အခန်း (၃၈၉-၃၉၀)

အခန်း (၃၈၉)- ရှောင်ဟန်ချိုး

ထိုစဉ်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ ရှောင်လင်သည် ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

“သခင်... အရင်တုန်းက ဆေးပညာကျမ်းကို လဲလှယ်ထားပြီးသားပဲဟာ... အခု မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့ ဘာလို့ အကုန်မေ့လျော့သွားရတာလဲ” ဟု ရှောင်လင်က စနောက်လိုက်၏။

ထိုအခါမှ ချင်ယွမ်ဖုန်း သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။ ယခင်က ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၌ ရှိနေစဉ်က သူသည် စွယ်စုံကျမ်းအချို့ကို လဲလှယ်ခဲ့ဖူးရာ ထိုဆေးပညာကျမ်းထဲ၌ အမျိုးမျိုးသော ဆေးကုသမှု ပညာရပ်များသာမက ရောဂါဝေဒနာ အသွယ်သွယ်တို့ကိုလည်း မှတ်တမ်းတင်ထားလေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ဒဏ်ရာမျိုးအတွက်မူ ကုသရန် နည်းလမ်းမှာ ထိုကျမ်းထဲ၌ အဆင်သင့် ရှိနေပေပြီ။

“ဟုတ်သားပဲ... ငါက စိတ်လောသွားလို့ မေ့နေတာ” ဟု ဆိုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ စိတ်အာရုံထဲရှိ ဆေးပညာကျမ်းပါ အကြောင်းအရာများကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေလိုက်ပြီးနောက် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ဆေးမြက်အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။

ယခုအခြေအနေတွင် ဒဏ်ရာများသည် ပင်လယ်ရေထဲ၌ အချိန်အတော်ကြာ စိမ်ထားခြင်း ခံခဲ့ရသဖြင့် ပိုးဝင်နိုင်ခြေမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားနေသည်။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ဒဏ်ရာများကို ပိုးသတ်ရန်၊ ဖြူဖျော့နေသော အသားစများကို ဖယ်ရှားရန်နှင့် ထို့နောက်တွင် ပြန်လည်ချုပ်ပေးရန် လိုအပ်နေပေသည်။

ယင်းနောက်တွင်မူ ပိုမိုရှုပ်ထွေးလှသော အတွင်းဒဏ်ရာများကို ကုသရန် ကျန်ရှိနေသော်လည်း အတွင်းဒဏ်ရာနှင့် ပတ်သက်လျှင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်း၌ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ ရှိနေ၏။

ဤသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် ပထမဦးဆုံးအကြိမ် လူနာကုသပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆေးပညာနှင့် ပတ်သက်၍ အခြေခံမရှိသော်ငြား ဆေးပညာကျမ်းကို အားကိုးလျက် သူသည် မမျှော်လင့်ဘဲ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ကုသပေးနိုင်ခဲ့သည်။

အတော်ပင် အားထုတ်လိုက်ရပြီးနောက်တွင်မှ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ထိုဒဏ်ရာများကို ကုသပေးနိုင်ခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း ရင်ဘတ်ဟက်တက်ပွင့်နေသော ထိုမိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ တစ်ခုခု လွဲချော်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုမိန်းကလေး လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ရန် သူ၏ အဝတ်အစားတစ်စုံကို အမြန်ရှာဖွေပေးလိုက်ပြီးနောက် နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်၏။

“ဒီလိုဆိုရင်တော့ အတော်လေး ကြည့်ကောင်းသွားပြီ... မိန်းကလေးတစ်ယောက်က အဝတ်အစား မဝတ်ထားရင် ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးကြီးပဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤနေရာ၌ မည်သူမျှ ရှိမနေပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ကာမရူးတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပေလိမ့်မည်။

ဒဏ်ရာများကို ကုသပြီးချိန်တွင် မိုးလင်းရန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။ သူသည် ခရီးအဝေးကြီး မသွားရသေးဘဲ ရှေ့တွင် ခရီးတာ တစ်သိန်းရှစ်ထောင် ကျန်ရှိနေသေးရာ ယခုတစ်ဖန် ထပ်မံ နှောင့်နှေးရပြန်ပြီလော။

