အခန်း ၂၁၃

အခန်း (၂၁၃) လျိုတာကျူး ဝံပုလွေတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း

ရှေ့မှ လျှောက်သွားသော လူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြွက်သားစိုင်များ အပြည့်ရှိပြီး သူ၏ တြိဂံပုံ မျက်လုံးများက ကြောက်မက်ဖွယ် အလင်းရောင်များ တောက်ပနေ၏။

လျိုတာကျူးက ထိုလူ၏ နောက်မှ ခေါင်းငုံ့၍ ကြောက်ရွံ့ တုံ့ဆိုင်းစွာ လိုက်ပါသွားသည်။

လွတ်လပ်ခြင်း လေပြေကို ရှူရှိုက်ရင်း လျိုတာကျူးမှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားကာ မျက်ရည်များပင် ဝဲတက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်၍ မြေကြီးကို နမ်းချင်စိတ်များပင် ပေါက်လာ၏။

လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း အလုပ်ကြမ်းစခန်းရှိ အတွေ့အကြုံက သေရသည်ထက်ပင် ဆိုးရွားလှသည်။ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးကာ အအေးဒဏ်ကို ခံစားရရုံသာမက နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ရိုက်နှက် ဆဲဆိုခြင်းများကိုလည်း ခံခဲ့ရ၏။ သူ၏ အသက်တစ်ဝက်ခန့် လွင့်ပါးသွားပြီဟုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ပြီး သွားကြည့်လို့ရမလား..."

လျိုတာကျူးက ခေါင်းဆောင်ဝေ့ ဒေါသထွက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။

အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် ခေါင်းဆောင်ဝေ့၏ လုပ်ရပ်များကို သူ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး သူက အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှ၏။

ဝေ့လောင်တာက သူ့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လျိုတာကျူးမှာ မျက်လုံးချင်းပင် မဆုံရဲတော့ပေ။

"ဘာကိုပြန်ရမှာလဲ... ငါနဲ့ အရင်လိုက်ခဲ့..."

အကျဉ်းထောင် ဂိတ်ပေါက်ဝတွင် အမည်းရောင် ကားအချို့ ရပ်ထားပြီး အမည်းရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူသန်ကြီးတစ်စုက တန်းနှစ်တန်းခွဲ၍ ရိုသေစွာ ရပ်နေကြသည်။ ခေါင်းဆောင်ဝေ့ ထွက်လာသည်ကို သူတို့ မြင်သောအခါ တစ်သံတည်း ပြိုင်တူအော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

"မင်္ဂလာပါ ခေါင်းဆောင်..."

အသံကြီးက နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှပြီး အလွန်ဩဇာတိက္ကမ ရှိလှသည်။

လျိုတာကျူးမှာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်လှုပ်သွားပြီး ဤမြင်ကွင်းက သူ၏ မင်္ဂလာဆောင်ထက်ပင် ပို၍ ခမ်းနားနေ၏။

သူက ခေါင်းဆောင်ဝေ့ကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ ဧကရာဇ်တစ်ပါးကဲ့သို့ ကျေနပ် ဂုဏ်ယူနေသော အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝေ့လောင်တာက ကားတစ်စီးအနီးသို့ လျှောက်သွားရာ လူသန်ကြီး တစ်ယောက်က ကမန်းကတန်း တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သဖြင့် သူက ခေါင်းငုံ့၍ ဝင်ထိုင်လိုက်၏။ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုတာကျူးကလည်း အခြား ကားတစ်စီးထံသို့ ပြေးသွားပြီး တံခါးဖွင့်၍ ဝင်ထိုင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

လူသန်ကြီးတစ်ယောက်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်၏။

"မင်းက ဒီကားကို စီးလို့ရမယ် ထင်နေတာလား..."

လျိုတာကျူးက အနေရခက်စွာဖြင့် သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

“အဲဒါဆို... ကျွန်တော် ဘယ်ကားစီးရမလဲ..."

လူသန်ကြီးက မလှမ်းမကမ်းရှိ ဟောင်းနွမ်းနေသော သုံးဘီးစက်ဘီးတစ်စီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“ဟိုတစ်စီးပဲ... မင်းအတွက် အထူး ပြင်ဆင်ပေးထားတာ..."

