ အခြေအနေနှင့် ပေါင်းစပ်စဉ်းစားကြည့်မည်ဆိုပါက အဖြေကို ရှာဖွေရန် ခက်ခဲမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ဤနေရာ၌ သူအလိုရှိသော ပါဝင်ပစ္စည်းများ ကွက်တိရှိနေခြင်းကလည်း အမှတ်တရများကို ဤမျှတန်ဖိုးထားသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင် အပြောင်းအလဲများကို မပျက်မယွင်း ထိန်းသိမ်းထားမည်မှာ သေချာလှသည်။

ဤသစ်နွယ်စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပင်များကို ဂရုတစိုက် ထိန်းသိမ်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအရာများကို မည်သို့ ပြုလုပ်ရမည်ကို ဟွာရှို့ အမှန်တကယ် မသိရှိကြောင်းကို သူ ယုံကြည်သည်။ မှော်ရတနာဝိညာဉ်ဆိုသည်မှာ မှော်ရတနာဝိညာဉ်သာ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

“မင်းက အဖေ မဟုတ်ဘူး...”

ရုတ်တရက် ဟွာရှို့သည် ယီထျန်းယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ခုန်ထွက်လာပြီး နီမြန်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ယီထျန်းယွမ်အား စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ယီထျန်းယွမ်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ ဘာမှမတတ်နိုင်ဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“ငါက မင်းရဲ့ အဖေ မဟုတ်တာတော့ သေချာတာပေါ့၊ ငါက မင်းရဲ့ ဒုတိယမြောက် သခင်လေ...”

သူသည် ဟွာရှို့၏ ဖခင် မဟုတ်သော်လည်း ယခုလေးတင် ဟွာရှို့သည် ခံစားချက်များ ပြင်းထန်လာသဖြင့် သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်ကာ ခံစားချက်များကို ရင်ဖွင့်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

“မင်းက ငါ့ရဲ့ သခင်သစ်ဆိုတာကို ငါ အသိအမှတ်မပြုရသေးဘူးနော်...”

ဟွာရှို့က မကျေနပ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူမသည် မျက်လုံးထဲမှ မျက်ရည်များကို လက်ဖြင့် သုတ်ဖယ်လိုက်ရာ စိတ်အခြေအနေမှာ အတော်လေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပုံရသည်။

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်လေသည်။

“မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ပြောခဲ့တာလေ၊ မင်းကို ကျေနပ်စေမယ့် ဟင်းလျာတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနိုင်ရင် လုံလောက်ပြီလို့၊ ဒီဟင်းလျာကို မင်း မကျေနပ်လို့လား၊ မကျေနပ်ဘူးဆိုရင် မင်းစားဖို့ နောက်ထပ် အရသာမျိုးစုံကို ငါ ဖန်တီးပေးနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရသာကတော့ မင်းရဲ့ မူလအရသာနဲ့ ကွဲပြားသွားလိမ့်မယ်နော်...”

ဟွာရှို့သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နေရာမှာပင် တစ်ပတ်လှည့်လိုက်ကာ ရုတ်တရက် ပြုံးရွှင်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ငါ့ကို ပြောပြစမ်းပါ၊ ငါ ဘာစားချင်တယ်ဆိုတာကို မင်းက ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ...”

ယီထျန်းယွမ်က ရယ်မောလျက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

“အသက်အရွယ်ကို ကြည့်ပြီး ခန့်မှန်းလို့ ရတာပေါ့၊ အသက်ငယ်တဲ့ ကလေးတွေက ဒီလို အရသာမျိုးကို ပိုကြိုက်ကြတယ်လေ၊ ချက်ချင်း မခန့်မှန်းနိုင်ရင်တောင် အကြိမ်နည်းနည်းလောက် စမ်းသပ်ကြည့်ရင် သိလာနိုင်တာပါပဲ၊ ဂရုတစိုက်ရှိမယ်ဆိုရင် ရှာတွေ့ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မခက်ခဲပါဘူး...”

ဟွာရှို့သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းဆူကာ မကျေမနပ်ဖြင့် ဆိုလိုက်လေသည်။

“ငါက နှစ်သောင်းပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်နေပြီကို၊ ငါ့ကို ကလေးလို့ ပြောရက်တယ်ပေါ့...”

“ငါ့ရှေ့မှာတော့ မင်းက ကလေးတစ်ယောက်ပါပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်က အေးဆေးစွာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ၊ မင်းက မိစ္ဆာအိုကြီးပဲ...”

