အခန်း (၃၇၉-၃၈၀)

အခန်း (၃၇၉)တုန်ယွမ်

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်ချည်းပင် အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာကာ သွေးအရှိန်ကလည်း ဦးခေါင်းဆီသို့ ဆောင့်တက်သွားရချေသည်။ “ငါ့ဘာသာပဲ စီမံလိုက်ပါ့မယ်။”

ထိုသို့ဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ကူးပေါက်ရာ လွင့်မျောနေသော အခြေအနေဖြင့် လင်ဇီအာ၏ ဆွဲခေါ်ရာနောက်သို့ ပါသွားကာ မိမိ၏ ‘အချစ်ပြိုင်ဘက်’ အား သွားရောက်ရှာဖွေခဲ့တော့၏။

ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်း၏ ဧည့်သည်တော်ဆောင် အဝန်းအဝိုင်းသို့ ရောက်ရှိသောအခါ လင်ဇီအာ ပြောဆိုခဲ့သည့် ‘သန့်ရှင်းသော နယ်မြေမှ တပည့်’ ဆိုသူနှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း ဆုံတွေ့လေသည်။ ယင်းက အလွန်ပင် ရုပ်ရည်ချောမောခန့်ညားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ချေသည်။

ထိုအမျိုးသားသည် အရပ်အမောင်း မြင့်မားကာ ကြည့်ကောင်းလှပြီး ပြုံးလိုက်သည့်အခါတွင်မူ သူ၏ မျက်နှာပေး၌ မိစ္ဆာဆန်သော အရိပ်အယောင်ပင် အနည်းငယ် စွန်းထင်နေသေး၏။

“ဇီအာ... ဒါက ဘယ်သူလဲ။” ထိုအမျိုးသားသည် လင်ဇီအာက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်မောင်းကို အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာ ဆွဲကိုင်ထားသည်ကို မြင်လျှင် သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ ဒေါသရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားချေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအမျိုးသားသည် မိမိ၏ ဒေါသကို အလွန်ပင် ပါးနပ်စွာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

လင်ဇီအာက ပြုံးလျက် “ဒါက ကျွန်မ ပြောပြဖူးတဲ့ ချင်ယွမ်ဖုန်း လေ၊ အခု သူ ပြန်ရောက်လာပြီ။” ဟု ဆိုလိုက်၏။

“ချင်ယွမ်ဖုန်း ဟုတ်လား။” ထိုအမျိုးသား အံ့အားသင့်သွားကာ “ချင်ယွမ်ဖုန်းက သေသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား။” ဟု မေးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးပြရင်း “စိတ်မရှိပါနဲ့၊ အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေက နားလည်မှုလွဲတာပါ။ ကျွန်တော် အဆုံးသတ်မှာ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပေမယ့်လည်း အချို့သော ကိစ္စတွေကြောင့် အခုမှပဲ ပြန်ရောက်လာနိုင်တာ။” ဟု ဆိုလိုက်ချေသည်။

ထိုအမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရန် မိမိ၏ လက်ကို ဆန့်တန်းပေးလာ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း မဆိုင်းမတွပင် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုအမျိုးသား၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်နှုတ်ဆက်လိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်ခဏ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားရ၏။

ထိုအမျိုးသား၏ လက်မှ ရုတ်တရက်ပင် ကြီးမားလှသော အားအင်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်တစ်ပြင်လုံး အောင့်တက်နာကျင်သွားရပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း မဆိုင်းမတွဘဲ အားအင်များကို ချက်ချင်း မြှင့်တင်လိုက်တော့၏။

အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် ထိုနေရာ၌ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လျက် ရပ်တန့်နေကြသည်။

၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အနည်းငယ် ပုံမှန်မဟုတ်သော်လည်း ခြုံငုံကြည့်လျှင်မူ တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားချက် ရှိမနေသယောင် ရှိချေသည်။

လင်ဇီအာသည်လည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးအကြား၌ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါနှစ်ခု ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်နေသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်၏။

