အခန်း ၂၁၈

အခန်း (၂၁၈) ဒီနေ့ ငါတို့ ဘယ်လောက်ရလဲ ခန့်မှန်းကြည့်

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... ကျားကုတ်ခံရတာကို ဘယ်လိုလုပ် နေလို့ကောင်းမှာလဲ..."

လုမင်ကျီက စိတ်အိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

လဲ့အားကော်က သူ၏ ဆေးအိတ်ထဲမှ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် သန့်ရှင်းသော အဝတ်စများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူက လုမင်ကျီကို ဆေးထည့်ပေးရင်း ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်က ဒီဆေးပင်တွေက အံ့မခန်း အစွမ်းသတ္တိ ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်... သူတို့က သွေးတိတ်စေပြီး ရောင်ရမ်းတာကို ကျဆင်းစေတယ်တဲ့... နည်းနည်းတော့ သည်းခံလိုက်ပါ..."

"ရွှီး... မင်း မြန်မြန်လုပ်စမ်းပါ... ငါ့ကို မြန်မြန်သာ သတ်လိုက်ပါတော့..."

လုမင်ကျီမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် အသက်ရှိုက်လိုက်ရသော်လည်း လဲ့အားကော်က စေတနာဖြင့် လုပ်ပေးနေကြောင်း သူ နားလည်သဖြင့် အံကြိတ်၍သာ သည်းခံနေလိုက်ရသည်။

လဲ့အားကော်က လုမင်ကျီ၏ ဒဏ်ရာကို မြန်ဆန်စွာ ပတ်တီး စည်းပေးလိုက်၏။

“ကဲ အစ်ကိုမင်ကျီ... ခင်ဗျား ဒဏ်ရာကို သေချာ အနားပေးဖို့ လိုတယ်... သိပ်များများ မလှုပ်ရှားနဲ့..."

လုမင်ကျီက သူ၏ လက်မောင်းများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"အင်း... အတော်လေး သက်သာသွားပြီ... ကျေးဇူးပဲ အားကော်..."

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး... ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲ... အဲဒီလောက် အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး..."

လဲ့အားကော်က ရိုးသားစွာ ပြုံးလိုက်၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လဲ့ချန်က သင့်တော်သော ဝါးတောတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူက သူ၏ ဓားမကို ကိုင်ဆောင်၍ တုတ်ခိုင်သော ဝါးလုံး အချို့ကို ခုတ်လှဲလိုက်ပြီးနောက် နွယ်ပင်များဖြင့် ပူးချည်လိုက်၏။ ရိုးရှင်းသော ဖောင်စင်တစ်ခုက လျင်မြန်စွာ ပုံပေါ်လာသည်။

"ဟေး... ချန်ဇီ တကယ်ပဲ လုပ်နိုင်သွားတာကိုး..."

လဲ့ချန် ဖောင်စင်ကို သယ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လဲ့အားကော်က သူ့ကို ကူသယ်ပေးရန် အလျင်အမြန် သွားရောက်လိုက်သည်။

"ကျားကို ဖောင်စင်ပေါ် တင်ပြီး တောင်အောက်ဆင်းဖို့ ပြင်ကြစို့..."

လဲ့ချန်က အမိန့်ပေးလိုက်၏။

လဲ့အားကော်က ဖောင်စင်ကို မြေပြင်ပေါ် ချလိုက်ပြီး ကြီးမားလှသော ကျားကြီးကို ဖောင်စင်ပေါ်သို့ ဆွဲတင်ကာ လျှော်ကြိုးဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်လိုက်ပြီး သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ထမ်းနိုင်ရန် နှစ်ဖက်စွန်း၌ ပခုံးသိုင်းကြိုးများကိုပင် ပြုလုပ်လိုက်သေးသည်။

သူတို့ သုံးယောက်က ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်း၍ သူတို့ လာခဲ့သော လမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်လာကြ၏။

ထိုအချိန် မြို့၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လျိုတာကျူးက ခေါင်းဆောင်ဝေ့နှင့်အတူ လမ်းမများကို ကင်းလှည့်နေ၏။

၎င်းကို လမ်းမများ ကင်းလှည့်သည်ဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း တကယ့် လက်တွေ့တွင်မူ ၎င်းမှာ ဆက်ကြေးကောက်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် လျိုတာကျူးက ခေါင်းဆောင်ဝေ့နှင့် သူ၏ လက်ပါးစေများ လူအများကို ခြိမ်းခြောက်နေသည်ကို ကြည့်ကာ နောက်မှနေ၍ သတိထားကာ လိုက်ပါလာခဲ့၏။ သူက စကားတစ်ခွန်းမျှ ပို၍ မပြောရဲချေ။

ဝေ့လောင်တာက သူ့ကို ဘေးတိုက် တစ်ချက် စွေကြည့်၍ တံတွေးထွေးလိုက်သည်။

"မင်းပုံစံ မင်း ကြည့်စမ်း... သတ္တိကြောင်လိုက်တာ... မိန်းမ တစ်ယောက်ကျနေတာပဲ..."

