အခန်း (၂၆၇-၂၆၈)

အပိုင်း(၂၆၇)

ကျင်းတိုင်ရှို့ သည် ကျောက်တံခါး တစ်ချပ်ရှေ့တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ အသက်ကို ပမာဏပြုကာ စိတ်ထဲတွင် ချိန်ဆ တွေးတောနေ၏။

ထိုတံခါးပေါ်တွင် ရင်းနှီးနေသော သင်္ကေတတစ်ခုကို ရေးမှတ်ထားသည်။ ယင်းမှာ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ စွဲထင်နေခဲ့သော အရာပင် ဖြစ်၏။ ၎င်းတွင် သားရဲလေးကောင်၏ ပုံကို ထုဆစ်ထားသည်။ အပေါ်ဘက်တွင် မိုးပေါက်များ ဝန်းရံကာ လျှပ်စီးများ တဖျပ်ဖျပ် လက်နေသော ရစ်ခွေနေသည့် နဂါးတစ်ကောင် ရှိသည်။ အောက်ဘက်တွင်မူ သွေးစက်များအလား အမွေးအတောင်များ ရှိသော ဖီးနစ်ငှက် တစ်ကောင် ရှိ၏။ ညာဘက်တွင် လိပ်ခွံသံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သည်တော် တစ်ဦး ရှိသည်။ သူ၏ ဓားမှာ အလွန် ကြမ်းတမ်းလွန်းသဖြင့် တင်းပုတ်တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေ၏။ ဘယ်ဘက်တွင်မူ ရတနာများပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး အလင်းရောင် သရဖူ ဆောင်းထားသော ကျားတစ်ကောင် ရှိလေသည်။

ဤသည်မှာ အလှဆင်ထားခြင်း သက်သက် မဟုတ်ပေ။ သတိပေးချက် တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

အင်ပါယာ အပေါ် ထားရှိသော သူ၏ သစ္စာဆိုမှုအရ သူသည် ဤတံခါးကို မဖွင့်သင့်ပေ။ ၎င်းသည် ကျင်း ကလန် ၏ ပိုင်နက်အတွင်း၌ တည်ရှိသည်။ ရေကန်တစ်ခု၏ အောက်ခြေနှင့် မိုင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်တွင် တွေ့ရှိရခြင်း ဖြစ်၏။

ဤသည်မှာ ရှေးဟောင်း မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာ ကြီး ပြိုကွဲပျက်စီးသွားပြီးနောက်ပိုင်း သူ သို့မဟုတ် အခြားမည်သူမဆို ဝင်ရောက်ရန် ရဲဝံ့ခဲ့ဖူးသည့် ဝင်္ကပါ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ တိမ်ကောသော အခန်းများထဲတွင် တစ်ချိန်က ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်ပန်းပဲဆရာများ ချန်ထားရစ်ခဲ့သော ရွှေအဆင့် လက်နက်များနှင့် ကိရိယာ အမြောက်အမြား ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏ ကလန် သည် ထိုအခန်းကို လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကတည်းက လုယက် ယူငင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။

သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ...

ဤတံခါး၏ အလွန်တွင် အရှင်သခင်များ အတွက် ရည်ရွယ်သော လက်နက်များ ရှိနေသည်။ ရှေးဟောင်း မှတ်တမ်းများက ၎င်းတို့ထဲမှ အနည်းငယ်အကြောင်းကို ဖော်ပြထားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုခုကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ရမည်ဆိုလျှင်၊ သူသည် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များ၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရုတ်တရက် တက်လှမ်းသွားနိုင်ပေမည်။ အချို့သော လက်နက်များဖြင့်ဆိုလျှင် သူ့ကိုယ်သူ ဧကရာဇ် အဖြစ်ပင် ကြေညာနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

သေချာသည်မှာ ဤတံခါးကို ဖွင့်ခြင်းသည် မိမိ၏ ကလန် တစ်ခုလုံးကို သေဒဏ်ပေးခံရနိုင်သော ပြစ်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။ ကျင်းကလန် ၏ ခေါင်းဆောင်ကြီး တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ တာဝန်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ မည်သူမျှ ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း မရှိစေရန် တားဆီးရမည့် အလုပ်ပင် ဖြစ်၏။