“ကဲပါ... တော်လောက်ပါပြီ။” လင်ဇီအာသည် ရှေ့သို့ အမြန်လှမ်းတက်ကာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးအား ကြားမှ ဝင်ရောက်ဖြန်ဖြေပေးလိုက်ရသည်။

“ဒါက ဝူးကျိဂိုဏ်း က သခင်လေး တုန်ယွမ် ပါ၊ အခုတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက် ရင်းနှီးသွားကြပြီပေါ့။”

ထိုအခါမှ လူနှစ်ဦးသည် မိမိတို့၏ လက်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြသော်လည်း လက်ဖဝါးများမှာမူ နာကျင်အောင့်တက်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

တုန်ယွမ်သည် သန့်ရှင်းသော နယ်မြေမှ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လင့်ကစား သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မတိမ်းမယိမ်းမျှသာ ရှိချေသည်။

စောစောက အားပြိုင်မှု၌ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အလျှော့ပေးခဲ့ခြင်း မရှိကြချေ။

“သခင်လေး တုန်ယွမ်... ကျွန်မ အရင်ကလည်း ပြောပြပြီးသားပါ၊ အခု ယွမ်ဖုန်း ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ ကျွန်မတို့ကြားက…”

လင်ဇီအာသည် အမြန်ပင် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ပတ်သက်မှုကို အပြတ်ဖြတ်ရန် ပြောဆိုလိုက်၏။

တုန်ယွမ်က ခေါင်းညိတ်လျက် “ကိုယ် နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က လက်မထပ်ရသေးဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် ကိုယ့်မှာ မင်းကို ဆက်ပြီး လိုက်ပိုးပန်းခွင့် ရှိပါသေးတယ်။” ဟု ဆိုချေသည်။

လင်ဇီအာ၏ မျက်နှာမှာလည်း တော်တော်လေး ပျက်ယွင်းသွားရရှာသည်။ တုန်ယွမ်သည် ကိုင်တွယ်ရခက်ခဲသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး တစ်ခါကပ်ငြိသွားလျှင် ခွာထုတ်ရန် ခက်ခဲလှသည့် စက္ကူကပ်ကဲ့သို့သော လူစားမျိုးဖြစ်ကြောင်း သိထားသော်လည်း ဤမျှအထိ ပြောဆိုသည့်တိုင်အောင် ၎င်းအား ဖယ်ထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးသည်ကိုမူ သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

သူမ စိတ်ပျက်အားလျော့သွားမိသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ရုတ်တရက်ပင် သူ၏ အနားသို့ တိုးကပ်သွားကာ ပါးပြင်ကို ရွှတ်ကနဲ နမ်းရှိုက်လိုက်တော့သည်။

“သခင်လေး တုန်ယွမ်က ဒီလောက်အထိ ဇွတ်အတင်း ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို တက်ရောက်ဖို့အတွက် နေထိုင်သွားပါဦးလို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်ရှင်။”

လင်ဇီအာက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ သစ်သားရုပ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ရပ်နေမိတော့သည်။ တစ်စုံတစ်ရာ ပြန်လည်ပြောဆိုရမည်ကို သိသော်လည်း မည်သို့ပြောရမည်ကိုမူ မဝေခွဲတတ်တော့ချေ။

တုန်ယွမ်၏ မျက်နှာမှာ ပိုမို၍ ပျက်ယွင်းသွားကာ မည်းမှောင်သွားရတော့သည်။ သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ ဒေါသရိပ်များ ပြည့်နှက်နေချေသည်။

“မင်း တတ်နိုင်တာဆိုလို့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ပုန်းနေရုံတင်ပဲလား။”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် “သခင်လေး တုန်ယွမ်... ကျွန်တော်တို့က စိမ်းနေကြသေးတယ် ဆိုပေမယ့်လည်း ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ဇီအာကို အစစအရာရာ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တယ်လို့ ကြားသိရတာမို့လို့ ကြိုတင်ပြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကိုလည်း အရောက်လာခဲ့ရမယ်နော်။” ဟု တုံ့ပြန်လိုက်ချေသည်။

“ဟူး…” တုန်ယွမ်သည် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ရင်း လှည့်ထွက်သွားတော့၏။

