အခန်း ၂၁၁

အခန်း (၂၁၁) လုမင်ကျီ၏ အလည်အပတ်

နေကြာစေ့ ခွာစားနေသော အရောင်းသမလေးက လဲ့ချန်ကို ပျင်းရိပျင်းတွဲ ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။

“အကောင်းဆုံးဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ… ဒီနေရာမှာ ပစ္စည်းနည်းနည်းပဲရှိတယ်... ယူရင်ယူ မယူရင်နေ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ချန်က တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘာလဲ... ငါ့ပိုက်ဆံက ပိုက်ဆံအတု မဟုတ်ဘူးလေ... ပိုကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းကို ဝယ်လို့ မရဘူးလား..."

မိန်းကလေးက မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်၏။

"ရှင့်မှာ လက်မှတ်ရှိလို့လား... စက်မှုလုပ်ငန်းသုံး ကူပွန်တွေရှိလို့လား... လက်မှတ်ရှိရင်တော့ အားလုံးက အဆင်ပြေတယ်... မရှိဘူးဆိုရင်တော့ တခြားမှာသွားနေ..."

သူမ၏ အမူအရာက ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူမသာလျှင် အတော်ဆုံး ဖြစ်နေသည့်အလား မောက်မာလှသည်။

လဲ့ချန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်ပြီး သူမကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလိုက်၏။

"ရဲဘော်... ကျွန်တော် ပြဿနာလာရှာတာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော့်ပိုက်ဆံက အစစ်ပါ... ဘာဖြစ်လို့ ပိုကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းကို ဝယ်လို့ မရရမှာလဲ..."

မိန်းကလေးက ထပ်၍ မျက်လုံးလှန်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အခုခေတ်မှာ ပိုက်ဆံရှိပြီး လက်မှတ်မရှိရင် ဘယ်မှ သွားလို့မရဘူးဆိုတာကို နားမလည်ဘူးလား..."

"မြန်မြန်လုပ်... ငါ နေကြာစေ့ စားနေတာကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့..."

သူမက အလျှော့မပေးဘဲ အထက်စီးမှ ဆက်ဆံနေသည်ကို မြင်သောအခါ လဲ့ချန်က သူမကို ဆက်၍ သည်းမခံတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ မြို့ပေါ်ရှိ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမတွင် သူ၏ ကျေးဇူးရှင်တစ်ယောက် ရှိနေကြောင်း သတိရသွားပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်... ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဒါရိုက်တာဝမ်နဲ့ လူဟောင်းတွေပါ... လဲ့ချန် ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ လက်မှတ်လိုသလားဆိုတာကို သူ့ကို သွားမေးကြည့်လိုက်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မိန်းကလေးမှာ သိသိသာသာ အံ့အားသင့်သွားပြီး လဲ့ချန်ကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ လေသံတွင် မထီမဲ့မြင် ပြုမှုများ ပါဝင်နေဆဲ ဖြစ်၏။

“အိုး... စကားကြီး စကားကျယ်တွေ ပြောနေတာပဲ... ဒါရိုက်တာဝမ် ဟုတ်လား..."

"ဒါရိုက်တာဝမ်က သိပ်အလုပ်များတာ... ရှင့်ကို ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ... ကြွားလုံးထုတ်မနေဘဲ ဒီနေရာမှ ထွက်သွားစမ်းပါ... အချိန်ဖြုန်းမနေနဲ့..."

လဲ့ချန်မှာ ဒေါသပေါက်ကွဲတော့မလိုဖြစ်သွားပြီး သူမကို မည်သို့ အလျှော့ပေးရမည်ကို တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ကျုံးရှန်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်းတစ်ယောက် လျှောက်လာ၏။ သူ၏ ဆံပင်များကို နောက်သို့ သပ်တင်ထားပြီး ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်၏ အသွင်အပြင်မျိုး ရှိသည်။

သူကား ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမ၏ အကြီးအကဲ ချီရွှယ်ကျွင်းပင် ဖြစ်၏။

သူက လဲ့ချန်၏ လက်ကို နွေးထွေးစွာ ဆွဲခါနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူ၏ အပြုံးက အလွန်ပင် ရိုးသားပွင့်လင်းလှသည်။

ချီရွှယ်ကျွင်းက လဲ့ချန်၏ အကြောင်းကို ဒါရိုက်တာဝမ်ထံမှ အရင်ကတည်းက ကြားဖူးထား၏။ လဲ့ချန်က ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမအတွက် မြွေသည်းခြေများ ထောက်ပံ့ပေးနေသူဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် စီးပွားရေးအမြင် ကောင်းမွန်သည့် လူတော်တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သူက ပြောဖူးသည်။ သူက ကြီးမားသည့် အရာများကို လုပ်ဆောင်နိုင်မည့် သူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

ယခုကဲ့သို့ လူချင်း တွေ့ဆုံလိုက်ရခြင်းက ချီရွှယ်ကျွင်း၏ စပ်စုချင်စိတ်ကို ပြေပျောက်သွားစေပြီး သူက ကမန်းကတန်း ရှေ့သို့ တိုး၍ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"ညီလေး လဲ့ချန်... မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ... ဒါရိုက်တာဝမ်က မင်းအကြောင်း ခဏခဏ ပြောနေတာ..."