ယင်းကို တားမြစ်ထားခြင်းမှာ အတွင်းရှိ အရာများ၏ စွမ်းအားကြောင့် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့၏ အန္တရာယ် ကြီးမားမှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ယခင်က ဤတံခါး ပွင့်သွားခဲ့စဉ်က တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးအပေါ်သို့ ဘေးအန္တရာယ်များ ဆင့်ခေါ်ခဲ့ဖူးလေသည်။

သို့သော်... ထိုအချိန်က တံခါးသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပွင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ယခုအခါတွင်မူ သူသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဝင်ထွက်သွားမည် ဖြစ်သည်။ မည်သူကမျှ သိရှိမည် မဟုတ်ပေ။

မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများသည်လည်း ဤမျှလောက် အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေမည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် နိမိတ်ဖတ်သူ အချို့နှင့်ပင် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ အိပ်မက်များထဲတွင် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများ၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိကြောင်း သူတို့က အတည်ပြုပေးခဲ့ကြ၏။ အနည်းဆုံးတော့ နောက်ထပ် ဆယ်စုနှစ်များစွာ အထိ ဖြစ်ပေသည်။

ယင်းက သူ့အတွက် လုံလောက်နေခဲ့ပြီ။ သို့တိုင်အောင် သူ တွန့်ဆုတ်နေမိဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နေ့စဉ်ရက်ဆက်၊ မိမိ၏ ကလန် အပေါ် အသက်နှင့် ရင်း၍ အလုပ်အကျွေးပြုရမည်ဟု သူ့ကို သွန်သင်ထားခဲ့ကြသည်။ အီသန် အာရီလီယပ် အပေါ် ဒေါသထွက်ခဲ့စဉ် အစောပိုင်းက ဤအရာကို စွန့်စားရန် သူ ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု အမှန်တကယ် ရင်ဆိုင်ရသောအခါတွင်မူ... အရာအားလုံးကို စွန့်စားရန် သူ အမှန်တကယ် ဆန္ဒရှိပါသေးသလား။

ဦးဆောင်မည့် မိမိသာ မရှိတော့ပါက မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားမည့် ကံကြမ္မာ ရင်ဆိုင်ရမည့် သူ၏ ကလန် ကို သူ တွေးတောမိသည်။ အကယ်၍ သူ ဤတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က သိရှိသွားပါက၊ သူတို့သည် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများ သို့မဟုတ် အင်ပါယာ ၏ ကွပ်မျက်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။ သူ့အတွက် အခွင့်အရေး မည်မျှပင် ကောင်းမွန်နေပါစေ၊ မိမိ မိသားစု၏ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်များကို အသုံးပြု၍ အန်စာတုံး လှိမ့်ကာ လောင်းကစားလုပ်ရန် သူ အမှန်တကယ် ဆန္ဒရှိနေပြီလား။

သို့ရာတွင် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် တစ်ပါး၏ ဦးဆောင်မှု မပါဝင်ဘဲ သူတို့ မည်သို့သော ဘဝမျိုးဖြင့် ရှင်သန်ရမည်နည်း။ သူတို့သည် ရရှိနေကျဖြစ်သော လေးစားမှုများကို ဆက်လက် ခံစားရတော့မည် မဟုတ်ပေ။ နေထိုင်နေကျ အဆင့်အတန်းမျိုးလည်း ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။ ဆင်းရဲသားများကဲ့သို့ သနားစရာကောင်းစွာ နေထိုင်သွားကြရပေလိမ့်မည်။

ဤမျှ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ဘဲ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းသည် သူ၏ ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူသည် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်တတ်သော သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် အီသန် အာရီလီယပ်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ရရန် သူ မစောင့်နိုင်တော့ချေ။

