အခန်း ၂၇၉

အခန်း (၂၇၉)

မှန်တယ်၊ ဘယ်သူမဆို တို့ရဲ့ ထမင်းအိုးကို လာရိုက်ခွဲရဲရင်... တို့တွေကလည်း သူတို့ရဲ့ ထမင်းပန်းကန်ကို ပြန်ပြီး ရိုက်ခွဲပစ်မှာပဲ...

အက်ဖ် မြို့တော်တွင် ယခင်က တရုတ်နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်း အလှူရှင်အဖြစ် လူသိများခဲ့သော သူဌေးကြီး၊ အလှူရှင် နှင့် လုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦး ရှိလေသည်။

ယခင်က ထိုကဲ့သို့သော အလှူရှင်မျိုး၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဘဝသည် မည်မျှ ခမ်းနားဇိမ်ကျနိုင်သည်ကို လူ အများမှာ မသိရှိခဲ့ကြပေ။ သာမန်လူတစ်ယောက်၏ နေအိမ် သို့မဟုတ် အိမ်တစ်လုံးတွင် စတုရန်းမီတာ ခြောက် ရာ ရှိနေခြင်းကပင် အလွန်ကြီးမားပြီး ရှားပါးလှသည်ဟု ဆိုရမည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ဤထိပ်တန်း အလှူရှင်ကြီး၏ အိမ်ကြီးမှာမူ ဆယ်ဆမျှ ပိုမိုကြီးမားကာ စတုရန်းမီတာ ခြောက်ထောင် အထိ ကျယ်ဝန်းလှပေသည်။

အကယ်၍သာ အမြင့်မှနေ၍ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပါက ရှေးခေတ်ဧကရာဇ်တို့၏ နန်းတော်များနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင် မည်ဖြစ်ပြီး အတွင်းပိုင်း အလှဆင်ထားပုံမှာလည်း အလွန်အဆင့်မြင့်ကာ ဇိမ်ကျလှသည်။ အိမ်ဝင်ပေါက်တွင် နဂါးနှင့် ဖီးနစ် ရုပ်တုများဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး နှစ်တန်အလေးချိန်ရှိသော ဖီရှူးရုပ်တုကြီးက တံခါးဝတွင် စောင့် ကြိုနေသဖြင့် ၎င်း၏ ခမ်းနားမှုကို ဖော်ပြနေသည်။

အိမ်ကြီးတွင် သုံးထပ်ပါဝင်ပြီး တစ်ထပ်ချင်းစီတိုင်းမှာ ကွဲပြားခြားနားသော အလှဆင်ပုံစံများရှိကာ နံရံများကို စကျင်ကျောက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ အထဲတွင် အရေးမပါဟု ထင်ရသော ဆိုဖာလေးတစ်လုံးပင်လျှင် ယွမ် သောင်းပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိနိုင်ပြီး တစ်ထပ်ချင်းစီ၏ အလှဆင်စရိတ်မှာပင် ယွမ်သန်းပေါင်းများစွာ ရှိသည်။

ထို့အပြင် အိမ်ကြီးမှာ အတွင်းရော အပြင်ပါ အခြေခံအဆောက်အအုံအားလုံးနှင့် ပြည့်စုံလှသည်။ ရိုးရာဥယျာဉ် ပုံစံ ဥယျာဉ်ကြီးများ၊ ခမ်းနားလှသော စားသောက်ခန်းနှင့် မြေအောက် ဝိုင်အဆောက်အအုံနှင့် ရေကူးကန်တို့မှာ ကြည့်ရှုသူတို့ကို အံ့အားသင့်စေသည်။ ဝိုင်အဆောက်အအုံတွင် နာမည်ကျော် ဝိုင်မျိုးစုံကို စုဆောင်းထားပြီး မောင်းထိုင်ဝိုင်မှာ အများဆုံးဖြစ်ကာ အရေအတွက်မှာလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုဝိုင်များကို ယခင်က လှည်းဖြင့် သယ်ဆောင်လာခဲ့ရပြီး သင်္ဘောကွန်တိန်နာတစ်လုံးစာ ရှိသည်ဟုပင် ဆိုကြသည်။