သူသည် မူလက လင်ဇီအာက မုသာဝါဒကို သုံး၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အကာအကွယ်တံတိုင်းတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုနေသည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းတို့က လက်ထပ်မည့်အကြောင်းကိုပင် အတည်အလင်း ပြောဆိုလာကြသဖြင့် တုန်ယွမ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရချေသည်။

လင်ဇီအာသည် သူ သဘောကျနှစ်သက်ရသော မိန်းမပျို ဖြစ်ပေရာ ထိုသို့သော ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် မိန်းမလှလေးမျိုးသာ မိမိနှင့် ထိုက်တန်သည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါ လက်တွေ့လောကကြီး၏ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကို သူ ခံစားလိုက်ရချေပြီ။

အတိတ်ကာလကမူ သူ၏ ချောမောသော ရုပ်ရည်နှင့် ထူးကဲလှသော ပါရမီအရည်အချင်းတို့ကြောင့် မည်သည့်မိန်းမပျို၏ နှလုံးသားကိုမဆို သိမ်းပိုက်ရာတွင် ဘယ်သောအခါမျှ မရှုံးနိမ့်ခဲ့ဖူးချေ။

“ချင်ယွမ်ဖုန်း... မင်းကို ငါ မှတ်ထားလိုက်မယ်။” တုန်ယွမ်က မကျေမနပ်ဖြစ်စွာ ညည်းတွားလိုက်၏။

“တုန်ယွမ်ထံမှ မကျေနပ်မှု အမှတ် တစ်ရာ တိုးလာပါပြီ။”

အသိပေးချက်တစ်ခုက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာရာ သူ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ဤတုန်ယွမ်သည် တကယ်ပဲ စိတ်သဘောထား သေးသိမ်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေရာသည်။

ထိုလူနှစ်ဦးသည် ဧည့်သည်တော်ဆောင် အဝန်းအဝိုင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီးနောက် လင်ဇီအာသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ဖြည်းညင်းစွာ လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။

“အစ်မ... အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။ ကျွန်တော်က အစ်မနဲ့ တကယ်ကြီး နေခဲ့ပြီး လက်ထပ်လို့ မရဘူး မဟုတ်လား။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် မေးမြန်းလိုက်၏။

လင်ဇီအာက မျက်စောင်းထိုးလိုက်ရင်း “ဘာလဲ... မင်းက မပျော်ဘူးလား။” ဟု ဆိုသည်။

“ကျွန်တော်က အစ်မရဲ့ သိက္ခာကို ထိခိုက်မှာ စိုးရိမ်လို့ပါ။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်၏။

လင်ဇီအာက ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ကြည့်ကာ “ဒါဆိုရင် ငါတို့ ကိစ္စကို ဒီအတိုင်းပဲ လိုတိုးပိုလျှော့ လုပ်လိုက်ကြမလား။” ဟု မေးသည်။

“မလုပ်ပါနဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့။” ချင်ယွမ်ဖုန်း အမြန်ပင် လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း “အစ်မ... ကျွန်တော်က အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။” ဟု ဆိုရှာ၏။

“ဆယ့်ရှစ်နှစ် ဖြစ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ မင်းက ငါ့ကို အသက်ကြီးနေပြီလို့ ထင်လို့လား။”

လင်ဇီအာက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ဆိုလေသည်။

“မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ရပါဘူး၊ အစ်မက အခုမှ အရွယ်ကောင်းတုန်း ရှိသေးတာပါ၊ လုံးဝ မအိုသေးပါဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ အခြား လုပ်စရာ ကိစ္စတွေ ရှိနေသေးလို့ အစ်မနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ မနေနိုင်တာကို ပြောတာပါ။” ချင်ယွမ်ဖုန်း မတတ်သာသည့် အမူအရာဖြင့် ရှင်းပြရတော့သည်။

