အခန်း ၂၁၄

အခန်း (၂၁၄) ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် သုံးသပ်ခြင်း

လုမင်ကျီသည် လဲ့အားကော် ခုတ်ထွင်ထားသော ချုံပုတ်များကို ဘေးသို့ ဖယ်ရှားလိုက်၏။

"ငါ့ခြေထောက်နှစ်ချောင်းနဲ့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာတာ ဘယ်လိုလုပ် ပြဿနာရှိနိုင်မှာလဲ..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး မြေပုံပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းဝိုင်းထားသော နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်၏။

“အဲဒါ အမှန်ပဲဖြစ်ရမယ်... ကျားတွေက ဒီတောင်ပေါ်မှာ သွားလာနေကြတယ်... ဒီအမှတ်အသားကို ကြည့်လိုက်... ကျားခြေရာနဲ့ မတူဘူးလား..."

လဲ့အားကော်က အနီးကပ် သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ မြေပုံပေါ်တွင် ကောက်ကွေးပြီး အကြမ်းဖျဉ်း ရေးဆွဲထားသော မီးသွေးပုံကြမ်းအချို့ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အချို့လူများဆိုလျှင် ၎င်းတို့ကို ခွေးခြေရာများဟုပင် ထင်မှတ်သွားနိုင်ပေသည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကို့မျက်လုံးက တကယ်စူးရှတာပဲ... ဒါကိုတောင် မြင်နိုင်တယ်ပေါ့..."

အကယ်၍ လဲ့ချန်သာ သူ့ကို ကြိုမပြောပြခဲ့ပါက လဲ့အားကော် အနေဖြင့် တကယ်ပင် ထိုအရာကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ သူက အနေရခက်စွာဖြင့် သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်၏။

"နောက်မနေကြနဲ့တော့... သတိထားကြ... ဒီတောနက်တောင်ကြီးက ငါတို့ရွာနောက်ဘက်က တောအုပ်ငယ်လေးနဲ့ မတူဘူး... တကယ်လို့ ကျားနဲ့သာ တိုက်ရိုက်

တိုးခဲ့ရင် ငါတို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

လဲ့ချန်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် သတိပေး ညွှန်ကြားလိုက်ပြီး သူ၏ ခြေလှမ်းများက သိသိသာသာ ပိုမို ပေါ့ပါးသွား၏။

"ဘာကိုကြောက်နေရမှာလဲ... ကျွန်တော်တို့မှာ အစ်ကိုချန် ရှိနေသေးတာပဲလေ..."

လဲ့အားကော် စကားမဆုံးမီမှာပင် လဲ့ချန်၏ စူးရှသော အကြည့်တစ်ချက်ကြောင့် ရပ်တန့်သွားရ၏။ သူက ကမန်းကတန်း သူ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဆူညံသံ သိပ်မထွက်သွားစေရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ကာ တောင်းပန်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော့်အမှားပါ... ကျွန်တော့်အမှားပါ..."

လဲ့ချန်က သူ့ကို စိတ်အိုက်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ဤကောင်က သူ ဘယ်လို အခြေအနေ ရောက်နေသည်ကိုတောင် မသိလေသလားဟု တွေးမိကာ ဘာကြောင့် ဤမျှအကျယ်ကြီး အော်နေရသနည်းဟု စိတ်ထဲမှ မြည်တွန်တောက်တီးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ကျားတွေက သူတို့ရဲ့ ဂူတွေကို ဘယ်လို နေရာမျိုးမှာ လုပ်လေ့ရှိတယ်လို့ထင်လဲ... ကျွန်တော်တို့က ဒီနေရာတစ်ခုလုံးကို ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် လိုက်ရှာနေလို့မှ မရတာ..."

လဲ့အားကော်က လဲ့ချန်၏ နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာပြီး သူ၏ ပါးစပ်ကမူ တစ်ခဏမျှ အနားမရပေ။

ကျားများသည် မတ်စောက်သော တောင်ကုန်းများနှင့် ရေပေါများသည့် နေရာများတွင် နေထိုင်ရသည်ကို ပို၍ နှစ်သက်လေ့ ရှိကြ၏။

"ငါတို့ ဒီစမ်းချောင်း ရေဆန်အတိုင်း ဆက်သွားကြရင် သဲလွန်စတချို့ကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မယ်..."

