အခန်း ၂၁၆

အခန်း (၂၁၆) ရင်ဖိုစရာ ကျားနှင့် တိုက်ပွဲ

သူက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ကျားတွေက အနံ့ခံအာရုံ အတော်လေး ထက်မြက်တယ်... ငါတို့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အနံ့တွေ ချန်ထားခဲ့တော့ သူ သေချာပေါက် အနံ့ရသွားလောက်ပြီ..."

သူ စကားပြော၍ ဆုံးသည်နှင့် ကျားမကြီးက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ ခေါင်းကိုမော့၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

စိတ်မရှည်တော့ကြောင်း သိသာလှသော ဟိန်းဟောက်သံက တောင်ကြားတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ငှက်အုပ်ကြီးတစ်အုပ်ကို လန့်ဖျပ်၍ ပျံတက်သွားစေသည်။

"လခွမ်း... သူက အကူအညီ လှမ်းခေါ်နေတာလား..."

လဲ့အားကော်မှာ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် သစ်ကိုင်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွား၏။

လုမင်ကျီသည်လည်း တင်းမာသွားပြီး သစ်ပင်စည်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားကာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားသည်။

၎င်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကြောင့်လား သို့မဟုတ် ကျား၏ ဟိန်းဟောက်သံကြောင့်လား ဆိုသည်ကိုမူ မသိနိုင်ချေ။

သို့သော်လည်း အန္တရာယ်က ပျောက်ကွယ်မသွားသေးပေ။ ကျားမက ဟိုဘက်ဒီဘက် လမ်းလျှောက်နေပြီး ဝန်းကျင်ကို တစ်ခါတစ်ရံ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ အရိပ်ထဲမှ လူသုံးယောက်ကို အတင်းအကျပ် ထွက်လာစေရန် ကြိုးစားနေပုံရ၏။

"သူက ဒီနေရာနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့ အနံ့ကို ရသွားတာပဲ..."

လဲ့ချန်က လေသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူ့အဖော်တွေကို လှမ်းခေါ်နေတာ..."

ဤကျားမကြီးမှာ အလွန်ကြီးမားလှပြီး တောက်ပသော အမွေးအမှင်များနှင့်အတူ နဖူးပေါ်ရှိ ထင်ရှားသော 'ဘုရင်' စာလုံးက သူမ၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် အလွန်အမင်း သတိထားနေသော အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး သူ၏ ကြွက်သားများအားလုံးက တင်းမာနေ၏။

လဲ့ချန်နှင့် လုမင်ကျီတို့က သူတို့၏ အမဲလိုက်သေနတ်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး မြှောက်လိုက်ကြပြီး သေနတ်ဒင်များကို ပခုံးတွင် အပ်ထားလိုက်ရာ အေးစက်သော သတ္တုအထိအတွေ့က သူတို့ကို လန်းဆန်းသွားစေသည်။

သူတို့က အသက်အောင့်ထားလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များ၏ ယိမ်းနွဲ့နေသော အရိပ်များနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသော်လည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ သစ်ကိုင်းများကြားတွင် အေးခဲနေသကဲ့သို့ အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိကြချေ။

သစ်ရွက်များကြားတွင် လေတိုက်ခတ်သံ တရှပ်ရှပ် ထွက်ပေါ်နေပြီး နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ကျားတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံက ပိုမို ကျယ်လောင်လာကာ တိတ်ဆိတ်နေသော တောအုပ်ထဲတွင် အထူးတလည် နားခါးစရာ ကောင်းနေ၏။

လဲ့ချန်၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ပေါ်လာသော်လည်း သူက လက်လှမ်း၍ မသုတ်ပစ်ချေ။ ထိုအစား ဝန်းကျင်ရှိ လှုပ်ရှားမှုများကိုသာ အာရုံစိုက်၍ ကြည့်နေလိုက်သည်။

လုမင်ကျီက သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်ပြီး သေနတ်ပြောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်ဆစ်များမှာ ဖြူရော်နေ၏။