သူသည် လင်ဇီအာအား အထင်သေးခြင်း မဟုတ်ချေ။ အကျိုးအကြောင်းအရ ပြောရလျှင် လင်ဇီအာ၏ မိသားစု နောက်ခံ၊ ရုပ်ရည်နှင့် စိတ်ဆန္ဒ ခိုင်မာမှုတို့မှာ ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နှလုံးသား နက်ရှိုင်းရာ၌ အခြားသော မိန်းမပျိုတစ်ဦးအတွက် နေရာပေးထားပြီးဖြစ်ရာ ဤသို့သော ကိစ္စရပ်များအပေါ် တစ်စုံတစ်ရာ လွဲချော်နေသည်ဟု အမြဲ ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

“ကဲပါ... ငါ မင်းကို မစနောက်တော့ပါဘူး၊ မင်း သွားစရာရှိတာ သွားလုပ်တော့။ ငါ ဒီမှာပဲ အချိန်ဆွဲထားပြီး မင်း ပြန်လာမှ ဆက်ပြောမယ်လို့ အကြောင်းပြထားလိုက်မယ်၊ သူ ဇွတ်အတင်း ဆက်နေနိုင်ဦးမလား ဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။” လင်ဇီအာက မတတ်သာသည့် လေသံဖြင့် ဆိုရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း “ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် သွားတော့မယ်နော် အစ်မ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။ အကယ်၍ အဲဒီ တုန်ယွမ် က ဒီမှာ ဆက်ရှိနေသေးရင် ကျွန်တော် ပြန်လာတဲ့အခါမှ ရှင်းပစ်မယ်။” ဟု ဆို၏။

“ဟားဟား... ငါ့မောင်လေးက တကယ်ပဲ ချစ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ။” လင်ဇီအာက ချင်ယွမ်ဖုန်းအား စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်လုံးလေးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အမြန်ပင် နှုတ်ဆက်၍ ထွက်ခွာခဲ့တော့၏။ အကယ်၍ ယခုထက် ပိုမို ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်မိပါက လင်ဇီအာ၏ ဆွဲဆောင်မှုအောက်တွင် မိမိ၏ စိတ်အစဉ်များ နစ်မျောသွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

လမ်းပြဖားသည် တောင်ဘက်သို့ ခုန်ပျံသွားရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နန်ဝူးမြို့ မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်၍ ခရီးဆက်ခဲ့ချေသည်။

ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီး ၏ အခြေအနေမှာ ကမ္ဘာမြေနှင့် ဆင်တူလှပေသည်။ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ကုန်းမြေဧရိယာများ ရှိလင့်ကစား ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီး၏ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်မှာ ပင်လယ်ပြင်ကြီး ဖြစ်ပေသည်။

ထိုပင်လယ်ပြင်ကြီးကား လျှို့ဝှက်ဆန်းကြမ်းမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ယနေ့တိုင်အောင် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီး၏ လူသားများသည် ပင်လယ်ပြင်ကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာများတွင် မည်သည့်အရာများ ရှိနေသည်ကို စူးစမ်းရှာဖွေနိုင်ခြင်း မရှိကြသေးချေ။

ဒဏ္ဍာရီများအရမူ ပင်လယ်ပြင်၏ နက်ရှိုင်းရာအရပ်၌ နတ်ဘုရားတောင်တန်းများနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော နယ်မြေများစွာ ရှိနေသည်ဟု ဆိုကြရာ ယင်းမှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။

ထိုအရာမှာ ဒဏ္ဍာရီမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ပင်လယ်ပြင်ကြီး၏ အလယ်ခေါင်တွင် မိမိ မသိရှိသေးသော နေရာဒေသများစွာ ရှိနေမည်ကို အတပ်သိထားပြီး ဖြစ်ရာ ယခုခရီးစဉ်ကား စွန့်စားခန်းများနှင့် ပြည့်နှက်နေပေတော့မည်။

တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကြယ်လေပြည်မြို့တော်နှင့် ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်း တို့ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရှေးဟောင်းတောအုပ် ၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်၌ ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်း၏ တပည့်များမှာ အဝင်အထွက် ရှိနေကြဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား မှတ်မိခြင်း မရှိကြချေ။

ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြုံးလိုက်မိတော့သည်။

ဤနေရာကား မိမိ ယီနန် နှင့် စတင်ဆုံတွေ့ခဲ့ရသော နေရာဖြစ်ပြီး ယင်းမှတစ်ဆင့် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စရပ်များစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုခဏ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို အာရုံရလိုက်သဖြင့် မိမိ၏ နောက်ကွယ်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရချေ။