ထို့အပြင် စီမံခန့်ခွဲမှုအတွက်လည်း စိုးရိမ်စရာ လုံးဝမရှိပေ။ လှပသော အိမ်ဖော်အမျိုးသမီး (၁၆) ယောက်တို့မှာ တစ်ဦးချင်းစီ၏ တာဝန်များဖြင့် အိမ်ကြီးကို စနစ်တကျနှင့် သန့်ရှင်းစွာ ထိန်းသိမ်းထားကြသည်။ ဤအရာအား လုံးမှာ ထိုထိပ်တန်းအလှူရှင်သူဌေး ချောင်ဝမ်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများပင် ဖြစ်သည်။

ကော်တုထိုက်သည် သူ၏ နောက်လိုက်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ ချောင်ဝမ်၏ အိမ်ကြီးရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး နှစ်တန်ရှိသော ဖီရှူးရုပ်တုကြီးကို ကြည့်ကာ ကိုင်တွယ်ကြည့်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း တစ်ဦး ရောက်လာပြီး သူ့ကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဟေ့... ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ အနားမကပ်ရဘူး...။”

ထိုသို့သော မောက်မာသည့် လေသံနှင့်အတူ ပတ်ပတ်လည်တွင် ရှိနေသော မြင့်မားသည့် နံရံကြီးများနှင့် ခမ်းနား လှသော သံတံခါးကြီးတို့ကြောင့် နန်းတော်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် မြင်ယောင်လာစေသည်။ ပြင်ပလူတို့မှာ ခွင့်ပြုချက်မရှိ ဘဲ မဝင်နိုင်ပေ။ လုံခြုံရေးနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ အကာအကွယ်တို့မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိပ်တန်းအဆင့်ဖြစ် ချေသည်။

သို့သော် ကော်တုထိုက်မှာ မောက်မာလှသော လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“အရင်က ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်ကို ခိုင်းပြီး ဒီနှစ်တန်ရှိတဲ့ ဖီရှူးကို လုပ်ခိုင်းခဲ့တာပါ…။ တခြား ဖီရှူးတွေမှာ ဖင်မှာ မျက်လုံး မပါပေမဲ့ ဒီရုပ်တုမှာတော့ ပါတယ်...။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းမှာ သံသယဖြင့် ဖီရှူးရုပ်တု နောက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားကာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အမှတ်တမဲ့ ပြောလိုက်သည်။

“ဟေ့... တကယ်ပါလား။ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ သေချာ မကြည့်ဖူးခဲ့ဘူး...။”

စကားပြောပြီးနောက် ကော်တုထိုက်ကို ပြန်ကြည့်သောအခါ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းမှာ ယခင်ကထက် မောက်မာမှု လျော့ကျသွားသော်လည်း အထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပေးရန်မူ အကြံမရှိပေ။

“ခင်ဗျား... ကျောက်ဆစ်သမားလား...။”

ထိုစကားကြောင့် ကော်တုထိုက်၏ နောက်တွင် ရပ်နေသည့် အတွင်းရေးမှူးမှာ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့တိုး ကာ အော်လိုက်သည်။

“ကျောက်ဆစ်သမား ဟုတ်လား။ ဒါ ဖူထုကန်ကို တည်ထောင်သူ ကော်တုထိုက်လေ...။”

ထိုအချိန်တွင် လေးလံလှသော သံတံခါးကြီးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာသည်။ တံခါးအက်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ် တုတ်ခိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။ မျက်လုံးသေးသေး၊ နှာခေါင်းဖောင်းဖောင်းနှင့် ပါးစပ်ကြီးတို့မှာ ထိုရယ်မောနေသော ဖီရှူးရုပ်တုနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေသည်။ ချောင်ဝမ် ထွက်လာလာ ချင်းပင် ကော်တုထိုက်ကို ကြိုဆိုရန် ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မစ္စတာကော်...၊ မတွေ့တာ ကြာပြီနော်...။”