တင်းမာနေသော လေထုက သူ့ကို ဒဏ်ရာများအကြောင်း တစ်ခဏမျှ မေ့သွားစေပြီး မြေပြင်ကိုသာ အာရုံစိုက်ထားလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် အဝေးမှ လေးလံသော ခြေသံများ နီးကပ်လာကာ သစ်ကိုင်းများ ကျိုးပဲ့သံနှင့်အတူ ကြီးမားလှသော ကျားသုံးကောင်က သူတို့၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက်လာကြ၏။

ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသည်က ကျားမဖြစ်ပြီး သူမ၏ အဖော်များနှင့် မိသားစုဝင်များဟု ယူဆရသော ပိုမို ကြီးမားသည့် ကျားထီးနှစ်ကောင်က နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။

ထိုကျားသုံးကောင်က သူတို့ ရှိနေသော သစ်ပင်ကြီးကို ဝန်းရံလိုက်ကြ၏။

လေထုက တစ်မုဟုတ်ချင်းပင် ရေခဲမှတ်အထိ ထိုးကျသွားပြီး သူတို့ သုံးယောက်စလုံးမှာ အလွန်အမင်း တင်းမာနေကြသဖြင့် အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေကြသည်။

ကျားထီးတစ်ကောင်က သစ်ပင်ခြေရင်းသို့ လျှောက်သွားကာ လေထုကို အနံ့ခံလိုက်၏။

ရုတ်တရက် ၎င်းက ခေါင်းကို ပင့်မော့လိုက်ပြီး သူ၏ ပယင်းရောင် မျက်လုံးများက သစ်ပင်ပေါ်ရှိ လူသုံးယောက်ကို စူးစိုက်စွာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်ထဲတွင် ကျား၏ သူငယ်အိမ်က အပ်ပေါက်ရာလေးတစ်ခုလို ကျုံ့သွားပြီး ကြက်သီးမွေးညင်း ထစေလောက်သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေ၏။

လဲ့အားကော်မှာ ကြောက်လန့်မနေတော့ဘဲ သွားဖြူဖြူများ ပေါ်လာသည်အထိ ပြုံးလိုက်ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟေး... ဒီသားရဲက အတော်လေး ကြမ်းကြုတ်တဲ့ မျက်လုံးတွေ ရှိတာပဲ... သူ့ရဲ့ သားရေကို ကိုင်ကြည့်ရင် ကောင်းမကောင်း သိချင်လိုက်တာ..."

သူက ကျားကို အရေခွံခွာ၍ ဈေးကောင်းကောင်းဖြင့် ရောင်းချရန်လည်း တွေးတောနေသေး၏။

လုမင်ကျီ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေသော်လည်း သူ၏ လက်က သေနတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။

သူက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူ၍ မိမိကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး လဲ့ချန်အား လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ချန်ဇီ... ကြည့်ရတာ ဒီနေ့တော့ ငါတို့ အကြိတ်အနယ် တိုက်ရတော့မယ့်ပုံပဲ..."

လဲ့ချန်ကမူ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကျားကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမျိုးကိုမျှ မပြသချေ။

သူက သစ်ပင်အောက်ရှိ ကျားကို ကြည့်လိုက်ရာ ခလုတ်ပေါ်ရှိ သူ၏ လက်ချောင်းက တင်းလိုက် လျော့လိုက်ဖြစ်နေပြီး ဦးနှောက်ထဲတွင် ဖြေရှင်းရမည့် နည်းလမ်းကို အပြင်းအထန် တွေးတောနေစဉ် ထိုလူနှစ်ယောက်ကိုလည်း တုံ့ပြန်လိုက်၏။

"ကျားသုံးကောင်က ငါ့အတွက်တော့ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး..."

သူက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အားကော်... မင်းက အကောင်သေးကို တာဝန်ယူ... မင်ကျီ... ခင်ဗျားက ကျားမကို ရှင်း... ငါက အကြီးဆုံးတစ်ကောင်ကို ကိုင်တွယ်မယ်..."

