အခန်း (၃၇၇-၃၇၈)

အခန်း (၃၇၇)လမ်းခွဲနှုတ်ဆက်ခြင်း

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဒါချောင်၊ ရှောင်ချောင်တို့နှင့်အတူ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသို့ ညတွင်းချင်း အပြေးအလွှား ပြန်ခဲ့ကြလေသည်။

လမ်းခရီး၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖြစ်ပျက်သမျှ အကြောင်းအရာတို့ကို ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့အား အကျဉ်းရုံး၍ ပြောပြခဲ့၏။

ထိုသို့သော ပူးပေါင်းကြံစည်မှု အရှုပ်အထုပ်များကို ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့က များသောအားဖြင့် ဂရုမထားတတ်ကြသော်လည်း ယခုကိစ္စမူကား ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် တိုက်ရိုက်ပတ်သက်နေချေသည်။

အကြောင်းမူကား ချင်မိသားစုအား အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းခဲ့သည်မှာ ရှာမိသားစုဖြစ်ပြီး ထိုကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူ အစစ်အမှန်မှာ လုယွဲ့အင်ပါယာ၏ ဧကရာဇ် ရန်ယန် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသို့ အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့သည့် ထိုနှစ်ရက်တာ အတောအတွင်း၌ ရှာမိသားစုသည်လည်း ၎င်းတို့၏ စီမံချက်ကို စတင် အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့လေပြီ။

ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော်အတွင်း၌ အခြားသော မိသားစုကြီးများ မကျန်ရှိတော့သော်လည်း မြို့တော်ပြင်ပ မလှမ်းမကမ်းတွင် ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေသေး၏။

ယင်းဂိုဏ်းငယ်သည် များသောအားဖြင့် အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိလှပြီး ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော်တွင်လည်း နာမည်ကောင်း ရှိသည့်ဂိုဏ်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း တစ်ညတာအတွင်း၌ ထိုဂိုဏ်းမှ ထိပ်သီးဆရာသခင် အားလုံးတို့သည် စုန်းစုန်းမြုပ် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ကြရရှာသည်။ မိမိတို့၏ တပည့်များအား အသက်ဘေးမှ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန်အတွက် ၎င်းတို့မှာ ရှာမိသားစုထံ လက်နက်ချအညံ့ခံ၍ ရန်ယန်၏ လက်အောက်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ချေ။

ယင်းက အစပျိုးခြင်းမျှသာ ရှိသေး၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလို ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်ထံ သွားရောက်၍ အကြောင်းစုံကို လျှောက်ထားလေသည်။

“ငါလည်း အဲဒီသတင်းကို ကြားပြီးပြီ။” ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က လေးနက်တည်ကြည်သော မျက်နှာပေးဖြင့် မိန့်ဆို၏။ “ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော်နားက ဂိုဏ်းတစ်ခုဆိုရင် ဧကရာဇ်ဆီမှာ လက်အောက်ခံ ဖြစ်သွားပြီလို့ သိရတယ်။”

“ရှာမိသားစုက... တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်အထိ အင်အားတောင့်တင်းတာလား။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိုးရေရွတ်မိသည်။

“ပုံစံကြည့်ရတာတော့ ဟုတ်လိမ့်မယ်။ သူတို့ရဲ့ အင်အားက ငါထင်ထားတာထက် အများကြီး သာလွန်နေတယ်။” ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က တည်ငြိမ်စွာပင် ဆက်လက်မိန့်ဆို၏။

“ဒါပေမဲ့လည်း သူတို့ အောင်မြင်ဖို့ အခွင့်အရေးကတော့ အလွန်နည်းပါးပါတယ်။ ငါတို့က ဒီကိစ္စကို ကြိုတင်သိထားတာဆိုတော့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေ ရှိနေတာပေါ့။”

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်မိသည်။ အကြောင်းမူကား မိမိ၏ လုပ်ကြံမှုကြောင့် ရန်ယန်သည် စီမံချက်ကို အချိန်မတိုင်မီ ရှေ့တိုးလုပ်ဆောင်ရန် ဖိအားပေးခံခဲ့ရပြီး ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းက အခြားဂိုဏ်းများကို သတိမူမိစေကာ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းအနေဖြင့်လည်း တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ရသွားစေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

“နှမြောစရာကောင်းတာက ကျွန်တော် ရန်ယန်ကို မသတ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ မဟုတ်ရင် ကိစ္စတွေက ဒီလောက်အထိ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အနည်းငယ် နောင်တရဟန်ဖြင့် ပြောဆို၏။

ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က ပြုံးလျက် မိန့်ဆိုသည်မှာ “စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူတို့ ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ မအောင်မြင်နိုင်ပါဘူး။ ပြီးတော့ သိုင်းပညာရှင်တွေ၏ စိတ်ဆန္ဒကိုလည်း ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ ရိုက်ချိုးလို့မရဘူး။ ဒါနဲ့ နေပါဦး... နန်ဝူးမြို့ ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းခွဲက ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းက လူလွှတ်ပြီး မင်းကို လာရှာနေကြတယ်။”

ထိုစကားကို ကြားရလျှင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ထဲ၌ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ “ကျွန်တော့်ကို လာရှာတာလား။ သူတို့ ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဌာနချုပ်ကို သွားကြတော့မလို့လား။”

“ဒါတော့ ငါလည်း မသိဘူး၊ မင်းကို လာရှာခိုင်းတာပဲ သိရတယ်။” ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က မိန့်ကြား၏။

“နားလည်ပါပြီ ဂိုဏ်းချုပ်။ ကျွန်တော် ခရီးထွက်ရရင် အတော်ကြာဦးမယ် ထင်ပါတယ်။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုသည်။

“သွားရမှာပေါ့၊ ဒီကိစ္စတွေအတွက် စိတ်မပူနဲ့။ မင်း ကလဲ့စားချေချင်တဲ့ ကိစ္စကတော့ မင်း အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာတဲ့အခါမှပဲ ငါတို့ ဆက်ပြောကြတာပေါ့။” ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က ပြုံး၍ မိန့်ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ အဓိကခန်းမမှ လှည့်ထွက်ခဲ့ပြီးနောက် အောက်သို့ဆင်းကာ အိုင်ဖေးအား သွားရောက်ရှာဖွေခဲ့၏။

ယခုအချိန်တွင် အိုင်ဖေးသည် အတွင်းစည်းတပည့်အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း ခံထားရလေပြီဖြစ်ရာ အိုင်ဖေး၌ ထူးခြားသော ပါရမီအရည်အချင်း ရှိကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ၎င်းတို့အား အချို့သော ကိစ္စရပ်များကို မှာကြားခဲ့ပြီးနောက် ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့ကိုလည်း ခေါ်ယူခဲ့၏။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မိမိတစ်ဦးတည်းသာ ခရီးထွက်မည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ၎င်းတို့အနေဖြင့် အိမ်၌သာ စောင့်ဆိုင်းနေသင့်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့လေသည်။

အမှန်စင်စစ်မူကား ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိအနေဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ‘ဂူ’ အဆိပ်ကြောင့် သေဆုံးရမည်ဆိုလျှင် ထိုမြင်ကွင်းကို ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့အား မမြင်တွေ့စေချင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ဤခရီးစဉ်သည် မိမိအတွက် အသက်ရှင်ခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်းဖြင့်သာ အဆုံးသတ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအချက်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း အတပ်သိနေ၏။

ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့သည် သဘာဝအတိုင်း လမ်းခွဲရန် ဝန်လေးနေကြသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အတင်းအကြပ် တိုက်တွန်းမှုကြောင့် လက်ခံသဘောတူရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိခဲ့ကြချေ။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ တစ်ဖန် ပြန်လည်ထွက်ခွာခဲ့ပြန်သည်။

သူသည် သန့်စင်ခြင်းဆေးလုံး ဖော်စပ်ရန်အတွက် လိုအပ်သော အဓိကဆေးမြက်များဖြစ်သည့် မြေကမ္ဘာနက်ရှိုင်းသော ကြယ်တာရာမြက်ပင် ကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေရန် မြေနက်မြေသို့ အရင်ဆုံး ပြန်ခဲ့ပြီးနောက် နန်ဝူးမြို့သို့ တစ်ဦးတည်း ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။

ရှေ့ဆက်ရမည့် ဤခရီးလမ်းကား မရေမရာ ရှိလှချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက်မူ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ နန်ဝူးမြို့သို့ သွားရသော ခရီးသည် နှစ်နာရီမျှသာ ကြာမြင့်ပြီး နန်ဝူးမြို့သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ညနေစောင်းရုံမျှသာ ရှိသေး၏။