သူသည် လက်တစ်ဖက်စီတွင် အစောင့်အရှောက် သော့ တစ်ချောင်းစီကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ထို့နောက် တံခါး၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ အစီအရင် စက်ဝိုင်းများပေါ်သို့ ထိုသော့များကို ဖိချလိုက်သည်။ အစီအရင်များ အသက်ဝင်လာစေရန် သူ၏ မာဒြာ အများစုကို စက်ဝိုင်းများထဲသို့ စီးဆင်းစေခဲ့ရသည်။ ၎င်းပမာဏသည် သူထင်မှတ်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမိုများပြားနေသည်။ စွမ်းအင်များ အလွန်အမင်း ဆုံးရှုံးသွားမှုကြောင့် သူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ရသည်။ သို့တိုင်အောင် ထိုအရာများသည် တံခါးကို ပွင့်လာစေခြင်း မရှိသေးပေ။

ထို့အစား... ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ခုံတိုင်တစ်ခုကိုသာ ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။ ထိုခုံတိုင်ပေါ်၌ အခြားသော အစီအရင် စက်ဝိုင်းတစ်ခုကို ရေးဆွဲထားသည်။

သူ လက်ချောင်းထိပ်များပေါ်တွင် ဝိညာဉ်မီးတောက်ကို တောက်လောင်စေလိုက်သည်။ အရောင်လွင့်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော မီးခိုးရောင် မီးတောက်လေးသည် ခဏတာမျှ ကခုန်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် အစီအရင်ထဲသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ထိုအရာသည် မီးတောက်ကို ပို၍ စုပ်ယူလာသည်။ ထို့ကြောင့် မလာရောက်မီ ဝိညာဉ်မီးတောက်များကို ပိုမိုဖန်တီးလာခဲ့မိသည့်အတွက် သူ ဝမ်းသာသွားမိသည်။ ထိုအစီအရင်သည် မှိုင်းညို့နေသော မီးတောက်စီးကြောင်းကို ဝါးမြိုစားသောက်ပြီးချိန်တွင် တစ်ချက်မျှ လင်းလက်သွားသည်။ ထို့နောက် ကြမ်းပြင်အောက်သို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ တံခါးကြီးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ပွင့်ဟသွားလေသည်။

စွမ်းအင်များ လျှံကျလာသည့်အတွက် ကျင်းတိုင်ရှို့ အံ့သြမှင်သက်သွားရသည်။ သူသည် အော်ရာ ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို အော်ရာ သည် တောက်ပသော အဖြူရောင်နှင့် လုံးဝဥဿုံ မည်းမှောင်နေသော အမည်းရောင်တို့ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရောယှက်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ လွန်ကဲစွာ လင်းထိန်နေသလို အလွန်အမင်းလည်း မှောင်မိုက်နေသည့်အတွက် တံခါးပေါက်အတွင်းသို့ ဖောက်ထွင်းမမြင်နိုင်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထို အော်ရာ က သူ၏ ဝိညာဉ်အမြင်အာရုံကို ကွယ်ပျောက်သွားစေသည်။ ထို့ကြောင့် ရှေးဟောင်း သိုလှောင်ရုံအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းဝင်ရောက်လိုက်ချိန်တွင် ထိုအာရုံခံစားနိုင်စွမ်းကို ပိတ်ချထားလိုက်ရသည်။

သူ အထဲသို့ ရောက်ရှိနေစဉ် ကျောဘက်ရှိ တံခါးကို ပိတ်လိုက်၍ မရပေ။ ထိုသို့ပိတ်လိုက်ပါက သူသည် အထဲတွင် ပိတ်မိပြီး အထီးကျန်စွာ သေဆုံးသွားရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ အလျင်အမြန် လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်။

ယခင်က ထိုအရာကို သတိပြုမိရန် သူတို့အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ အေးအေးဆေးဆေး အချိန်ယူ၍ ရနိုင်ကောင်းသည်။ သို့သော်လည်း အန္တရာယ်ဖြစ်နိုင်ခြေကို အတတ်နိုင်ဆုံး လျှော့ချသင့်သည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