လဲ့အားကော်မှာ တာဝန် ပေးအပ်ခံရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် တက်ကြွသွားပြီး သူ၏ သေနတ်ပြောင်းကို သုတ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... စိတ်မပူနဲ့... အဲဒီ ကောင်စုတ်လေးကို လုံးဝ အသေအလဲ နှိမ်နင်းပေးမယ်..."

လုမင်ကျီက ခေါင်းညိတ်၍ နားလည်ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က လူသုံးယောက်အား တာဝန်ခွဲဝေပေးပြီး လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ကျားက သူတို့ထက် လက်ဦးသွားခဲ့၏။

ရုတ်တရက် သစ်ပင်အောက်ရှိ ကျားက နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် အပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ သူ၏ ထက်မြက်သော ခြေသည်းများဖြင့် သစ်ပင်စည်ကို ကုတ်တွယ်၍ အပေါ်သို့ တက်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။

"မင်ကျီ... ပစ်တော့..."

လဲ့ချန်က ဘာဖြစ်နေသည်ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားပြီး အမိန့်ပေးလိုက်၏။

သေနတ်သံများက တောအုပ်၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်ပြီး မီးတောက် နှစ်ခုက တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး ပန်းထွက်လာရာ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်ထဲတွင် အထူးတလည် စူးရှတောက်ပနေသည်။

လဲ့ချန်နှင့် လုမင်ကျီတို့၏ အမဲလိုက်သေနတ်များက နောက်ပြန်ကန်အား လုံးဝနီးပါး မရှိသဖြင့် ၎င်းတို့သည် အရည်အသွေးမြင့်မားပြီး ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော သေနတ်များ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားစွာ ပြသနေ၏။

ကျည်ဆန်က ကျားထီး၏ ခေါင်းကို တိကျစွာ မှန်ကန်သွားသည်။

ကျားက စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက သစ်ပင်စည်မှ လျှောကျကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားပြီး အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ တုန်ယင်သွားပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားတော့၏။

လတ်ဆတ်သော သွေးများက သူ၏ ခေါင်းမှ ပန်းထွက်လာပြီး ဝန်းကျင်ရှိ မြေကြီးများနှင့် သစ်ရွက်ကြွေများကို နီရဲသွားစေကာ ပြင်းထန်သော သွေးနံ့များက ထိုလူသုံးယောက်၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ပြည့်နှက်သွားသည်။

"မှန်ပြီ..."

လဲ့အားကော်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူတို့ အန္တရာယ် ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်းကို လုံးဝ မေ့လျော့နေခဲ့၏။

သို့သော်လည်း လဲ့ချန်နှင့် လုမင်ကျီတို့က အနည်းငယ်မျှပင် သတိမလွတ်ခဲ့ကြချေ။

ထိုလူနှစ်ယောက်သည် မူလက ပစ်ခတ်၍ ကျားကို ရန်စရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ကျားတွင် ထူထဲသော အရေခွံနှင့် အသားများ ရှိသဖြင့် သေချာပေါက် သေစေနိုင်မည့် ပစ်ခတ်မှုမျိုး မလုပ်နိုင်လျှင် ကျည်ဆန်ဖြုန်းတီးရာရောက်မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဖြစ်စဉ်က ရုတ်တရက် ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ကျားထီးကို သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းနှင့်အတူ သေနတ်သံက ကျန်ရစ်နေသော ကျားနှစ်ကောင်ကို ရန်စလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားဆဲပင်။

သေချာသည်မှာ ကျားမသည် သူမ၏ မိသားစုဝင်များ သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားခဲ့၏။

၎င်းက နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ထိုလူသုံးယောက် နားမလည်နိုင်လျှင်တောင်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားတော့မည်ကို သူတို့ သိရှိလိုက်ကြသည်။

"သတိထား..."

