အခန်း ၂၁၅

အခန်း (၂၁၅) ကျားမ

"ခြေရာတွေရဲ့ ဦးတည်ရာကို ကြည့်ရတာ သူက ခြေလှမ်းကျယ်ကျယ်နဲ့ အတော်လေး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် လျှောက်သွားတယ်... အဲဒါက သူ မလန့်သွားဘဲ သေချာတဲ့ ပစ်မှတ်တစ်ခု ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ပြနေတာပဲ..."

"ငါထင်တာတော့ ကျားက တောင်ထိပ်က ရေအိုင်ဆီကို ရေသောက်ဖို့ သွားတာ ဖြစ်ဖို့များတယ်..."

လဲ့အားကော်မှာ မှင်သက်သွား၏။ တစ်ခဏမျှ သူ အရင်က အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့မိသည်မှာ အနည်းငယ် လူအဆန်လွန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အစ်ကိုချန်က ကျား၏ အစစ်အမှန် သဘာဝကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက တကယ် တော်တာပဲ... အစ်ကို့ မျက်လုံးတွေက ရေဒါကြီးကျနေတာပဲ... မဟုတ်သေးဘူး... ရေဒါထက်တောင် ပိုကောင်းနေသေးတယ်..."

လဲ့အားကော်မှာ လုံးဝကို အထင်ကြီး လေးစားသွားတော့သည်။

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

“ကဲပါ... ငါ့ကို မြှောက်ပင့်မနေပါနဲ့တော့..."

သို့သော်လည်း သူ ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားပြီး သူ၏ စကားများက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မရှိတော့ချေ။

"အခြေအနေက နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးနေတယ်..."

သူက မြေပြင်ပေါ်ရှိ လတ်ဆတ်သော ကျားခြေရာများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဟိုဘက်မှာလည်း တချို့ကို ငါ အခုလေးတင် တွေ့ခဲ့တယ်... ဒီအနီးအနားမှာ ကျားတစ်ကောင်ထက် မကဘူး... ငါ ခန့်မှန်းကြည့်ရသလောက် အနည်းဆုံး သုံးကောင်လောက်ရှိမယ်... ပြီးတော့ အဲဒီထဲက တစ်ကောင်က... ငါတို့နဲ့ အတော်လေး နီးကပ်နေတယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့အားကော်၏ အစောက တက်ကြွနေမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ အသံများ တုန်ယင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သုံးကောင်... သုံးကောင်တောင်လား..."

"အစ်ကိုချန်... အခြေအနေက တစ်ယောက်ချင်း ချရတာနဲ့ ဘာကွာတော့လို့လဲ... ငါတို့ သုံးယောက်ပေါင်းပြီး တစ်ကောင်ကိုတောင် နိုင်အောင် မနည်းချနေရတာ... အတော့်ကို ရင်ဖိုစရာကောင်းလှချည်လား..."

လုမင်ကျီတွင်လည်း သံသယများ ရှိနေ၏။ သူသည် အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ကျားသုံးကောင်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရင်ဆိုင်ရန် မည်သည့် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကမျှ မတတ်စွမ်းနိုင်ချေ။

"ချန်ဇီ... ဒီကိစ္စက နောက်လို့ရတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး... ကျားသုံးကောင်ဆိုတော့... ငါတို့ သုံးယောက်တည်းနဲ့ ကိုင်တွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"မကြောက်ကြပါနဲ့... ငါ အခုလေးတင် ပြောခဲ့သလိုပဲ... သူတို့ထဲက တစ်ကောင်က အတော်လေး နီးကပ်နေတယ်... ငါတို့ တစ်ကောင်ချင်းစီ ရှင်းထုတ်ပစ်လို့ ရပါတယ်..."

သူက ဤသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း တကယ့် လက်တွေ့တွင် သူကိုယ်တိုင်လည်း အတော်လေး တင်းမာနေခဲ့၏။

သူ၏ အတိတ်ဘဝနှင့် လက်ရှိဘဝ နှစ်ခုစလုံးတွင် ကျားသုံးကောင်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးချေ။

သူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ခြေရာများနှင့် ဝန်းကျင်ရှိ ခြုံပုတ်များကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကာ အခြား သဲလွန်စများကို ရှာဖွေရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

"ကြည့်စမ်း... ဒီနေရာက ခြေရာတွေက တခြားဟာတွေထက် သိသိသာသာ ပိုကြီးပြီး ခြေသည်းရာတွေကလည်း ပိုနက်တယ်... ဒီအကောင်က အရွယ်ရောက်ပြီးသား ကျားထီးတစ်ကောင် ဖြစ်ရမယ်... အရင်ကောင်ထက်တောင် ပိုကြီးလောက်တယ်..."

