အခန်း ၂၂၀

အခန်း (၂၂၀) ရန်သူများ ဆုံတွေ့သောအခါ အလွန်ရန်လိုကြစမြဲ

အကွက်၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွား၏။

လျိုတာကျူးက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"မြွေဟောက်ဘုရင်ထက် အများကြီး ပိုစွမ်းတယ်... ငါ ကြားတာတော့... အဲဒါက ဝိညာဉ်ဝင်စားနေတဲ့ မြွေတစ်ကောင်ပဲ... မြွေဘုရင်တဲ့..."

"မြွေဘုရင်..."

လက်အောက်ငယ်သားတစ်စုက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မူးယစ်နေမှုများ အတော်လေး အမူးပြေသွားကြသည်။

"ရှူး... အသံတိုးတိုး လုပ်ကြ..."

လျိုတာကျူးက ကမန်းကတန်း တိတ်တိတ်နေရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။

"ငါ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ခဲ့တာ... အဲဒီမြွေက... လူစကားကို နားလည်တယ်..."

လက်အောက်ငယ်သားများမှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားကြသည်။ ဤသည်က တကယ်ပဲ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင် မဟုတ်ဘူးလားဟု သူတို့ တွေးလိုက်ကြ၏။

အကွက်က တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုတာကျူး... ခင်ဗျား... ခင်ဗျား ငါတို့ကို လိမ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

လျိုတာကျူးက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပုတ်လိုက်၏။

“ငါက မင်းတို့ကို ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ... ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာ... အဲဒီမြွေက ရေပုံးတစ်ပုံးထက် တုတ်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက မီးအိမ်တွေလိုပဲ..."

"ကျွတ်... တကယ်လား..."

မျောက်ပိန်က အံ့သြတကြီး အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်ပြီး သူ၏ အရက်ခွက် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ဝေ့လောင်တာက တိတ်ဆိတ်နေပြီး လျိုတာကျူး၏ သရုပ်ဆောင်မှုကို မျက်လုံးမှေးကြည့်ကာ ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်၏။

လျိုတာကျူးကိုယ်တိုင်ပင် သူ၏ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ စကားများကို မယုံကြည်သော်လည်း သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများက သိသာထင်ရှားစွာ ယုံကြည်နေကြသည်။

သူတို့အားလုံး မျက်နှာများ ဖြူရော်နေပြီး ထိတ်လန့်နေကြသော်လည်း သူက ဤကောင်လေးများကို နားမလည်နိုင်ပေ။ အရာဝတ္ထုက ပို၍ ထူးဆန်းလေလေ သူတို့က ပို၍ ပါဝင်ပတ်သက်ချင်လေလေ ဖြစ်ကြ၏။

လျိုတာကျူးက ပါးနပ်သောသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် အကွက်က စားပွဲပေါ်သို့ လက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"မင်းတို့က ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ... ငါတို့ လူအများကြီးရှိတာပဲ... မြွေတစ်ကောင်ကို ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ..."

"အဲဒါက မီးမှုတ်နိုင်ရင်တောင်မှ ငါတို့ အဲဒါကို ကင်စားလို့ ရသေးတယ်..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူက စားပွဲပေါ်မှ မီးတိုင်ကို ဆွဲယူ၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ လျှောက်ထွက်သွားသည်။

“ညီအစ်ကိုတို့... သွားကြစို့... ဒီည အဲဒီကောင် လဲ့ချန်ကို ငါတို့ ဘယ်လောက် စွမ်းသလဲဆိုတာ ပြရမယ်..."

အခြားလက်အောက်ငယ်သားများကလည်း ထရပ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ လက်နက်များကို ဆွဲယူကာ အကွက်၏ နောက်မှ ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ လိုက်ထွက်သွားကြ၏။

ဝေ့လောင်တာက ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ထရပ်၍ လျိုတာကျူး၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောလိုက်သည်။

"တာကျူး... စိတ်မပူနဲ့... ငါ မင်းအတွက် သေချာပေါက် လက်စားချေပေးမယ်..."