သူသည် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းသို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ လင်းထျန်းနှင့် အခြားသူများသည် မနေ့ကတည်းက ထွက်ခွာသွားကြပြီဖြစ်ပြီး ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဌာနချုပ်သို့ ဦးတည်သွားကြကြောင်း သိရသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် သေသပ်လှပသော ကစားစရာ ပစ္စည်းလေးတစ်ခုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့၏။

ယင်းမှာ သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဖားရုပ်လေးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ချထားလိုက်လျှင် အရပ်မျက်နှာတစ်ခုသို့ ခုန်ဆင်းသွားတတ်ရာ အလွန်ပင် အံ့သြဖွယ် ကောင်းလှချေသည်။

“ဒါက ဂိုဏ်းကြီးကြပ်သူ အကြီးအကဲ လင်းက မင်းအတွက် ချန်ထားခဲ့တာ။ ဒီလမ်းပြဖားလေး ညွှန်ပြတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားရင် ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ဌာနချုပ်ကို ရောက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မှာသွားတယ်။”

ဆေးဖော်စပ်သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောပြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ “သူတို့ ထွက်သွားကြပြီဟုတ်လား။ ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဌာနချုပ်က အတိအကျဆိုရင် ဘယ်နားမှာလဲ။ အဝေးကြီးမှာလား။”

“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီကို မရောက်ဖူးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဌာနချုပ်က အနောက်ဘက် ပင်လယ်ပြင်ပေါ်မှာ ရှိတာမို့လို့ အရမ်းဝေးတယ်ဆိုတာတော့ သိတယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ သူတို့လည်း ကြိုတင်ထွက်ခွာသွားကြတာ။ မင်းအနေနဲ့ ဧပြီလ ၁၀ ရက်နေ့ မတိုင်ခင် အရောက်လာရမယ်လို့ အကြီးအကဲ လင်းက သတိပေးခိုင်းလိုက်တယ်။”

“ကောင်းပါပြီ။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း လမ်းပြဖားလေးကို သိုလှောင်အိတ် အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်ကာ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။” ဟု ဆိုလိုက်၏။

ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ခွဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်မိသည်။ လင်းထျန်းတစ်ယောက် ကြိုတင်၍ ခရီးထွက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့မိချေ။

ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဌာနချုပ်သို့ သွားရမည့် ခရီးလမ်းမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း တွေးထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုဝေးကွာပုံ ရပေသည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့၊ ငါကလည်း ပဉ္စမအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူ အဆင့်ကို မရောက်သေးဘူးဆိုတော့ ဒီခရီးလမ်းကိုပဲ အသုံးချပြီး ငါ့ရဲ့ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပညာရပ်ကို မြှင့်တင်ရမှာပဲ။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ထဲက ကြံစည်မိသည်။

နန်ဝူးမြို့အတွင်း၌မူ ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှု မရှိသော်လည်း ဤနေရာရှိ မိသားစုများအားလုံးမှာမူ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြ၏။

အကြောင်းမူကား ချင်မိသားစုနှင့် ရှန်မိသားစုတို့မှာ အရင်ဆုံး အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းခံခဲ့ရပြီး ယခုအခါတွင်လည်း ရှာမိသားစုက အခြားသော ဂိုဏ်းငယ်များကိုပါ တိုက်ခိုက်လာနေသောကြောင့်ပင်။

၎င်းတို့သည် လုယွဲ့အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးကို စိုးမိုးအုပ်ချုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည့်ပုံစံ ရှိနေသဖြင့် ထိုမိသားစုများနှင့် ဂိုဏ်းများသည် အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြရချေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ထိုအရေးကိစ္စများကို ဂရုမစိုက်နိုင်အားသေးပေ။ မိမိ၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ရန်အတွက် ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဌာနချုပ်သို့ အပြေးအလွှား သွားရန်သာ လိုအပ်ပေသည်။

အသေအချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပေါင်အန်းဆေးခန်းမသို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ အကယ်၍... မိမိ တကယ်ပဲ ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ပါက ဟူသော အတွေးဖြင့် လာရောက်နှုတ်ဆက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ရှူးကျူးသည် လူနာများကို ကုသပေးခြင်းဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဝမ်ယွန်းကလည်း ဘေးမှ ကူညီပေးနေ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ရှေ့သို့ လှမ်းတက်သွားရာ ဝမ်ယွန်းက မော့ကြည့်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်သောအခါ သိသိသာသာပင် အံ့အားသင့်သွားရှာသည်။

“လူရှုပ်လေး... နင်... နင်က မသေဘူးလား...”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးကို ကလန်ကလား လုပ်ပြကာ “ငါက သေရာကနေ ပြန်ရှင်လာပြီး နင့်ကို လာကြည့်တာလေ သိရဲ့လား...”

