အခန်း ၂၁၉

အခန်း (၂၁၉) လူယုတ်မာက အရင်စွပ်စွဲတယ်

“အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့... ငါ့ကို စိတ်မလှုပ်ရှားစေနဲ့... သေချာပြန်ရေစမ်း... အရေအတွက် အမှားတွေ လာမပြောနဲ့...”

မျောက်ပိန်က သူ့ခေါင်းဆောင်၏ မြည်တွန်တောက်တီးမှုများကို အသားကျနေပြီဖြစ်သဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး ငုတ်တုတ်ထိုင်ကာ အမြန် ရေတွက်လိုက်၏။

သူက ရေတွက်နေရင်းနှင့် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“တစ်ယွမ်... နှစ်ယွမ်... ငါးယွမ်... ဟမ်... ဒီနေ့ ဆယ်ယွမ်တန် တစ်ရွက်တောင် ပါသေးတယ်...”

သူ ရေတွက်နေရင်းနှင့် အသံက တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လောင်လာပြီး အော်ဟစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

“ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော် ရေတွက်တာ မမှားဘူး... အတိအကျ ယွမ်သုံးရာ... ယွမ်သုံးရာတိတိပဲ...”

ဝေ့လောင်တာ၏ ဂရုမစိုက်သည့် ဟန်ပန်မှာ တစ်မုဟုတ်ချင်း အေးခဲသွားသည်။ သူက ဤကဲ့သို့သော အရေအတွက်မျိုးကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးသကဲ့သို့ မတ်တပ် ရပ်လိုက်၏။

“မင်း ဘယ်လောက်ပြောလိုက်တယ်... ယွမ်သုံးရာ...”

မျောက်ပိန်၏ မျက်နှာက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲနေသည်။

“ဟုတ်တယ်... ခေါင်းဆောင်... ယွမ်သုံးရာတိတိပဲ...”

“ဒီနေ့ ရတဲ့ပမာဏက ငါတို့ ပုံမှန် တစ်ပတ်စာရတဲ့ပမာဏနဲ့ ညီမျှတယ်...”

ဝေ့လောင်တာက ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်း၍ စားပွဲပေါ်ရှိ ငွေများကို ဆွဲယူကာ သေချာစွာ ရေတွက်လိုက်ပြီး မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ရယ်မောလိုက်ရာ လက်အောက်ငယ်သား အချို့၏ တီးတိုးပြောဆိုသံများကို ဆွဲဆောင်သွား၏။

“ခေါင်းဆောင်က ဘာတွေများ ဝမ်းသာနေတာလဲ...”

“မသိဘူးလေ... မျောက်ပိန်က ငွေစာရင်း သွားပြတာပဲ ရှိသေးတယ်...”

“ဟားဟားဟား... ဒါက ကောင်းကင်က ကူညီတာပဲ... ငါ့အမြင်က မမှားဘူးပဲ... လျိုတာကျူးက တကယ့် ကံကောင်းစေတဲ့ ကြယ်ပွင့်ပဲ...”

ဝေ့လောင်တာက စားပွဲပေါ်မှ ငွေများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

သူက လျိုတာကျူးအနားသို့ လျှောက်သွားပြီး ပခုံးကို အားပါပါ ပုတ်လိုက်၏။

“ကောင်လေး... မင်း အရမ်းတော်တယ်...”

“ငါ မင်းကို အထင်မမှားဘူးဆိုတာ သိသားပဲ... ဒီည ငါတို့ သေချာ အောင်ပွဲခံပြီး ဒီအောင်မြင်မှုကို အမှတ်တရလုပ်ကြမယ်...”

လျိုတာကျူးမှာ မြှောက်ပင့်ခံရသဖြင့် ဝမ်းသာသွားပြီး ကမန်းကတန်း ခေါင်းညိတ်ကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်... ဒါက ညီအစ်ကိုတွေ အတူတူ ကြိုးစားထားတဲ့ ရလဒ်ပါ... ကျွန်တော့်မှာ ဘာဂုဏ်ပုဒ်မှ မရှိပါဘူး...”

“ကောင်းပြီ... နှိမ့်ချမနေနဲ့တော့...”