သို့သော် သူ၏ အပြုံးမှာ မည်သို့ပင် ကြည့်စေကာမူ ပြုံးနေသော ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ကော်တုထိုက် မှာလည်း အလားတူပင်၊ အိုမင်းသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုကဲ့သို့ပင် လှည့်ဖြားသည့် လေသံဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

“မစ္စတာချောင်... ခင်ဗျား၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ အများကြီး တိုးတက်လာပြီကိုး။ အရင်တုန်းက ကျွန်တော့ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်ခဲ့သူ မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့…။ အခုတော့ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားရဲ့ အကူအညီကို တောင်းရမယ့် အလှည့်ရောက်လာပြီ...။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချောင်ဝမ်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။

“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး မစ္စတာကော်၊ အထဲကို ကြွပါဦး။ ခင်ဗျား ရောက်လာတာဟာ ကျွန်တော့ရဲ့ အိမ်သေးသေးလေးကို အလင်းရောင် ထွန်းလင်းပေးလိုက်သလိုပါပဲ...။”

ချောင်ဝမ်သည် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများကို ဆက်လက် ဆူပူလိုက်သည်။

“ကျွန်ုပ် အထဲကနေ ကြားလိုက်တယ်။ မစ္စတာကော်ကို ဘာလို့ အော်ရတာလဲ။ ဒီမှာ အလုပ်မလုပ်ချင်တော့ ဘူးလား။ မစ္စတာကော်ကို ချက်ချင်း တောင်းပန်လိုက်စမ်း...။”

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းမှာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ကော်တုထိုက်ကို အမြန်ပင် ဦးညွှတ် တောင်းပန်လိုက်သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ် မစ္စတာကော်။ ကျွန်တော် မျက်စိကန်းပြီး ခင်ဗျားရဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်ကို မသိခဲ့မိဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...။”

ကော်တုထိုက်မှာ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကို အခက်အခဲ မဖြစ်စေဘဲ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“ရပါတယ် ရပါတယ်။ ခင်ဗျား အလုပ်မှာ အလွန် တာဝန်သိတာပဲ၊ အဲဒါ ကောင်းပါတယ်။ ဒီအတိုင်း ဆက်လုပ် ပါ...။”

ကော်တုထိုက်၏ ရက်ရောမှုကို မြင်သောအခါ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလေသည်။ သို့သော် ကော်တုထိုက်နှင့် ချောင်ဝမ်တို့ တံခါးကို ကျော်ဝင်သွားပြီးနောက် သူတို့ကို မမြင်ရတော့ချိန်တွင် ကော်တုထိုက်က သူ၏ ဘေးနားသို့ တိုးကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“မစ္စတာချောင်...၊ ဒီလကုန်ရင် ဒီလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကို အစားထိုးလိုက်ပါ။ ဒီလအတွက် လစာဖြတ်ဖို့ အကြောင်း ပြချက် တစ်ခုခုလည်း ရှာထားလိုက်ပါ...။”

မှန်ပါသည်၊ ကော်တုထိုက်မှာ အများသူငှာရှေ့တွင် ပြုံးရွှင်ယဉ်ကျေးသယောင် ပြုမူတတ်သော်လည်း လျှို့ဝှက် စွာဖြင့်မူ လက်စားချေတတ်ပြီး ရက်စက်ကာ နောက်ကျောကို ဓားနှင့် ထိုးရန် တွန့်ဆုတ်မည်မဟုတ်သော အမျိုး အစားဖြစ်သည်။ ချောင်ဝမ်က နားလည်သလို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာဖြင့်ပင် ပြန်ဖြေ သည်။