“သွားစမ်းပါ၊ သေနာလေးရဲ့။” ဝမ်ယွန်းက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ဘတ်ကို နှစ်ချက်ခန့် ထုရိုက်လေသည်။

ဝမ်ရှူးကျူးကလည်း ပြုံးလျက် ထရပ်လိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့် လုပ်နေ၏။

“မင်း မသေနိုင်ဘူးဆိုတာ ငါ ကြိုသိနေတာ၊ ငါ့ရဲ့ အာရုံက မှန်နေတာပဲ။” ဝမ်ရှူးကျူးက ပြုံး၍ ဆိုသည်။

“အဘိုးဝမ်ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်တော် အသက်ဘေးက လွတ်ခဲ့ရတာပါ။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်အုပ်ချီ၍ ဂါရဝပြုရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“အခုတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကျွန်တော် ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဌာနချုပ်ကို သွားပြီး ဆေးဖော်စပ်သူ မဟာပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ရင်း သတ္တမအဆင့် သို့မဟုတ် အဌမအဆင့် သမားတော်တစ်ဦးဆီကနေ အကူအညီ တောင်းခံမလို့ပါ။”

“သွားပါ၊ မင်း လုပ်နိုင်မှာပါလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။” အဘိုးဝမ်က ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး ဤလူငယ်အပေါ် အလွန် အလေးအမြတ် ထားကြောင်း ပြသလိုက်၏။

ဝမ်ယွန်းကမူ စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာပေးဖြင့် “လူရှုပ်လေး... နင် တကယ်ပဲ ပြန်လာနိုင်ပါဦးမလား။” ဟု မေးရှာသည်။

“ဒီကောင်မလေး ပြောပုံကတော့၊ ပြန်လာနိုင်ပါ့မလား ဟုတ်လား၊ နင် ဒီမှာပဲ ငါ့ကို စောင့်နေပေတော့။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

“ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို နင်က အတည်အပေါက် မရှိသေးဘူး။” ဝမ်ယွန်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းအား မျက်စောင်းထိုးလိုက်ရင်း “ဒါဆိုရင်တော့ ပြီးတာပဲ၊ နင့်ကို ငါ ဒီကနေပဲ စောင့်နေမယ်။” ဟု ပြောလေသည်။

အတိအကျပင် ထိုအချိန်၌ မြွေဟောက်နက်လေး ရှောင်ဟေးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ခေါင်းပြူးထွက်လာပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးလေးနှစ်လုံးဖြင့် ဝမ်ယွန်းအား ကြည့်လိုက်၏။

ဝမ်ယွန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားကာ သူမသည် လက်လှမ်း၍ ရှောင်ဟေးကို ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မိမိ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ပွေ့ပိုက်ထားကာ အလွန်ပင် အသည်းယားနေမိတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရ၏။ မိန်းကလေးများဆိုသည်မှာ ယခုကဲ့သို့ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော ကနဦး တွားသွားသတ္တဝါမျိုးကို ဘေးဒုက္ခကဲ့သို့ ရှောင်ကြဉ်တတ်ကြသည် မဟုတ်လော။

ရှောင်ချောင်နှင့် ဒါချောင်တို့ပင် ရှောင်ဟေးကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့ရစဉ်က လန့်ဖျတ်သွားခဲ့ကြဖူးလေသည်။

အခန်း (၃၇၈)လမ်းပြဖားနှင့် လမ်းခရီးအတွက် မှော်လှေငယ်

သို့သော်လည်း ဝမ်ယွန်းသည် ထိုမြွေဟောက်နက်လေးကို အမှန်တကယ်ပင် သဘောကျနှစ်သက်နေချေသည်။

ဆေးပညာကို လေ့လာလိုက်စားကြသည့် မိန်းကလေးများမှာ အခြားသော မိန်းမပျိုများနှင့် မတူဘဲ တစ်မူထူးခြားကြသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပေရာသည်။

မြွေဟောက်နက်လေး ရှောင်ဟေးမှာမူ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ လုံးဝ ဝေခွဲမရဖြစ်နေရှာသော်လည်း ဝမ်ယွန်းကမူ ၎င်းအား ရင်ခွင်ထဲ၌ ပွေ့ပိုက်ထားကာ အဆက်မပြတ် ပွတ်သပ်ကြင်နာနေမိတော့သည်။