ဝေ့လောင်တာက ရက်ရောစွာ လက်ကာပြလိုက်၏။

“တာကျွမ်းနဲ့ မျောက်ပိန်... အရက်ကောင်းကောင်းနဲ့ စားစရာတွေ အမြန်သွားဝယ်ကြ... ဒီည ငါတို့ မူးတဲ့အထိ မပြန်ကြဘူး...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”

တာကျွမ်းနှင့် မျောက်ပိန်တို့က ပျော်ရွှင်စွာ အမိန့်ခံယူ၍ ထွက်သွားကြသည်။

ထိုလူနှစ်ယောက် အပြင်ရောက်သည်နှင့် ကျန်ရှိနေသော လက်အောက်ငယ်သားများကို သူတို့ ရရှိထားသည့် ပမာဏကို ပြောပြလိုက်ကြ၏။

ဂိုဒေါင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ဆူညံသွားပြီး လက်အောက်ငယ်သားများက လျိုတာကျူးကို ဝိုင်းရံကာ အဆက်မပြတ် ချီးကျူးလိုက်ကြသည်။

“အစ်ကိုတာကျူး... ခင်ဗျားက တကယ် မိုက်တာပဲ... ခင်ဗျား အဲ့လောက် တော်မှန်း အရင်က ဘာလို့ သတိမထားမိတာလဲ...”

“ဟုတ်တယ်... အစ်ကိုတာကျူး... ခင်ဗျား စားပွဲကို မှောက်ချလိုက်တဲ့အကွက်က အရမ်း မိုက်တယ်...”

“အစ်ကိုတာကျူး... ခင်ဗျားက အခုကစပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်ပဲ...”

လျိုတာကျူးမှာ ချီးကျူးစကားများကြောင့် ဘဝင်မြင့်သွားသည်။ သူက ရင်ကော့လိုက်ပြီး ဟန်ဆောင်ကာ ချောင်းနှစ်ချက် ဟန့်လိုက်၏။

“တိုးတိုးလုပ်ကြပါ... တိုးတိုးလုပ်ကြပါ... အားလုံးကို ငါ့မိတ်ဆွေဟောင်းဆီက သင်ထားတာပါ...”

ညအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ဂိုဒေါင်ထဲတွင် မီးများ လင်းထိန်နေပြီး အရက်နှင့် အသားနံ့များက လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။

ဝေ့လောင်တာက ထိပ်ဆုံးနေရာတွင် ထိုင်၍ အရက်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်၏။

“လာကြ ညီအစ်ကိုတို့... ဒီနေ့ ငါတို့ရဲ့ သူရဲကောင်း လျိုတာကျူးအတွက် ဂုဏ်ပြုကြမယ်...”

အားလုံးက အရက်ခွက်များကို မြှောက်၍ တစ်သံတည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

“အစ်ကိုတာကျူးအတွက်...”

လျိုတာကျူးက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ အရက်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်၏။

သူက အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက အမြဲတမ်း လဲ့ချန်၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ရှိနေခဲ့ရ၏။

ယခု ခေါင်းဆောင်ဝေ့က ငါတို့ကို တွေ့ရှိသွားပြီဆိုတော့ ဇိမ်ကျကျ နေနိုင်ပြီပဲဟု သူတွေးလိုက်သည်။

ဝေ့လောင်တာက ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် ကြက်ပေါင်တစ်ဝက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်ကာ လက်ချောင်းများကြားမှ ဆီများက စားပွဲခင်းပေါ်သို့ တစ်စက်စက် ကျနေသည်။

“ညီအစ်ကိုတို့...”

ဝေ့လောင်တာက လေတက်လိုက်ပြီး တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။

“မင်းတို့ မသိကြဘူး... တာကျူးက ခက်ခဲတဲ့ အချိန်တွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာ...”

သူက သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော လျိုတာကျူးကို ဆွဲယူ၍ ပခုံးကို အားပါပါ ပုတ်လိုက်ရာ လျိုတာကျူးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

“ဒီကောင်လေးက ငယ်ငယ်ကတည်းက ဘဝကြမ်းခဲ့တာ... သူ့အဖေက စောစောစီးစီး ဆုံးပါးသွားပြီး အမေနဲ့ အတူ နေခဲ့ရတယ်... အဲဒီအချိန်တွေတုန်းက... ကျွတ်... ကျွတ်... ကျွတ်...”

ဝေ့လောင်တာက ပြောရင်းနှင့် လျိုတာကျူး၏ အဖြစ်ဆိုးလှသော ကလေးဘဝကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

လိမ်ညာမှုများက အလွန်ယုံကြည်လောက်စရာ ကောင်းနေသဖြင့် လျိုတာကျူးကိုယ်တိုင်ပင် စတင်ယုံကြည်လာတော့သည်။

“မင်းတို့ လဲ့ချန်ကို သိတယ် မဟုတ်လား...”