“နားလည်ပါပြီ။ လကုန်ရင် သူ့ကို အလုပ်ထုတ်ဖို့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခု ရှာလိုက်ပါမယ်။ သူ ခင်ဗျားကို စော်ကားမိလို့ အခုလို တုံ့ပြန်ခံရတာလို့ သူ မထင်သွားအောင် ကျွန်တော် လုပ်လိုက်ပါမယ်...။”

ဤထိပ်တန်းအရင်းရှင်တို့မှာ မိမိတို့၏ ပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် အလွန် ဂရုစိုက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အများသူငှာ ရှေ့တွင် ပြသသည့် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးမှာ သူတို့၏ အစစ်အမှန်ဘဝနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်နေသည်။ အိမ်ကြီးအ တွင်းရှိ စာကြည့်ခန်းသို့ ရောက်မှသာ နှစ်ဦးစလုံးမှာ မျက်နှာဖုံးများကို ချွတ်ချလိုက်ပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြလေသည်။

ကော်တုထိုက်၊

“အိုကေချောင်... ဒီတစ်ခါ ဟန်းဂရီးအုပ်စုအကြောင်း ဘာသတင်းမှ ဘာလို့ မကြားရတာလဲ။ အရင်တစ်ခါ စလေးတာက သူတို့ အလုပ်သမားတွေကို လစာများများ ပေးတုန်းက ခင်ဗျားက ရှေ့ဆုံးကနေ ပါခဲ့တာပဲ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ဘာလို့ တစ်ခွန်းမှ မပြောရတာလဲ...။”

ကော်တုထိုက်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ချောင်ဝမ်က သက်ပြင်းချကာ ဆိုလိုက်သည်။

“မစ္စတာကော်... အဲဒီနေရာမှာ ကျွန်ုပ် မှားခဲ့မိတာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က စလေးတာက တရုတ်မှာ စက်ရုံ ဖွင့်တုန်းက အလုပ်သမားတွေကို လစာများများ ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်ုပ် ရှေ့ထွက်လာပြီး အရင်းရှင် အုပ်စု အများအပြားနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး သူတို့ကို ဖိနှိပ်ခဲ့တယ်၊ အဲဒါက သူတို့ပေးတဲ့ လစာမြင့်တွေကို လျှော့ချနိုင်ခဲ့ပေ မဲ့ လူအများအပြားကိုလည်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့တယ်…။”

“အရှင်းဆုံး ပြောင်းလဲမှုကတော့ အလုပ်သမား အများအပြားက ကျွန်ုပ် ပြောတဲ့စကားတွေကို မယုံကြည်တော့ ဘူး။ သူတို့ကို ပိုကောင်းတဲ့ အနာဂတ်ပေးမယ်လို့ ဘယ်လောက်ပဲ ကတိပေးပါစေ သူတို့က မယုံကြည်တော့ဘူး၊ အများအပြားကလည်း အလုပ်ထွက်သွားကြတယ်။ မဟုတ်ရင် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ပိုပြီး ကောင်း ကောင်း တိုးတက်နိုင်မှာပါ။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်ုပ်အတွက် အရှုံးတွေ အများကြီး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ပဲ ကြောက်နေပြီး နောက်တစ်ခါ အန္တရာယ် မယူရဲတော့ဘူး...။”

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ကော်တုထိုက်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို ခင်ဗျား ဘာမှ မလုပ်တော့ဘူးပေါ့။ ဟန်းဂရီးအုပ်စုက အောက်ခြေ အလုပ်သမားတွေကို လစာ ဒီလောက် တိုးပေးနေတာ ခင်ဗျားကို မထိခိုက်ဘူးလို့ ကျွန်တော် မယုံဘူး...။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချောင်ဝမ်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ထပ်ချလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုလုပ် မထိခိုက်ဘဲ ရှိမလဲ။ ထိခိုက်မှုက အလွန် ကြီးမားပါတယ်။ အထူးသဖြင့် အလုပ်သမား ယာယီနဲ့ စက်ရုံမှာ သုံးနှစ်မပြည့်သေးတဲ့ အလုပ်သမားသစ်တွေအတွက်ပေါ့။ သူတို့က တစ်လကို လီငါးထောင်၊ ခြောက်ထောင် ပေးရင် ကျေးဇူးတင်နေကြမှာပါ။”