“ဒါက နင့်ရဲ့ မွေးမြူထားတဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးလား။” ဝမ်ယွန်းက မေးလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း “ငါ့ရဲ့ အဖော်မွန်လို့လည်း ပြောလို့ရတာပေါ့၊ သူ့နာမည်က ရှောင်ဟေး တဲ့။” ဟု ဆိုသည်။

“ရှောင်ဟေးလေးက ချစ်စရာကောင်းလိုက်တာ။” ဝမ်ယွန်းသည် ရှောင်ဟေးလေးကို ကြည့်ရင်း လက်မှပင် မချနိုင်အောင် ဖြစ်နေရှာတော့သည်။

ရှောင်ဟေးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ကယ်ဆယ်ပါရန် အသနားခံသော မျက်လုံးလေးများဖြင့် ကြည့်ရှုလာရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းပင် သနားကရုဏာ သက်မိသွားချေသည်။

“ကဲ... ငါ သွားတော့မယ်။ ဒီကိုလာတာ နှုတ်ဆက်ဖို့သက်သက်ပဲ။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်၏။

ဝမ်ယွန်းသည် နှမြောတသစွာဖြင့် ရှောင်ဟေးကို ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ပြန်လည်ပေးအပ်လိုက်ရင်း “ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင်လည်း လမ်းခရီးမှာ ဘေးအန္တရာယ်ကင်းပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ် လူရှုပ်လေး။” ဟု ပြောရှာသည်။

ဝမ်ရှူးကျူးကလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ခေါင်းညိတ်ပြနှုတ်ဆက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးပြကာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးအား လက်ဝှေ့ယမ်းပြ၍ ထွက်ခွာခဲ့တော့၏။

ထို့နောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိဘဲ လင်ဇီအာအား တိုက်ရိုက် သွားရောက်ရှာဖွေခဲ့လေသည်။

လင်ဇီအာသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်တွေ့ရလျှင် ပြုံးရွှင်သွားကာ ရှေ့သို့လှမ်းတက်၍ ပွေ့ဖက်နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

“မောင်လေး... မင်း နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာခဲ့ပြီပေါ့။ အစ်မကတော့ မင်း ဟိုမှာ ပျော်လွန်းလို့ ပြန်မလာချင်တော့ဘူး ထင်နေတာ။”

လင်ဇီအာက မျက်လုံးလေးများ မှေးစင်းသွားသည်အထိ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လင်ဇီအာ၏ ပြည့်တင်းလှပသော ရင်အုံနှင့် ထိတွေ့မိသဖြင့် အသက်ပင် ရှူရကျပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရကာ “မဖြစ်နိုင်တာ၊ ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း အစ်မကို တွေ့ဖို့ ချက်ချင်းလာခဲ့တာပါ။” ဟု ဆိုရှာ၏။

ထိုအခါမှ လင်ဇီအာသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ပြန်လည်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ ဤသို့ ရုတ်တရက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းအပေါ် အနည်းငယ်မျှ အံ့သြဟန် မပြချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အကြောင်းစုံကို အတပ်သိနေပေသည်။ မိမိ ကျန့်ဂီအင်ပါယာ၌ ရှိစဉ်ကလည်း ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းသို့ သွားရောက်ခဲ့ဖူးရာ ထိုသတင်းသည် လင်ဇီအာထံသို့ မကြာမီပင် ရောက်ရှိပြီးဖြစ်တန်ရာသည်။

“အစ်မဆီကို လာတာ တစ်ခုခု အကူအညီလိုလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် အစ်မကို သတိရလို့ လာလည်တာတင်ပဲလား။” လင်ဇီအာက လူအများကို ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသော လေသံလေးဖြင့် ပြုံး၍ မေးမြန်း၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ချလိုက်မိပြီး ရှေးခေတ် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်များမှာ အဘယ်ကြောင့် မိန်းမလှလေးတစ်ဦးအတွက်ကြောင့်နှင့် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်တတ်ကြသည်ကို နားလည်သွားတော့သည်။

“အစ်မကို သတိရလို့ လာတွေ့တာလည်း ဟုတ်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ နှုတ်ဆက်ချင်လို့ပါ။ ကျွန်တော် ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဌာနချုပ်မှာ ကျင်းပမယ့် ဆေးဖော်စပ်သူ မဟာပြိုင်ပွဲမှာ ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ သွားတော့မလို့။” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုသည်။

