အထက်တန်းကောင်းကင်တာအိုအဆင့် သိုင်းပညာ

ယီထျန်းယွမ်သည် စိတ်အာရုံအတွင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် အရှင်သခင်ဟောက်ဟန့်နှင့်အတူ လက်ဖက်ရည် သောက်နေခြင်းမှအပ အခြား

မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ဆောင်တော့ချေ။ အများဆုံးမှ လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သိပ်သည်းလှသော ကြယ်တာရာ စွမ်းအားများကို စုပ်ယူကာ မိမိ၏ အတွေ့အကြုံများကို တိုးပွားစေခြင်းလောက်သာ လုပ်ဆောင်ဖြစ်သည်။ ဤသို့ ပြုလုပ်ခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် အတွေ့အကြုံများကိုများစွာ တိုးပွားစေခဲ့သည်။

အရှင်သခင်ဟောက်ဟန့်က အများကြီး မပြောတော့ဘဲ နတ်ဘုရားမယွီချင်း၏ ရလဒ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေပုံရသည်။ အကယ်၍ နတ်ဘုရားမယွီချင်းပါ အောင်မြင်သွားပါက သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြေညာနိုင်မည် ဖြစ်ရာ ၎င်းက များစွာ အလုပ်သက်သာစေမည်မှာ သေချာလှသည်။

ထို့အပြင် တစ်လဆိုသော အချိန်တိုလေးအတွင်း မည်သို့မျှ အလောတကြီး လုပ်စရာ မလိုချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤနေရာ၌ ကျောက်စိမ်းပြား၏ စွမ်းအားမှာ ကုန်ဆုံးမည် မဟုတ်သဖြင့် အပြင်ဘက်ထက် များစွာ ပိုမို ဘေးကင်းလှသည်။ ဤနေရာမှာ ထူးခြားသော နယ်မြေ ဖြစ်သဖြင့် သေချာပေါက် ကြီးမားသော ပြဿနာ ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။

အချိန်များ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း နတ်ဘုရားမယွီချင်းမှာ အိမ်မက်လှလှလေးများထဲတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲပင် ဖြစ်ပြီး နိုးထလာလိုပုံ မရချေ။

“သူမတော့ သေချာပေါက် ကျရှုံးပြီပေါ့... ရက်အနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့တာကို...”

ချွေ့ချွေ့သည် အရှင်သခင်ဟောက်ဟန့်၏ အနားတွင် မနေတော့ဘဲ ယီထျန်းယွမ်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်သာ မှီတွယ်နေတတ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သူမကို သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်စေသော အော်ရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ အမှန်တကယ်တွင် ၎င်းမှာ အသက်ရှည်ခြင်း ဝတ်စုံပင် ဖြစ်ပြီး သူက အမြဲတမ်း ဝတ်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ပေါက်ကရတွေ မပြောနဲ့... ငါ့ရဲ့ သခင်မက သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာပဲ... သူက အရမ်း တော်တာ၊ ငါ့ရဲ့ စမ်းသပ်မှုကိုတောင် အလွယ်လေး ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာ...”

ဘေးနားရှိ ကောင်လေးက ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။

သူသည် သေချာပေါက် နတ်ဘုရားမယွီချင်း ပိုင်ဆိုင်သော ရတနာ၏ မှော်ရတနာဝိညာဉ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါလာသဖြင့် မိမိ၏ သခင်မဘက်မှ ကာကွယ်ပြောဆိုပေးမည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

“ဟွန့်... ငါ့ရဲ့ သခင်က ပိုတော်တာပေါ့၊ သုံးရက်လေးနဲ့ အောင်မြင်သွားတာကို...”

ချွေ့ချွေ့သည် ခြေထောက်လေးကို လွှဲကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ဆိုသည်။

“မင်းက ငါ့သမီးလေးနဲ့ နည်းနည်း တူလာပြီပဲ... မင်းကို ငါ့သမီးလေးနဲ့ အတူတူ ဆော့ခိုင်းရမယ်၊ အဲဒါဆိုရင် ပိုပြီးတော့ ပျော်စရာ ကောင်းလိမ့်မယ် ထင်တယ်...”

ယီထျန်းယွမ်သည် သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

“သခင်ကြီးရဲ့ သမီးလေးက အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတာလား...”