ချီရွှယ်ကျွင်းက လဲ့ချန်၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ အမူအရာက အလွန်ပင် ဖော်ရွေလှသည်။

အရောင်းသမလေးမှာ ဆွံ့အသွား၏။ သူက တကယ်ပဲ ဒါရိုက်တာဝမ်ကို သိနေတာလား။ ထို့အပြင် ဥက္ကဋ္ဌချီ၏ အမူအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ ဤလဲ့ချန်ဆိုသူက အရေးပါသည့် သူတစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌချီ... ခင်ဗျားအကြောင်းကို အများကြီး ကြားဖူးပါတယ်... ဒီနေ့ ကျွန်တော့်သမီး ကျောင်းအတွက် ပစ္စည်းတချို့ လာဝယ်တာပါ..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ရှောင်ရှောင်မှာ ရှက်သွေးဖြာကာ သူ၏ နောက်ကျောတွင် ပုန်းကွယ်နေ၏။

"ကျောင်းသုံးပစ္စည်းတွေလား... အကောင်းဆုံးတွေ ဖြစ်ရမှာပေါ့..."

ဥက္ကဋ္ဌချီက လက်ကာပြလိုက်ပြီး အရောင်းစာရေးမလေးဘက်သို့ လှည့်၍ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ရှောင်လျို... ညီလေးလဲ့ချန်ရဲ့ သမီး ရွေးဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး စာရေးကိရိယာတွေ အားလုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်... ကျသင့်ငွေကို ငါ့စာရင်းထဲ ထည့်ထားလိုက်..."

ရှောင်လျိုဟု ခေါ်သော မိန်းကလေးမှာ ပို၍ပင် ဆွံ့အသွား၏။ ဥက္ကဋ္ဌချီက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ညွှန်ကြားရုံသာမက အခမဲ့ပင် ပေးလိုက်သေးသည်လား။

လဲ့ချန်က အတိအကျဆိုရလျှင် မည်သူနည်း။

ယခုအချိန်တွင် သူမ၌ ထိုအရာများကို တွေးတောနေရန် အချိန်မရှိချေ။ သူမက သူမ၏ အကောင်းဆုံး ခဲတံများ၊ မှတ်စုစာအုပ်များ၊ ခဲဖျက်များ၊ ခဲတံဘူးများနှင့် အခြားအရာများ အားလုံးကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်နှင့် သွက်လက်စွာ ခင်းကျင်းပြသလိုက်သည်။

လှပသော စာရေးကိရိယာ အမြောက်အမြားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်ရှောင်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွား၏။ သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လဲ့ချန်ကို မေးလိုက်သည်။

"အဖေ... ဒါတွေအားလုံးက သမီးအတွက်လား..."

"ဒါပေါ့... အဖေ့ရဲ့ သမီးလေး... သမီး ကြိုက်တာ ယူလေ..."

လဲ့ချန်က သူ့အဖိုးတန်သမီးလေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်၍ သူမအပေါ် အလွန်အမင်း ချစ်ခင်မြတ်နိုးကြောင်း ပြသလိုက်၏။

ရှောင်ရှောင်မှာ အလွန် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားပြီး မျက်စိကျိန်းမတတ် များပြားလှသော စာရေးကိရိယာများထဲမှ ရွေးချယ်ကာ လဲ့ချန်၏ အမြင်ကို တစ်ခါတစ်ရံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဖေ... ဒီခဲတံလေးက လှလား..."

"လှတာပေါ့... ရှောင်ရှောင်က အတော် အမြင်ရှိတာပဲ..."

ချီရွှယ်ကျွင်းက ဘေးမှ ကြည့်နေရင်းနှင့် ရယ်မောလိုက်၏။

“ညီလေးလဲ့ချန်... မင်းရဲ့ သမီးက တကယ်ကို လှတာပဲ... သူမက သေချာပေါက် အောင်မြင်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပဲ..."