လဲ့အားကော်က အနီးသို့ တိုး၍ ကြည့်လိုက်ရာ မသိစိတ်မှပင် နောက်သို့ တွန့်ဆုတ်သွားမိ၏။

"ဒီခြေသည်းရာက ငါ့လက်ဝါးထက်တောင် ကြီးနေသေးတယ်..."

"သူသာ တစ်ချက်လောက် လှမ်းရိုက်လိုက်ရင် မင်းခေါင်း ပြုတ်ထွက်သွားမှာပဲ..."

လဲ့ချန်က အခြား ပိုငယ်သော ခြေရာ တစ်စုကို လက်ညှိုးထိုးပြ၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဟာတွေက ကျားမ တစ်ကောင်ရဲ့ ခြေရာတွေ ဖြစ်ရမယ်... ပြီးတော့ သူက သူ့ရဲ့ သားပေါက်လေးတွေနဲ့အတူ ရှိနေပုံရတယ်..."

"ဒါကြောင့် ငါတို့ ပိုပြီးတော့တောင် ဂရုစိုက်ရမယ်... ကျားမတစ်ကောင်က သူ့ရဲ့ သားပေါက်လေးတွေကို အသက်စွန့်ပြီးတော့တောင် အကာအကွယ် ပေးတတ်တယ်..."

သားပေါက်လေးများ ရှိနေသည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ လဲ့အားကော်မှာ ချက်ချင်းပင် တက်ကြွသွားတော့၏။

"အစ်ကိုချန်... ငါတို့ ကျားပေါက်လေး တစ်ကောင်လောက် ဖမ်းပြီး အိမ်ကို ယူမွေးရင်ရော... အတော်လေး ပျော်စရာ ကောင်းမှာပဲ..."

လဲ့ချန်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ပျော်စရာကောင်းမယ် ဟုတ်လား... ကျားမကြီး စောင့်ကြည့်နေတာကို မင်း သတိမထားမိဘူးလား... မင်းသာ သူ့သားပေါက်တွေကို သွားဖမ်းကြည့်ပါလား... မင်းကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံ ခွာပစ်လိမ့်မယ်..."

"ရှူး... အသံတိုးတိုးလုပ်ပါ..."

လဲ့ချန်က အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ဝန်းကျင်ကို သတိထား၍ စူးစမ်းလိုက်၏။

"ပုန်းစရာနေရာ တစ်ခုခု ရှာကြ... ငါ ခြေသံတွေ ကြားနေရတယ်..."

"အစ်ကိုချန်... ငါတို့ဆုတ်ကြမလား... ကျားသုံးကောင်တောင်နော်..."

လဲ့အားကော်၏ အသံများက ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်နေသည်။ ကျားသုံးကောင်ကို ရင်ဆိုင်ရမည့် အကြံအစည်က သူ့ကို နောက်ဆုတ်ရန်ပင် တွေးတောစေခဲ့၏။

"ဆုတ်မယ် ဟုတ်လား... ဘယ်လိုလုပ် ဆုတ်လို့ရမှာလဲ... မင်းက ကျားထက် ပိုမြန်အောင် ပြေးနိုင်လို့လား..."

"မြန်မြန် သစ်ပင်ပေါ်တက်ကြ... ခိုင်ခံ့တဲ့ အပင်တစ်ပင်ရှာပြီး အခြေအနေကို အရင် အကဲခတ်ရမယ်..."

လဲ့ချန်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုး၍ ခေါင်းကို တစ်ချက် ပုတ်လိုက်ပြီး သစ်ပင်ပေါ်သို့ ခုန်ပေါက်ကာ တက်သွားတော့သည်။

"ချန်ဇီ... ငါ့ရဲ့ လက်တစ်ဖက်က သုံးလို့မရဘူး... သစ်ပင်တက်ဖို့က... ခက်ခဲလိမ့်မယ်..."

လုမင်ကျီက သူ၏ ဒဏ်ရာရနေသော လက်ကို မြှောက်ရန် အခက်အခဲဖြစ်နေပြီး ဒဏ်ရာ ပြန်ပွင့်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပြန်ချထားလိုက်ရ၏။

"ငါ လုပ်လိုက်မယ်..."

