ဖျက်ဆီးခြင်း

ယီထျန်းယွမ်သည် မိမိတွင် တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသည်ဟု အမြဲတမ်း ခံစားနေရပြီး မည်သည့်အရာမှန်း ပြန်လည်စဉ်းစား၍ မရဘဲ တစ်ခုခုကို မေ့လျော့နေသကဲ့သို့ ခံစားရကာ ခေါင်းထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။

“ဧကရာဇ်မင်းထျန်းယွမ်... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ...”

ဘေးနားရှိ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး အခြားသော အမျိုးသမီးများကလည်း သူ၏အပေါ်သို့ ပန်းပွင့်များ ကြဲချပေးနေကြသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ပန်းပွင့်များ ရေကန်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားပြီး ဤရေကန်ကို အလွန်ပင် မွှေးကြိုင်လှသော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်လာစေသည်။

လှပသော အမျိုးသမီးများစွာဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ပြင်းထန်လှသော အင်အားစုများကို ထိန်းချုပ်ထားကာ အရာအားလုံးမှာ အလွန်ပင် ချောမွေ့နေသည်။ မည်သည့် အင်အားစုကို တိုက်ခိုက်သည်ဖြစ်စေ တစ်ဖက်လူမှာ လျင်မြန်စွာ လက်နက်ချ အရှုံးပေးကြသည်။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော အခွင့်အရေးများနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ရတနာများနှင့် သိုင်းပညာများစွာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို အဆမတန် မြင့်တက်သွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် ဤမျှအထိ ချောမွေ့နေခြင်းက သူ့အား သံသယတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်... ဤသည်မှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်ပါသလော။

“ငါ တစ်ခုခုကို မေ့နေသလိုပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“အများကြီး မတွေးပါနဲ့တော့... ဒီကိစ္စတွေကို လက်အောက်ငယ်သားတွေဆီ လွှဲပေးလိုက်ရင် ရပါပြီ... ဧကရာဇ်မင်းက ဒီလောက်အထိ ပင်ပန်းခဲ့ရတာဆိုတော့ အခု အသေအချာ အနားယူသင့်ပါပြီ...”

“ဟုတ်ပါတယ်... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေက အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေချည်းပဲမို့ ဘာကိုမှ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး... ဘယ်လို ကိစ္စမျိုးကိုမဆို သူတို့က အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပါတယ်...”

“ဟုတ်ပါတယ်... ပြီးတော့ ဧကရာဇ်ကတော်ရွှေယွမ်လည်း မကြာခင် မီးဖွားတော့မှာဆိုတော့ အရှင်မင်းကြီးအနေနဲ့ သူမအနားမှာ ပိုပြီး အချိန်ပေးသင့်ပါတယ်...”

သူ့အား ပြုစုယုယနေသော အမျိုးသမီးများက အများကြီး မတွေးတောရန် ဖျောင်းဖျနေကြပြီး အရသာရှိလှသော အစားအသောက်များကို သူ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် ခွံ့ကျွေးကာ အရာအားလုံးကို ခံစားနေစေသည်။

“မဟုတ်ဘူး... ငါက လုံးဝ ဒီလိုမျိုး မဟုတ်ရဘူး... ငါက လမ်းခရီးတစ်လျှောက်မှာ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းတွေကို အကြိမ်ကြိမ် ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး အခက်အခဲပေါင်းများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ချောမွေ့နိုင်မှာလဲ...”

ယီထျန်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူတို့ကို တွန်းဖယ်ကာ လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ဒါတွေအားလုံးက ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေပဲ... ငါ့ရဲ့ တာအိုစိတ်နှလုံးကို ခိုင်မာစေခဲ့တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေပဲ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်မှာလဲ...”

“ဒါက ငါပိုင်ဆိုင်တဲ့ ကမ္ဘာ မဟုတ်ဘူး... ဒီနေရာမှာလည်း ဆက်ပြီး မနေချင်တော့ဘူး...”

ယီထျန်းယွမ်၏ စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရေကန်ကိုပါ လွင့်စင်သွားစေကာ ဤနန်းတော်အတွင်းမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာ၍ အပြင်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသော နန်းတော်များ ရှိနေပြီး သာမန် ပြည်သူလူထုမှာလည်း အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်နေကြရကာ အရာအားလုံးကို အလွန်ပင် ပြီးပြည့်စုံစွာ အုပ်ချုပ်ထားသည်။

သို့သော် ဤမျှ ပြီးပြည့်စုံနေခြင်းကပင် ပြဿနာကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ နေရာတိုင်းတွင် ပြီးပြည့်စုံနေခြင်းက နေရာတိုင်းတွင် ပြဿနာ ရှိနေကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

ဤနေရာမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး နေရာတိုင်းတွင် ပြီးပြည့်စုံနေကာ သူ အမြဲတမ်း စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးသော ကမ္ဘာမျိုး ဖြစ်နေသည်ကို ငြင်းဆို၍ မရပေ။ မည်သည့် ပဋိပက္ခမျှ မရှိသလို မည်သည့် တိုက်ခိုက်မှုမျှလည်း မရှိဘဲ အစကတည်းက မည်သည့် အဖြစ်ဆိုးမျှ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးမှာ စိတ်အာရုံများသာ ဖြစ်ပြီး သူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ကိစ္စရပ်များကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်၍ မရနိုင်ချေ။ ဤအရာအားလုံးမှာ သူ၏ အဖိုးတန်လှသော အတွေ့အကြုံများပင် ဖြစ်သည်။ ဤအတွေ့အကြုံများ မရှိပါက မည်သို့လျှင် ဤမျှ ခိုင်မာလှသော တာအိုစိတ်နှလုံးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပါမည်နည်း။

များပြားလှသော အရာများကို ဤစနစ်က ပေးအပ်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။ ဤမျှ များပြားလှသော အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး အန္တရာယ်ပေါင်းများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းက သူ တည်ရှိနေကြောင်းကို သက်သေပြနေပြီး သူ အသက်ရှင်နေသေးကြောင်းကို သက်သေပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဧကရာဇ်မင်းထျန်းယွမ်... ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

လူတစ်စုက ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပျံသန်းလာကြပြီး ယီထျန်းယွမ် ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ အလွန်ပင် အံ့ဩသွားကြကာ မည်သည့်ကိစ္စ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိရှိကြချေ။

ထိုအထဲတွင် ရှီရွှေယွမ်လည်း ပါဝင်ပြီး သူမသည် ဗိုက်ကြီးကို ပိုက်ကာ ဤဘက်သို့ ပျံသန်းလာပြီး သူ့အား ကြောင်အမ်းစွာ ကြည့်နေသည်။

“ထျန်းယွမ်... မင်း ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

ရှီရွှေယွမ်က ပျံသန်းလာပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဘယ်အချိန်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် မင်းက ဒီလောက်အထိ လှနေတုန်းပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ သူမ၏ မျက်ခုံးကြားရှိ ဆံနွယ်လေးများကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“လူဆိုးကြီး... လူတွေ အများကြီး ကြည့်နေတာကို မင်းက ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ...”

ရှီရွှေယွမ်၏ မျက်နှာလေးမှာ နီရဲသွားပြီး ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ဆိုသည်။

အရာအားလုံးမှာ အလွန်ပင် စစ်မှန်လှပြီး အစစ်အမှန်နှင့် အနည်းငယ်မျှ ကွာခြားခြင်း မရှိချေ။

“နှမြောစရာပဲ... ကလေး မွေးဖွားလာတာကို ငါ ထပ်ပြီး ကြည့်ခွင့်မရတော့ဘူး...”

သူသည် ရှီရွှေယွမ်၏ ဗိုက်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“မင်းတို့ရဲ့ အဖော်ပြုပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... နှုတ်ဆက်ပါတယ်...”

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“ထျန်းယွမ်... မင်း ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ...”

ရှီရွှေယွမ်က သူ့အား လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး အလျင်အမြဲ ဆိုသည်။

“ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားမလို့... ဒီအတုအယောင် ကမ္ဘာကြီးကနေ ထွက်သွားမလို့လေ... မင်းတို့က အတုအယောင် ကမ္ဘာကြီး ဖြစ်နေပေမဲ့လည်း ငါ့ကို အိမ်မက်လှလှလေးတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒီလို အိမ်မက်လှလှလေး မမက်ခဲ့ရတာ တော်တော်လေး ကြာနေပြီပဲ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ရှီရွှေယွမ်၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး လေဟာနယ်ကို နင်းကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖောက်ထွင်းသွားသော ကြယ်တံခွန်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် မှင်တက်နေကြသော ကျင့်ကြံသူတစ်စုကိုသာ ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဤကြယ်တံခွန်မှာ လေထုအတွင်း၌ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးမှာ မရေမတွက်နိုင်သော အပိုင်းအစများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ဤမျှ လှပလွန်းလှသော ကမ္ဘာကြီးမှာ ဤသို့ဖြင့် အပြီးတိုင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး အပိုင်းအစများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဤအပိုင်းအစများမှာ အမှုန့်များအဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ရာ အလွန်ပင် ခိုင်မာလှသော အကြည့်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ရှေ့မှောက်၌ ပြန်လည် ပေါ်လာသည်မှာ ချစ်စရာကောင်းလှသော ချွေ့ချွေ့၏ မျက်နှာလေးပင် ဖြစ်ပြီး သူ့အား စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဝမ်းသာစရာပဲ... သခင်လေး သေချာပေါက် နိုးလာမယ်ဆိုတာ ငါသိသားပဲ... အဖေ... ချွေ့ချွေ့ ခန့်မှန်းတာ မှန်တယ်မလား... ငါ ခန့်မှန်းတာ မမှားဘူး... ငါ ခန့်မှန်းတာ မမှားဘူး...”