သို့သော်လည်း ဤမိန်းကလေးကို ဤအတိုင်း ပစ်ထားခဲ့ရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူမ၏ ဒဏ်ရာများ အမြန်သက်သာလာပြီး သူ၏ ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနိုင်ရန်သာ သူ မျှော်လင့်နိုင်တော့သည်။

အတွင်းဒဏ်ရာများသည် အတော်ပင် ရှုပ်ထွေးလှရာ ဝါရင့်လှသော သမားတော်ကြီးများပင်လျှင် အမှားအယွင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ဒဏ်ရာရသူအား ထပ်ဆင့် ထိခိုက်မှု မရှိစေရန် အလွန်ပင် ဂရုစိုက်ကြရလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုမိန်းကလေးကို မြေပြင်ပေါ်၌ ထိုင်နေစေရန် ကူညီပေးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို သွင်း၍ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသော အခြေအနေပင်။

ထိုမိန်းကလေး၏ သွေးကြောအများစုမှာ ပြတ်တောက်နေပြီး ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များသည်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေရာ သူမ အသက်ရှင်နေသည်မှာပင် အံ့ဖွယ်တစ်ပါး ဖြစ်နေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် သူ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ ထိုမိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်များကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ပင်ယ်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးရန်နှင့် သွေးကြောများကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးရန်မှတစ်ပါး အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။

ဤသည်မှာ အချိန်အတော်ပေးရမည့် အလုပ်ပင် ဖြစ်သည်။ လူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော သွေးကြောများ ရှိနေပြီး ပြတ်တောက်နေသော သွေးကြောများမှာလည်း မည်သည့်အစီအစဉ်မှ မရှိဘဲ ရောထွေးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယခင်က ကျင့်စဉ်ဖောက်ပြန်ခြင်းကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ သွေးကြောများအကြောင်းကို နားလည်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဆေးပညာကျမ်းကိုပါ ကိုးကားလိုက်သောအခါ သူသည် အတော်လေး ကျွမ်းကျင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

သွေးကြော အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်ကိုသာ ဆက်သွယ်ပေးရန်အတွက်ပင် တစ်နေ့ကုန် အချိန်ပေးလိုက်ရသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အလွန်ပင် မောပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကျန်ရှိသည်များကို ဆက်မလုပ်တော့ဘဲ လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။

ကျန်ရှိနေသော ဒဏ်ရာများကိုမူ ထိုမိန်းကလေး နိုးလာသောအခါ ဆေးလုံးအချို့ သောက်သုံးစေခြင်းဖြင့် ကုသနိုင်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုမိန်းကလေးကို ဝိညာဉ်လင်းဓားပေါ်တွင် လဲလျောင်းစေပြီးနောက် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် အနီးကပ် ကြည့်လိုက်မိသည်။

ထိုမိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ရောင်ရမ်းမှုများမှာ လျော့ပါးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ ရုပ်ရည်အစစ်အမှန်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှာ နုနယ်ချောမောလှသည်။ ထူးထူးခြားခြား လှပနေခြင်းမျိုး မဟုတ်သော်ငြား ကြည့်လေကြည့်လေ ဆွဲဆောင်မှုရှိလေသော အလှမျိုး ဖြစ်ပေသည်။

ခဏမျှအတွင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ လုံးဝ မိန်းမောသွားရတော့သည်။

“ဖြတ်...”

ပါးရိုက်သံတစ်ချက်ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ နတ်ပြည်မှ လက်တွေ့လောကသို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတော့သည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ နိုးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ လက်ကို မြှောက်လျက် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေ၏။

“နင်... နင်ဘယ်သူလဲ”