လဲ့ချန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ် လေ့လာရင်း စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ကျားဂူကိုသာ တကယ် ရှာတွေ့သွားခဲ့ရင် အဲဒီအထဲမှာ ကျားပေါက်လေးတွေ ရှိနေနိုင်မလား..."

လဲ့အားကော်၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် အရောင်လက်သွား၏။

"အဲဒါဆိုရင် ကျားသားရေတွေ ပိုပြီး ရလာတော့မှာပေါ့..."

"မင်း အိပ်မက် မက်နေတာလား..."

"ကျားမတစ်ကောင်မှာ များသောအားဖြင့် သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးတဲ့ ကျားထီးတစ်ကောင် ရှိနေတတ်တယ်..."

လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်၏ ခေါင်းကို စိတ်အိုက်စွာဖြင့် ခပ်ဖွဖွ တစ်ချက် ပုတ်လိုက်၏။ ဤကောင်က တစ်နေ့လုံး အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် အရာများကိုသာ တွေးတောနေတတ်သည် မဟုတ်ပါလော။

"အဲဒါက ရာခိုင်နှုန်း တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်လောက် အကာအကွယ်ပေးတဲ့အဆင့် ဖြစ်နေမှာ သေချာတယ်... တကယ်လို့ ငါတို့သာ အဲဒီလိုမျိုး အခြေအနေနဲ့ သွားတိုးခဲ့ရင် အန္တရာယ်က ပိုပြီး ကြီးမားသွားလိမ့်မယ်..."

"ဟီး... အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော် သိပါတယ်... ကျွန်တော် သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အစ်ကို လုပ်နိုင်မယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ဆဲပဲ..."

လဲ့အားကော်က သူ၏ ခေါင်းကို အုပ်ကိုင်ထားရင်း ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။ သူက လဲ့ချန်၏ စွမ်းရည်များအပေါ်တွင် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှု ရှိထားသည်။

သူတို့သုံးယောက်စလုံး စမ်းချောင်း ရေဆန်အတိုင်း အထက်သို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသော်လည်း တောင်တက်လမ်းမှာ သွားလာရန် ပိုမို ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလာ၏။ မြေပြင် တစ်ခုလုံးတွင် သစ်ရွက်ကြွေများနှင့် ဆွေးမြည့်နေသော သစ်ကိုင်းခြောက်များက ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် အလွယ်တကူပင် ချော်လဲသွားနိုင်ပေသည်။

လဲ့ချန်က သစ်သားတုတ် တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်၍ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင် လျှောက်သွားပြီး လမ်းဘေးရှိ ချုံပုတ်များကို မကြာခဏ ဆိုသလို ပုတ်ခတ်သွားကာ မြွေများ၊ အင်းဆက်များ၊ ကြွက်များနှင့် အခြားသော အဆိပ်ပြင်း အကောင်များ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ပြင်ဆင်ထား၏။

"အစ်ကိုချန်... ဒီတောင်တွေပေါ်မှာ တောဝက်တွေ ရှိတတ်လား..."

လဲ့အားကော်မှာ တစ်ဖန် စိုးရိမ်ပူပန်လာပြန်၏။ သူနှင့် လဲ့ချန်တို့က တောဝက်များစွာကို အမဲလိုက်ခဲ့ဖူးသည် ဆိုသော်ငြားလည်း ဤတိရစ္ဆာန်များက ဆူညံသံ များစွာကို ဖြစ်ပေါ်စေတတ်သဖြင့် ကျားများကို ဆွဲဆောင်လာခြင်း မရှိနိုင်ဟု အာမခံရန် ခက်ခဲပေသည်။

"ဘာကို ကြောက်နေစရာလိုလို့လဲ... တောဝက်သားက အရသာ အတော်ရှိတာပဲလေ..."