လင်ဇီအာက ခေါင်းညိတ်ကာ “နားလည်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဌာနချုပ်ကို သွားရမယ့် ခရီးလမ်းက အလွန်ဝေးကွာလှတယ်။ မောင်လေးက တစ်ယောက်တည်း သွားမှာလား။” ဟု မေး၏။

“မူလကတော့ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းက အကြီးအကဲ လင်းနဲ့အတူ ခရီးထွက်ဖို့ စီစဉ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က တစ်စုံတစ်ရာ အမိန့်ရရှိထားပုံရပြီး အရင်ဆုံး ကြိုတင်ထွက်ခွာသွားကြပြီ။” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြန်ပြောသည်။

လင်ဇီအာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် မျက်ခုံးလေးများ တွန့်ချိုးသွားကာ “ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ဌာနချုပ်က အနောက်ဘက် ပင်လယ်ပြင်ပေါ်မှာ ရှိတာဆိုတော့ ခရီးလမ်းက အလွန်ဝေးလှတယ်။ အဲဒီကို ရောက်ဖို့ သုံးလလောက်တောင် အချိန်ယူရနိုင်တယ်။ မောင်လေးက တစ်ဦးတည်း သွားမှာဆိုတော့ လမ်းခရီးအတွက် အထောက်အကူပြုမယ့် ပစ္စည်းလည်း မရှိဘဲနဲ့ အခက်အခဲ တွေ့ရလိမ့်မယ်။” ဟု ဆိုလေသည်။

“ကျွန်တော်တို့အတွက် ဘာပစ္စည်းတွေ လိုအပ်လို့လဲ။” ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ထိုအချက်ကို သူ ကြိုတင်မတွေးမိခဲ့ချေ။

“မောင်လေးက ကောင်းကင်မှာ ပျံသန်းနိုင်လို့လား။ ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဌာနချုပ်က ပင်လယ်ပြင်ကြီးရဲ့ အလယ်ခေါင်မှာ ရှိတာဆိုတော့ အနည်းဆုံးတော့ လှေတစ်စင်း ရှိဖို့ လိုအပ်တာပေါ့။” လင်ဇီအာက ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ရင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်း မျက်နှာပေးဖြင့် “ကျွန်တော် အဲဒါကို တကယ်ပဲ မတွေးမိခဲ့ဘူး။” ဟု ဆို၏။

“ကဲပါ... မောင်လေးက ဒီလောက်အထိ အစစအရာရာ လိုလေသေးမရှိ တွေးတောတတ်တာဆိုတော့ အစ်မဖြစ်သူကလည်း မောင်လေးအတွက် တစ်ခုခု ပြန်လည်ပေးဆပ်ရမှာပေါ့။ ရော့... ဒါကို မောင်လေးအတွက် ပေးမယ်။”

လင်ဇီအာသည် မိမိ၏ သိုလှောင်အိတ် အတွင်းမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့သို့ တွန်းပို့ပေးလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ယင်းမှာ အလွန်သေးငယ်သည့် လှေပုံစံငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အသေးစိတ် လက်ရာများမှာ အလွန်ပင် သေသပ်လှပပြီး ထူးခြားဆန်းပြားလှချေသည်။

“ဒါက ဘာလဲ။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်း၏။

“ဒါက အဆင့်အနိမ့်ဆုံး ဖြစ်ပေမယ့်လည်း မှော်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပေတာပေါ့။” လင်ဇီအာက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“သူ့ရဲ့ အဝန်းအဝိုင်း သေးငယ်တာကိုတော့ အထင်မသေးနဲ့ဦး။ ပင်လယ်ပြင်ထဲ ရောက်သွားရင်တော့ လှေငယ်တစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်စွမ်း ရှိတာမို့လို့ မောင်လေး သုံးဖို့အတွက် အဆင်ပြေစေမှာပါ။”

ထိုစကားကို ကြားရလျှင် ချင်ယွမ်ဖုန်း အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်သွားရ၏။ ဤလှေငယ်မှာ ကစားစရာ ပုံစံတူမျှသာ မဟုတ်ဘဲ အစစ်အမှန် အသုံးပြုနိုင်သည့် လှေတစ်စင်း ဖြစ်နေပေရာသည်။