လျိုတာကျူး၏ မျက်နှာက တစ်မုဟုတ်ချင်း ညှိုးကျသွားပြီး ဆက်ဆံရေး ကွာဟချက်က အလွန်ကြီးမားလှသည်။ သူက မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း ဘာမှ မပြောရဲဘဲ သုံးဘီးစက်ဘီးဆီသို့ ခပ်ကုပ်ကုပ် လျှောက်သွားကာ တက်ထိုင်လိုက်ရ၏။ သူက အမည်းရောင် ကားကြီး ထွက်ခွာသွားသည်ကိုကြည့်နေရင်း စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက မူလက မိခင်ဖြစ်သူကိုကြည့်ရန် အိမ်ပြန်မည်ဟု စဉ်းစားထားသော်လည်း ယခုတော့ ခေါင်းဆောင်ဝေ့နှင့်သာ အရင် လိုက်သွားသင့်သည်ဟု ထင်မိ၏။ အနည်းဆုံးတော့ သူ အဝတ်အစားနှင့် စားစရာ အလုံအလောက် ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး ထိုမျှော်လင့်ချက်မဲ့သော ဘဝမျိုးတွင် ဆက်၍ နေစရာမလိုတော့ပေ။

ဟောင်းနွမ်းနေသော သုံးဘီးစက်ဘီးက လမ်းတစ်လျှောက် ဆောင့်ဖြစ်နေသဖြင့် လျိုတာကျူးမှာ သူ၏ အရိုးများပင် တစ်စစီ ပြုတ်ထွက်သွားတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှေ့ကားထဲတွင် ဝေ့လောင်တာ ဇိမ်ကျနေမည်ကို တွေးမိသောအခါ လျိုတာကျူးမှာ ဒေါသထွက်လာသဖြင့် သူ၏ ခြေထောက် နှစ်ဖက်ဖြင့် အားကုန်နင်းကာ ပို၍ မြန်မြန် မောင်းနှင်လိုက်၏။

သူက တမင်တကာ အရှိန်လျှော့ထားသော ရှေ့မှကားကို အလျင်အမြန် မီသွားပြီး ကားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ခေါင်းဆောင်ဝေ့ကို မေးလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သွားကြမလို့လဲ..."

လျိုတာကျူးမှာ ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူတို့ ခရီးဆက်လာသည်မှာ တစ်နာရီနီးပါးရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သရဲတစ်ကောင်မျှပင် မတွေ့ရချေ။

ဝေ့လောင်တာက သူ့ကို ဘေးတိုက် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ကားမှန်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ချလိုက်၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... မင်း အခုမှ ထွက်လာတာကို ပျော်ပါးချင်နေပြီလား..."

"ဘာလောစရာရှိလို့လဲ... ပြီးရင် မင်းကို နေရာကောင်းတစ်ခု ခေါ်သွားပေးမယ်..."

လျိုတာကျူးက တွန့်ဆုတ်သွားပြီး ထပ်မမေးရဲတော့သကဲ့သို့ ကားကို အမီလိုက်ရန်လည်း အားအင် မရှိတော့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် သုံးဘီးစက်ဘီးက စွန့်ပစ်ထားသော စက်ရုံတစ်ရုံ ရှေ့၌ ရပ်တန့်သွားသည်။ နံရံများပေါ်တွင် ရှုပ်ပွနေသော ဆေးခြယ်စာသားများ ပြည့်နှက်နေပြီး ပြင်းထန်သော ကြေးညှော်နံ့က လျိုတာကျူး၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာ၏။

"ဒီနေရာလား..."

လျိုတာကျူးမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ခေါင်းဆောင်ဝေ့ကဲ့သို့ ဩဇာအာဏာ ကြီးမားသူ တစ်ယောက်က ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အိမ်ကြီးတွင် နေထိုင်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားသော်လည်း သူ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းက ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော စက်ရုံနှင့်သာ တူနေ၏။

ဝေ့လောင်တာက သူ့ကို လျစ်လျူရှု၍ တိုက်ရိုက် ဝင်သွားရာ လျိုတာကျူးမှာ ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ နောက်မှ လိုက်သွားရတော့သည်။

စက်ရုံဂိတ်ပေါက်သို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သော သီချင်းသံကြီးက လျိုတာကျူး၏ နားစည်ကို ရိုက်ခတ်သွားသဖြင့် သူက လန့်ဖျပ်ကာ နားနှစ်ဖက်ကို အလိုအလျောက် ပိတ်ထားလိုက်၏။ ထို့နောက် အနီးကပ် သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ တောက်တောက်ပြောင်ပြောင် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်စုက ဒစ္စကိုကနေသကဲ့သို့ ရူးသွပ်စွာ ကခုန်နေကြသည်။

"ဟေး... ခေါင်းဆောင်ဝေ့... နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပေါ့..."