ချွေ့ချွေ့၏ မျက်ဝန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အနည်းငယ် မျှော်လင့်နေပုံရသည်။

“သေချာပေါက် ချစ်စရာကောင်းတာပေါ့... တစ်ချိန်ကျရင် မင်းကို ခေါ်သွားပြမယ်...”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး အိမ်ပြန်ချင်စိတ်ပင် ပေါ်လာသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ သမီးလေးမှာ သေချာပေါက် အတော်လေး ကြီးပြင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာ၌ တစ်နှစ် ကြာမြင့်ခြင်းက ထိုနေရာ၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခြင်းနှင့် ညီမျှသည်။ သူ ပြန်ရောက်သွားသည့် အချိန်တွင် လှပကျော့ရှင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦးအဖြစ် ကြီးပြင်းနေပြီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူတို့ စကားပြောနေကြစဉ်မှာပင် နတ်ဘုရားမယွီချင်းသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင်

တမ်းတမှုများ ပြည့်နှက်နေဆဲပင် ဖြစ်ပြီး အိမ်မက်ထဲမှ နိုးထလာလိုခြင်း မရှိသေးပုံရသည်။

“အရာအားလုံးက မျက်စိရှေ့က ဖြတ်သွားတဲ့ တိမ်တိုက်တွေလိုပါပဲ...”

နတ်ဘုရားမယွီချင်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူမ မည်သည့် အိမ်မက်ကို မက်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြသော်လည်း ကြည့်ရသည်မှာ သူမသည် စောစောစီးစီးကတည်းက သတိပြုမိနေခဲ့ပုံရသည်။ သို့သော် သူမက ထွက်လာလိုခြင်း မရှိဘဲ အချိန်စေ့ခါနီးမှသာ အိပ်မက်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“သခင်မ...”

ကောင်လေးက ချက်ချင်းပင် ပြေးဖက်လိုက်ပြီး အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ ထို့နောက် သူက ချွေ့ချွေ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ မျက်နှာပြောင်ပြလိုက်သည်။

“မြင်ပြီမလား... ငါ့သခင်မ နိုးလာပြီလေ...”

“ဟွန့်...”

ချွေ့ချွေ့က ခေါင်းကို လွှဲလိုက်ပြီး သူ့အား ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

“ဂုဏ်ယူပါတယ်... ဒီတစ်ခေါက် စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သွားပြီပဲ... ကြည့်ရတာ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ တာအိုစိတ်နှလုံးက တကယ်ကို ခိုင်မာတာပဲ... တာအိုစိတ်နှလုံးက တကယ်ကို ကောင်းမွန်တယ်... အချိန်မရွေး နိုးထလာနိုင်ပေမဲ့ နိုးထမလာချင်ကြဘူး... တချို့သော လှပတဲ့ ကိစ္စရပ်တွေက အမြဲတမ်း အိမ်မက်တွေပဲ ဖြစ်နေတတ်တယ်... အဲဒီအိမ်မက်တွေကို လက်တွေ့ ဖြစ်လာစေချင်ရင်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သန်မာလာအောင် လုပ်ဖို့ပဲ လိုတယ်...”

အရှင်သခင်ဟောက်ဟန့်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“စီနီယာဟောက်ဟန့် ပြောတာ မှန်ပါတယ်...”

နတ်ဘုရားမယွီချင်း၏ မျက်ဝန်းထဲမှ တမ်းတရိပ်များမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ၎င်း၏ နေရာတွင် ခိုင်မာလှသော အကြည့်များဖြင့် အစားထိုးလာသည်။

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ အရှင်သခင်ဟောက်ဟန့် ပြောသည့်အတိုင်း အရာအားလုံးက ခွန်အားအပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။ ခွန်အား လုံလောက်စွာ ရှိနေသရွေ့ သူတို့ အရင်က မက်ခဲ့သော အိမ်မက်များအားလုံးကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အရာအားလုံးမှာ ခွန်အားနှင့် ပတ်သက်နေခြင်းပင်။ ခွန်အား လုံလောက်စွာ ကြီးမားနေသရွေ့ မည်သည့် အိမ်မက်ကို အကောင်အထည်ဖော်၍ မရနိုင်ဘဲရှိမည်နည်း။

“မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး ငါ့ရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာက မင်းတို့ဆီမှာ ခိုင်မာတဲ့ တာအိုစိတ်နှလုံး ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သက်သေပြလိုက်တာပဲ... ငါ့ရဲ့ မျှော်မှန်းချက်နဲ့လည်း ကိုက်ညီပါတယ်... ငါ ဘာလို့ တာအိုစိတ်နှလုံးကို အမြဲတမ်း စမ်းသပ်နေရလဲဆိုတာကို မင်းတို့ သိကြရဲ့လား...”