ထိုမိန်းကလေးမှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် အနောက်သို့ အမြန်ဆုတ်လိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ယမ်းပြလျက် “စိတ်အေးအေးထားပါ... ငါက လူဆိုးမဟုတ်ပါဘူး... မင်းက ပင်လယ်ထဲမှာ မျောနေတာကို ငါက ဆယ်ယူပေးခဲ့တာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ပင်လယ်ထဲမှာ မျောနေတာလား” မိန်းကလေးမှာ ဘာကိုမှ မမှတ်မိနိုင်သည့်အလား မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... အရင်က ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ သေချာစဉ်းစားကြည့်ဦး... မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကြီးပဲ...ငါသာ မကယ်ခဲ့ရင် သေတာ ကြာလှပြီ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

လူကိုလည်း ကယ်တင်ပေးရသေးသည်၊ ပါးလည်း အရိုက်ခံရသေးသဖြင့် တကယ့်ကို မတရားသဖြင့် ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားတော့သည်။ သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အာဃာတမျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ထပ် ပါးတစ်ချက် ထပ်ရိုက်လိုက်ပြန်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ပါးကို အုပ်လျက် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် “ဘာလို့လဲ... ဘာလုပ်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“နင်. ငါရဲ့... ခန္ဓာကိုယ်ကို... မြင်သွားပြီ...” ထိုမိန်းကလေး၏ အသံမှာ ခြင်သံလောက်သာ ရှိတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်လုံးများ ပြူးသွားကာ “မိန်းကလေးရယ်... အသက်ရှင်ဖို့ အရေးကြီးနေတဲ့ အချိန်မှာ ဒီလို ညစ်ညမ်းတဲ့ အရာတွေကိုပဲ တွေးနေတုန်းလား... သမားတော်ရဲ့ စိတ်ထားဆိုတာ မိဘလိုပဲ... ငါမင်းကို ကုသပေးတုန်းက ကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားခဲ့တာပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မိန်းကလေးမှာ ခေါင်းကို ဟိုဘက်သို့ လွှဲလိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို စကားမပြောချင်တော့ပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အလွန်ပင် မတရားသဖြင့် ခံစားနေရသော်လည်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဘာလို့ ငြင်းခုံနေမိပါလိမ့်။

“ ရှောင်ဟန်ချိုးထံမှ အာဃာတတန်ဖိုး +၁၀၀ ရရှိသည်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး အကြောင်းကြားစာကို လက်ခံရရှိလိုက်သဖြင့် ထိုမိန်းကလေး၏ အမည်မှာ ရှောင်ဟန်ချိုး ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရတော့သည်။

“မိန်းကလေး... မင်းက ဘယ်ကလဲ...ပြန်လိုက်ပို့ပေးမယ်... ငါခရီးဆက်ရဦးမှာမို့ အချိန်တွေ အတော်လေး နှောင့်နှေးသွားပြီ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့လျက် “ငါ... ငါမမှတ်မိဘူး...” ဟု ဆို၏။

“မမှတ်မိဘူး ဟုတ်လား”

ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်လုံးများ ပြူးသွားကာ “ဒါဆို မင်းနာမည်က ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဒါလည်း မမှတ်မိဘူး...” ဟု ရှောင်ဟန်ချိုးက ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ခေါင်းခဲသွားတော့သည်။ “ဒါဆို ဘာကို မှတ်မိသေးလဲ”

“ဘာကိုမှ မမှတ်မိဘူး...” ရှောင်ဟန်ချိုးက ဝမ်းနည်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ “ငါက ဧပြီလ မတိုင်ခင် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်ကို သွားရမှာ... တကယ်ကို ထပ်ပြီး နှောင့်နှေးလို့ မဖြစ်တော့ဘူး... အခုတော့ ငါနဲ့အတူ ခဏလိုက်ခဲ့မလား... ကိစ္စတွေ ပြီးသွားလို့ သတိရလာရင် ပြန်လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ”

ရှောင်ဟန်ချိုးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ပြန်ကြည့်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ လူဆိုးတစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိသဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အလွန်ပင် အားကိုးရာမဲ့သကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ဤခရီးစဉ်တွင် နောက်ထပ် ဘာမှ ထပ်မဖြစ်ရန်သာ သူ မျှော်လင့်နိုင်တော့သည်။

နောက်တစ်ရက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ သားရဲမီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝိညာဉ်လင်းဓား၏ အမြီးပိုင်းမှ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