ထိုအခန်းသည် စင်္ကြံလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ နံရံများတွင် ကြမ်းပြင်မှသည် ခေါင်မိုးအထိ ပြောင်လက်နေအောင် ပွတ်တိုက်ထားသော သစ်သားဗီရိုများ ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့သည် သူ၏ ခေါင်းအထက် ဆယ့်ငါးပေခန့်အထိ မြင့်မားသည်။ ထိုစင်္ကြံလမ်းသည် သူ မျက်စိတစ်ဆုံး မြင်နိုင်သည့်အထိ ရှည်လျားလှသည်။ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် တစ်ပါးအနေဖြင့် သူသည် အလွန်အလှမ်းဝေးသည့် နေရာအထိ မြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ခဏတာမျှ သူသည် နဂါးတစ်ကောင်၏ ရတနာသိုက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ပြသထားသော အရာများ၏ တန်ဖိုးကြောင့် သူ အလွန်တုန်လှုပ်သွားသည်။ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုများ၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ထိုအရာအားလုံးကို သူ လိုချင်မိသည်။

မိမိ၏ လောဘကို သူကိုယ်တိုင်ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ပထမဆုံး ဗီရိုကို ဖွင့်ရန် လက်လှမ်းလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ လက်များက တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ အောက်ဆုံးတန်းရှိ အံဝှက်များသည် အကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ ခွေးကြီးတစ်ကောင် ဝင်ဆံ့လောက်သည့် အရွယ်အစားမျိုး ရှိသည်။ သို့သော် အထက်သို့ တက်သွားသည်နှင့်အမျှ အတန်းတစ်ခုချင်းစီသည် တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားသည်။ သူ၏ ခေါင်းအထက် အဝေးဆုံးနေရာရှိ အံဝှက်များသည် သူ၏ လက်သီးဆုပ်ခန့်သာ အရွယ်အစား ရှိတော့သည်။

ဤအဆုံးမဲ့ စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ဗီရိုတစ်ခုချင်းစီတိုင်းတွင် ရှေးဟောင်းရတနာများ ပါဝင်နေမည် ဆိုပါက ဤနေရာ၌ လက်နက်ပေါင်း သန်းနှင့်ချီ၍ ရှိနေနိုင်သည်။ ထိုအရာများသည် အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးကို ဝယ်ယူနိုင်ရန် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။

သို့မဟုတ် အင်ပါယာကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန်ပင် လုံလောက်ပေမည်။

ဗီရိုကို ထိတွေ့လိုက်ရသည်မှာ ချောမွေ့နေသည်။ သူသည် သစ်သားလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။

ထိုအထဲတွင် ဘာမျှမရှိပေ။

ဘေးဘက်ရှိ အံဝှက်မှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ စစ်ဆေးခဲ့သော အခြား ဆယ့်ရှစ်ခုမှာလည်း ဗလာဖြစ်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် ချွေးများ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း စိတ်ပျက်မှုများကြောင့် လေးလံနေခဲ့သည်။ သူ၏ စည်းစိမ်ချမ်းသာများအားလုံး မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသနည်း။

သူ ခေါင်းကို တစ်ချက်ခါရမ်းလိုက်သည်။ သူသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာများအတွက် စိုးရိမ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ၏ မိသားစု ကံကြမ္မာအတွက်သာ စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချက်ကို မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြတ်သားစွာ သတိပေးလိုက်ရသည်။

နောက်ထပ် အလွတ်ဖြစ်နေသော ဗီရိုဆယ်ခုခန့်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် သူ တစ်စုံတစ်ရာကို တွေ့ရှိသွားသည်။ အထဲရော အပြင်ပါ အစီအရင် များ ရေးဆွဲထားပြီး အမည်းရောင် ကျောက်မျက်ရတနာ တစ်လုံး စီခြယ်ထားသော အဖြူစင်ဆုံး လက်စွပ်တစ်ကွင်း ဖြစ်သည်။ ဤအရာနှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ မှတ်တမ်းများထဲတွင် ဘာမျှမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုလက်စွပ်အတွင်းသို့ သူ၏ ဝိညာဉ် အာရုံကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။