"အထဲမှာ စားပွဲကို မှောက်ချပစ်ခဲ့တဲ့ မင်းရဲ့ အဲဒီဟန်ရေးပြမှုတွေ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ..."

လျိုတာကျူးမှာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်သွားပြီး ပြန်လည်မချေပရဲဘဲ အတင်းအကျပ် ပြုံးပြရန်သာ တတ်နိုင်တော့၏။

သို့သော်လည်း ခေါင်းဆောင်ဝေ့နှင့် သူ၏ လူများက ဆိုင်တစ်ဆိုင်ပြီး တစ်ဆိုင် ဝင်၍ ငွေကောက်ခံနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဘာဖြစ်နေသည်ကို လျိုတာကျူး တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။

ဤလူများက မည်သည့် သူဌေးများမျှ မဟုတ်ကြဘဲ အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်၍ အားကြီးသူကို ကြောက်ရွံ့သော လူမိုက်တစ်သိုက်ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ပထမဆုံးဆိုင်မှာ မုန့်ပေါင်း ရောင်းသော အဘိုးကြီးဝမ်၏ ဆိုင်ဖြစ်သည်။ အဘိုးကြီးဝမ်က ငွေစက္ကူအသေး အနည်းငယ်ကို တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ထုတ်ပေးလိုက်ရာ ဝေ့လောင်တာက လုယူလိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် ခါယမ်းပြလိုက်၏။

"ဒါပဲလား... မင်းက ငါ့ကို သူတောင်းစား တစ်ယောက်လို လာလုပ်နေတာလား..."

အဘိုးကြီးဝမ်က သနားစဖွယ် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်ဝေ့... ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားရေးလေးက တကယ် လည်ပတ်ဖို့ မလွယ်ပါဘူး..."

ဝေ့လောင်တာ ဒေါသပေါက်ကွဲတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ မျောက်ပိန်က ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာပြီး အဘိုးကြီးဝမ်၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

“အဘိုးကြီး... ငါတို့ ခေါင်းဆောင်ကို ဆင်းရဲတဲ့အကြောင်း ညည်းပြမနေနဲ့..."

"မင်းအတွက် ဘာကောင်းလဲဆိုတာ သိရင် နောက်ထပ် မြန်မြန် ထပ်ပေးလိုက်... မဟုတ်ရင်တော့..."

သူက လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အဘိုးကြီးဝမ်မှာ အလွန် ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွား၏။ သူက အခြားငွေစက္ကူအသေး အနည်းငယ်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ပေးလိုက်ရာမှသာ ခေါင်းဆောင်ဝေ့က ကျေနပ်သွားပြီး သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။

နောက်ထပ်ဆိုင်မှာ ကုန်စုံဆိုင် ရောင်းသော အဘိုးကျန်း၏ ဆိုင်ဖြစ်သည်။ အဘိုးကျန်းက ခေါင်းမာပြီး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငွေပေးရန် ငြင်းဆန်နေ၏။

ဝေ့လောင်တာ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ဆိုးရွားလာသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုတာကျူးက သတ္တိမွေး၍ ရှေ့သို့ တက်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အစောက မျောက်ပိန် ပြုလုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ အတုခိုး၍ အဘိုးကျန်း၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာ ခက်ထန်စွာ ပြောလိုက်၏။

"အဘိုးကြီး... ခင်ဗျားက အကောင်းပြောလို့ မရဘူးပေါ့လေ..."

"ခင်ဗျားက အသက်ကြီးပြီမို့လို့ ငါက မရိုက်ရဲဘူးလို့ မထင်နဲ့..."

အဘိုးကျန်းမှာ ကြောက်ရွံ့စွာ တုန်ယင်သွားပြီး ကြေးဒင်္ဂါး အနည်းငယ်ကို တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ လျိုတာကျူးက ၎င်းတို့ကို လုယူလိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်၏။

"ဒါပဲလား..."