“သူက တာကျူးရဲ့ ညီလေးပဲ... သူက သဘောထား သေးသိမ်ပြီး တာကျူးကို အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်တယ်...”

“သူတို့က သူ့ပစ္စည်းတွေကို လုယူတယ်... သူ့ကို ရိုက်နှက်ပြီး ဆဲဆိုကြတယ်... သူတို့က တကယ့်ကို ရက်စက်တာ...”

“နောက်ဆုံးတော့ မိသားစုခွဲဖို့အထိ တာကျူးနဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြသေးတယ်...”

သူက အသံကို တမင်တကာ နှိမ့်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြောလိုက်၏။

“ငါ ကြားတာတော့ တာကျူးမှာ ချီလန်လို့ခေါ်တဲ့ လှပတဲ့ ဇနီးတစ်ယောက် ရှိဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ လဲ့ချန်က သူမကိုလည်း လုယူသွားခဲ့တယ်...”

“အဲ့ကောင်လေးက လုံးဝကို ယုတ်မာတယ်လို့ မင်းတို့ မထင်ဘူးလား...”

ဝေ့လောင်တာ၏ ပိုမို ချဲ့ကားထားသော ဖော်ပြချက်က လက်အောက်ငယ်သားများ၏ ရင်ထဲတွင် တရားမျှတမှုအတွက် ဒေါသများ ပြည့်နှက်သွားစေသည်။

“တောက်... လဲ့ချန်က တကယ့် လူယုတ်မာပဲ...”

မျောက်ပိန်က ပထမဆုံး ခုန်ထွက်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာက နီရဲနေကာ လက်ထဲတွင် အရက်ပုလင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

“ခေါင်းဆောင်... ငါတို့ ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားလို့ မရဘူး... အစ်ကိုတာကျူးအတွက် လက်စားချေပေးရမယ်...”

“ဟုတ်တယ်...”

တာကျွမ်းက ဝင်ပြောလိုက်၏။

“ဇနီးကို လုယူတယ်ဆိုတာ တကယ့် ရန်ညှိုးကြီးပဲ...”

“ခေါင်းဆောင်... စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်ပါ... ညီအစ်ကိုတွေ အခုပဲ သွားပြီး အဲဒီကောင် လဲ့ချန်ကို သွားရှင်းလိုက်မယ်...”

“သူ့ကို ရှင်းပစ်မယ်... အဲဒါက သူ့အတွက် အရမ်းလွယ်ကူလွန်းတယ်...”

အခြားလက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ငါ ကြားတာတော့ လဲ့ချန်က မြွေတွေ အများကြီး မွေးထားတယ်တဲ့... သူ့ရဲ့ မြွေမွေးမြူရေးခြံကို မီးရှို့ပြီး သူ့ကို မွဲတေသွားအောင် လုပ်ပစ်လိုက်ကြစို့...”

လျိုတာကျူးက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားနေ၏။ ဝေ့လောင်တာက သူ၏ လိမ်ညာထားသော ဇာတ်လမ်းဖြင့် ညီအစ်ကိုများ၏ ဒေါသကို ဆွပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူက စိုးရိမ်ဟန်ဆောင်ကာ အကြံပေးလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်နဲ့ ညီအစ်ကိုတို့... ထားလိုက်ပါ... ထားလိုက်ပါ... အားလုံးက အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပါပြီ... ကျွန်တော် ပြဿနာ ထပ်မရှာချင်တော့ဘူး...”

“အစ်ကိုတာကျူး... ခင်ဗျားက အရမ်း သဘောကောင်းလွန်းတယ်...”

မျောက်ပိန်က လျိုတာကျူး၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။ သူတို့၏ ရင်းနှီးသော အမူအရာက ထိုနံနက်ပိုင်းက လျိုတာကျူးကို အထင်အမြင် သေးခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

“ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေက ဒီလိုစော်ကားမှုကို မြိုမသိပ်နိုင်ဘူး...”

“စိတ်မပူပါနဲ့... ခေါင်းဆောင်ရှိနေသရွေ့ ဘယ်သူမှ ခင်ဗျားကို အနိုင်ကျင့်လို့ မရဘူး...”

ခေါင်းဆောင်ဝေ့က သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်နေသည်။ ဤသည်က သူ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော အချိန်ပင်ဖြစ်၏။

သူက အရက်ခွက်ကို မြှောက်၍ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ညီအစ်ကိုတို့... တာကျူးက ငါတို့ရဲ့ ညီအစ်ကိုကောင်းပဲ... သူ့ကိစ္စက ငါတို့ရဲ့ ကိစ္စပဲ...”

“သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ရဲတဲ့ ဘယ်သူမဆို ငါတို့ တစ်ဂိုဏ်းလုံးကို ဆန့်ကျင်တာပဲ...”

“ဒီည ငါတို့ လဲကျသွားတဲ့အထိ သောက်ကြမယ်...”

“ငါတို့ မူးတဲ့အထိ မပြန်ကြဘူး...”

လက်အောက်ငယ်သားများက တစ်သံတည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အရက်ခွက်များက ကြည်လင်သော အသံဖြင့် ထိခတ်သွားကြ၏။

အရက်အကြိမ်အနည်းငယ် သောက်ပြီး ဟင်းလျာ ငါးမျိုး စားပြီးနောက်...

လက်အောက်ငယ်သားများမှာ အတော်လေး မူးယစ်နေကြပြီ ဖြစ်ကာ မဆင်မခြင် စကားများ စပြောလာကြသည်။

လျိုတာကျူးမှာ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေသော်လည်း စိတ်ရှုပ်နေဟန် ဆောင်ကာ လက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ခါယမ်း၍ ပြောလိုက်၏။

“ဟေး... ဟေး... ညီအစ်ကိုတို့... တကယ်ပါ... ထားလိုက်ပါတော့... ပြဿနာကို ပိုကြီးလာအောင် လုပ်တာထက် ဖြေရှင်းလိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်...”

“ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ...”

မျောက်ပိန်က မျက်လုံးကို မှေး၍ အရက်နံ့များ ထောင်းထောင်းထနေသော အသက်ရှူငွေ့များဖြင့် လျိုတာကျူး၏ မျက်နှာကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

“ခင်ဗျားက တကယ့် သူရဲဘောကြောင်တဲ့သူပဲ... ငါသာဆိုရင် သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီ...”

“ဟုတ်တယ်... အစ်ကိုတာကျူး... ခင်ဗျားက အရမ်းစိတ်ထားနူးညံ့လွန်းတယ်...”

“အဲ့လိုအမှိုက်ကောင်မျိုးက သင်ခန်းစာ ပေးခံရဖို့ ထိုက်တန်တယ်...”

လျိုတာကျူးက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး ဤအရူးတွေက အသုံးချခံနေရတာကိုတောင် ပျော်နေကြသေးတယ်ဟု တွေးလိုက်၏။

သူက မျက်လုံးလှန်၍ မျက်နှာကို ဟန်ဆောင် ပွတ်သပ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အင်း... ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ စေတနာကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့...”

သူက အကြီးအကျယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေသကဲ့သို့ မျက်လုံးများ ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားကာ တမင်တကာ ရပ်တန့်လိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ... အစ်ကိုတာကျူး... ခင်ဗျား ပြောချင်တာကိုသာ ပြောပါ...”

မျောက်ပိန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ သူသည် အလွန်တရားမျှတပြီး မကောင်းမှုကို မုန်းတီးသူလိုဖြစ်နေသည်။ ဤကဲ့သို့သော မတရားမှုကို ကြားရသောအခါ သူက ချက်ချင်းပင် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားချင်နေသည်။

လျိုတာကျူးက ကြီးမားသော ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ချလိုက်သကဲ့သို့ အံကြိတ်လိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့... ညီအစ်ကိုတွေကို ဒုက္ခရောက်မှာ ကျွန်တော် စိုးရိမ်တယ်... အဲဒီကောင် လဲ့ချန်က တကယ့်ကို ထူးဆန်းတယ်...”

“ထူးဆန်းတယ်... ဘယ်လိုမျိုး ထူးဆန်းတာလဲ...”

မျက်နှာတွင် လက်ဖဝါးအရွယ်အစား အမှတ်အသားရှိသော အကွက်ဟု နာမည်ပြောင် ပေးထားသည့် လူငယ်တစ်ယောက်က စပ်စုကာ မေးလိုက်၏။

လျိုတာကျူးက အသံကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ နှိမ့်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ကြားတာတော့... သူ မွေးထားတဲ့ မြွေတွေက သာမန်မြွေတွေ မဟုတ်ဘူးတဲ့...”

“သာမန်မြွေမဟုတ်ဘူး... ဘယ်လို မြွေမျိုးလဲ... မြွေဟောက်ဘုရင်လား...”