“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ လီခုနစ်ထောင်၊ ရှစ်ထောင် ပေးရင်တောင် လူကို မထိန်းထားနိုင်ဘူး။ သူတို့က အစားအ သောက် ပို့ရတာက ဒီလိုနေရာမှာ အလုပ်လုပ်ရတာထက် ပိုကောင်းတယ်လို့ ပြောနေကြတယ်။ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး။ မှာယူမှုတွေရဲ့ တိုးတက်မှုကို သေချာစေဖို့အတွက် ထောက်ပံ့ကြေးမျိုးစုံ သုံးပြီး လူအများအ ပြားကို ခေါ်ယူရင်း လစာကို တိုးပေးလိုက်ရတာပေါ့။”

“ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကုန်ကျစရိတ်ကို အများကြီး မြှင့်တင်ပေးလိုက်တယ်။ မူလက ဒီနှစ်မှာ ယူကေရဲ့ လော့စ်အိန် ဂျလိစ် ဒေသမှာ အိမ်တစ်လုံး ထပ်ဝယ်ဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာကို အခုတော့ မေ့လိုက်တော့တာပေါ့။ ဟူး... နောက် ထပ် အိမ်တစ်လုံး ဆုံးရှုံးသွားပြန်ပြီ...။”

ကော်တုထိုက်က မျက်စိကို မှေးစင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားမှာ ဇိမ်ခံအိမ်တွေ အများကြီး ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးသားပဲ၊ ဘာလို့ ထပ်ဝယ်ဖို့ လုပ်နေရတာလဲ။ ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ခင်ဗျားက အပိုအိမ်တွေကို အမြန်ဆုံး ရောင်းထုတ်ဖို့ မကြာသေးခင်ကမှ တိုက်တွန်းခဲ့ တာ မဟုတ်ဘူးလား။ လူငယ်တွေကိုလည်း အိမ်မဝယ်ဖို့၊ အိမ်လခပေးဖို့အတွက် အလုပ်လုပ်ရတာ မတန် ကြောင်း၊ စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ အိမ်ငှားနေရင် ဘာဖိအားမှ မရှိဘဲ လွတ်လပ်နေမှာပဲ မဟုတ်လားလို့ အကြံပေး ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား...။”

ချောင်ဝမ်က သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

“အဲဒါ သူတို့ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ပထမအချက်က သူတို့ရဲ့ စိတ်ကို သိမ်းပိုက်ဖို့၊ အိမ်ခြံမြေ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး အောက်မှာ အသက်ရှုကျပ်နေတဲ့ သူတို့စိတ်ကို လျှော့ချပေးဖို့ပါ။ ဒုတိယအချက်က သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒတွေကို လျှော့ချ ပြီး တစ်လကို ယွမ်ငါးထောင်၊ ခြောက်ထောင်လောက်ရရင် နေလို့ရပြီလို့ ထင်အောင်လုပ်ဖို့၊ ဒါဆိုရင် လစာတိုး ပေးဖို့ သူတို့ ထပ်မအော်တော့မှာပေါ့…။”

“ကျွန်တော် အိမ်ဝယ်တာနဲ့ သူတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ဒါ့အပြင် ကျွန်ုပ်က အိမ်ဝယ်တာ၊ အိမ်ပဲ ဝယ်တာလေ။ ခွေး တစ်ကောင်တောင် မဝင်ဆံ့တဲ့ သူတို့နေရာနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် အတူတူ ဖြစ်နိုင်မလဲ။ မစ္စတာကော်... ခင်ဗျားက ဒီလုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ကျွန်ုပ်ထက် ပိုသိမှာပါ၊ မဟုတ်ဘူးလား...။”