အဘိုးကျန်းက ငိုယိုလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးတို့ရယ်... ကျွန်တော့်မှာ တကယ် ပိုက်ဆံ မကျန်တော့ပါဘူး..."

"ပိုက်ဆံ မရှိဘူး ဟုတ်လား... ခင်ဗျားက မပေးချင်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်... ညီအစ်ကိုတို့... ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်..."

ဤအချိန်တွင် လျိုတာကျူးမှာလည်း ဒေါသထွက်သွားပြီး အေးစက်စွာ ရယ်မော၍ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

ဝေ့လောင်တာ၏ လူများမှာ တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားကြပြီးနောက် ဝေ့လောင်တာကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရရှိလိုက်ကြသည်။

သူတို့က ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး ဆိုင်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ဆွဲယူကာ ရိုက်ခွဲရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြ၏။

အဘိုးကျန်းမှာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး သူ ဖွက်ထားသော ငွေများကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူ၍ ပေးအပ်လိုက်ရတော့သည်။

"ဟယ်... လူကြီးမင်းတို့... မခွဲပါနဲ့... ပိုက်ဆံတွေ အားလုံး ဒီမှာပါ... ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ ဆိုင်လေးကိုတော့ ချမ်းသာပေးပါ..."

လျိုတာကျူး၏ လှုပ်ရှားမှုများက ဝေ့လောင်တာ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို အံ့အားသင့် ဆွံ့အသွားစေခဲ့၏။

"ဒီကောင်လေးက တကယ် အရည်အချင်းပဲ..."

တာ့ကျွမ်းက သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အစောက လျိုတာကျူး မည်မျှသတ္တိကြောင်ခဲ့သည်ကို တွေးတောမိရာ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေ၏။

"သူက လုံးဝကို အသွင်ပြောင်းသွားသလိုပဲ... ငါ ခေါင်းဆောင်နဲ့ စပြီး လိုက်တုန်းကထက်တောင် အများကြီး ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်နေသေးတယ်..."

မျောက်ပိန်ကလည်း ၎င်းကို သဘောတူညီလိုက်သည်။

"ဒီလျိုတာကျူးက တကယ့်ကို အရည်အချင်း ရှိတာပဲ..."

"ဒါပေါ့... မဟုတ်ရင် ငါတို့ ခေါင်းဆောင်က ဘာလို့ သူ့ကို စိတ်ဝင်စားမှာလဲ..."

"ငါ လုံးဝ ခန့်မှန်းလို့မရခဲ့ဘူး... သူက သတ္တိကြောင်တဲ့ကောင်လို့ပဲ ငါ ထင်ခဲ့တာ..."

ဤလူများက သူ့ကို တဖြည်းဖြည်း အသိအမှတ်ပြုလာသည်ကို ကြားသောအခါ လျိုတာကျူးမှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှု အနည်းငယ်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

နောက်ဆုံးတွင် အပ်ချုပ်ဆိုင်ရှိရာသို့ ရောက်လာခဲ့ပြီး ပိုင်ရှင်အမျိုးသမီးမှာ ရဲရင့်သောတစ်ယောက်ဖြစ်ကာ ငွေပေးရန် လုံးဝ ငြင်းဆန်နေခဲ့သည်။

"ငါက ဘာလို့ နင်တို့ကို ပိုက်ဆံပေးရမှာလဲ... ငါက ဥပဒေ ချိုးဖောက်ထားတာမှ မဟုတ်တာ..."

ပိုင်ရှင်အမျိုးသမီးက ခါးထောက်၍ ရပ်နေပြီး မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုကိုမျှ မပြသချေ။

၎င်းမှာ အခြားခက်ခဲသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ လျိုတာကျူးမှာ အကြောက်အလန့် မရှိတော့ဘဲ သွက်လက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"မပေးဘူး ဟုတ်လား... အဲဒါဆိုရင် ငါတို့ ရိုင်းစိုင်းတယ်လို့ မပြစ်တင်နဲ့..."