လဲ့ချန်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ စကားတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အနာဂတ်မှာ ရှောင်ရှောင်က ဥက္ကဋ္ဌချီရဲ့ အရည်အချင်း တစ်ဝက်လောက် ရရင်တောင် ကျွန်တော် လုံးဝ ကျေနပ်ပါပြီ..."

အပြန်အလှန် စကားပြောဆိုပြီးနောက် လဲ့ချန်က သူ၏ ပစ္စည်းများကို ရွေးချယ်ပြီး ငွေရှင်းတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ချီရွှယ်ကျွင်းက သူ့ကို တားလိုက်၏။

"ညီလေးလဲ့ချန်... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ... ဒီကိစ္စက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ဘာလို့ အားနာနေရတာလဲ... ငါ့စာရင်းထဲ ထည့်ထားမယ်လို့ ငါ ပြောပြီးပြီလေ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ချန်က အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲလိုလုပ်လို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ..."

သူက ချီရွှယ်ကျွင်း၏ စကားများကို ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြောခြင်းဟုသာ ယူဆခဲ့ပြီး အတည်ယူရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ဥက္ကဋ္ဌချီ... အဲလိုလုပ်လို့ မဖြစ်ပါဘူး... ကျွန်တော် ခင်ဗျားအပေါ် အခွင့်အရေး မယူနိုင်ပါဘူး..."

"ဘာအခွင့်အရေး ယူတာလဲကွာ... မင်းက ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာပဲ... ဒီအသေးအဖွဲကိစ္စလေးက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

"ဒါ့အပြင် ငါက ရှောင်ရှောင်ကို သဘောကျတယ်လေ... သူမရဲ့ ဦးလေး တစ်ယောက်အနေနဲ့ လက်ဆောင်ငယ်လေးတစ်ခု ပေးတာက ဘာများမှားနေလို့လဲ..."

ချီရွှယ်ကျွင်းက စကားပြောရင်းနှင့် ရှောင်ရှောင်၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

လဲ့ချန်မှာ သူ့ကို မငြင်းဆန်နိုင်တော့သဖြင့် လက်ခံလိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

"ဒါဆိုလည်း... ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ဥက္ကဋ္ဌချီ..."

ရှောင်ရှောင်က ချိုသာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး…”

ရှောင်ရှောင်က ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမမှ ထွက်ခွာလာစဉ် သူမ၏ စာရေးကိရိယာ အသစ်များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ခုန်ပေါက် ပြေးလွှားနေ၏။

"အဖေက အရမ်းတော်တာပဲ... သမဝါယမက ဦးလေးတွေ အားလုံးက အဖေ့ကို သိကြတယ်နော်..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ရှောင်ရှောင်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... သမီးရဲ့ အဖေက အရာအားလုံး စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့ စူပါမင်းလေ..."

လဲ့ချန်နှင့် သူ၏ သမီးဖြစ်သူတို့ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် ရှောင်ရှောင်က သူမ၏ စာရေးကိရိယာ အသစ်များကို ချီလန်အား ကြွားဝါရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

"အမေ... အမေ... ကြည့်ပါဦး... အဖေက သမီးအတွက် စာရေးကိရိယာ အသစ်တွေ အများကြီး ဝယ်ပေးခဲ့တယ်..."

ချီလန်က သူမ၏ အပ်ချုပ်စက်ကို ချထားလိုက်ပြီး ရှောင်ရှောင်၏ စာရေးကိရိယာ အသစ်များကို ယူကာ ယခုခေတ် ကလေးများ ကံကောင်းပုံကို အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အရမ်းလှတာပဲ... ငါတို့ရဲ့ ရှောင်ရှောင်လေးက အခု ကျောင်းတက်ရတော့မှာဆိုတော့ အကောင်းဆုံးတွေကို သုံးရမှာပေါ့..."

မိသားစု သုံးယောက်သား ပျော်ရွှင်နေကြစဉ် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ တံခါးကို အလျင်စလို ခေါက်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လဲ့အားကော်က တံခါးဖွင့်ရန် ပြေးထွက်သွားရာ သူ၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဖြူရော်နေသော မျက်နှာဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

"အားကော်... မြန်မြန်... ငါ့ကို လဲ့ချန်ဆီ ခေါ်သွားပေးပါဦး..."

အသစ်ရောက်လာသူကား ကျားဖမ်းအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် ချန်မင်ကျီဖြစ်သည်။

ဆူညံသံကို ကြားသောအခါ လဲ့ချန်က သူ့ကို ကြိုဆိုရန် ကမန်းကတန်း ထွက်လာ၏။ ချန်မင်ကျီ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားက တစ်ချက် ခုန်သွားသည်။

"အစ်ကိုမင်ကျီ... ဘာဖြစ်လာတာလဲ..."

