အခန်း ၂၇၁

အခန်း (၂၇၁)

မင်းက ဒုတိယအလွှာမှာ ရှိနေတုန်း၊ ငါကတော့ လေထုထဲမှာ ရောက်နေပြီ

ချူရှီမင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားသည်နှင့်တပြိုင်နက် ဝတ်ရုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူ တစ်ယောက် သည် အိပ်ဆေးစိမ်ထားသော အပ်ချွန်သေနတ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဗင်ကားနောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ လျန်ထျန်းသည် ထိတ်လန့်သွားကာ ချူရှီမင်၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် ပြေးသွားလိုက်လေသည်။

“ရှီမင်...၊ ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ...။”

ချူရှီမင်သည် ပါးစပ်ကို ဟ၍ စကားလုံးအချို့ကို အခက်အခဲဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“... ပြေးတော့...။”

ချူရှီမင်က လျန်ထျန်းကို အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးရန် တိုက်တွန်းသော်လည်း လျန်ထျန်းသည် သူ့ကို စွန့်ပစ်၍ တစ် ယောက်တည်း ထွက်ပြေးရန်မှာ မည်သို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မည်နည်း။

“မကြောက်ပါနဲ့...၊ ငါ မင်းကို စကူတာပေါ် တင်ပြီး ခေါ်သွားမယ်...။”

ပြောဆိုပြီးနောက် လျန်ထျန်းသည် ချူရှီမင်ကို အားကုန်ထုတ်၍ တွဲထူလိုက်ကာ သူ၏ဘေးတွင် ရှိနေသည့် လျှပ်စစ်စကူတာပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ လက်ကိုင်ကို လှည့်၍ မောင်းနှင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် နောက်ထပ် “ဝူး” ဟူသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆေးထိုးအပ်တစ်ချောင်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စိုက်ဝင် သွားခဲ့ပြန်လေတော့သည်။

အပ်စိုက်ဝင်သွားသည့်အချိန်တွင် အနည်းငယ် ထိုးစူးသည့် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ ကျောရိုး တစ်လျှောက်တွင် အေးစိမ့်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားတော့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် အားအင်ကုန်ခမ်းသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ထပ်မံ၍ လဲကျသွားကြပြန်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးကို အနိုင်ယူလိုက်ပြီးနောက် ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူသည် အေးဆေးစွာပင် လမ်းလျှောက် လာကာ နေကာမျက်မှန်နောက်ကွယ်မှ ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုကို မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လွင်စေသည်။

“မင်းမှာ လျှို့ဝှက်ကိုယ်ရံတော်တွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ။ ဒါပေမဲ့ မြင့်မားတဲ့ ကိုယ်ခံပညာတွေ ရှိနေရင်ရော ဘာဖြစ်မလဲ၊ အခုလိုပဲ အပ်တစ်ချက်တည်းနဲ့ အလဲထိုး ခံလိုက်ရတာပဲ မဟုတ်လား...။”

ထို့နောက် ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူသည် ကိုင်းညွှတ်လိုက်ကာ လျန်ထျန်းကို ရည်ရွယ်၍ ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းက သတ္တိကောင်းသားပဲ လူငယ်လေး။ သခင်ကြီး ရှန်းလိုမျိုး အင်အားကြီးတဲ့ လုပ်ငန်းရှင်နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဖို့ မင်း တကယ်ပဲ ရဲဝံ့တာပဲ။ ဒီနေ့လိုမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာ မင်း ကြိုသိထားသင့်တာပေါ့...။”

“သခင်ကြီး ရှန်းဆိုတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိထားဖို့ လိုတယ်။ ရှန်းမိသားစုဆိုတာ တည်ထောင်ထားတဲ့ လုပ်ငန်းစုတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဟန်းဂရီးအုပ်စု မရှိရင်တောင် တခြား လုပ်ငန်းတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာပဲ...။”

“ငါတို့ အဖွဲ့အစည်းဆိုတာ ရှန်းမိသားစု လက်အောက်ခံ လုပ်ငန်းတစ်ခုပဲ။ အစားအသောက် ပို့ဆောင်တာနဲ့ ဆင်တူပေမဲ့ ငါတို့က လူတွေကို ပြည်ပကို ပို့ဆောင်ပေးတာလေ ဟီးဟီး...။”