ဟွာရှို့သည် ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဆက်လက် ငြင်းခုန်မနေတော့ဘဲ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ပြန်သည်။

“သင့်တော်သူတွေ အများကြီး လာခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ကြဘူး၊ မင်းက ဝင်လာတာနဲ့ ချက်ချင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ၊ သူတို့တွေ အကြာကြီး ရှာခဲ့ပေမဲ့ သင့်တော်တာကို မတွေ့ခဲ့ကြဘူးလေ၊ မင်းကတော့ အနားမှာတင် ရှာတွေ့သွားတယ်၊ သူတို့ကို အရူးတွေလို့ မင်း မထင်ဘူးလား...”

အကယ်၍ ယခင်က စမ်းသပ်ခံခဲ့ရသူများသာ ဤအကြောင်းကို သိရှိသွားပါက ဒေါသထွက်လွန်း၍ သေရာမှပင် ပြန်လည် ရှင်သန်လာနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သာမန် ဝိညာဉ်ဆေးမြက်ပင်များနှင့် ဝိညာဉ်သစ်သီးများမှာ ပုစ္ဆာ၏ အဓိကသော့ချက် ဖြစ်နေမည်ကို မည်သူကများ တွေးမိမည်နည်း။ အလွန် ရိုးရှင်းလှသောအရာကို မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ရှုပ်ထွေးအောင် ပြုလုပ်လိုက်သည့်အခါ ကြည့်ရသည်မှာ များစွာ ပို၍ ခက်ခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခြင်းပင်။

ဤသည်မှာ စိတ်နေသဘောထား ပြဿနာသာ ဖြစ်သည်။ အားလုံးက ဟွာရှို့အနေဖြင့် အလွန်ခက်ခဲသော ပုစ္ဆာကို ပေးလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားကြပြီး ပြောဆိုလာသော ဟင်းလျာများမှာလည်း အလွန်ခက်ခဲပြီး အရသာရှိလှသော အရာများဖြစ်မည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ မည်သူကမျှ သာမန် ကလေးငယ်များ မကြာခဏ စားလေ့ရှိသော သွားရည်စာလေး ဖြစ်နေမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။

ဟွာရှို့၏ ရှင်းပြချက်မှာလည်း ရှင်းလင်းမှု မရှိသဖြင့် မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း လုံးဝ မသိရှိနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ခေါင်းကွဲမတတ် စဉ်းစားသော်လည်း အဖြေကို မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“အရူးတွေလို့တော့ မဆိုနိုင်ပါဘူး၊ မင်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောပြလို့ပါ၊ တကယ်လို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသာ ပြောပြမယ်ဆိုရင် စောစောကတည်းက လုပ်နိုင်ခဲ့ကြမှာပါ...”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။ ပါဝင်ပစ္စည်းများကိုသာ သိရှိပါက မည်သည့် ကျင့်ကြံသူမဆို ဖန်တီးနိုင်မည်မှာ သေချာလှသည်။ စားဖိုမှူးတစ်ဦး မဟုတ်လျှင်ပင် ထိန်းချုပ်မှု ကောင်းမွန်ပါက ဖန်တီးနိုင်မည်သာ ဖြစ်သည်။

ဟွာရှို့၏ မြရောင် မျက်ဝန်းအိမ်လေးများမှာ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်သွားပြီးနောက် ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်လေသည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းပြီလေ၊ မင်း အောင်မြင်တယ်လို့ သတ်မှတ်လိုက်မယ်၊ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက မသေးဘူးပဲ၊ ငါ့ကို ကျေနပ်စေမယ့် ဟင်းလျာကို ဖန်တီးပေးနိုင်ခဲ့ပြီဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ သခင်ဖြစ်လာဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီသွားပါပြီ...”

ယီထျန်းယွမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားတော့သည်။ ဤကောင်းကင်အရှင်သခင်တာအို၏ စမ်းသပ်မှုများအနက် တစ်ခုကို အောင်မြင်ခြင်း ရှိမရှိမှာ သူမ၏ နှုတ်ထွက်စကားအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ ယခု ပြဿနာမရှိတော့ဟု ပြောဆိုလိုက်သဖြင့် အောင်မြင်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်လေသည်။

ထို့နောက် အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့အား လွှမ်းခြုံသွားပြီး သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခြင်း စတင်ပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။ ခဏမျှပင် မကြာလိုက်မီမှာပင် ဟွာရှို့သည် အလွယ်တကူ သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခြင်း အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။ မူလကတည်းက သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုရန်မှာ မခက်ခဲလှဘဲ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှသာ အချိန်ယူရသည်။ အခက်အခဲဆုံးမှာ ဤမှော်ရတနာဝိညာဉ်က သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလိုခြင်း ရှိမရှိပင် ဖြစ်ပေသည်။

“သခင်...”