သူသည် ထူးဆန်းအံ့သြသွားရ၏။ နန်ဝူးမြို့မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ မိမိ၏ နောက်ကွယ်မှ တစ်စုံတစ်ဦးက ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာသည်ဟု ခံစားနေရသော်လည်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည့် အခါတိုင်းတွင်မူ မည်သည့်အရာမျှ ရှိမနေချေ။

အခန်း (၃၈၀) ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ တန်ခိုးတော်

“ငါပဲ အာရုံခံစားမှု လွန်ကဲနေတာလားမသိဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်ရင်း ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ တောင်ဘက်သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခဲ့ချေသည်။

ယခုအခါတွင် သူသည် ချင်ယွမ်အင်ပါယာ၏ နယ်နိမိတ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ထိုအင်ပါယာကို ဖြတ်သန်း၍ တောင်ဘက်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ခရီးဆက်ခဲ့လျှင် ပင်လယ်ပြင်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အခြားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ရှေးဟောင်းတောအုပ်၏ အပြင်ဘက်အစွန်းတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ရာ ယင်းလမ်းကြောင်းက သူ့အား ပင်လယ်ပြင်နှင့် ပိုမိုနီးကပ်စေမည် ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့ကား ဇန်နဝါရီလ ဆယ်ရက်နေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် သုံးလအတွင်း ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း၏ ဌာနချုပ်သို့ အရောက်သွားရမည် ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက သမားတော် ပြိုင်ပွဲကို လွဲချော်သွားပေလိမ့်မည်။

တစ်ခဏချင်းပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေးဟောင်းတောအုပ်ကို ဖြတ်သန်းကျော်လွန်ကာ ပင်လယ်ပြင်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ဆားငန်လှိုင်းလေညင်းများက သူ့ထံသို့ တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်လာခဲ့ချေသည်။

အဆုံးအစမဲ့ ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဆန့်တန်းလျက်ရှိနေသဖြင့် သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ အလွန်ပင် သေးငယ်သိမ်ဖျင်းလှသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက်ဆင်နွှဲရန်အတွက် မိမိ၏ ဝိညာဉ်လှေကို ထုတ်ယူတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ရုတ်တရက် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင်က မည်သူမျှမရှိခဲ့သော သူတို့၏နောက်ကွယ်တွင် လူရိပ်တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်ပေါက်လာသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

“မင်းလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူကား အခြားသူမဟုတ်ဘဲ တုန်ယွမ် ဖြစ်နေချေသည်။

တုန်ယွမ်သည် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလျက် “ချင်ယွမ်ဖုန်း ငါတို့ ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

“ဒီလောက်အဝေးကြီးအထိ ငါ့နောက်ကို တကောက်ကောက်လိုက်လာပြီး ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

မိမိ၏နောက်ကွယ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေသည်ဟု သူ အမြဲတစေ ခံစားခဲ့ရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ထိုသူမှာ တုန်ယွမ် ဖြစ်နေသည်ကို သိရှိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း တုန်ယွမ်က မိမိ၏ကိုယ်ရောင်ကို မည်သို့ ဖုံးကွယ်ထားသနည်းဟူသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် စဉ်းစားမရစရာ ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“မင်း ပြန်မလာခဲ့သင့်ဘူး။ သေပြီးသားလူဆိုတာ သေပြီးသားလူလိုပဲ နေသင့်တာပေါ့” တုန်ယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ရာ သူသည် လင်ဇီအာနှင့် ပတ်သက်ပြီး အာဃာတတရားများ အမြဲတစေ ရင်ဝယ်ပိုက်ထားဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ “ငါ မင်းကို ပြောမယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က မင်းကို သဘောမကျဘူးဆိုရင် လက်လွှတ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲလေ။ ဘာဖြစ်လို့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် လိုက်ပတ်သက်နေရတာလဲ” ဟု ဆိုသည်။