"အဲဒီအကြောင်း မပြောပါနဲ့တော့ ချန်ဇီရာ... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ တကယ့်ကို ပြဿနာ တက်သွားပြီ..."

ချန်မင်ကျီက နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွား၏။

"အဲဒီကျားက ငါ အရင်က မြင်ဖူးသမျှထက် ပိုပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တယ်... ငါ သတိမထားလိုက်မိတဲ့ အချိန်မှာ သူ့လက်သည်းနဲ့ ကုတ်သွားတာပဲ..."

လဲ့ချန်က ချီလန်ကို ဆေးသေတ္တာ ယူလာရန် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

အိမ်တွင် မြွေများ စတင်မွေးမြူချိန်မှစ၍ ဆေးဖက်ဝင် အပင်အမျိုးမျိုးက သူတို့၏ အသုံးအဆောင်များထဲတွင် အဓိက ပါဝင်လာခဲ့၏။

ချီလန်က ဆေးသေတ္တာကို အလျင်အမြန် ယူလာပေးသည်။ ချန်မင်ကျီ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးနေစဉ် လဲ့ချန်က မေးလိုက်၏။

"ကျွန်တော် မကြာခင် ခင်ဗျားတို့ဆီ လာဖို့ စီစဉ်ထားတာ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြောင်းပြန်စာက ခင်ဗျားဆီ မရောက်သေးဘူး ထင်တယ်..."

"ဟူး... အဲဒီအကြောင်း မပြောပါနဲ့တော့..."

ချန်မင်ကျီက နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။

“အဲဒီကျားက အရမ်းပါးနပ်တယ်... ငါတို့ ထောင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်တွေက သူ့ကို လုံးဝ မဖမ်းနိုင်ဘူး..."

"ငါ့ညီအစ်ကိုတွေထဲမှာ ဘယ်သူမှ အတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိကြဘူး... ပြီးတော့ သူတို့အားလုံး အရမ်းကြောက်ပြီး ခြေထောက်တွေတောင် အားပျော့သွားကြတယ်... ငါသာ ငါ့အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ ဝင်မတားခဲ့ရင် ငါ ထင်တာတော့..."

လဲ့ချန်က ဒဏ်ရာကို ကျွမ်းကျင်စွာ သန့်စင်၍ ဆေးထည့်ပြီး ပတ်တီး စည်းပေးလိုက်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက သန့်ရှင်းပြီး ထိရောက်မှု ရှိကာ ကျွမ်းကျင်သော ပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှ၏။

"ငါ ဒဏ်ရာရသွားပြီးတဲ့နောက် ဒုတိယ ခေါင်းဆောင်က အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး ဆက်လိုက်နေတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့ အောင်မြင်နိုင်မလားဆိုတာ ငါတို့ မသိဘူး..."

"ကျားက အရမ်းကြမ်းကြုတ်လွန်းတယ်... ပြီးတော့ ငါတို့က လူနည်းတယ်... ငါ စိတ်ပူရတယ်..."

ချန်မင်ကျီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"မပူပါနဲ့ အစ်ကိုမင်ကျီ... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကူညီပေးပါ့မယ်..."

လဲ့ချန်က ဆေးထည့်ပေးနေစဉ် ဤကဲ့သို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အတိတ်ဘဝက စစ်မြေပြင်တွင် ဒဏ်ရာ အမျိုးမျိုးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ကျားကုတ်ခံရသည့် ဒဏ်ရာကို ကုသခြင်းမှာ အလွန်လွယ်ကူသော ကိစ္စတစ်ခုသာဖြစ်၏။

"ချန်ဇီ... မင်း ခုလိုပြောတာ ကြားရတော့မှပဲ ငါ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့တယ်..."

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် လုမင်ကျီမှာ စာမပို့မီက တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။

ယခု လဲ့ချန်တွင် သူ လိုအပ်သည်များ အားလုံး ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ ဇနီးနှင့် သမီးတို့လည်း အဆင်ပြေနေကြ၏။ သူ့ကို နောက်ထပ် အန္တရာယ်များ ရင်ဆိုင်ရန် တောင်းဆိုရသည်မှာ တကယ့်ကို အားနာစရာ ကောင်းလှသည်။

သို့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ တကယ့်ကို မကိုင်တွယ်နိုင်တော့သဖြင့် မျက်နှာပြောင်တိုက်၍ စာတစ်စောင် ရေးလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။