ဝိညာဉ်လင်းဓားသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားရာ ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ လွင့်ထွက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

“မြဲမြဲကိုင်ထားပါ မိန်းကလေး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှမ်းအော်လိုက်သည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

လူကို လွင့်ထွက်သွားအောင် လုပ်ပြီးမှ ‘မြဲမြဲကိုင်ထား’ ဟု ပြောနေသည်မှာ ဘာထူးတော့မည်နည်း။

သို့သော်လည်း သူမသည် ဤဝိညာဉ်လင်းဓားကို အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။

ဤကဲ့သို့ အသုံးပြုသည့် နည်းလမ်းကို သူမ ပထမဆုံး မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသော်လည်း သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ချင်ယွမ်ဖုန်းက အကုန်လုံးကို ကာကွယ်ပေးထားလေသည်။

ညအချိန် ဖြစ်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အနားယူမည့် အရိပ်အယောင် မပြဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လက် ခရီးနှင်နေတော့သည်။

အခန်း (၃၉၀) စိတ်တစ်ခုကို သုံးမျိုးခွဲ၍ အသုံးပြုခြင်း

“ဒါနဲ့ မိန်းကလေး... နောက်ဆိုရင် မင်းကို ငါဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်၏။

“ရှောင်ဟန်ချိုးလို့ပဲ ခေါ်ပါ” ဟု ရှောင်ဟန်ချိုးက ပြန်ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်တောင်တစ်ဖက်ခတ်လျက် ရှောင်ဟန်ချိုးကို အကဲခတ်လိုက်မိသည်။ သူမက ဘာမှမမှတ်မိတော့ပါဟု ဆိုသော်လည်း မိမိအမည်ကိုမူ အသေအချာ မှတ်မိနေပေသည်။

သို့သော် သူသည် ထိုအကြောင်းကို အထွန့်တက်မနေတော့ဘဲ ရှောင်ဟန်ချိုးကို ဝိညာဉ်လင်းဓားပေါ်တွင် အနားယူစေလျက် ရှေ့သို့သာ ဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့သည်။

သူမ အနားယူပြီး၍ အင်အားပြည့်ဝလာပါက ဒဏ်ရာများကို ဆက်လက်ကုသပေးရန် သူ စိတ်ကူးထား၏။

ရှောင်ဟန်ချိုးသည်လည်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေရှာသည်။ သူမသည် အဝတ်အစားများကို ခပ်ဖွဖွမကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို ချုပ်ပေးထားပြီး ဆေးမြက်အချို့ အုံပေးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သို့သော် ဒဏ်ရာချုပ်ထားသည့် လက်ရာမှာ သိသိသာသာပင် ကျွမ်းကျင်မှုမရှိဘဲ ကောက်ကောက်ကွေးကွေးနှင့် တက်ကောင်ကြီး သုံးကောင် တွားသွားနေသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။

သို့သော် ဇီဝိန်မချုပ်ဘဲ အသက်ရှင်ခွင့်ရသည်ကိုပင် ရှောင်ဟန်ချိုးအနေဖြင့် အလွန်ကံကောင်းလှပြီဟု ခံစားမိ၏။ သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အဝတ်အစားများကို ကိုယ်တွင် ပတ်ထားရင်း ဝိညာဉ်လင်းဓားပေါ်၌ပင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခရီးစထွက်သည်နှင့် မရပ်မနား သွားလာနေခဲ့သည်။ သူ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေသော်လည်း အားတင်း၍ ဆက်သွားနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

ရှောင်ဟန်ချိုးမှာမူ အိပ်ပျော်သွားသည်မှ ပြန်နိုးမလာတော့ချေ။ သူမ အသက်ရှူနေသည်ကိုသာ ချင်ယွမ်ဖုန်း မမြင်ရပါက သေဆုံးသွားပြီဟုပင် ထင်မှတ်မိပေလိမ့်မည်။