ထို့ပြင် ဤအရာကား မှော်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပေရာ အဆင့်အနိမ့်ဆုံး မှော်လက်နက်ပင် ဖြစ်လင့်ကစား အလွန်ပင် တန်ဖိုးကြီးမားလှပေသည်။

“အစ်မ... ဒီလောက် တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလကား လက်ခံနိုင်မှာလဲ။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

လင်ဇီအာက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒါက အစ်မက မောင်လေးကို ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပါ။ အစ်မ ကိုယ်တိုင် အသုံးပြုတဲ့ ပစ္စည်းလေးဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်လှေငယ် လို့ ခေါ်တယ်။ ဒါ့အပြင် ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်ကလည်း မောင်လေးက အစ်မကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ဖူးတာကို အစ်မက ကျေးဇူးတောင် မဆပ်ရသေးဘူး မဟုတ်လား။”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လင်ဇီအာအား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ယခုအခါတွင် သူမသည် ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရသဖြင့် မိမိ ပေးခဲ့သော ကမ္ဘာမြေခြင်ဆီအရည် သည် ထိရောက်မှု အပြည့်အဝ ရှိခဲ့ပုံရပေသည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် အားနာမနေတော့ဘူး။ နောင်တစ်ချိန်မှာ အစ်မအနေနဲ့ တစ်ခုခု အကူအညီလိုရင် ကျွန်တော့်ကိုသာ အချိန်မရွေး ပြောပါ။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ဆိုလိုက်၏။

လင်ဇီအာက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို လက်ဖြင့်အုပ်၍ ရယ်မောလိုက်ကာ “မောင်လေး ပြောပုံကိုလည်း ကြည့်ဦး၊ ဒါပေမဲ့ ယခုတစ်ကြိမ်မှာတော့ အစ်မမှာ တကယ်ပဲ အကူအညီတောင်းစရာ ကိစ္စအသေးအမွှားလေးတစ်ခု ရှိနေတယ်။” ဟု ဆိုသည်။

“အကူအညီ အသေးအမွှားလေး ဟုတ်လား။” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်လှေငယ်ကို လက်ထဲသို့ ယူပြီးခါမှ စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်လည်တင်လိုက်မိ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အမူအရာကို မြင်လျှင် လင်ဇီအာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သူမသည် ဝိညာဉ်လှေငယ်ကို ပြန်လည်ကောက်ယူကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ရင်း “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ အကယ်၍ မောင်လေးက မကူညီချင်ဘူးဆိုရင်လည်း အစ်မက အတင်းအကြပ် မတောင်းဆိုပါဘူး။” ဟု ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိကာ “အစ်မ... ဘာကိစ္စလဲဆိုတာသာ ပြောပြပါဦး။” ဟု ဆိုသည်။

“အစ်မက ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ် အဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားပြီး မိသားစုအတွင်းမှာ အဆင့်အတန်း တစ်ခု ရရှိခဲ့တယ် ဆိုပေမယ့်လည်း၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက မိသားစုက လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး အစ်မအတွက် ခင်ပွန်းတစ်ယောက် ရှာထားပေးတယ်လို့ ပြောလာတယ်။ အစ်မက နည်းမျိုးစုံနဲ့ ငြင်းပယ်ခဲ့ပေမယ့်လည်း အဲဒီလူက အရှက်မရှိဘဲ ဒီနေရာမှာပဲ ဇွတ်အတင်း နေနေတာ။ အလွန်ပဲ စိတ်ရှုပ်ဖို့ ကောင်းလှတယ်။” လင်ဇီအာက ညည်းတွားရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး “အစ်မ ပြောတော့ တစ်ဦးတစ်ယောက်က ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ် အဆင့်ကို ရောက်သွားရင် မိသားစုက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှာ မဟုတ်ဘူးဆို။” ဟု မေးမိသည်။

“သူတို့က အဲဒီလို ပြောခဲ့တာ ဟုတ်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ အစ်မကို အတင်းအကြပ် မလုပ်ပါဘူးလို့လည်း ကတိပေးထားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဤလူရဲ့ နောက်ခံအင်အားက အလွန်ကြီးမားလွန်းလို့ အစ်မတို့ မိသားစုအနေနဲ့ မပြစ်မှားရဲကြဘူး။ ဒါကြောင့်မို့လို့ အစ်မက မုသာဝါဒ တစ်ခုကို သုံးလိုက်ရတယ်။” လင်ဇီအာက မတတ်သာသည့် အမူအရာဖြင့် ဆို၏။