လူသန်ကြီးတစ်ယောက်က လျှောက်လာပြီး ဝေ့လောင်တာ၏ ပခုံးကို ဖက်လိုက်ရာ သူ့နောက်တွင် ကြောက်ရွံ့စွာ ပုန်းကွယ်နေသော လျိုတာကျူးကို သဘာဝကျစွာ မြင်တွေ့သွား၏။

"ခေါင်းဆောင်... ဒီခရီးစဉ်က တော်တော်လေး အကျိုးအမြတ် ရခဲ့တာပဲ..."

ဝေ့လောင်တာက ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ လှောင်ရယ် ရယ်လိုက်သည်။

“အင်း... ထောင်ထမင်းကတော့ အရသာ သိပ်မရှိလှဘူး..."

သူ စကားပြောနေရင်း လျိုတာကျူး၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။

"လာ... မင်းတို့ကို မိတ်ဆက်ပေးရဦးမယ်... သူက ငါ့ရဲ့ ညီလေးအသစ်ပဲ... သတ္တိ နည်းနည်းတော့ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ပုံမှန်ဆို ငုံးတစ်ကောင်လို သတ္တိကြောင်တယ်..."

"သူ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ ငါ့မျက်နှာ မပျက်ရအောင် နောက်ပိုင်း မင်းတို့ သူ့ကို သေချာသင်ပေးကြဦး..."

"နားလည်ပါပြီ... နားလည်ပါပြီ..."

လူသန်ကြီးက သူ၏ မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားသည်အထိ ပြုံးဖြဲဖြဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး လျိုတာကျူးကို အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

“ကောင်လေး... အခုကစပြီး မင်း ခေါင်းဆောင်ဝေ့ နောက်ကိုလိုက်ရင် ဘဝကို မြင့်မြင့်မားမား နေရမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်..."

လျိုတာကျူးက အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေ၏။ ဤသည်က ဘယ်လို ရှုပ်ထွေးမှုမျိုးလဲ... သူက သူခိုးဓားပြတွင်းထဲသို့ မှားယွင်း ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝေ့လောင်တာက လျိုတာကျူးကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး အောင်ပွဲခံနေကြသော လူငယ်များကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"သူတို့ကို မြင်လား... အဲဒါ ငါ့လူတွေချည်းပဲ... ပြီးတော့ အားလုံးက တိုက်ရည်ခိုက်ရည် ကောင်းကြတယ်..."

"ဒီလမ်းမှာ ငါက တစ်ခွန်းပြောရင် ဘယ်သူမှ နှစ်ခွန်း ပြန်မပြောရဲဘူး..."

လျိုတာကျူးက မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ လူပေါင်းတစ်ရာထက်မနည်း ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ဤခေါင်းဆောင်ဝေ့က တကယ်ကို အစွမ်းအစ ရှိသူပင်။

"ခေါင်းဆောင်က ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားပြီး ခွန်အားကြီးပါတယ်... ကျွန်တော် ခေါင်းဆောင်ကို အရမ်းလေးစားပါတယ်..."

လျိုတာကျူးက သတိထား၍ မြှောက်ပင့်စကား အနည်းငယ် ဆိုလိုက်ပြီးနောက် နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော်တို့ ပုံမှန်ဘာတွေ လုပ်ရလဲ..."

"ငါတို့လား..."

ခေါင်းဆောင်ဝေ့က သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

"ငါတို့က အလုပ်ကြီး အကိုင်ကြီး လုပ်ဖို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာ..."

"ဒီလမ်းပေါ်က ကုန်သည်တွေ အကုန်လုံး အကာအကွယ်ပေးခ ပေးရတယ်... မနာခံရဲတဲ့ ဘယ်သူမဆို အရိုက်ခံရလိမ့်မယ်..."