လျိုတာကျူးက ခါးညွှတ်ကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခေါင်းဆောင်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

လူတစ်စုက စားသောက်ဆိုင်ထဲမှ ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် ထွက်လာကြပြီး မှိန်ပျပျ လမ်းမီးရောင်အောက်တွင် လဲ့ချန်၏ အိမ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

လဲ့ချန်နှင့် သူ၏ အဖော်နှစ်ယောက်တို့က တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာကြ၏။

သူ ရွာသို့ အပြန်လမ်း ခရီးစတင်ချိန်တွင် မှောင်မိုက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လေပြင်းတစ်ချက်က သူ့ကို လန်းဆန်းသွားစေသည်။

လဲ့အားကော်မှာ မောဟိုက်နေပြီး သူ၏ နောက်တွင် သေဆုံးနေသော ကျားကြီးကို ဆွဲလာ၏။ သူက သန်မာတောင့်တင်းသူ ဖြစ်သော်လည်း ခရီးစဉ်အပြီးတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ချွေးများ ရွှဲရွှဲစိုနေသည်။

"အားကော်... ခဏ နားလိုက်ဦး... ဒီအကောင်က လေးတယ်..."

လဲ့အားကော် ချွေးများ ရွှဲရွှဲစိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ လဲ့ချန်က ဝင်မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

လဲ့အားကော်က သူ၏ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ရိုးသားအအအ ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

"ရပါတယ် အစ်ကိုချန်... အလေးချိန်က ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော် နောက်တစ်ကောင်တောင် သယ်နိုင်သေးတယ်..."

သို့သော်လည်း သူက မသိစိတ်မှ အရှိန်ကို နှေးလိုက်သည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော လုမင်ကျီက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ကို နောက်ပြောင်လိုက်၏။

“အားကော်... မင်းရဲ့ ကြွားလုံးက အရမ်းလွန်ကဲလွန်းလို့ ဒီတောင်ကြီးကိုတောင် လှုပ်ခါသွားစေတယ်..."

"မင်း နောက်ထပ် ခြေလှမ်း နည်းနည်းလောက် လျှောက်ပြီးရင် လဲကျသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်..."

လဲ့အားကော်မှာ ပြန်လည်ချေပရန် ခွန်အား မရှိတော့သဖြင့် သွားဖြီးပြလိုက်ပြီး အပြင်းအထန် အသက်ရှူရင်း ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

ဤလူရွှင်တော်နှစ်ယောက်ကိုကြည့်ရင်း လဲ့ချန်မှာ များစွာ ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့ ကျားသားရေတွေကို ဘယ်တော့ ရောင်းကြမလဲ..."

လဲ့အားကော်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ သူက လဲ့ချန် နောက်သို့ လိုက်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း အတက်အကျ များစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ငွေကြေးသည်သာ တစ်ခုတည်းသော ကောင်းမွန်သည့် အရာဖြစ်ကြောင်း တဖြည်းဖြည်း ခံစားလာရ၏။

ဤမျှကြီးမားသော ကျားကြီးက အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည်မှာ သေချာပြီး လူများက ၎င်းကို ပို၍ လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ပြနိုင်သော ငွေကြေးနှင့် လဲလှယ်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

"မလောပါနဲ့... ကျားသားရေ ဆုတ်တယ်ဆိုတာက သူ့ဘာသာသူ ကျွမ်းကျင်မှု တစ်ခုပဲ..."

လဲ့ချန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဈေးကောင်း ရမရသိရအောင် နောက်မှ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမက ဒါရိုက်တာဝမ်နဲ့ ငါ ဆက်သွယ်လိုက်မယ်..."

"အစ်ကိုချန်... ခင်ဗျား လူတွေ အများကြီး သိတာပဲ..."

လဲ့အားကော်က လဲ့ချန်ကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားလို အရေးကြီးတဲ့ လူတွေ အများကြီးကို သိချင်လိုက်တာ..."