“ဒါက မင်းဆုံးဖြတ်ရမယ့်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ မင်းသာ ရုတ်တရက် ပြန်မလာခဲ့ရင် ငါ အောင်မြင်နေပြီ” တုန်ယွမ်က ခက်ထန်ရက်စက်သော မျက်လုံးများဖြင့် တုံ့ပြန်ပြောဆိုခဲ့သည်။

“မင်းရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ ဘယ်ကနေ ရောက်လာလဲဆိုတာ ငါ တကယ်ကို စဉ်းစားလို့မရတော့ဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရွေးချယ်စရာမရှိတော့သဖြင့် ခေါင်းကိုသာ အသာအယာ ခါယမ်းမိတော့သည်။

“စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေနဲ့တော့။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ မင်း သေသွားပြီဆိုတာနဲ့ လင်ဇီအာက ငါ့အပိုင် ဖြစ်လာမှာပဲ” တုန်ယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်ပြီးနောက် သူ၏လက်ထဲတွင် နှင်တံရှည်တစ်ချောင်း တိတ်တဆိတ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ချေသည်။

ထိုတိုက်ပွဲမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်တော့ကြောင်း သိမြင်လိုက်ရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသအဟုန်တို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသာ လင်ဇီအာ၏ ချစ်သူအစစ်အမှန်ဖြစ်ပါက ယခုထက်မက ပိုမိုဒေါသထွက်မိမည် ဖြစ်သော်လည်း လင်ဇီအာ၏ သာမန်မိတ်ဆွေတစ်ယောက် အနေဖြင့်ပင် သူ၏ရင်ထဲတွင် အမျက်ဒေါသတို့ အတိုင်းထက်အလွန် ပေါက်ကွဲလာခဲ့ချေပြီ။

“မင်း ဒီလိုတွေ ဆက်လုပ်နေဦးမယ်ဆိုရင် လင်ဇီအာရဲ့ စိတ်အာရုံကို ဘယ်တော့မှ ရရှိမှာ မဟုတ်ဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ဆိုရင်း သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ရှောင်ထျန်းတုတ်ရှည်ကြီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“သေပေတော့” တုန်ယွမ်၏ မျက်နှာသည် အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လျက် ရှိနေသည်။

မိမိ မပိုင်ဆိုင်နိုင်သော အရာသည် အမြဲတစေ အကောင်းဆုံးအရာ ဖြစ်သည်ဟူသော အတွေးမျိုးမှာ တုန်ယွမ်၏ စိတ်ဓာတ် ဖြစ်ပေသည်။

နှင်တံရှည်သည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးနှက်လာခဲ့ရာ ယင်း၏ အဖျားပိုင်းသည် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လျက်ရှိနေသည်။

အတိုင်းအဆမဲ့ များပြားလှသော ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်တို့သည် နှင်တံရှည်ပေါ်တွင် ရစ်ဝဲခိုအောင်းလျက်ရှိနေသဖြင့် ယင်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသော ဝိညာဉ်နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တဟုန်ထိုး ရောက်ရှိလာခဲ့ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကြည့်လိုက်ရာ တုန်ယွမ်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ကိုးဆင့်မြောက် သိုင်းပညာရှင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူသည် မိမိထက် အသက်အနည်းငယ်သာ ကြီးသဖြင့်

ပါရမီရှင်တစ်ဦးဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ မိမိတွင် စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ်နှင့် ထူးကဲသာလွန်သော နတ်ဘုရားစိုက်ပျိုးရေးစနစ်တို့သာ မရှိခဲ့ပါက မိမိ၏ကိုယ်ပိုင် အရည်အချင်းသက်သက်ဖြင့်မူ ယခုကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းသို့ မည်သည့်အခါမျှ ရောက်ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

တုန်ယွမ်က စတင်လှုပ်ရှားလာသည်ကို တွေ့မြင်ရသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်စွာဖြင့်ပင် တုတ်ရှည်ကြီးကို မိမိ၏ဘေးတွင် အသင့်ပြင်ထားလျက် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များကို ယင်းတုတ်ရှည်ပေါ်သို့ စဉ်ဆက်မပြတ် စုစည်းနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုခဏတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သုံးလှမ်းခန့် ဝေးကွာသောနေရာတွင် ရှိနေသင့်သည့် တုန်ယွမ်၏ နှင်တံရှည်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လည်ပင်းအရှေ့ တည့်တည့်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ချေသည်။

