အခန်း ၂၁၇

အခန်း (၂၁၇) ကျားများ ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးခြင်း

ကျားမကြီးက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားပြီး ဖုန်လုံးကြီးတစ်ခု ထောင်းခနဲ ထသွား၏။ လဲ့ချန် အသက်ရှူရန်ပင် အချိန်မရလိုက်မီ အခြား ကျားထီးတစ်ကောင်က နီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ အနံ့အသက်ဆိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လဲ့ချန်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်အုပ်လာတော့၏။

ထိုအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် လဲ့ချန်၏ စိတ်ထဲ၌ ရဲတင်းသော အကြံအစည်တစ်ခု ရုတ်ခြည်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူက သစ်ပင်ပေါ်မှ ခုန်ချမည့်ဟန် ပြုလိုက်ပြီး ကျားက သူ့ထံ ရောက်လာတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ရုတ်တရက် လက်ကို လွှတ်ချကာ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွား၏။

လဲ့အားကော်မှာ အလွန် ကြောက်လန့်သွားပြီး အလောတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်..."

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ထိုကျားထီးက အောင်မြင်တော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေစဉ်မှာပင် လဲ့ချန်က လေထဲတွင် ခါးကိုလှည့်၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို လိမ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထူထဲသော သစ်ကိုင်းတစ်ခုကို ဆွဲကိုင်ကာ သစ်ပင်စည်တွင် တွဲလွဲခို၍ ဒန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဟိုဘက်ဒီဘက် လွှဲနေ၏။

ကျားမှာ ပစ်မှတ်လွဲချော်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားကာ တစ်ခဏမျှ ပြန်မထနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

လဲ့ချန် ဤကဲ့သို့ လှည့်ကွက် သုံးလိမ့်မည်ဟု ၎င်းက မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြောင်း သိသာလှ၏။ ၎င်းက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး သစ်ပင်တွင် တွဲလွဲခိုနေသော လဲ့ချန်ကို မော့ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

လဲ့အားကော်က သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများကို သုတ်ရန် လက်မြှောက်လိုက်ရင်း အားကျသဘောကျစွာဖြင့် မအော်ဟစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"လခွမ်း... အစ်ကိုချန်ရဲ့ စွမ်းရည်တွေက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ..."

လုမင်ကျီမှာလည်း တုန်လှုပ်သွားပြီး ကြက်သီးမွေးညင်းများပင် ထသွားသည်။ သူက ထပ်၍ တုံ့ဆိုင်းမနေရဲတော့ဘဲ ကျည်ဆန်တစ်တောင့်ကို ချက်ချင်း ထုတ်၍ အလောတကြီး ထည့်လိုက်၏။

လဲ့ချန်မှာ သစ်ကိုင်းတွင် တွဲလွဲခိုနေရင်း သူ၏ လက်မောင်းရှိ ကြွက်သားများ အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ အချိန်အကြာကြီး ဆက်၍ တောင့်ခံထားနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိထား၏။

သူက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး လုမင်ကျီထံ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်ကျီ... ပစ်တော့..."

လုမင်ကျီက ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေရဲတော့ဘဲ သေနတ်ကို မြှောက်၍ ချိန်ရွယ်လိုက်ရာ ဒိုင်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ကျည်ဆန်က ပန်းထွက်သွားပြီး ကျား၏ ဗိုက်ကို တည့်မတ်စွာ သွားမှန်လေ၏။

ထိုကျားထီးမှာ သနားစဖွယ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ့်သွားကာ မနည်းရုန်းကန်ထ၍ ထွက်ပြေးရန် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ လဲ့ချန်က သူ၏ လက်မောင်းများကို အသုံးပြုကာ သစ်ပင်စည်ပေါ်သို့ ပြန်တက်သွား၏။

လဲ့အားကော်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

လဲ့ချန်က သူ၏ လက်ဖျံရှိ နာကျင်နေသော ကြွက်သားများကို ပွတ်သပ်၍ ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားသဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။

"အဆင်ပြေပါတယ်..."