ချွေ့ချွေ့သည် ယီထျန်းယွမ်၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဝင်သွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ဆိုသည်။

“အရှင်သခင်ဟောက်ဟန့် စီနီယာ... ကျွန်တော် အောင်မြင်သွားပြီမလား...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ရင်ခွင်ထဲရှိ ချွေ့ချွေ့အား ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့မှောက်ရှိ အရှင်သခင်ဟောက်ဟန့်အား ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

အရာအားလုံးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး လက်တွေ့တွင်လည်း အချိန်ခဏလေးသာ ကြာမြင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအိမ်မက်လှလှလေးကို မက်နေခဲ့သည်မှာ ရက်အနည်းငယ်ပင် မကြာသေးချေ။ သို့သော် သူသည် အိမ်မက်ထဲတွင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်အောင် နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် အလွန်ပင် ရှည်လျားလှသည်။

“အောင်မြင်သွားပါပြီ... ဒါကိုမှ မအောင်မြင်ဘူးဆိုရင် ဘယ်သူမှ အောင်မြင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး... သုံးရက်လေးနဲ့ မင်းက ဒီအထဲကနေ နိုးထလာလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားမိဘူး... ဒီလောက် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ဒီလို လွယ်လွယ်လေး လက်လွှတ်လိုက်တာက တကယ်ကို ငါ့ကို အံ့ဩသွားစေတယ်...”

အရှင်သခင်ဟောက်ဟန့်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“မင်းရဲ့ တာအိုစိတ်နှလုံး ခိုင်မာမှုကတော့ တကယ်ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တဲ့သူ ရှိဖို့ ခက်ခဲလွန်းလှပါတယ်...”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ မူလကနဦးနတ်ဘုရားမယွီချင်းအား လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမမှာမူ အိမ်မက်အတွင်း၌ နစ်မြုပ်နေဆဲပင် ဖြစ်ပြီး မည်သည့် အိမ်မက်လှလှလေးများကို မက်နေသည် မသိသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးလေးများ ပေါ်ထွက်နေကာ အလွန်ပင် သာယာနေပုံရပြီး နိုးထလာလိုခြင်း မရှိချေ။

“သူမကတော့ တော်တော်လေးကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နစ်မြုပ်သွားခဲ့ပြီ... ပြီးတော့ အရမ်းကို နက်ရှိုင်းလွန်းလို့ နိုးထလာမယ့် အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရဘူး... ဘဝပြောင်းပြီး ပြန်လည်ကျင့်ကြံတာက အရင်ဘဝရဲ့ အမှတ်တရတွေကို ပိုပြီး ရရှိနိုင်တယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့ တာအိုစိတ်နှလုံးမှာ ပိုပြီး အလွယ်တကူ နစ်မြုပ်သွားနိုင်တယ်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ နာကျင်မှုတွေက သေချာပေါက် ပိုများပြားလှတော့ အဲဒီလို လှပတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပိုပြီး တောင့်တနေမှာပဲ...”

အရှင်သခင်ဟောက်ဟန့်က ဆိုသည်။

အတွေ့အကြုံ များလေ ပိုကောင်းလေ မဟုတ်ပါချေ၊ အထူးသဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အတွေ့အကြုံမျိုး ဖြစ်သည်။ ဖြတ်သန်းခဲ့ရဖူးလေ ပိုမို နာကျင်ရလေ ဖြစ်ပြီး အိမ်မက်လှလှလေးထဲမှ နိုးထလာလိုမည် မဟုတ်ချေ။

“သူမ နိုးလာမယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်...”

ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းခါရင်း ဆိုသည်။

“အော်... အဲဒီလောက်တောင် သေချာနေတာလား...”

အရှင်သခင်ဟောက်ဟန့်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“သေချာပေါက် နိုးလာမှာပါ...”

ယီထျန်းယွမ်က ရိုးရှင်းစွာပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ဟုတ်လား... ဒါဆိုရင်လည်း စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့... လူတော်တော်များများက ဒီအဆင့်မှာတင် ပိတ်မိသွားကြတာပဲ... ငရဲနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံဆိုတာ စိတ်ကူးတစ်ချက်လေးပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပါ...”

အရှင်သခင်ဟောက်ဟန့်က သက်ပြင်းချကာ ဆိုလိုက်ပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်ကို ဆက်လက် မြည်းစမ်းနေတော့သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ထရပ်၍ ဘေးနားတွင် ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်ကို အတူတူ သောက်ရင်း မူလကနဦးနတ်ဘုရားမယွီချင်း နိုးထလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေတော့သည်။

သူက မူလကနဦးနတ်ဘုရားမယွီချင်း နိုးထလာမည်ဟု ဤမျှအထိ ယုံကြည်နေရခြင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူမ၏ စိတ်နှလုံးမှာ အေးစက်နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အလွန်ပင် ရင်းနှီးဖော်ရွေတတ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမက စတင် အေးစက်လာခဲ့ခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမတွင် အေးစက်မှု မရှိသော ကြင်နာတတ်သည့် စိတ်နှလုံးတစ်ခု ရှိနေသေးကြောင်းကို သူ ယုံကြည်သည်။ ဤစိတ်နှလုံးမှာ ခိုင်မာလှသော တာအိုစိတ်နှလုံး တစ်ခုနှင့် ညီမျှသည်။

အခန်း ၁၁၂၇ ပြီးပါပြီ။