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျယ်ပြောလှသော ပင်ပန်းပြင်ကြီးတစ်ခုတွင် ခေတ္တရပ်နားလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူသည် နေ့ညမပြတ် မနားတမ်း ခရီးနှင်ခဲ့ရာ ကီလိုမီတာ ငါးထောင်ခန့် ခရီးပေါက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ခရီးစဉ်အကွာအဝေးမှာလည်း အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သုံးရက်တိုင်တိုင် အိပ်ပျော်နေခဲ့သော ရှောင်ဟန်ချိုးသည် နောက်ဆုံး၌ နိုးလာခဲ့သည်။

သူမ နိုးလာသည်နှင့် မွှေးကြိုင်လှသော ရနံ့တစ်ခုက နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာရာ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှလည်း အလိုက်မသိစွာပင် တဂွီဂွီမြည်လာတော့၏။

ရှောင်ဟန်ချိုး မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှေပေါ်တွင် ကြက်သားနှင့် ငါးအချို့ကို ကင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မွှေးပျံ့လှသော ရနံ့များက လေထဲတွင် လွင့်ပျံ့နေပေသည်။

“နိုးပြီလား... ခွန်အားရှိအောင် အသားလေး ဘာလေး စားလိုက်ဦး၊ ဒါက အားရှိစေတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောဆိုကာ ကြက်ကင်တစ်ကောင်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

ရှောင်ဟန်ချိုးသည် အားနာမနေတော့ဘဲ ကြက်ကင်ကို လှမ်းယူကာ ငတ်မွတ်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ အငမ်းမရ စားသောက်တော့သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တဟားဟားရယ်လျက် အတူတူထိုင်စားလိုက်၏။

မနားတမ်း ခရီးနှင်ခဲ့ရသည့် ရက်များကြောင့် သူသည်လည်း အမှန်တကယ် ပင်ပန်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဗိုက်ဝသွားသည့်အခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဝိညာဉ်လင်းဓားပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလိုက်ကြရာ နေရာလွတ်မှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းကျပ်သွားတော့သည်။

“နင်က ဘယ်သူလဲ... ပြီးတော့ ဘယ်ကလာတာလဲ” ဟု ရှောင်ဟန်ချိုးက မေးလိုက်သည်။

“ငါ့နာမည်က ချင်ယွမ်ဖုန်းပါ... ငါက စကြဝဠာတိုက်ကြီးကနေ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း အစည်းအရုံးဌာနချုပ်မှာ ကျင်းပမယ့် ဆေးဖော်စပ်သူ မဟာပြိုင်ပွဲကို သွားမလို့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောပြ၏။

ရှောင်ဟန်ချိုးက ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်ပြီး “ရှင်က ဆေးဖော်စပ်သူလား” ဟု အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။

“ဒါပေါ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်၏။

“ဒါဆို သိပ်ကောင်းတာပဲ... ငါရဲ့ သွေးကြောအချို့က ပြတ်တောက်နေတုန်းပဲ၊ အတွင်းဒဏ်ရာတွေကလည်း တော်တော်ပြင်းထန်တယ်၊ ငါအတွက် ဆေးလုံးအချို့ ဖော်စပ်ပေးနိုင်မလား” ဟု ရှောင်ဟန်ချိုးက တောင်းဆိုလာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နောက်ပြောင်ချင်စိတ် ပေါ်လာသဖြင့် ရှောင်ဟန်ချိုးကို အကဲခတ်သလို ကြည့်လိုက်ပြီး “ငါပြောမယ်... ငါက မင်းကို ဘယ်သူမှန်းတောင် မသိတာ၊ ဘာလို့ မင်းအတွက် ဆေးလုံးတွေ ဖော်ပေးရမှာလဲ၊ ငါက ဘာအကျိုးအမြတ် ရမှာမလို့လဲ” ဟု မေးလိုက်၏။

“နင်... နင်က...” ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ ဒေါသထွက်ချင်သော်လည်း မိမိက သူ့အပေါ် မှီခိုနေရသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားကာ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ချေ။

သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများက ပြတ်သားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး “ငါဒဏ်ရာတွေကို ကုပေးမယ်ဆိုရင် တစ်သက်လုံး နင်အနားမှာ နွားလို မြင်းလို အလုပ်အကျွေးပြုပါ့မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်လုံးများ မှေးလိုက်မိ၏။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ယခုကဲ့သို့ စကားမျိုး ပြောထွက်လာစေရန် မည်သို့သော အခြေအနေမျိုးက ဖိအားပေးခဲ့သနည်း။