ယင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အလစ်အငိုက် မိသွားစေခဲ့သဖြင့် သူသည် နောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာလိုက်ရပြီး နှင်တံရှည်၏ ထိပ်ဖျားကို မိမိ၏ တုတ်ရှည်ကြီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ရတော့သည်။

ထိုသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ခြင်းကြောင့် နှင်တံရှည်သည် လမ်းကြောင်း အနည်းငယ် လွဲချော်သွားခဲ့သော်လည်း တုန်ယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သုံးလှမ်းခန့် လှမ်းလိုက်သကဲ့သို့ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။

နှင်တံရှည်ထိပ်ဖျားမှ ဝဲပတ်နေသော စွမ်းအင်အလင်းတန်းများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လည်ပင်းအရေပြားကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရာ သွေးစက်အချို့ စိမ့်ထွက်လာခဲ့ရသည်။

“ဒါက ဘာပညာရပ်လဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် သတိကြီးစွာ ထားလိုက်မိသည်။

နှင်တံရှည်၏ ထိပ်ဖျားသည် ယခင်က မိမိနှင့် သုံးလှမ်းခန့် အကွာအဝေးတွင် ရှိနေခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကျော်လွန်ကာ သုံးလှမ်းမျှသော အကွာအဝေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး မိမိ၏အရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

တုန်ယွမ်က လှောင်ပြောင် သရော်လျက် “ဒါက ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ တန်ခိုးတော်ပဲလေ။ ချင်ယွမ်ဖုန်း ဒီနေ့တော့ မင်းကို ငါ့နှင်တံအောက်မှာ အသက်ပျောက်စေရမယ်” ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလွန်ပင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားခဲ့ရသည်။ ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ စွမ်းအားသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော လမ်းစဉ်များအနက် တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်သော စွမ်းရည်မှာ နတ်ဘုရားကဲ့သို့သော စွမ်းအားမျိုး ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း တုန်ယွမ်သည် ထိုပညာရပ်ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ တတ်မြောက်ထားခြင်း မရှိသေးသည်မှာ ထင်ရှားလှသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အလွန်ပင် သတိကြီးစွာ ထားရစေရန် ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ချေပြီ။

တုန်ယွမ်သည် သူ၏နှင်တံရှည်ဖြင့် တစ်ဖန် ထိုးနှက်လိုက်ပြန်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း နှင်တံနှင့်အတူ တစ်သားတည်း ပေါင်းစည်းသွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးမှ စူးရှသော လေတိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး နှင်တံရှည်သည် ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် တိုးဝင်လာခဲ့ချေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏လက်ထဲမှ တုတ်ရှည်ကြီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်ပင့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို တုန်ယွမ်ထံသို့သာ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

နောက်တစ်ခဏ၌ တုန်ယွမ်၏လက်ထဲမှ နှင်တံရှည် ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်သည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ပုံပျက်သွားခဲ့ပြီးနောက် နှင်တံရှည်၏ အဖျားပိုင်းသည် ထိုနေရာမှ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တုန်ယွမ်က ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ စွမ်းအားကို တစ်ဖန် အသုံးပြုလိုက်ပြန်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သဖြင့် ဘာမျှ ထပ်မံစဉ်းစားမနေတော့ဘဲ မိမိ၏ တုတ်ရှည်ကြီးကို အရှေ့သို့ လွှဲယမ်းကာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ဂျိန်း