“မုသာဝါဒ ဟုတ်လား။” ချင်ယွမ်ဖုန်း စိတ်ထဲ၌ မကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ အစ်မက ချင်ယွမ်ဖုန်း ဆိုတာ ငါ့ရဲ့ ချစ်သူပါလို့ ပြောလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ သူက မင်းကို သေသွားပြီလို့ ထင်နေပြီး အစ်မကို အရှက်မရှိ ဆက်ပြီး လိုက်နှောင့်ယှက်နေတာမို့လို့ တကယ်ပဲ ခေါင်းခဲစရာ ဖြစ်နေရတယ်။”

“ကျွန်တော်လည်း ခေါင်းခဲသွားပြီ။” ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်ရင်း ဆက်မေးသည်မှာ “သူ့ကို မပြစ်မှားရဲဘူးဆိုရင် အစ်မက ကျွန်တော့်ကို ဘာလုပ်ပေးစေချင်တာလဲ။”

“ယခုတော့ မင်း ပြန်ရောက်လာပြီပဲ။ ငါ့ရဲ့ ချစ်သူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပေးရုံတင်ပဲ၊ ကျန်တဲ့ ကိစ္စတွေကိုတော့ အစ်မဘာသာ စီမံလိုက်မယ်။” လင်ဇီအာက ပြုံး၍ ဆို၏။

“ဒါဆိုရင် မေးပါရစေဦး၊ အဲဒီလူရဲ့ နောက်ခံက ဘယ်လောက်အထိ ကြီးမားလို့လဲ။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် မေးလိုက်သည်။

လင်ဇီအာက ထိုသို့ ရှောင်လွှဲလိုက်သဖြင့် အခြားသူကို မပြစ်မှားမိတော့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ ပြစ်မှားမိသူ ဖြစ်သွားချေပြီ။

မိမိအနေဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိသော်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

“သူက ဘယ်ကလဲဆိုတော့... သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ တစ်ခုက ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ တပည့်တစ်ယောက်လို့ ကြားရတယ်။”

လင်ဇီအာက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆိုလိုက်ကာ “ဝူးကျိဂိုဏ်း က တပည့်တစ်ယောက် ထင်တာပဲ။”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အစဉ်က လေးလံသွားရ၏။ ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးပေါ်တွင် သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ စုစုပေါင်း ရှစ်ခု ရှိပေရာ ယင်းတို့မှာ တံခါးသုံးခု၊ မျှော်စင်နှစ်ခုနှင့် အကယ်ဒမီတစ်ခု တို့ ဖြစ်ကြပေသည်။ ဝူးကျိဂိုဏ်း သည် မြူနှင်းဂိုဏ်း ကဲ့သို့သော သန့်ရှင်းသော နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

မိမိ ကြားဖူးသလောက်မူ ဤသန့်ရှင်းသော နယ်မြေသည် လုံးဝ တရားစောင့်သိသည်လည်း မဟုတ်၊ လုံးဝ မိစ္ဆာဆန်သည်လည်း မဟုတ်ဘဲ နာမည်ကောင်း ရှိလှသည်တော့ မဟုတ်ချေ။

ယင်းသည် ဟယ်ဟွမ်းချိုင့်ဝှမ်း နှင့် ဆင်တူလှပြီး ၎င်းတို့နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်၍ မိစ္ဆာကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံသည့် သန့်ရှင်းသော နယ်မြေကြီးနှစ်ခုအဖြစ် လူသိများကြပေသည်။

“အမှန်တော့ အစ်မက ထိုစဉ်က ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြောလိုက်မိတာပါ၊ သူက ဒီလောက်အထိ ဇွတ်အတင်း လိုက်နှောင့်ယှက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ မောင်လေး မသေဘဲ အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကိုလည်း အစ်မ အခုတင်ပဲ ကြားသိရတာဆိုတော့ အချိန်ကိုက် ဖြစ်သွားတာပေါ့။”

လင်ဇီအာသည် ရှေ့သို့လှမ်းလာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်လေသည်။

“မောင်လေးသာ အစ်မကို ဒီတစ်ကြိမ် ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် မောင်လေး ဘာပဲလုပ်ချင်လုပ် အစ်မက သဘောတူပါတယ်နော်။”

လင်ဇီအာသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နားအနီးသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ သင်းပျံ့လှသော အသက်ရှူသံကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အရိုးများပင် အရည်ပျော်မတတ် ခံစားလိုက်ရတော့သည်။