ကော်တုထိုက်က စိတ်မရှည်သလို လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် အခု ဘာမှ မသိတော့ဘူး၊ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်ုပ်၏ အရှုံးတွေက ပိုတောင် ကြီးမားနေသေးတယ်…။ အဲဒီ လူမိုက်တွေက ကျွန်ုပ်ကို ကူညီပေးခဲ့လို့ အခု ကျွန်တော် သူတို့အတွက် ဖုံးကွယ်ပေးနေရတာ။ တစ်နှစ်ရဲ့ ပထမ ခြောက်လမှာ ရခဲ့တဲ့ အမြတ်တွေအားလုံးက နောက်ဆုံး လအနည်းငယ်မှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ဇိမ်ခံအိမ် ဝယ်ဖို့ဆို တာ ဝေးရော၊ ဒီအတိုင်း ဆက်ဖြစ်နေရင် လုပ်ငန်းကို ထိန်းထားဖို့အတွက် ကျွန်တော့ရဲ့ ဇိမ်ခံအိမ်တွေကို တောင် ရောင်းပစ်ရတော့မှာ...။”

ချောင်ဝမ်က မျက်လုံးကို ပြူးကျယ်လိုက်သည်။

“ဒီလောက်အထိ ဖြစ်သွားတာလား။ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး...။”

“မစ္စတာကော်... ခင်ဗျား ဇိမ်ခံအိမ်တွေကို ရောင်းတဲ့အခါ ကျွန်ုပ်ကို ဦးစားပေးရမယ်နော်။ ဝီစကွန်ဆင်ပြည်နယ်၊ ကီနိုရှာ၊ မီချီဂန်ရေကန်ဘေးက ခင်ဗျားရဲ့ အိမ်ကြီးကို ကျွန်ုပ် အကြာကြီးကတည်းက ကြည့်နေခဲ့တာ။ အဲဒီနေရာ က ကျွတော့နေရာနဲ့ အရွယ်အစား အတူတူပဲ၊ ဘေယင်းရဲ့ တတိယအကြီးဆုံး ရေကန်ကို (၁၈၀) ဒီဂရီ ရှုခင်း ကြည့်လို့ရတယ်။ တွေးကြည့်လိုက်ရင်တင် အရမ်း လှပနေမှာပဲ။ မစ္စတာကော်...၊ ခင်ဗျား ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်း ဖို့ စီစဉ်ထားသလဲ။ ဈေးကို အရင်ပြောပြပါဦး။ ကျွန်တော်... အဲ... အဲလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး အထင်မလွဲပါနဲ့ မစ္စတာကော်...။”

စကားတစ်ဝက်မှာတင် ချောင်ဝမ်သည် ကော်တုထိုက်၏ စူးရှသော အကြည့်ကို ခံလိုက်ရသဖြင့် စကားကို အမြန် ပြင်ပြောလိုက်သည်။

မှန်ပါသည်၊ သူတစ်ပါးကို အိမ်မဝယ်ဖို့၊ အပိုပစ္စည်းတွေကို အမြန်ရောင်းထုတ်ဖို့ အမြဲတမ်း တိုက်တွန်းနေသော မစ္စတာချောင်မှာ အမှန်တကယ် အိမ်ဝယ်သည့် ရူးသွပ်သူပင် ဖြစ်သည်။ ကော်တုထိုက်သည် ချောင်ဝမ်၏ ကိုယ် ရည်ကိုယ်သွေးကို နားလည်သဖြင့် သူ့နှင့် အငြင်းမပွားချင်တော့ဘဲ အဓိက အကြောင်းအရာသို့ ပြန်ရောက်လာ ခဲ့သည်။