ဤရှောင်ဟန်ချိုးသည် နက်ရှိုင်းလှသော အာဃာတတရားများကို သိုဝှက်ထားရသည်မှာ သေချာပေသည်။

“ကောင်းပြီလေ... ငါ့ရဲ့ အားနည်းချက်က စိတ်ပျော့လွန်းတာပဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလျက် ဆိုကာ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ နဂါးဖမ်းဆေးမီးဖိုကို ထုတ်ယူ၍ ဝိညာဉ်လင်းဓားပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

ထိုထူးဆန်းလှသော ဆေးမီးဖိုကို မြင်သောအခါ ရှောင်ဟန်ချိုးသည်လည်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားရ၏။

“ငါ မင်းကို ကုပေးနိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာတော့ ပြောပြသင့်တယ် မဟုတ်လား၊ ငါက စိတ်ပျော့တတ်ပေမဲ့ ငါ့ကို အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်တဲ့သူမျိုးနဲ့တော့ ရန်မဖြစ်ချင်ဘူးလေ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်ပြန်သည်။

ထိုအချိန်တွင် စားသောက်ပြီးသွားကြပြီဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အနားမယူသေးဘဲ ဝိညာဉ်လင်းဓားကို ဆက်လက်ခရီးနှင်စေ၏။

သူ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များသည် အောက်ဘက်ရှိ စက်ဝိုင်းပုံ အစီအရင်ထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး ဝိညာဉ်လင်းဓားကို မောင်းနှင်ရန် အင်အားပေးနေပေသည်။

သားရဲမီးလျှံကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန် မပြင်းသော်လည်း ဝိညာဉ်လင်းဓား၏ မူလအရှိန်ကို ထိန်းထားနိုင်ခြင်းမှာ နှေးကွေးသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။

ရှောင်ဟန်ချိုးက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ “နင် သိနေပြီလား” ဟု မေးသည်။

“ဘာကို သိရမှာလဲ... မင်းက မှတ်ဉာဏ်ပျောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသာနေတာပဲ၊ တကယ် မှတ်ဉာဏ်ပျောက်တဲ့သူတွေက မင်းလို မဟုတ်ဘူးလေ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆို၏။

“နင်က မှတ်ဉာဏ်ပျောက်တဲ့သူကို တွေ့ဖူးလို့လား” ဟု ရှောင်ဟန်ချိုးက မေးရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူ မတွေ့ဖူးသော်လည်း ဆေးပညာကျမ်းထဲတွင် ထိုအကြောင်းများ ပါရှိသည် မဟုတ်လော။

စကားပြောနေရင်းပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ဆေးမြက်များကို ထုတ်ယူကာ ရှောင်ဟန်ချိုးအတွက် ဆေးလုံးများ စတင်ဖော်စပ်တော့သည်။

ရှောင်ဟေးသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ခေါင်းလေးပြူထွက်လာကာ ရှောင်ဟန်ချိုးကို စပ်စုသည့်ဟန်ဖြင့် ကြည့်နေ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်လင်းဓားကိုလည်း ထိန်းကျောင်းနေသကဲ့သို့ ဆေးလုံးလည်း ဖော်စပ်နေပြီး ရှောင်ဟန်ချိုးနှင့်လည်း စကားပြောနေ၏။

တစ်ချိန်တည်းတွင် အလုပ်သုံးမျိုးကို လုပ်ဆောင်နေခြင်းမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် မလုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အရာပင် ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးမှာပင် အလွန်အံ့သြနေမိပြီး သူမရှေ့ရှိ ဤလူငယ်၏ နောက်ခံအကြောင်းကို များစွာ သိချင်မိသွားသည်။

“အချို့အကြောင်းအရာတွေကို နင်မသိတာ ပိုကောင်းပါတယ်... ငါကလဲ့စားချေနိုင်ဖို့အတွက် ဒဏ်ရာပျောက်အောင် ကုပေးဖို့ပဲ လိုတာပါ၊ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်တဲ့အခါ နင့်ကို နွားလို မြင်းလို အလုပ်အကျွေးပြုပါ့မယ်” ဟု ရှောင်ဟန်ချိုးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