လဲ့ချန် စကားပြော၍ ဆုံးသည်နှင့် ကျားမက ခြေလက်လေးဖက်စလုံးဖြင့် အားယူ၍ ခုန်တက်လိုက်ရာ တကယ်ပင် သစ်ပင်စည်၏ တစ်ဝက်ခန့် အမြင့်အထိ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။

ထက်မြက်သော ကျားခြေသည်းများက သစ်ခေါက်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားပြီး တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ကုတ်ရာခြစ်ရာများစွာ ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။

လဲ့ချန်က စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သားရဲတို့၏ ဘုရင်ပီပီ သူ၏ ခွန်အားနှင့် အမြန်နှုန်းက အခြား ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများထက် များစွာသာလွန်နေသည်။

ဤသစ်ပင်ကြီး၏ အမြင့်က ကျား၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် လုံလောက်လိမ့်မည်ဟု သူက မူလက တွေးထင်ခဲ့မိသည်။

ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူက ကျားများ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အထင်သေးခဲ့မိခြင်း ဖြစ်၏။

အခြားကျားထီး တစ်ကောင်ကလည်း လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

၎င်းက ကျားမကဲ့သို့ သူတို့ ရှိနေသော သစ်ပင်ကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်မည့်အစား သူတို့နှင့် မဝေးလှသော အခြားသစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်ကို ရွေးချယ်လိုက်၏။

၎င်းက ကျားမထက်ပင် ပို၍ သွက်လက်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး ခုန်ပျံမှု အနည်းငယ်ဖြင့် သစ်ပင်စည်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

"ဒီသားရဲတွေက ငါတို့ကို ဘေးတိုက်ကနေ ညှပ်တိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ..."

ဘေးဘက်မှ စူးစိုက်စွာ ကြည့်နေသော ကျားထီးကို ကြည့်ရင်း လဲ့အားကော်က မကျေမချမ်း ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

“သေစမ်း.. သူက မျောက်ထက်တောင် ပိုပြီး သွက်လက်နေသေးတယ်..."

လုမင်ကျီက ကျည်ဆန်အိတ်ထဲမှ ကျည်ဆန် နှစ်တောင့်ကို အလောတကြီး ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ကျည်အိမ်ထဲသို့ ထိုးထည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

သို့သော်လည်း သူ၏ ဒဏ်ရာရနေသော လက်က တည်ငြိမ်ရန် အလွန်ခက်ခဲနေသဖြင့် ကျည်ဆန်တစ်တောင့်က ချော်ထွက်ကာ သစ်ကိုင်းပေါ်သို့ လိမ့်သွားပြီး အောက်သို့ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

လုမင်ကျီက အံကြိတ်လိုက်ပြီး သူ အခြား ကျည်ဆန်ကို မထည့်နိုင်မီမှာပင် သေနတ်က မတော်တဆ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့၏။

"ဒိုင်း..."

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ အမဲလိုက်သေနတ်မှ ဖြူမည်းမည်း မီးခိုးလုံးတစ်ခု ပန်းထွက်လာသော်လည်း ၎င်းက သစ်ပင်စည်ကိုသာ မှန်သွားသဖြင့် သစ်သားစများ နေရာအနှံ့ လွင့်စဉ်သွားသည်။

လုမင်ကျီ၏ မျက်နှာက နီမြန်းသွားပြီးနောက် ဖြူရော်သွား၏။ သူက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"လခွမ်း... ဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့ လက်စုတ်..."

ကျားမက ပိုမို နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ အနံ့အသက်ဆိုးများက သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသဖြင့် လဲ့ချန်က ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေရဲတော့ချေ။

သူက သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ မြှောက်လိုက်ပြီး ကျားမ၏ လက်မောင်းကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

"ဒိုင်း..."

သေနတ်သံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လဲ့ချန်၏ အပစ်က မလွဲချော်ခဲ့ပေ။

ကျားမက စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အရှေ့ခြေလက်များက ခွေယိုင်ကျသွားကာ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက သစ်ပင်စည်မှ လျှောကျသွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားရာ ဖုန်လုံးကြီးတစ်ခု ထောင်းခနဲ ထသွားတော့၏။