သူ မည်သည့်အရာကိုမျှ အာရုံမခံစားရပေ။ သို့ဆိုလျှင် ၎င်းသည် အလယ်အလတ် အရှင်သခင် များ အသုံးပြုသည့် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပေမည်။ သို့မဟုတ် အဆင့်မြင့် အရှင်သခင် များအတွက်ပင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သူသည် တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့်ပင် လက်စွပ်ကို မူလနေရာ၌ ပြန်ထားကာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ အလွတ်ဖြစ်နေသော ဗီရိုအားလုံးကိုမူ ပွင့်လျက်သား အတိုင်း ချန်ထားခဲ့သည်။

သူသည် လူမိုက်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားရလျက် နောက်ထပ် ဗီရိုတစ်ခုဆီသို့ ရွှေ့သွားသည်။ သူ ဘာကြောင့် ထိုလက်စွပ်ကို မယူနိုင်ရသနည်း။ သေချာပေါက် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်သွားသင့်သည်။

အဘယ်ကြောင့် ဆိုသည်ကို သူ သိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ယူဆောင်သွားသည့် အရာတိုင်းသည် ဖမ်းဆီးခံရနိုင်ခြေကို မြင့်တက်စေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ဝိညာဉ်ရပ်ဝန်း အတွင်း၌ တစ်ကြိမ်လျှင် ပစ္စည်းတစ်ခုကိုသာ သယ်ဆောင်ထားနိုင်ပေသည်။ အီသန် အာရီလီယပ် ကို သူ သတ်ချင်ပါက သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည့် လက်နက်တစ်ခုကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။ အခြားသော အရာအားလုံးသည် သူ့ကို ဝန်လေးစေရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

***

အပိုင်း(၂၆၈)

နောက်ထပ် ဆယ်မိနစ်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်တွင် ကျင်းတိုင်ရှို့သည် သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေနိုင်သည့် အရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအရာသည်ကား ဘိုးဘေးလှံ ၏ ပုံတူပွားတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ထိုလှံ၏ အလယ်ဗဟို၌ အက်ကွဲနေသည်ကို သူ သတိပြုမိသွားသည်။ ဗီရို၏ အစွန်းတစ်လျှောက်ရှိ အစီအရင်များက ထိုလှံကို ပျက်စီးမသွားစေရန် ထိန်းသိမ်းပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ပြုပြင်ရန်အတွက် ဝိညာဉ်ပန်းပဲဆရာ တစ်ဦး လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ ပြုပြင်ရာတွင်လည်း အောင်မြင်ချင်မှ အောင်မြင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုလှံနှစ်ပိုင်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဤအရာ တစ်ခုတည်းနှင့်တော့ လုံလောက်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ လက်ဗလာဖြင့် ပြန်ထွက်သွားရခြင်းမျိုး မဟုတ်တော့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူ လက်လျှော့ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်၌ သူ၏ ခေါင်းအရွယ်အစားခန့်ရှိသော ဗီရိုတစ်ခုကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ အထဲရှိ အရာဝတ္ထုသည် ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အလွန် သာမန်ကာလျှံကာဟု ထင်ရသည်။ အခြားနေရာတွင်သာဆိုလျှင် သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤနေရာ၌ အသေအချာ ချိတ်ပိတ်ထားလောက်အောင် အရေးကြီးနေခြင်းကပင် သူ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် လက်တစ်ဖက်ထက် အနည်းငယ် ပိုကြီးသော ပုံဆောင်ခဲ ဘောလုံးတစ်လုံး ဖြစ်သည်။ အထဲတွင် မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ရာက အတွင်း၌ ကူးခတ်နေသကဲ့သို့ အလင်းရောင်များသည် မီးခိုးငွေ့များအလား လှည့်ပတ်နေလေသည်။