ရှေ့ခြေကျိုးသွားသော ကျားမကြီးမှာ အရင်ကဲ့သို့ ခမ်းနားထည်ဝါသော အသွင်အပြင် မရှိတော့ချေ။ အမြီးကုပ်၍ အူဟစ်ရင်း ခြုံပုတ်များထဲသို့ ထော့နင်းထော့နင်းနှင့် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

၎င်း လှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ပြတ်ရှသွားသော ခြေသည်းမှ သွေးများ ယိုကျနေပြီး ထွက်ပြေးသွားသည့် လမ်းတစ်လျှောက် ပြန့်ကျဲနေ၏။

တစ်ချိန်က ခမ်းနားထည်ဝါခဲ့သော သားရဲတို့၏ ဘုရင်မှာ ယခုအခါတွင်မူ အရိုက်ခံရပြီး ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးရန် ဖိအားပေးခံလိုက်ရသည်။

လဲ့အားကော်က ကျားမကြီး ပျောက်ကွယ်သွားရာ လမ်းကြောင်းသို့ ကြည့်၍ တံတွေးထွေးလိုက်သည်။

"လခွမ်း... အဲဒီသားရဲ ပြေးတာ အတော်မြန်တာပဲ... မင်ကျီရဲ့ ထက်မြက်လှတဲ့ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်သာမရှိရင် ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာတင် သေကုန်လောက်ပြီ..."

သစ်ပင်ပေါ်ရှိ လူသုံးယောက်သည် ကျားနှစ်ကောင် ခြုံပုတ်များထဲသို့ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သေချာစေရန် အတန်ကြာအောင် ထပ်စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်မှ သစ်ပင်ပေါ်မှ သတိထား၍ လျှောဆင်းလာကြ၏။

လုမင်ကျီ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သောအခါ သူ၏ ဒဏ်ရာရနေသော လက်ကို မတော်တဆ ဆွဲမိသွားသဖြင့် ပတ်တီးမှတစ်ဆင့် သွေးများ ချက်ချင်း စိမ့်ထွက်လာသည်။

လဲ့အားကော်က သူ့ကို အမြန် ထူပေးပြီး သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ သွေးများ စိမ့်ထွက်နေရုံသာ ရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"မင်ကျီ... အဆင်ပြေရဲ့လား... တော်သေးတာပေါ့... ဖိမိလို့ သွေးထွက်လာတာပဲ ရှိပြီး ဒဏ်ရာ ပြန်မပွင့်သွားလို့... ဒါပေမဲ့ ပိုးမဝင်အောင် အမြန်ဆုံး ကုသဖို့တော့ လိုသေးတယ်..."

လုမင်ကျီက လက်ကာပြလိုက်၏။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဒဏ်ရာအသေးစားလေးပါ... ငါ မသေပါဘူး..."

သူက စကားပြောနေရင်းနှင့် အမောတကော အသက်ရှူသံ အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာခြင်းကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ချေ။

"အား... လခွမ်း... နာလိုက်တာ..."

လဲ့ချန်က မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးကွက်များကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ကျားသုံးကောင်မှာ တစ်ကောင်သေပြီး နှစ်ကောင် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ရာ ၎င်းက အတော်လေး ဆူညံသွားခဲ့၏။ ဤအရာက အခြားတောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပြီး ပို၍ ပြဿနာပေးနိုင်သော အရာများကိုပင် ဆွဲဆောင်လာနိုင်ပေသည်။

လဲ့အားကော်က လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ကာ စမ်းသပ်ကြည့်လိုစိတ် ပြင်းပြနေ၏။

"အစ်ကိုချန်... သူတို့နောက်ကို လိုက်ကြမလား... အဲဒီကျားမက ဒဏ်ရာရထားတော့ မြန်မြန် မပြေးနိုင်ဘူး... အခုသာ သူ့နောက် လိုက်သွားရင် ငါတို့..."