ယခုအထိ စကားသိပ်မပြောရသေးသော လုမင်ကျီက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့အဖွဲ့က အမဲလိုက်ဖို့ တောင်ပေါ်ကို မကြာခဏ တက်လေ့ရှိတယ်... ဒါကြောင့် အဲဒါက ငါတို့ အများဆုံး စားဖြစ်တဲ့ အသားပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်..."

"မင်း နှပ်စားစား၊ ပြုတ်စားစား၊ ကြော်ပဲစားစား အရသာရှိနေတာပဲ..."

"အစ်ကိုမင်ကျီ... အစ်ကိုကတော့လေ..."

လဲ့အားကော်က လုမင်ကျီကို မဲ့ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူ၏ ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုက ဗိုက်ဆာနေတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းကို ကျွန်တော့်ကို ပြောပြနေတာပဲ..."

"အစ်ကိုမင်ကျီ ပြောတာလည်း မှန်ပါတယ်... တောဝက်သားက တကယ်ကို အရသာ ရှိလှတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့ရဲ့ အဓိက ပစ်မှတ်က ကျားဖြစ်နေတယ်... ကျားကို မသတ်ဖြတ်နိုင်ခင်မှာ ငါတို့ အခြားအရာတွေနဲ့ တိုးတာကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ရှားကြတာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

လဲ့ချန်က ရှင်းပြလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ အားကော်... မင်းက တကယ် စားချင်နေတယ်ဆိုရင်လည်း ငါတို့ ကျားကို သတ်ပြီးသွားတဲ့အခါ အနီးအနားမှာ တောဝက်တွေ ရှိ၊ မရှိ ထပ်ရှာကြည့်လို့ ရသေးတယ်... ပြီးတော့ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မင်းမရီးကို ချက်ခိုင်းလိုက်ပေါ့..."

"ဟေး... အစ်ကိုချန်ကတော့ အကောင်းဆုံးပဲ..."

လဲ့ချန်နှင့် သူ၏ အဖော်နှစ်ယောက်တို့မှာ အတန်ကြာသည်အထိ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားကြ၏။ သစ်ပင်များက ပိုမို ထူထပ် ပိတ်ဆို့လာပြီး နေရောင်ခြည်ကို ကွယ်ကာထားသဖြင့် အလင်းရောင်မှာ မှိန်ဖျော့သွားတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးက တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေပြီး သူတို့၏ ခြေအောက်မှ သစ်ကိုင်းများ ကျိုးပဲ့သွားသံနှင့် တစ်ခါတစ်ရံ ထွက်ပေါ်လာတတ်သော ငှက်အော်သံများကိုသာ ကြားနေရသည်။

"တောအုပ်ကြီးက တကယ့်ကို ခြောက်ခြားစရာ ကောင်းတာပဲ... ကျားတွေက တကယ်ရော ရှိနေနိုင်လို့လား..."

လဲ့အားကော်က သူ၏ လည်ပင်းကို ကျုံ့ထားလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ သစ်ခုတ်ဓားမကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ကျောရိုးတစ်လျှောက် ချမ်းစိမ့်စိမ့် ဖြစ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

"ခွေးကောင်လေး... မင်းက စောစောကတင် ကျားသားရေ လိုချင်တယ်လို့ အော်နေပြီးတော့ အခုကျမှ သတ္တိကြောင်သွားတာလား..."

လုမင်ကျီက ဟက်ခနဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ကို စနောက်လိုက်၏။

"အစ်ကိုမင်ကျီ... ဒီကိစ္စတွေက ဘယ်လိုလုပ် တူနိုင်မှာလဲ..."

"ကျွန်တော်က အစ်ကိုတို့ နှစ်ယောက်လောက် အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်နေတာမှ မဟုတ်တာ... တကယ်လို့သာ ကျားနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုးခဲ့ရင် ကျွန်တော်လည်း ကြောက်လန့်သွားမှာပဲလေ..."