စကားပြောပြီးနောက် ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ပြန်ထလာသည့် လူမိုက်များကို လျန်ထျန်းနှင့် ချူရှီမင်တို့ကို ကားပေါ်သို့ တင်ဆောင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ လျန်ထျန်းသည် မေ့ဆေးမိနေသော်လည်း ထိုဆေးမှာ ထူးခြားသော ဆေးဖြစ်၍ သူ၏ သတိမှာမူ အပြည့်အဝ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှားမှုကိုသာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ စကားများကိုလည်း အားအင်မရှိစွာသာ ဆိုနိုင်တော့သည်။

ဤသည်မှာ တစ်ဖက်လူ၏ ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်နိုင်ပြီး လျန်ထျန်းကို ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် အချိန်တိုင်းကို မှတ်မိနေစေရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ရှန်းဝမ် အမှန်တကယ် လိုချင်သည်မှာ ဟန်းဂရီးအုပ်စု၏ ရှယ်ယာများကို ပြန်လည် ရယူရန် ဖြစ်သည့်အတွက် လျန်ထျန်းကို သူတို့ ချက်ချင်း ပြည်ပသို့ ပို့ဆောင်မည် မဟုတ်သေးပေ။

ဤအခြေအနေများကို နားလည်ထားသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ သတ်ကွင်းပေါ်ရှိ ငါးတစ် ကောင်ကဲ့သို့ တစ်ဖက်လူ၏ လက်ထဲတွင် အသက်ရှင်နေရခြင်းမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ ပေသည်။ လျန်ထျန်းကို ကားပေါ်သို့ တင်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပင်၊

“ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...။”

လေထဲတွင် ထိုးခွင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်မှာ အပ်ချွန်သေနတ် ပစ်ခတ်သံ မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက် အမြန်ဆုံး ဝင်ရောက်လာသည့် အသံများ ဖြစ်သည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် အပ်ချွန် သေနတ်ကို ကိုင်ထားသည့် ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူကို ချက်ချင်း တားဆီးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

တိတ်ဆိတ်သော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားပြီး သူ၏လက်ထဲမှ အပ်ချွန်သေနတ်မှာလည်း လွင့်စင်သွား၏။ ထို့နောက် အရိပ်အချို့သည် လျင်မြန်ပြတ်သားစွာဖြင့် ထိုလူမိုက်များ ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်၍ လဲကျသွားအောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

လျန်ထျန်းနှင့် ချူရှီမင်တို့ကို ကျန်ဆုန်း လုံခြုံရေးကုမ္ပဏီမှ ကျွမ်းကျင်သူများ၊ ဆိုလိုသည်မှာ ချူရှီမင်၏ အစ်ကို များက ကယ်တင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆေးလုံးအချို့ကို သောက်သုံးပြီးနောက် လျန်ထျန်းနှင့် ချူရှီမင်တို့သည် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ပြန်လည် ရရှိသွားကြပြီး ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူအပါအဝင် လူမိုက်များကို သူတို့၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပြန်လည်၍ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြပေသည်။

လျန်ထျန်းသည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်ကာ မပျောက်ပျက်သေးသည့် ထုံကျင်မှုကို ခံစားရင်း အသံကို နက်ရှိုင်းစွာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“ကံကောင်းတာက ငါ့မှာ အရန်အစီအစဉ် ရှိထားလို့ပဲ။ ရှန်းဝမ်နဲ့ တွေ့ဆုံကတည်းက ငါက အာမခံချက် နှစ်ထပ် လုပ်ထားခဲ့တာလေ…။”

“ပြီးတော့ ခုနက ငါ ကြောက်ရွံ့နေဟန် ပြခဲ့တာက မင်းတို့ကို သတိလျော့သွားအောင် လုပ်တာ။ မင်းတို့က ဒုတိယအလွှာမှာ ရှိနေတုန်း၊ ငါကတော့ လေထုထဲမှာ ရောက်နေပြီ…။”

“မင်းတို့ ပြောသမျှကို ငါ မှတ်တမ်းတင်ထားပြီးပြီ။ ဒါကို သက်သေအဖြစ်နဲ့ မင်းတို့ကို စေခိုင်းတဲ့ ရှန်းဝမ်ကို တရားဥပဒေအတိုင်း အရေးယူနိုင်မှာပါ…။”