လဲ့ချန်က ဘာစကားမျှ မဆိုတော့ဘဲ ထူထပ်သော ဝက်သစ်ချပင်ကြီး တစ်ပင်ဆီသို့ ပြေးသွားကာ လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် အပေါ်သို့ တက်သွားသည်။

"အားကော်... မြန်မြန်... လုမင်ကျီကို ဒီအပေါ် ခေါ်လာခဲ့..."

လဲ့ချန်က နားစွင့်၍ နီးကပ်လာသော ခြေသံများကို သေချာစွာ နားထောင်လိုက်သည်။ အလောတကြီးဖြစ်နေသဖြင့် သူ၏ အသံ အနည်းငယ် ကျယ်သွား၏။

သူက လက်လှမ်း၍ လုမင်ကျီ၏ ကောင်းမွန်သော လက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး လဲ့အားကော်ကလည်း အောက်ဘက်မှ အားကုန်သုံး၍ တွန်းတင်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့ အတူတကွ ပူးပေါင်းလိုက်သောအခါ နောက်ဆုံးတွင် လုမင်ကျီကို သစ်ကိုင်းပေါ်သို့ အရောက် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

"ငါ့ခါးတွေတော့ ပြုတ်ထွက်တော့မှာပဲ..."

လဲ့အားကော်က သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ဘုန်းခနဲ ထိုင်ချလိုက်ပြီး အမောတကော အသက်ရှူနေတော့၏။

"အစ်ကိုလု... ခင်ဗျားရဲ့ကြွက်သားတွေက နောက်စရာမဟုတ်ဘူးဘဲ"

"ရှူး..."

လဲ့ချန်က ဝန်းကျင်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထူထပ်နေသော သစ်ရွက်များက သူတို့၏ မြင်ကွင်းကို လုံးဝ ကွယ်ဝှက်ထားသော်လည်း အမြင်အာရုံမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေဆဲ ဖြစ်၏။

"ဒီနေရာ အဆင်ပြေပါတယ်... အရင်ဆုံး စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့..."

သူတို့သည် သစ်ပင်ပေါ်တွင် အတန်ကြာအောင် နေခဲ့ကြပြီး ငှက်အော်သံ အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး အပ်ကျသံတောင် မကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

အစောက ခြေသံများပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

"အစ်ကိုချန်... အဲ့ကျားက... ထွက်ပြေးသွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

"ငါတို့ အရင်စပြီး တိုက်ခိုက်လိုက်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ..."

လဲ့အားကော်မှာ စိတ်မရှည်တော့ချေ။ သူသည် ပထမဆုံး စတင် လှုပ်ရှားရန် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

လဲ့ချန်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် သတိပေးလိုက်၏။

“ကျားတစ်ကောင်က မင်းထက် အများကြီး ပိုပြီး စိတ်ရှည်တယ်... ငါထင်တာတော့ သူလည်း အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေတာဖြစ်မယ်…အရမ်းကာရော ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မလုပ်နဲ့..."

"အားကော်... ချန်ဇီ စကားကို နားထောင်..."

"အဲဒီသားရဲက တစ္ဆေသရဲ တစ်ကောင်လိုပဲ အရမ်းကို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတယ်... ငါတို့ကို ချုံခိုတိုက်ဖို့ စောင့်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်..."

လုမင်ကျီက လဲ့အားကော် အောက်သို့ အပြေးအလွှား ဆင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ထားလိုက်သည်။

သူ စကားပြော၍ မဆုံးမီမှာပင် အဝေးမှ တရှပ်ရှပ် မြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းမှာ အစောက ခြေသံများပင် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ပို၍ နီးကပ်လာခဲ့သည်။

"သူတို့ လာနေပြီ..."

လဲ့ချန်က သူ၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများဖြင့် အခြေအနေကို တစ်မုဟုတ်ချင်း သတိပြုမိသွားသည်။

လဲ့အားကော်မှာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားပြီး ကျားကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေတော့၏။

လုမင်ကျီက အားကော်၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးများမှ ချွေးများ ပြန်လာခဲ့သည်။

လဲ့ချန်က အတော်လေး တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ သူက ကျား၏ လှုပ်ရှားမှုများကို သေချာစွာ စောင့်ကြည့်၍ လုမင်ကျီအား လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ ကျားက အမဲလိုက်ရာကနေ ပြန်လာပုံရတယ်... အဲဒါ ကျားမဖြစ်ရမယ်... ပြီးတော့ ငါ အရင်က ကြုံဖူးတဲ့ အကောင်တွေထက် ပိုကြီးတယ်..."