လုမင်ကျီက ဘေးမှနေ၍ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အားကော်... အဲဒါကို တွေးတောင် မတွေးနဲ့... မင်းရဲ့ အစ်ကိုချန်က သူ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝက ကောင်းမွန်တဲ့ ကံကြမ္မာတွေကြောင့် ကံကောင်းနေတာပဲ..."

"မင်းက မင်းရဲ့ အစ်ကိုချန်နောက်ကို နာခံမှုရှိရှိ လိုက်ပြီး ကျွမ်းကျင်မှု တစ်ချို့ကို သင်ယူသင့်တယ်..."

လဲ့အားကော်က သူ့ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... အစ်ကိုချန်နောက်ကို လိုက်တာက အမြဲတမ်း မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ..."

သူတို့သုံးယောက်က လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောကြရာ ပေါ့ပါးပြီး သာယာသော လေထုကို ဖန်တီးနေသည်။

တစ်နာရီခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သူတို့က အဝေးမှ ရွာ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

"ငါတို့ ရောက်တော့မယ်..."

လဲ့အားကော်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် ဗိုက်တွေ အသံမည်နေပြီ... မရီးရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာကို တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် သွားရည်ကျလာပြီ..."

သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်၌ လဲ့ချန်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားကာ ရွာဘက်သို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လဲ့အားကော်က နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

လုမင်ကျီက လဲ့ချန်၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာကလည်း တည်ကြည်လေးနက်သွား၏။

ရွာဘက်မှ မီးတောက်များက ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်နေပြီး ကောင်းကင် တစ်ဝက်ကို လင်းထိန်နေစေသည်။

"မီးလောင်နေတာလား..."

လဲ့အားကော်က အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာက တစ်မုဟုတ်ချင်း ဖြူရော်သွား၏။

လဲ့ချန်၏ နှလုံးသားက ခုန်ပေါက်သွားပြီး မကောင်းသော ကြိုတင်နိမိတ်တစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

"မတူဘူး..."

သူက လဲ့အားကော်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်၍ အလောတကြီး ပြောလိုက်၏။

"မြန်မြန်... အခုချက်ချင်း ပြန်သွားကြမယ်..."

သူတို့ သုံးယောက်စလုံး ထပ်မပြောတော့ဘဲ ရွာဘက်သို့ အမြန် ပြေးသွားကြသည်။

မီးရောင်က လဲ့ချန်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ပို၍ သိသာထင်ရှားစေပြီး ဤမီးက လျိုတာကျူးနှင့် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဆက်စပ်နေသည်ဟု သူ ဝေဝေဝါးဝါး ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤကောင်က ထောင်မှ ယခုမှ ထွက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး သေချာပေါက် ကောင်းကွက် တစ်ခုမှ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

"အစ်ကိုချန်... မီးရောင်က..."

လဲ့အားကော်မှာ ပြေးလာရသဖြင့် အမောဆို့နေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ အိမ်များ ဖြစ်နေမလား..."

လဲ့ချန်က စကားမပြောသော်လည်း သူ၏ ခြေလှမ်းများကို အရှိန်တင်လိုက်ပြီး ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့ ဘေးကင်းလုံခြုံစေရန် စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းနေ၏။

ရွာထိပ်သို့ မရောက်မီမှာပင် အော်ဟစ်သံများ၊ ကျိန်ဆဲသံများနှင့် တိုက်ခိုက်သံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

လဲ့ချန်၏ နှလုံးသားက တင်းကျပ်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူ သိလိုက်၏။

"ချန်ဇီ... ရန်ဖြစ်နေတဲ့ အသံတွေ ကြားရတယ်..."