အရှင်သခင်ဟောက်ဟန့်က သူတို့ကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ဖြေလိုက်သည်။

“ပါရမီက အဓိက မဟုတ်သလို ကြိုးစားအားထုတ်မှုကလည်း အဓိက မဟုတ်ပါဘူး... တကယ့် အဓိကအချက်က ခိုင်မာတဲ့ တာအိုစိတ်နှလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားဖို့ပါပဲ... ဒါမှသာ နတ်ဆိုးတွေ မဝင်ရောက်နိုင်အောင် ကာကွယ်နိုင်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း စိတ်နှလုံးကို ခိုင်မာစေမှာပါ...”

ယီထျန်းယွမ်က ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

တာအိုစိတ်နှလုံး တစ်ခုက မည်သည့် ပါရမီထက်မဆို ပို၍ အရေးကြီးသည်။ လူအများစုမှာ ဤအချက်ကို မလုပ်ဆောင်နိုင်ကြချေ။ ခိုင်မာသော တာအိုစိတ်နှလုံး မရှိပါက များစွာသော ကိစ္စရပ်များကို ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ရန် ခက်ခဲပေသည်။

“မှန်တယ်... တာအိုစိတ်နှလုံးက နောက်ပိုင်းကျရင် ပိုပြီး အရေးကြီးလာတယ်... တချို့ နောက်ပိုင်းအထိ ကျင့်ကြံလာတဲ့သူတွေက အဲဒီအထဲမှာ မျက်စိလည်လမ်းမှား ဖြစ်သွားပြီး အဟန့်အတားတွေကို မကျော်ဖြတ်နိုင်တော့ဘူး... ဒါမှမဟုတ် အာဏာအပေါ်မှာ သာယာယစ်မူးသွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုးတက်မှု ရပ်တန့်သွားစေတယ်... တာအိုစိတ်နှလုံးကသာ အဓိကအကျဆုံး တည်ရှိမှုပဲ...”

အရှင်သခင်ဟောက်ဟန့်သည် ယီထျန်းယွမ်၏ အဖြေကို အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားသည်။

“များပြားလှတဲ့ အစစ်အမှန် သန်မာသူတွေအားလုံးက ခိုင်မာတဲ့ တာအိုစိတ်နှလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတာပဲ... ဒါကြောင့် အစစ်အမှန် သန်မာသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာချင်တယ်ဆိုရင် အရင်ဆုံး တာအိုစိတ်နှလုံး တစ်ခု ရှိနေဖို့ လိုအပ်တယ်...”

“အဲဒါကြောင့် ငါ တပည့်ရွေးချယ်တဲ့အခါ သေချာပေါက် ခိုင်မာတဲ့ တာအိုစိတ်နှလုံး လိုအပ်တာပေါ့... ခိုင်မာတဲ့ တာအိုစိတ်နှလုံး မရှိရင် ငါ့ရဲ့ တပည့် ဖြစ်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

“အခု မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးမှာ ခိုင်မာတဲ့ တာအိုစိတ်နှလုံး ရှိနေကြပြီဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ အမည်ခံ တပည့် ဖြစ်လာဖို့ လုံလောက်သွားပါပြီ... ဒီရတနာ နှစ်ခုလုံးက မင်းတို့ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သွားပါပြီ... မင်းတို့အနေနဲ့ သူတို့ကို သေချာ ဂရုစိုက်ပြီး မွေးမြူပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... နောင်တစ်ချိန်ကျရင် သူတို့က မင်းတို့အတွက် ကြီးမားတဲ့ အထောက်အကူ ဖြစ်လာမှာ သေချာပါတယ်...”

အရှင်သခင်ဟောက်ဟန့်က ပြန်လည် ပြုံးရွှင်လာသည်။

“အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့သာ နောက်ဆုံးစမ်းသပ်မှုကို မအောင်မြင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် သူတို့ကို ခေါ်သွားခွင့် မရှိဘူးလား...”

ယီထျန်းယွမ်က ချွေ့ချွေ့တို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“သေချာပေါက် မင်းတို့ကို ခေါ်သွားခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့က သူတို့ရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ခဲ့ရင်တောင် မင်းတို့ကို ခေါ်သွားခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး...”

အရှင်သခင်ဟောက်ဟန့်က ဆိုသည်။

စမ်းသပ်မှုကို မအောင်မြင်ပါက ခေါ်ဆောင်သွားခွင့် မပြုသဖြင့် ယီထျန်းယွမ် အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။

“ဒါက နည်းနည်းတော့ တင်းကျပ်တယ်ဆိုတာကို ငါ သိပါတယ်... အရင်ဆုံး မင်းတို့အနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိမှသာ ဒီနောက်ဆုံးအဆင့်အထိ ရောက်လာနိုင်မှာပါ...”