လုမင်ကျီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... သူ့ရဲ့ အရွယ်အစားကို ကြည့်ရတာ ပေါင်လေးရာကနေ ငါးရာလောက်ထိ အလေးချိန် ရှိနိုင်တယ်..."

"အစ်ကိုချန်... သူသာ ပါးစပ် ဟလိုက်ရင် ငါတို့ သုံးယောက်လုံးကို တစ်ကောင်လုံး မျိုချသွားနိုင်တယ်..."

၎င်းမှာ လဲ့အားကော်၏ အသံဖြစ်ပြီး သူ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သိသာနေသည်။

လဲ့ချန်က သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

“အဲဒါက သူ့မှာ အဲဒီလောက် စွမ်းရည် ရှိမရှိဆိုတဲ့အပေါ် မူတည်တယ်..."

"အစ်ကိုချန်... အခု ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ... ငါတို့ သစ်ပင်ပေါ်မှာ တစ်သက်လုံး နေသွားလို့မှ မရတာ..."

"မလောပါနဲ့..."

လဲ့ချန်က မျက်လုံးများကို မှေး၍ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားရမည့် အစီအစဉ်ကို စိတ်ထဲမှ ကြိုတင် ရေးဆွဲလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ခုံးများက တွန့်ချိုးနေပြီး သူ၏ အကြည့်များက ကျားမ၏ လှုပ်ရှားမှုနောက်သို့ လိုက်ပါသွား၏။

၎င်းက ဟိုဘက်ဒီဘက် လမ်းလျှောက်နေပြီး အမြီးကို ဂနာမငြိမ်စွာ ခါယမ်းကာ တစ်ခါတစ်ရံ မြေကြီးကို ငုံ့နမ်းရင်း လည်ချောင်းထဲမှ တဂွီဂွီ ဟိန်းဟောက်သံ တိုးတိုးလေးများကို ပြုလုပ်နေသည်။

"အဲဒီသားရဲက တစ်ခုခုကို ရှာနေပုံရတယ်..."

လဲ့အားကော်က အသံကို နှိမ့်၍ တံတွေး တစ်ချက် မျိုချလိုက်ရာ သူ၏ လည်စေ့မှာ လှုပ်ရှားသွား၏။

“သူတို့ ငါတို့ အနံ့ကို ရသွားတာများလား..."

"သူသာ ငါတို့ အနံ့ကို ရတယ်ဆိုရင် ငါတို့ဆီ ခုန်အုပ်နေလောက်ပြီ..."

လုမင်ကျီက သုံးသပ်လိုက်သည်။

"ငါ့အမြင်ကတော့ သူက သူ့အသိုက်ကို ရှာနေတာပဲ..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်၍ လုမင်ကျီ၏ အမြင်ကို သဘောတူလိုက်၏။

"ငါ အရင်က ဒီဝန်းကျင်ကို လှည့်လည်သွားလာနေတုန်းက ကျားရဲ့ ခြေရာတွေက လတ်ဆတ်နေသေးတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်..."

"အဲဒီအဓိပ္ပာယ်က သူတို့ရဲ့ အသိုက်က ဒီအနီးအနားမှာ ရှိမနေသင့်ဘူးဆိုတာပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီကျားက အမဲလိုက်ရာကနေ ပြန်လာပြီးတဲ့နောက် ချက်ချင်း ထွက်မသွားဘဲ ဒီနေရာမှာ လေးကန်နေတယ်... အဖြေက တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်..."

"သူ အိမ်ပြန်လမ်း ရှာနေတာပဲ..."

လဲ့အားကော်က ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး အသံထွက်တော့မလို ဖြစ်သွားသော်လည်း သူ၏ ပါးစပ်ကို ပြန်အုပ်ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါဆို... ဒီအနီးအနားမှာ ကျားပေါက်လေးတွေ သေချာပေါက် ရှိရမယ်..."

"မှန်တယ်..."

လဲ့ချန်က သူ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုလိုက်၏။

"ပြီးတော့ ကျားသိုက်က ဒီနေရာနဲ့ မဝေးဘူးလို့ ငါ ခန့်မှန်းမိတယ်..."