ပြင်းထန်လှသော မြည်ဟီးသံနှင့်အတူ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ တုတ်ရှည်ကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားခဲ့ရာ နက်ရှိုင်းသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး ကျောက်ခဲစများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်သွားခဲ့သော်လည်း အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ထိမှန်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ဘာများဖြစ်ပျက်သွားသနည်းဟု တွေးတောနေဆဲတွင် သူ၏ကျောပြင်မှတစ်ဆင့် အေးစက်သော အာရုံတစ်ခုက ရုတ်တရက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီးနောက် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ခြေဖဝါးအောက်မှ မြူဖြူများ ဝဲပျံတက်လာခဲ့ပြီး သူသည် မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်ကို အသုံးပြုကာ အရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လိုက်ရသော်လည်း သူ၏ကျောပြင်တွင်မူ သွေးချင်းချင်းနီနေသော ဒဏ်ရာတွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ချေပြီ။

အမှန်စင်စစ် တုန်ယွမ် အသုံးပြုခဲ့သော ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ စွမ်းအားသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အရှေ့ဘက်ကို ဦးတည်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျောပြင်ကို ဦးတည်တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုကဲ့သို့ ဖမ်းဆုပ်ရခက်ခဲလှသော ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ စွမ်းအားနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အားအင်ချိနဲ့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မည်သည့်အရပ်မျက်နှာမှ တိုက်ခိုက်မှု ရောက်ရှိလာမည်ကို မသိရှိနိုင်ခြင်းက အခက်ခဲဆုံးသော ကိစ္စရပ် ဖြစ်ပေသည်။

“ဟင်းဟင်း မင်းနဲ့ ငါ အပျော်ကစားရုံပဲ ရှိသေးတယ်။ နာမည်ကျော် ချင်ယွမ်ဖုန်းဆိုတာ အမှိုက်ကောင်သက်သက်ပါလား” တုန်ယွမ်က လှောင်ပြောင်သရော်လျက် ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အာရုံတို့သည် လေးလံထိုင်းမှိုင်းသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ဝရဇိန်ခန္ဓာပညာရပ်ကို ချက်ချင်း လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်၏ ဒဏ်ရာပြန်လည်ကုစားနိုင်စွမ်းမှာ အဆမတန် မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး ကျောပြင်မှ သွေးထွက်နေသော ဒဏ်ရာတွင်းကြီးသည်

ချက်ချင်းပင် သွေးတိတ်သွားကာ စတင်ကျက်မှတ်လာခဲ့ချေသည်။

ထိုအချိန်တွင် တုန်ယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြန်ရာ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိနိုင်ပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် အားနည်းချက်တစ်ခုခုကို ပြသလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တုန်ယွမ်သည် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို အသေအချာ ပြုလုပ်လာပေလိမ့်မည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်သွားခဲ့ရသည်။ တုန်ယွမ်သည် ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ မိမိ၏နောက်သို့ ဤနေရာအထိ တကောက်ကောက် လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

'အကယ်၍ ငါသာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဒီနေရာမှာ သတ်ပစ်လိုက်ရင် ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး။'

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘယ်ဘက်အရပ်မှ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ လက်သွားခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဗီဇစိတ်အရ တုတ်ရှည်ကြီးကို ဆွဲထုတ်ကာ အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ချေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအလင်းတန်းသည် ခဏမျှသာ ပေါ်ပေါက်ခဲ့ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ညာဘက်အရပ်တွင် တစ်ဖန် ပြန်လည်လင်းထိန်လာခဲ့ပြန်သည်။

ထိုအရာကား နှင်တံရှည်၏ ထိပ်ဖျားဖြစ်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်မောင်းကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရာ နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး သွေးများ ဖြာထွက်သွားခဲ့ရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာ ပျက်သွားခဲ့ရပြီး ဘေးဘက်သို့ တစ်ဖန် ရှောင်တိမ်းလိုက်ရပြန်ရာ သူ၏လက်မောင်းတစ်ခုလုံးတွင် သွေးချင်းချင်းနီလျက် ရှိနေချေပြီ။

“ဟားဟားဟား ချင်ယွမ်ဖုန်း မင်းက ကြောင်နဲ့ကြွက် ကစားပွဲမှာ အကစားခံရတဲ့ ကြွက်ကလေး ဖြစ်ချင်နေတာလား။ ငါက ကြောင်၊ မင်းကတော့ ကြွက်ကလေးပဲ”

တုန်ယွမ်၏ အသံသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် တုန်ယွမ် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို လုံးဝ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။