သူက ပိုင်ရှင်အမျိုးသမီး၏ အပ်ချုပ်စက်ကို မှောက်ချပစ်လိုက်ရာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အဝတ်စများ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။

ထိုအဟုန်က ကော်ဖီဆိုင်တွင် သူ စားပွဲကို မှောက်ချပစ်ခဲ့စဉ်ကနှင့် လုံးဝ အတူတူပင် ဖြစ်၏။

ပိုင်ရှင်အမျိုးသမီးက ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လျိုတာကျူးကို တိုက်ခိုက်ရန် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာသော်လည်း ဝေ့လောင်တာ၏ လူများက ဖမ်းချုပ်ထားလိုက်ကြသည်။

“ရိုက်ခွဲပစ်စမ်း…”

လျိုတာကျူး၏ အမိန့်ပေးမှုကြောင့် သူ၏ လူအချို့က ဆိုင်ကို ရိုက်ခွဲ ဖျက်ဆီးတော့သည်။ ပိုင်ရှင်အမျိုးသမီးမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ အော်ဟစ်နေသော်လည်း ၎င်းကို တားဆီးရန် မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ပိုင်ရှင်အမျိုးသမီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် အရှုံးပေးလိုက်ရပြီး ငိုယို တောင်းပန်ရင်း သူမ၏ စုဆောင်းငွေ အားလုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်ရ၏။

လျိုတာကျူးက ငွေများကို လုယူလိုက်ပြီး လှည့်ကာ မြှောက်ပင့်ဖားယားသည့် အမူအရာကို ပြုလုပ်၍ ခေါင်းဆောင်ဝေ့ထံသို့ ငွေများကို ပေးအပ်လိုက်သည်။

ဘေးမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေသော ခေါင်းဆောင်ဝေ့က အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ငွေများကို ယူ၍ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူက လျိုတာကျူး၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... မဆိုးဘူးပဲ... လုံလုံလောက်လောက် ရက်စက်နိုင်တယ်... မင်းမှာ အလားအလာရှိတယ်..."

လျိုတာကျူးမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်မနေတော့ဘဲ ပြုံးဖြဲဖြဲလုပ်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ဟီးဟီး... ခေါင်းဆောင်က မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ... ကျွန်တော် အားလုံးကို ခေါင်းဆောင်နဲ့ ညီအစ်ကိုတွေဆီက သင်ယူထားတာပါ..."

သူ ခံစားခဲ့ရသော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အပြစ်ရှိစိတ်တို့မှာ ဝေ့လောင်တာ၏ ချီးကျူးမှုအောက်တွင် ကြာမြင့်စွာကပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်နေတော့သည်။

ဝေ့လောင်တာက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ပြီး လျိုတာကျူးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဝန်းကျင်ရှိ လူများအား ပြောလိုက်၏။

"ဒီကောင်လေး ဘယ်လောက် လည်လဲဆိုတာ ကြည့်ကြစမ်း..."

"ဒီကစပြီး ကျွန်တော့်ကို စောင့်ရှောက်ပေးကြပါဦး... အခု ငါတို့ အားလုံးက ညီအစ်ကိုတွေဖြစ်သွားပြီ..."

လက်ပါးစေများကလည်း သဘောတူညီစွာဖြင့် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"တာကျူး..."

ဝေ့လောင်တာက လျိုတာကျူး၏ ပခုံးကို ဖက်လိုက်ပြီး အလေးအနက်ထားသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ငါနဲ့အတူ ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်... နောင်ကျရင် မင်း အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီး ရလိမ့်မယ်..."

လျိုတာကျူးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော် သေချာပေါက် အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်သွားမှာပါ..."

ညနေစောင်းသို့ ရောက်လာသောအခါ ထိုအဖွဲ့က အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ကြတော့၏။

မျောက်ပိန်က သူ၏ လက်ထဲတွင် ဖောင်းကားနေသော အဝတ်အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး အတွင်းရှိ ငွေစက္ကူများကို ရေတွက်နေကာ သူ၏ အပြုံးမှာ ပို၍ ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာသည်။

သူက အဝတ်အိတ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်ရာ ဂလွမ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပြန့်ကျဲနေသော ငွေစက္ကူများနှင့် ဒင်္ဂါးပြားများ ထွက်ကျလာပြီး မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်ထဲတွင် မှေးမှိန်စွာ တောက်ပနေ၏။

"ခေါင်းဆောင်... ဒီနေ့ ငါတို့ ဘယ်လောက် ကောက်ခံရရှိလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်..."

မျောက်ပိန်က ခေါင်းဆောင်ဝေ့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပနေသည်။

ဝေ့လောင်တာက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခြေချိတ်၍ မှီထိုင်နေပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများ ကြားတွင် ဈေးပေါသော စီးကရက် တစ်လိပ် ရှိနေ၏။