သူက လည်ပင်းလှီးသည့် ဟန်အမူအရာ လုပ်ပြလိုက်ပြီး အမြတ်မြန်မြန်ရရန် မျှော်လင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

လုမင်ကျီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လဲ့အားကော်၏ အကြံအစည်ကို သဘောတူကြောင်း သိသာနေ၏။

"ဟုတ်တယ်... ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီသားရဲ နှစ်ကောင်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ... သူတို့ နောက်ပိုင်း ဒီနယ်မြေမှာ ပြဿနာမရှာနိုင်အောင် သတ်ပစ်လိုက်သင့်တယ်..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"သူတို့နောက်ကို လိုက်လို့ မဖြစ်ဘူး..."

လဲ့အားကော်မှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွား၏။

"ဟင်... ဘာလို့လဲ အစ်ကိုချန်... ဒါက အခွင့်အရေးကောင်းကြီးကို..."

လဲ့ချန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ကျားတွေက သာမန်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေ မဟုတ်ဘူး... သူတို့ သေနတ်ပစ်ခံရရင်တောင် ပြေးနိုင်သေးတယ်..."

"ငါတို့က အရမ်းဖိအားပေးလိုက်ရင် သူတို့က ပြန်လည်တုံ့ပြန်လာနိုင်ပြီး ငါတို့ အထိအခိုက်မရှိ လွတ်မြောက်ဖို့ မလွယ်လောက်ဘူး..."

"ဒါ့အပြင် ဒီတောနက်တောင်ကြီးတွေထဲမှာ ဘယ်လို အန္တရာယ်တွေ ခိုအောင်းနေလဲဆိုတာ ဘယ်သူက သိမှာလဲ..."

"ငါတို့သာ အခြားသားရဲတွေကို ဆွဲဆောင်မိသွားရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်..."

လဲ့အားကော်က တွေးတောကြည့်လိုက်ရာ လဲ့ချန်၏ စကားများက အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် လက်လွှတ်လိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

"အစ်ကိုချန် ပြောတာ မှန်တယ်... ဘေးကင်းရေးက ပထမပဲ... ဘေးကင်းရေးက ပထမ..."

လုမင်ကျီက သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ချန်ဇီရဲ့ စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုက စေ့စပ်သေချာတယ်... အရင်ဆုံး ဆုတ်ခွာပြီး အနားယူကြတာပေါ့... ငါ့လက်ကိုလည်း အမြန်ဆုံး ကုသဖို့ လိုတယ်..."

လဲ့အားကော်မှာ ထွက်ပြေးသွားသော ကျားမကြီးအကြောင်းကို မြည်တွန်တောက်တီးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"နှမြောစရာပဲ... အဲ့လောက်ကြီးမားတဲ့ ကျားကြီးကို ငါတို့ ဖမ်းနိုင်ခဲ့ရင် သိပ်ကောင်းမှာ..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ မေးလိုက်၏။

"ဘာလို့ ပြန်ယူသွားချင်ရတာလဲ..."

လဲ့အားကော်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျားသားရေက တကယ့် ရတနာပဲ... ဈေးကောင်းကောင်း ရနိုင်တယ်..."

လဲ့ချန်က နောက်ပြောင်လိုက်၏။

"မင်းကတော့လေ... ငွေကိုပဲ ဂရုစိုက်နေတာပဲ…”

လဲ့အားကော်က မငြင်းခုံပါချေ။

*ဟီးဟီး... ဘယ်သူက ငွေကို ငြင်းမှာလဲ... ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်က အားလုံးအတွက် လုပ်နေတာပါ..."

လဲ့ချန်က မြေပြင်ပေါ်ရှိ သေဆုံးနေသော ကျားကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒါကရော ကျားသားရေ မဟုတ်ဘူးလား... ငါတို့ တစ်ကောင် သတ်ထားတယ်ဆိုတာ မင်း မေ့သွားပြီလား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့အားကော်က မြေပြင်ပေါ်တွင် သေဆုံးနေသော ကျားကို သတိရသွားပြီး ပြန်လည်ဝမ်းသာသွား၏။

"ဟုတ်သားပဲ... ငါတို့ ကြိုးစားရတာ အချည်းနှီးတော့ မဖြစ်သွားဘူး..."