အရှင်သခင်ဟောက်ဟန့်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော်တို့ နားလည်ပါပြီ...”

သူတို့အားလုံးသည် ဤအဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ကြသည်။ ဤအရာများမှာ အရှင်သခင်ဟောက်ဟန့်၏ ရတနာများ ဖြစ်သဖြင့် သေချာပေါက် သူတို့အား အလွယ်တကူ ပေးအပ်မည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ရတနာများကပင် အသိအမှတ် မပြုနိုင်ပါက နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်လာရန် ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ရတနာများကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းရန်မှာ အမှန်တကယ်တွင် အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်။ သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပြီး ဖြစ်သော်လည်း အရှင်သခင်ဟောက်ဟန့်မှာ မျိုးဆက်တစ်ခု၏ အရှင်သခင် တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အပြင် သူတို့၏ ယခင်သခင်ကြီးလည်း ဖြစ်သဖြင့် ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ကို ပြန်လည် ရယူရန်မှာ အနည်းငယ်မျှပင် ဖိအား မရှိပေ။

“ဒါပေါ့... သူတို့က မင်းတို့နောက်ကို လိုက်ပါမယ့်အပြင် ငါ မင်းတို့ကို ပေးစရာ အခြားအရာတွေ ရှိသေးတယ်... အမည်ခံတပည့် ဖြစ်လာပြီဆိုတော့ မင်းတို့ကို သေချာပေါက် နစ်နာစေမှာ မဟုတ်ဘူး...”

အရှင်သခင်ဟောက်ဟန့်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

ထို့နောက် သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေဟာနယ်အတွင်း၌ အလင်းတန်း ငါးခု ပေါ်ထွက်လာပြီး လေထဲတွင် လည်ပတ်နေကြသည်။

ယီထျန်းယွမ်က မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဤအလင်းတန်း ငါးခုထဲတွင် သိုင်းပညာ ကျမ်းစာအုပ်များ ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သေချာကြည့်လိုက်သည့်အခါ အထက်တန်း ကောင်းကင်တာအိုအဆင့် သိုင်းပညာ ငါးအုပ် ဖြစ်နေပြီး အကြွင်းမဲ့ ရက်ရောလှသော လက်ဆောင်ပင် ဖြစ်သည်။

ပေးအပ်လိုက်သည်နှင့် အထက်တန်း ကောင်းကင်တာအိုအဆင့် သိုင်းပညာ ဖြစ်နေရာ မျိုးဆက်တစ်ခု၏ အရှင်သခင်နှင့် တကယ်ပင်

ထိုက်တန်ပေသည်။

“ဒီမှာ အထက်တန်း ကောင်းကင်တာအိုအဆင့် သိုင်းပညာ ငါးအုပ် ရှိတယ်... မင်းတို့ကို ကောင်းကင်အရှင်သခင်အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အထက်တန်း ကောင်းကင်တာအိုအဆင့် သိုင်းပညာ ဖြစ်နေရင်တောင် မင်းတို့ကို အရှင်သခင်အဆင့်အထိ သေချာပေါက် ရောက်သွားစေနိုင်မယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူး... အရာအားလုံးက မင်းတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ကံကြမ္မာပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်...”

ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်နိုင်သော သိုင်းပညာ ရှိနေသော်လည်း အဟန့်အတားများ မရှိဘူးဟု မပြောနိုင်ပေ။ အဟန့်အတားများက သေချာပေါက် ရှိနေမည် ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ ပြင်းထန်လှသော သိုင်းပညာ ရှိနေခြင်းက အထောက်အကူပြု အာနိသင်တစ်ခုတော့ ရှိနေမည် ဖြစ်ရာ အောင်မြင်နိုင်စွမ်းက အခြားသူများထက် သေချာပေါက် များစွာ မြင့်မားနေမည် ဖြစ်သည်။

“အထက်တန်း ကောင်းကင်တာအိုအဆင့် သိုင်းပညာ...”

ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်ဝန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ၎င်းမှာ သူ့အတွက် အမှန်တကယ်ပင် ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။

လက်ရှိတွင် သူ၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး သိုင်းပညာမှာ အထက်တန်း သံသရာအဆင့် သိုင်းပညာမျှသာ ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်တာအိုအဆင့် သိုင်းပညာမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် တစ်ခုမျှ မရှိသေးချေ။

အခန်း ၁၁၂၈ ပြီးပါပြီ။