“ဟန်းဂရီးအုပ်စုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ အဓိက အစုရှယ်ယာရှင်ကို ရှာမတွေ့ရင် ခင်ဗျားရဲ့ ချစ်မြတ်နိုး ရတဲ့ အိမ်ကြီးတွေကို မကြာခင်မှာ ရောင်းပစ်ရလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ဒီကြီးမားတဲ့ ပြဿနာကို ဘယ်လို အပြီး သတ် ဖြေရှင်းမလဲဆိုတာ အမြန်ဆုံး အစီအစဉ်ဆွဲကြရအောင်…။”

“ကျွန်တော့ အမြင်အရဆိုရင် ပြည်မကြီးရဲ့ ထိပ်တန်း အရင်းအနှီးအုပ်စုတွေက ဒီအတိုင်း စောင့်ကြည့်နေလို့ မရ တော့ဘူး၊ သူတို့ ပါဝင်လာရမယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရင်းအနှီးအားလုံး ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ဘယ်လောက်အထိ အင်အားကြီးမားတဲ့ အင်အားစု ဖြစ်လာမလဲ။ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ အရင်းအနှီးကို အမှန်တကယ် အနိုင်ယူ နိုင်တဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိသလဲ...။”

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ချောင်ဝမ်က ခေတ္တ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အကျိုးအမြတ်ကို ချိန်ဆကာ ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ။ အဲဒီ ဟန်းဂရီးအုပ်စုကို ဒီလောက် မောက်မာခွင့် မပေးနိုင်ဘူး၊ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထမင်းပန်း ကန်ထဲအထိတောင် လက်လှမ်းနေပြီ။ စိတ်မပူပါနဲ့ မစ္စတာကော်၊ ဒါဟာ ပြည်မကြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ နယ်မြေပါ။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း ပုန်းကွယ်နေပါစေ ကျွန်တော သူ့ကို တူးဖော်ထုတ်ယူပြမယ်...။”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားတစ်ဖက်၌...

လမ်းဘေးတွင် အစားအသောက် ပို့ဆောင်သူ အနည်းငယ်မှာ ထမင်းဘူးကို စားသောက်ရင်း သူတို့၏ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ တစ်လစာ နီးပါးခန့် ရရှိထားသော ဝင်ငွေကို ကြည့်ကာ မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။

“ငွေဒီလောက်များများ ရတာ ကြာပြီ။ အဓိက အစုရှယ်ယာရှင်တွေ ပြောင်းလဲသွားကတည်းက ဟန်းဂရီး အုပ်စုက ဂုဏ်သတင်းနဲ့အညီ အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်ပေးနေတာပဲ...။”

“ဟုတ်တယ်၊ အဓိက အစုရှယ်ယာရှင်က မစ္စတာဝမ်ကို မှာကြားလိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်၊ အယ်လာမာမှာ အလုပ်လုပ်သူတိုင်းမှာ အိမ်တစ်လုံး ဝယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိအောင် သူတို့ ကြိုးစားပေးမယ်တဲ့၊ ဒါဆို ငါတို့ အိမ်ဝယ်နိုင်ပြီပေါ့...။”

“ဒါဟာ အမှန်တကယ် စိတ်ရင်းရှိတဲ့ သူဌေးပဲ။ ပါးစပ်နဲ့တင် ပြောနေတဲ့ အရင်းအနှီးသမားတွေထက် အများကြီး သာပါတယ်။ ကျွန်ုပ် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ၊ ဒီလို သူဌေးမျိုးနဲ့ပဲ နောက်ဆုံးအထိ ရပ်တည်မယ်၊ သူ့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်မယ့်သူတိုင်းနဲ့ တိုက်ပွဲဝင်မယ်...။”

“မှန်တယ်၊ ဘယ်သူမဆို တို့ရဲ့ ထမင်းအိုးကို လာရိုက်ခွဲရဲရင်... တို့တွေကလည်း သူတို့ရဲ့ ထမင်းပန်းကန်ကို ပြန်ပြီး ရိုက်ခွဲပစ်မှာပဲ...”