“မင်းတို့က သေနတ်ကိုင်တာလည်း သိပ်မတော်ပါလား။ ကိုယ့်ဆရာကိုတောင် သစ္စာဖောက်ရက်တယ်၊ မူးယစ် ဆေး ထိုးပြီးရင် ငါ့ကို အလွယ်တကူ ခေါ်သွားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား...။”

လျန်ထျန်း ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူသည် ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ အတွေးလွန်နေဟန် ရှိသည်။ လျန်ထျန်းသည် သူ့ကို စကားအပိုများ မပြောတော့ဘဲ သက်သေအထောက် အထားများ ခိုင်လုံနေသဖြင့် ရဲစခန်းသို့ ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလီသည် အဖွဲ့ကို ကိုယ်တိုင်ဦးစီး၍ လူများကို ဖမ်းဆီးကာ စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် ခေါ်ဆောင် သွားတော့သည်။ လျန်ထျန်းကိုလည်း စစ်ဆေးမှုတွင် ပါဝင်ခွင့်ပြုသည်။ စစ်ဆေးခန်းအတွင်း၌ ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူသည် သူ၏ ပြစ်မှုများကို ဝန်ခံလိုက်ပြီး ရှန်းဝမ် စေခိုင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထပ်လောင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

မကြာမီပင် ရှန်းဝမ်ကို ဘီမြို့တော်မှ ခေါ်ယူလိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ အကျင့်ပျက်ခြစားမှု နှိမ်နင်းရေးဌာနမှ တန်ကော်ဟွာက ထိုနေရာတွင် စောင့်ကြည့်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှန်းဝမ် ရောက်ရှိလာပြီး ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူကို မြင်သောအခါ သူသည် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။

“ဘယ်...၊ ဘယ်သူလဲ။ ဒီလူကို ငါ မသိဘူး...။”

အစပိုင်းတွင် လျန်ထျန်းနှင့် ရဲအရာရှိများသည် ရှန်းဝမ်က ဟန်ဆောင်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက်တွင်မူ ရှန်းဝမ်သည် ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူကို တကယ်ပင် မသိကျွမ်းကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုညမှာပင် ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူသည် မိမိကိုယ်ကို သတ်သေသွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ အံဆုံးသွားနောက်ကွယ် တွင် အဆိပ်ပါသော ဆေးတောင့်ကို ဖွက်ထားပြီး ကိုက်ဖြတ်လိုက်သောအခါ အဆိပ်မိ၍ သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ် သည်။ ကျန်ရှိသည့် လူမိုက်များမှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်ပြီး သူတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် ရက်စက် လွန်းလှပေသည်။ ဤသို့ ပြုလုပ်ရန် မည်မျှ များပြားသော အခကြေးငွေများ ရယူထားသနည်း။

သို့သော် ဤသဲလွန်စကို လိုက်၍ ထိုလူများ၏ ဆွေမျိုးများ၏ ဘဏ်စာရင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရာတွင် မကြာသေး မီက ငွေအမြောက်အမြား ရရှိထားသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ၎င်းမှာ လက်ငင်းငွေသားဖြင့် လာဘ်ထိုးခြင်း ဖြစ် သဖြင့် စစ်ဆေးရန် အလွန်ခက်ခဲပေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှန်းဝမ်သည် မိမိကိုယ်ကို သန့်စင်ကြောင်း သက်သေ ပြရန်အတွက် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြပေးလိုက်သည်။

“မင်းတို့ ဒုတိယမြောက် လူကို စစ်ဆေးကြည့်သင့်တယ်...၊ ဆိုလိုတာက ဟန်းဂရီးအုပ်စုရဲ့ ဒုတိယအစုရှယ်ယာ ရှင်ဟောင်း၊ ထိုက်ပေါင်ကို ပြောတာပါ...။”