သူတို့သုံးယောက်စလုံး၏ အကြည့်များက ဗိုက်လှန်လျက်နှင့် ခြေလက်များ တောင့်တင်းနေပြီး တစ်ချိန်က ကြမ်းကြုတ်ခဲ့သော မျက်လုံးများမှာ ယခုအခါ အရောင်အဆင်းမရှိဘဲ သက်မဲ့ဖြစ်နေသော သေဆုံးနေသည့် ကျားအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

လဲ့အားကော်က လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ကျားအတွက် အနည်းငယ်မျှပင် ဝမ်းနည်းမနေဘဲ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ၎င်းကို ငွေရအောင် မည်သို့ ရောင်းချရမည်ဆိုသည့် အတွေးများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေ၏။

"အစ်ကိုချန်... ဒီကျားသားရေကို... ကျွန်တော်တို့ သေချာခွာရမယ်... အလဟဿ မဖြစ်စေရဘူး..."

လဲ့ချန်က မျက်နှာပြင်ကို ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်ရာ ချောမွေ့နေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဒီကျားသားရေက တကယ်တန်ဖိုးရှိတယ်... ငါ မြို့ပေါ် ယူသွားရင် ဈေးကောင်းကောင်းနဲ့ ရောင်းနိုင်လောက်တယ်..."

လုမင်ကျီက လက်ကာပြလိုက်၏။

“အဲ့တာ မင်းဟာပဲ... ငါတို့ အရင်ကတည်းက သဘောတူထားပြီးသား... ဒါ့အပြင် ငါက ဒီသေနေတဲ့ ကျားကို တောင်အောက် သယ်သွားဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး..."

သူက စကားပြောနေရင်းနှင့် အံကြိတ်ကာ ပတ်တီးကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့လက်က ပူထူနေတာပဲ... အမြန်ကုသမှု ခံယူဖို့ လိုတယ်..."

လဲ့ချန်က သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်၏။

"ခင်ဗျား အခု နားလို့ရပြီ... ပတ်တီးလဲတဲ့ ကိစ္စကို အားကော်ကိုသာ လွှဲထားလိုက်... ငါတို့ တောင်အောက်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဆင်းလို့ရအောင် ရိုးရှင်းတဲ့ ဖောင်စင်တစ်ခု သွားရှာလိုက်ဦးမယ်..."

လဲ့အားကော်မှာ ဝေခွဲမရသည့် မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒီတောနက်တောင်ကြီးထဲမှာ ဖောင်စင်ကို ဘယ်ကနေ သွားရှာမှာလဲ..."

"မင်း အဲဒီအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး... ဒီနေရာမှာပဲနေပြီး စောင့်ကြည့်နေ..."

လဲ့ချန်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားမကို ကောက်ကိုင်ကာ တောအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

လဲ့အားကော်က ပြန်ထူးလိုက်ပြီး လဲ့ချန်ကို သတိထားရန် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် လုမင်ကျီဘက်သို့ လှည့်ကာ သူနှင့်အတူ သယ်ဆောင်လာသော ဆေးအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်၏။

"အစ်ကိုမင်ကျီ... လာ... ပတ်တီး လဲပေးမယ်..."

လုမင်ကျီက မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပတ်တီးစီးထားသော လက်မောင်းကို ပေါ်လာစေရန် လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဖြည်းဖြည်း လုပ်နော်... ငါ့လက် ကျိုးတော့မလို့..."

လဲ့အားကော်က ပတ်တီးကို သတိထား၍ ဖြေချလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော သွေးနံ့များ လွင့်ပျံလာ၏။ ပတ်တီးအောက်ရှိ ဒဏ်ရာမှာ ပတ်တီးနှင့် ကပ်နေလုနီးပါး ဖြစ်နေသဖြင့် လဲ့အားကော်မှာ မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားသည်။

"အစ်ကိုမင်ကျီ... ခင်ဗျားရဲ့ ဒဏ်ရာက... တကယ့်ကို ဆိုးရွားတာပဲ..."