သူမ၏ ပြင်းထန်လှသော အာဃာတတရားများကို ချင်ယွမ်ဖုန်းပင် သိသိသာသာ ခံစားနေရပေသည်။

“ဟူး... သနားစရာကောင်းတဲ့ သူပါလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “မင်းရဲ့ မိသားစုဝင်တွေရော ဘယ်မှာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

စကားပြောနေရင်းပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြင်ဆင်ထားသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ဆေးမြက်အားလုံးကို ဆေးမီးဖိုထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ရာ ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ လန့်သွားတော့၏။

“နင် ဆေးဖော်နေတာလေ... နည်းနည်းလောက် အာရုံစိုက်ပါဦး၊ ဘယ်သူက ဆေးကို ဒီလိုဖော်လို့လဲ” ဟု ရှောင်ဟန်ချိုးက မနေနိုင်ဘဲ သတိပေးလိုက်မိသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြ၏။ ထို့နောက် ရှောင်ဟန်ချိုး၏ အံ့သြတုန်လှုပ်နေသော မျက်ဝန်းများရှေ့မှာပင် ဝိညာဉ်ဆေးပင် တစ်မျိုးချင်းစီကို အောင်မြင်စွာ သန့်စင်လိုက်လေသည်။

ဆေးမီးဖိုအတွင်း၌ အနှစ်သာရ အလင်းတန်းများ လွင့်မျောနေသည်မှာ ကြည့်ကောင်းလှပေသည်။

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့... မနှောင့်နှေးစေရပါဘူး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

ရှောင်ဟန်ချိုးသည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို ထင်းမီးစိုက်သကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လုပ်ဆောင်နေသည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးချေ။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအပေါ် သူမ၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ ပိုမိုတိုးပွားလာခဲ့သည်။

“ငါ မိသားစုဝင်တွေ အားလုံး သေကုန်ကြပြီ” ဟု ရှောင်ဟန်ချိုးက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေတ္တမျှ ဆိုင်းငံ့သွားပြီး “စိတ်မကောင်းပါဘူး... ငါ မသိလို့ပါ” ဟု ဆိုသည်။

“ရပါတယ်... အခု ငါ ပြန်သွားတာ သူတို့အတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ပဲ” ဟု ရှောင်ဟန်ချိုးက အေးစက်စွာ ဆိုပြန်၏။

ခေတ္တမျှ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စကားစပြတ်သွားကြသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း ဤအမျိုးသမီးကို မည်သို့နှစ်သိမ့်ရမည်မှန်း မသိတော့ချေ။

“ကဲ... ဒီဆေးလုံးကို သောက်လိုက်ပါ၊ မင်း အများကြီး သက်သာသွားလိမ့်မယ်”

ခဏအတွင်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပဉ္စမအဆင့် ကုသရေးဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။

သူသည် ဆေးလုံးကို အတင်းအကျပ် စုစည်းသည့် နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့သဖြင့် ဆေးလုံးပေါ်တွင် သဲ့သဲ့မျှသော နတ်ဘုရားပုံရိပ် အမှတ်အသားတစ်ခု ထင်ကျန်နေပေသည်။

“ဒါက... နတ်ဘုရားပုံရိပ် အမှတ်အသားလား” ဟု ရှောင်ဟန်ချိုးက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်၏။

“ဟုတ်တယ်... ဒါပါရင် ဆေးစွမ်းက ပိုပြင်းထန်တယ်၊ ပူတုန်းလေး မြန်မြန်စားလိုက်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောသည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ ကြောင်အသွားရ၏။ ဆေးလုံးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် ဆေးလုံးစားခြင်းကို ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည့်အခါ ဘာကြောင့် ထူးထူးဆန်းဆန်း ဖြစ်နေရသနည်း။

ဆေးလုံးဆိုသည်မှာ ပူတုန်းလေး စားရမည်တဲ့လား။