ဤလမ်းကြောင်းကို သိရှိပြီးနောက် စုံစမ်းမှုများ ပြုလုပ်ရာတွင် အံ့အားသင့်ဖွယ် အချက်အလက်များကို တွေ့ရှိ ခဲ့ရသည်။ ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူတို့အဖွဲ့ ဖမ်းဆီးခံရသည့် နေ့မှာပင် ထိုက်ပေါင်သည် လေယာဉ်ဖြင့် နိုင်ငံရပ်ခြားသို့ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ အချိန်များစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် လူကို ချက်ချင်း မဖမ်းဆီးနိုင်သော် လည်း သူတို့၏ တည်နေရာကိုမူ အတော်အတန် ခန့်မှန်းနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူ၏ နောက်ကွယ်မှ အဓိကတရားခံမှာ ထိုက်ပေါင်ပင် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက သူသည် အဘယ် ကြောင့် ထွက်ပြေးရမည်နည်း။ ထွက်ပြေးပြီးနောက်တွင်ပင် သူသည် ရှန်းဝမ်ကို အပြစ်ပုံချကာ ပိုင်ဆိုင်မှုများ လွှဲပြောင်းရန် အချိန်ဆွဲနေခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုကို ပြသနေသည်။ သူ ထွက်ပြေးစဉ် ဝယ်ယူခဲ့ သည့် လေယာဉ်လက်မှတ်မှာ မြောက်ပိုင်း ကိုရိုနာဗိုင်းရပ်စ် ဒေသသို့ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုဒေသမှာ အရှေ့နှင့် အလယ်ပိုင်းဒေသရှိ ဥပဒေမဲ့ နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် ထိုနေရာသို့ ထွက်ပြေးသွားသူများ ကို ဖမ်းဆီးရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ ထိုကဲ့သို့ 'အဆိပ်ပြင်းသောမြွေ' နှင့်တူသည့် ရန်သူမျိုးကို ရန်စမိမှန်း သိလိုက်ရသည့်အတွက် လျန်ထျန်းမှာ ထွက်ပြေးနေစဉ်တွင်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။

မိမိတို့၏ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်မှုမှာ ဒုတိယသာ ဖြစ်ပြီး အဓိက စိုးရိမ်ရသည်မှာ တစ်ဖက်လူက မိမိတို့၏ ချစ်ရသူများကို ခြိမ်းခြောက်လာနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လျန်ထျန်း ထိုကိစ္စအတွက် ခေါင်းစားနေစဉ်မှာပင် အင်န်မြို့တော်မှ သတင်းကောင်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။ ကျန်းချောင်၏ စက်မှုလက်တုကို အောင်မြင်စွာ တပ်ဆင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသတင်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လျန်ထျန်းသည် စိုးရိမ်မှုများကို ဘေးဖယ်ထားကာ အင်န်မြို့တော်သို့ အမြန် ဆုံး သွားရောက်ခဲ့လေသည်။ လျန်ထျန်းသည် ကျန်းချောင်အား စက်မှုခြေတု၏ အကူအညီဖြင့် ပြန်လည် မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း မျက်ရည်များပင် ကျဆင်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

စီမံကိန်းတွင် တာဝန်ယူထားသည့် သုတေသနပညာရှင်က ရှင်းပြခဲ့လေသည်။

“မစ္စတာကျန်းက တကယ်ကို ကံကောင်းပါတယ်။ သူ၏ လက်တု၊ ခြေတု လေးခုစလုံးမှာ ငြင်းပယ်မှု တုံ့ပြန်မှုမျိုး လုံးဝ မရှိခဲ့ပါဘူး..။”

“ဒါ့အပြင် အာရုံကြော ဆက်သွယ်မှုစနစ်မှာလည်း ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်ရှိမှု နဲ့ တုံ့ပြန်မှုက မူလခြေလက်တွေထက် မလျော့နည်းပါဘူး…။”

“အရေးကြီးဆုံးအချက်ကတော့ သီအိုရီအရ မစ္စတာကျန်း၏ ခြေတုလက်တု လေးခုစလုံး၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ဆက်လက် မြှင့်တင်နိုင်ပြီး လုပ်ဆောင်ချက်များကိုလည်း အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်မှာပါ…။”

“မစ္စတာလျန်၊ တကယ်လို့ သင်သာ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ သုတေသနကို ဆက်လက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပေးမယ်ဆိုရင် တရုတ် နိုင်ငံပိုင် 'အိုင်ရွန်မန်း' ကို ဖန်တီးနိုင်ကောင်း ဖန်တီးနိုင်ပါလိမ့်မယ်….။”