လျိုတာကျူးက ယခင်က ဤကဲ့သို့ အလုပ်မျိုး တစ်ခါမျှ မလုပ်ဖူးသဖြင့် သူ၏ ခြေထောက်များပင် ခွေကျတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။ ဤသည်က တရားမဝင်သော လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်၏။

"ဘာလဲ... ကြောက်သွားတာလား..."

ဝေ့လောင်တာက လျိုတာကျူးကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"မေ့မနေနဲ့ ကောင်လေး... လဲ့ချန်ကို ကလဲ့စားချေပေးမယ်လို့ မင်းကို ငါ ကတိပေးထားတယ်..."

"မင်း လိမ္မာသရွေ့... မင်းကို မြင့်မြင့်မားမား ထားမယ်လို့ ငါ အာမခံသလို မင်း ကလဲ့စားချေဖို့လည်း ကူညီပေးမယ်..."

လျိုတာကျူးက အံကိုကြိတ်လိုက်၏။ သူက လဲ့ချန်ကို အမှန်တကယ် မုန်းတီးသော်လည်း အကာအကွယ်ပေးခ ကောက်ခိုင်းခြင်းကတော့...

"ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော်..."

"မင်းက ဘာဖြစ်ချင်တာလဲ..."

ဝေ့လောင်တာက သူ့စကားကို ရိုင်းစိုင်းစွာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း မလုပ်ရဲဘူးလို့တော့ ငါ့ကို လာမပြောနဲ့..."

"မင်း ထောင်ထဲမှာ ဒီလောက် ကြာကြာ နေခဲ့တာတောင် ဘယ်လိုအလုပ်လုပ်ရမလဲဆိုတာ မသင်ခဲ့ရဘူးလား..."

"ဟုတ်တယ်... ခေါင်းဆောင်က မင်းကို သနားလို့ ခေါ်ထားတယ် ထင်နေတာလား..."

အနီးရှိ လူငယ်တစ်ယောက်က ဝင်ပြောလိုက်၏။

"မင်းသာ အသုံးမကျရင် ခေါင်းဆောင်က မင်းကို ငါးစာကျွေးဖို့ ရေမြောင်းထဲ လွှင့်ပစ်လိုက်တာကြာပြီ..."

သူတို့၏ စကားများကြောင့် လျိုတာကျူးမှာ ဆွံ့အသွားသည်။ ယခုအခါ သူက အခက်အခဲနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီး သဘောတူရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"ခေါင်းဆောင်... လဲ့ချန်ကိစ္စကရော... ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

လျိုတာကျူးက ဤကိစ္စကို မမေးမီ အချိန်အတန်ကြာ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေခဲ့၏။

ဝေ့လောင်တာက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လက်ယမ်းလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ငါ သိတယ်... ဒီအကာအကွယ်ပေးခတွေကို အရင် ကောက်လိုက်ဦးမယ်... ပြီးမှ သူ့ကို ရှင်းမယ်..."

"မင်း သူတို့နဲ့ သွားပြီး အရင် လေ့ကျင့်ထားလိုက်... ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်နဲ့..."

လျိုတာကျူးမှာ စိတ်ထဲမှ ညည်းညူလိုက်မိ၏။ ဤသည်က တကယ့်ကို ရှုပ်ထွေးလှသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျိုတာကျူး အလွန် စိတ်ပူနေသော လဲ့ချန်မှာ တောင်ပေါ်၌ သူ့ကို ရှာဖွေနေသည်မှာ အချိန်အတန်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်လေက စိုစွတ်သော မြေကြီးနံ့နှင့် အမည်မသိ တောပန်းရနံ့များ ရောနှော သယ်ဆောင်လာပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် အေးစိမ့်စိမ့် ခံစားရ၏။

လဲ့ချန်က မျက်လုံးကို မှေးကျဉ်း၍ သူ့လက်ထဲမှ မြေပုံကို သေချာစွာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့ လမ်းလျှောက်လာတာ နှစ်နာရီနီးပါး ရှိနေပြီ... အစ်ကိုမင်ကျီရဲ့ မြေပုံက ယုံရပါ့မလား..."

လဲ့အားကော်က နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်၍ အသံဩဩဖြင့် မေးလိုက်၏။

သူက ဓားမတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ချုံပုတ်များကြားမှ လမ်းဖောက်ကာ ခုတ်ထွင်ရှင်းလင်းသွားသည်။