"ဒါ့အပြင် ကျားသားရေက အသက်မရှိတဲ့ အရာလေ... ဒါပေမဲ့ ကျားက အသက်ရှင်နေတာ... တကယ်လို့ သူကသာ ခုန်အုပ်လာရင် ကျွန်တော် ပြေးလွတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့အားကော်က သူ့ကိုယ်သူ အကြောင်းပြချက် ပေးရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ လဲ့ချန်က ရပ်တန့်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လဲ့ချန်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ထင်ရှားနေသော အမှတ်အသားတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"အားကော်... လာကြည့်စမ်း... ဒါက ဘာလဲ..."

လဲ့အားကော်နှင့် လုမင်ကျီတို့မှာလည်း အနားသို့ ကပ်ကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ကြသည်။ အနီးကပ် သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ မြေကြီးပေါ်တွင် အတော်လေး နက်ရှိုင်းစွာ ထင်ကျန်နေသည့် ဇီးပန်းပွင့် ပုံသဏ္ဌာန် ခြေရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဒါ... ဒါက ကျားခြေရာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား..."

၎င်းက ကြောင်ခြေရာနှင့် ခပ်ဆင်ဆင် တူနေသော်လည်း အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ကြီးမားနေသည်။ လဲ့အားကော်အနေဖြင့် ဤမျှ ကြီးမားလှသော ခြေရာမျိုးကို ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"မှန်တယ်... အဲဒါ ကျားခြေရာတွေပဲ..."

"ဒါ့အပြင် ခြေရာရဲ့ အရွယ်အစားနဲ့ အနက်ကို ထောက်ရှုကြည့်မယ်ဆိုရင် ဒီကျားက အတော်လေးကို ကြီးမားတဲ့ကောင်ပဲ... ပေါင်ချိန် နှစ်ရာ၊ သုံးရာလောက် အလေးချိန် ရှိနိုင်ပြီးတော့ အဲဒါက ကျားမတစ်ကောင် ဖြစ်နေတယ်..."

"ပေါင် နှစ်ရာ သုံးရာတောင် ဟုတ်လား..."

လဲ့အားကော်မှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး သူ၏ လေသံကို တိုးရန်ပင် သတိမရတော့ပေ။

"အစ်ကိုချန်... ငါတို့တွေ ဒါကို နိုင်ပါ့မလား..."

"အကောင်က အကြီးကြီးပဲနော်..."

"မထိတ်လန့်စမ်းပါနဲ့..."

လဲ့ချန်က သူ့ပခုံးကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးလိုက်၏။

"အခုလို အချိန်တွေမှာဆိုရင် တောင်တိုင်းလိုလိုမှာ ကျားဂူတစ်ခုစီလောက်တော့ ရှိနေတတ်တယ်... ပြီးတော့ နှစ်တိုင်းမှာ လူအယောက် တစ်ရာလောက်က ကျားစာ ဖြစ်နေကြရတာပဲ..."

"တကယ်လို့ ငါတို့ကသာ အခုချိန်မှာ နောက်ဆုတ်သွားမယ်ဆိုရင် ငါတို့ ရွာသားတွေရဲ့ အသက်အန္တရာယ်က ဘယ်လို လုပ်မလဲ..."

လဲ့ချန်က ခြေရာများ၏ ဦးတည်ရာနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာစွာ အကဲခတ် လေ့လာလိုက်ပြီး သုံးသပ်ပြလိုက်၏။

"ခြေရာတွေက အရမ်းကို လတ်ဆတ်နေသေးတယ်... ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်အတွင်းလောက်ကမှ ကျန်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

လုမင်ကျီက လဲ့ချန်၏ သုံးသပ်ချက်များကို နားထောင်ရင်း ပိုမို အံ့အားသင့်လာရပြီး သူ၏ ပါးစပ်မှာ အလိုအလျောက် ပွင့်ဟသွားတော့သည်။

သူက မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကြီးမားလှသော ဇီးပန်းပွင့်ပုံ ခြေရာကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လုံးဝ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေပုံရသော လဲ့ချန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"ချန်ဇီ... မင်းက တကယ် အံ့ဩစရာပဲ..."