လုမင်ကျီကလည်း ထိုဆူညံသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူတို့ သုံးယောက်က ရွာထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားကြပြီး သူတို့၏ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် လူတစ်စု အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

မီးရောင်အောက်တွင် လဲ့ချန်က လျိုတာကျူး၏ ဘဝင်မြင့်နေသော မျက်နှာကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လဲ့အားကော်၏ တပည့်များ ဖြစ်ကြသော ရွှေရှန်း၊ ထျဲ့ကျူးနှင့် ယွမ်ပေါင်တို့က သူတို့ကို တွေ့ရှိသွားကြပြီး ကြားဖြတ် တားဆီးရန် သူတို့၏ တပည့်တပန်းများနှင့်အတူ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာကြ၏။

"ဟေး... ဒီကောင်တွေက လဲ့အားကော်ရဲ့ နောက်လိုက်တွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ တပည့်တွေ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာဖြစ်လို့လဲ... မင်းတို့ရဲ့ ဆရာလို သူရဲကောင်း လုပ်ချင်နေကြတာလား..."

အကွက်က သရော်သော လေသံဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ရွှေရှန်းက အငယ်ဆုံး ဖြစ်သော်လည်း အတက်ကြွဆုံးလည်းဖြစ်၏။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူက ချက်ချင်းပင် ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားသည်။

“အကွက်... မင်း ပါးစပ်ကိုဆင်ခြင်..."

"ဒီနေ့ ငါတို့ ဆရာကိုယ်စား မင်းတို့လို လူယုတ်မာတွေကို သင်ခန်းစာပေးရမယ်..."

"အိုးဟိုး... မင်းက တော်တော် သတ္တိကောင်းနေတာပဲ..."

အကွက်က ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ သစ်သားတုတ်ဖြင့် ရွှေရှန်းကို လွှဲရိုက်လိုက်၏။

ရွှေရှန်းက ငယ်ရွယ်သော်လည်း လဲ့အားကော်နှင့်အတူ သိုင်းပညာကို နှစ်အနည်းငယ်ကြာ သင်ယူခဲ့ဖူးသဖြင့် အတော်လေး သွက်လက်လှသည်။

သူက သစ်သားတုတ်ကို ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီးနောက် အကွက်၏ ဗိုက်ကို ကန်ထည့်လိုက်၏။

"အား..."

အကွက်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဗိုက်ကို ဖက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

"ကောင်လေး... မင်းမှာ ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ချို့ ရှိသားပဲ..."

လျိုတာကျူးက ဘေးမှကြည့်နေရင်း အံကြိတ်ကာ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို အော်ဟစ်လိုက်၏။

"မင်းတို့ အားလုံး သူ့ကို သွားဖမ်းကြ... ရိုက်ပစ်လိုက်..."

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် နှစ်ဖက်စလုံး ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်ကြရာ အော်ဟစ်သံများနှင့် အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံများက မြင့်တက်လာလိုက်၊ ကျဆင်းသွားလိုက် ဖြစ်နေသည်။

လဲ့အားကော်၏ တပည့်များက သိုင်းပညာ အချို့ကို တတ်ကျွမ်းသော်လည်း အရေအတွက် များပြားမှုနှင့် အင်အားကွာဟမှုကြောင့် တဖြည်းဖြည်း နောက်ဆုတ်လာရ၏။

ထျဲ့ကျူးနှင့် ယွမ်ပေါင်တို့က ကျောချင်းကပ် ရပ်နေကြပြီး လူတစ်စု၏ ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်မှုကို ခက်ခက်ခဲခဲ ခုခံနေကြရသည်။

"တောက်... လူအများကြီးနဲ့ လူနည်းစုကို အနိုင်ကျင့်တာက ဘယ်လို ကျွမ်းကျင်မှုမျိုးလဲ..."

ထျဲ့ကျူးက သူ၏ လက်သီးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

"စကားပြောတာ တော်တော့... ဒီနေ့ ဘယ်သူက တာဝန်ရှိလဲဆိုတာ ငါ မင်းကို ပြမယ်..."

လူမိုက်တစ်ယောက်က ရက်စက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ထျဲ့ကျူး၏ လက်မောင်းကို တုတ်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

"အား..."

ထျဲ့ကျူး၏ လက်မောင်းက ထုံကျဉ်သွားသဖြင့် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ထျဲ့ကျူး..."

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ယွမ်ပေါင်က စိုးရိမ်တကြီး ခေါ်လိုက်သည်။