ဟွာရှို့သည် သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပြီးနောက် သူမ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် များစွာ ရိုသေလေးစားသွားခဲ့လေသည်။

“ဟွာရှို့... ဒီနာမည်က နားထောင်ရတာ အတော်လေး ထူးဆန်းတယ်နော်၊ မင်းမှာ တခြား နာမည် မရှိဘူးလား...”

ယီထျန်းယွမ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မရှိပါဘူး...”

ဟွာရှို့က ခေါင်းခါလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းက မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကို ဟွာရှို့ဆိုတဲ့ နာမည်က လုံးဝ မလိုက်ဖက်ဘူး၊ ငါက မင်းကို တခြား နာမည်တစ်ခု ပေးလိုက်ရင်ကော မကောင်းဘူးလား...”

ယီထျန်းယွမ်က ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

“ကောင်းတာပေါ့၊ ကောင်းတာပေါ့၊ ငါလည်း ဒီနာမည်က အရမ်း ရိုးအီနေပြီလို့ ထင်နေတာ၊ သခင်က ငါ့ကို ဘယ်လို နာမည်များ ပေးမှာလဲ...”

ဟွာရှို့၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားပြီး ဤအမည်ကို သူမကိုယ်တိုင်လည်း နားထောင်ရဆိုးသည်ဟု ထင်မြင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါဆိုရင် ချွေ့ချွေ့ လို့ ခေါ်မယ်၊ ဘယ်လိုလဲ...”

ယီထျန်းယွမ်က ရိုးရှင်းသော အမည်တစ်ခုကို စဉ်းစားလိုက်သည်။

“ချွေ့ချွေ့၊ ချွေ့ချွေ့... မဆိုးပါဘူး...”

ချွေ့ချွေ့သည် သေချာစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် လက်ခုပ်တီးကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်လေသည်။

“ဒါဆိုရင် ချွေ့ချွေ့လို့ပဲ ခေါ်တော့မယ်၊ နားထောင်ရတာ အတော်လေး ကောင်းတယ်၊ ဟွာရှို့ထက် အများကြီး ပိုနားထောင်လို့ ကောင်းတယ်...”

“အခု ငါက မင်းရဲ့ သခင် ဖြစ်လာပြီဆိုတော့ စီနီယာကြီးက ဘာကြောင့် ဒီလို လုပ်ခဲ့ရသလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ပြောပြနိုင်မလား...”

ယီထျန်းယွမ်က မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ချွေ့ချွေ့က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ဒါက အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်၊ မင်း အဆုံးသတ်ကို ရောက်ပြီး နောက်ဆုံး စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သွားရင် အဖေ ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ သိလာပါလိမ့်မယ်၊ သူက အပေါ်မှာ တစ်ခုခု ချန်ထားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဘာလဲဆိုတာ ငါတို့ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး၊ မင်းတို့ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်မှပဲ အဲဒါက ဘာလဲဆိုတာ သိနိုင်မှာပါ...”

“မင်းတို့တောင် မသိကြဘူးလား...”

ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းခါလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ယခင်သခင်က တကယ်ကို တာဝန်မကျေတာပဲ၊ ဘာမှလည်း မပြောပြဘဲ သင့်တော်တဲ့သူကို တွေ့ရင် သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခိုင်းလိုက်တာက နည်းနည်းတော့ လွယ်လွန်းမနေဘူးလား၊ အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံး စမ်းသပ်မှုကို မအောင်မြင်ခဲ့ရင်တောင် မင်းတို့ကို ခေါ်သွားလို့ ရနေတာပဲ မဟုတ်လား...”

“အဲဒါကိုတော့ ငါတို့ မသိဘူး၊ အဖေက မှာထားခဲ့တာဆိုတော့ ငါတို့က လိုက်နာရုံပဲ တတ်နိုင်တယ်...”

ချွေ့ချွေ့က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းလေးကို လှုပ်ခါလိုက်ရာ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှန်း လုံးဝ မသိရှိကြောင်း ဖော်ပြနေပေသည်။

“ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီ၊ ငါ ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်မှပဲ ဘာအခြေအနေလဲဆိုတာ သိရတော့မယ်...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ကိုယ်တိုင် သွားရောက်စစ်ဆေးမှသာ အခြေအနေကို သိရှိနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအရှင်သခင် စီနီယာကြီးအနေဖြင့် ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် အကြောင်းပြချက် ရှိမည်ကိုမူ သူ ယုံကြည်ထားပေသည်။

အခန်း ၁၁၂၁ ပြီးပါပြီ။