"ခြေရာ တစ်ခုတည်းကို ကြည့်ရုံနဲ့ မင်းက အဲ့လောက် အများကြီး သိနိုင်တာလား... ကျားက ဘယ်ဘက်ကို ထွက်ပြေးသွားတယ်ဆိုတာကိုတောင် မင်းက သိနေတာပေါ့..."

လဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်ကာ လမ်းဘေးမှ သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူ၍ ရှေ့ဆက်သွားမည့် လမ်းကို ရှင်းလင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

"ငါက စာအုပ်မျိုးစုံကို ဖတ်ဖူးတယ်လေ... အရာအားလုံးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နည်းနည်းပါးပါးလောက်တော့ သိထားတယ်... ဒါပေမဲ့ အများကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက နှိမ့်ချနေပြန်ပြီ..."

လဲ့အားကော်က သူ့ကို ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်၏။

"အစ်ကို့ ခေါင်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အသိပညာတွေ အားလုံးကိုသာ ကြည့်မယ်ဆိုရင် မသိတဲ့ သူတွေကများ အစ်ကို့ကို မုန့်ပိုဟင်းရည်ကို သေချာ မသောက်ခဲ့ဘူးလို့တောင် ထင်သွားကြလိမ့်မယ်..."

"ဒါမှမဟုတ် အစ်ကိုက မိခင်ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာရှိနေကတည်းက ကျားတွေကို ဘယ်လို တိုက်ခိုက်ရမလဲဆိုတာကို သင်ယူလာခဲ့တာလား..."

လဲ့ချန်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေလိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမှ ပြန်မပြောတော့ပေ။ တကယ်တော့ သူ ဟင်းရည်ကို ကုန်အောင် မသောက်ခဲ့သည် မဟုတ်ဘဲ ငရဲမင်းက သူ့အပေါ် သနားညှာတာသွားကာ လာမခေါ်ခဲ့ခြင်းကြောင့်သာဖြစ်၏။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော လုမင်ကျီကလည်း ဆက်လက်၍ ချီးကျူးစကား ဆိုလာသည်။

"အရင်တုန်းက ငါတို့တွေ ကျားတွေကို အမဲလိုက်ကြတဲ့အခါ အရင်ဆုံး ထောင်ချောက်တွေ ဆင်ထားရတယ်... ပြီးတော့ ကျားတွေ ထွက်လာအောင်လို့ အစာနဲ့ မြှူဆွယ်ရသေးတယ်... အဲဒီလို လုပ်ပြီးမှပဲ အမဲလိုက်လို့ ရတာ..."

"မင်းကတော့ တကယ့်ကို တစ်မူထူးခြားနေတာပဲ... ခြေရာတစ်ခုတည်းကို ကြည့်ပြီးတော့တောင် မင်းက ဂူအထိ လိုက်ရှာနိုင်တယ်... ဒါက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ..."

လုမင်ကျီပါ အံ့အားသင့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လဲ့ချန်အနေဖြင့် ယနေ့တွင် သူ၏ စွမ်းရည်များကို ထုတ်ဖော်ပြသရုံမှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ကြောင်း နားလည်လိုက်၏။

သူက ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်ရှိ ခြေရာများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ အသေးစိတ် စတင် သုံးသပ်ပြလိုက်သည်။

"ကြည့်လိုက်ကြစမ်း... ဒီခြေရာတွေရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်က သာမန်ကြောင်မျိုးနွယ်တွေရဲ့ ခြေရာထက် ပိုပြီး ဝိုင်းစက်မနေဘူးလား..."

"ဒါ့အပြင် ခြေရာတွေရဲ့ အတိမ်အနက် ကွာခြားနေမှုက ၎င်းအနေနဲ့ ကြီးမားတဲ့ ခွန်အားနဲ့အတူ မြေပြင်ပေါ်ကို နင်းချထားတယ် ဆိုတာကို ပြသနေတယ်…ဒီအားလုံးက ဒါဟာ အရွယ်ရောက်ပြီးသား ကျားမတစ်ကောင်ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ညွှန်ပြနေတာပဲ..."