ထိုအရာကို သူ ဝိညာဉ်ဖြင့် ထိတွေ့လိုက်ချိန်တွင် အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုပစ်လိုသော အဆုံးမဲ့ ဆန္ဒတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုဆန္ဒက သူ့ကိုပင် ဝါးမြိုသွားလုနီးပါး ဖြစ်စေသည်။ သူသည် ဗီရိုတိုင်းကို ဆွဲဖွင့်ကာ သူ၏ အိတ်ကပ်များ အပြည့် ထည့်သွင်းချင်စိတ်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် သေသွားလျှင်ကော ဘာဖြစ်မည်နည်း။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အချမ်းသာဆုံး လူသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် သေဆုံးရမည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် တစ်ပါး၏ စိတ်ဆန္ဒသည် ထိုမျှလောက် အလွယ်တကူ ယိမ်းယိုင်သွားလေ့ မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူ တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် မှတ်တမ်းများအရ ဤမှော်ပစ္စည်းကို သူ မှတ်မိနေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အပြစ်ဆိုဖွယ်ရာ မရှိအောင် ပြည့်စုံလှပေသည်။

သူသည် ထိုအရာပေါ်သို့ သူ၏ စွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်လေသည်။ ထိုကျောက်တုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အတွင်း၌ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ အတွင်းပိုင်း၊ အမြုတေ၏ အထက်နှင့် ရှုပ်ထွေးနေသော မာဒြာ သွေးကြောများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုံဆောင်ခဲ ဘောလုံးလေး တစ်လုံး လွင့်မျောနေသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်မီးတောက်ကို လှည့်ပတ်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ထိုအရာ နှစ်ခုသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆွဲငင်နေသော်လည်း ပို၍ နီးကပ်လာနိုင်ခြင်း မရှိသကဲ့သို့ပင်။

သူ၏ ဝိညာဉ်ရပ်ဝန်းသည် ပြည့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဘိုးဘေးလှံအတွက် အစားထိုးနိုင်မည့် အရာတစ်ခုကိုပင် သူ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ဤနေ့သည် သူ၏ ဘဝတွင် အကျိုးအမြတ် အများဆုံးရသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် အောင်ပွဲခံရန်ပင် ထိုက်တန်လှသည်။

မည်မျှပင် တန်ဖိုးကြီးသော အရာများကို ချန်ရစ်ခဲ့ရပါစေ ဤအရာက လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျင်းတိုင်ရှို့သည် ခြေလက်ကိုယ်အင်္ဂါများကို ချန်ရစ်ခဲ့ရသကဲ့သို့ ခံစားရလျက် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကျောဘက်ရှိ တံခါးကို ထပ်မံ ချိတ်ပိတ်လိုက်လေသည်။ အောင်မြင်မှု၏ ကျေနပ်စရာ ခံစားချက်များက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။ သိုလှောင်ရုံအတွင်း၌ သူ့ကို ဝါးမြိုထားခဲ့သော မည်သို့သော ခံစားချက်မျိုးကိုမဆို ချိုးဖျက်နိုင်ရန် ထိုအောင်မြင်မှုက အင်အားပေးခဲ့သည်။

ဤအာ့ချ်ကျောက်တုံးကို တပ်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သဖြင့် သူ ရှုံးနိမ့်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

...

တောင်းဆိုထားသော သတင်းအချက်အလက်- နတ်ဘုရားပုခက် အပေါ် မာကီရယ် ၏ လွှမ်းမိုးမှု

အစီရင်ခံစာ စတင်နေပါသည်...

...

ကျင်း ခေါင်းဆောင်ကြီး သည် သူရရှိခဲ့သော ဆုလာဘ်အတွက် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ဝင်္ကပါအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူ ဝင်ရောက်နေစဉ် နှစ်ဆယ့်ခြောက်မိနစ်တာ အချိန်အတွင်း ထိုနေရာ၏ ထူးခြားသော အော်ရာ သည် အချက်ပြမီးပြတိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ တောက်ပနေခဲ့သည်။

ခန့်မှန်းတွက်ချက်မှု အကြိမ်တစ်ရာတွင် ကိုးဆယ့်ကိုးကြိမ်၌ ထို အော်ရာ သည် မည်သူ့အာရုံကိုမျှ မဖမ်းစားနိုင်ခဲ့ပေ။ ကျင်းတိုင်ရှို့ သည် သူ၏ ခရီးစဉ်မှ ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သားရဲတစ်ကောင်အတွက် အသားနံ့ကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်နေသော ဤ အော်ရာ ကို မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား တစ်ပါးပါးက သတိပြုမိပြီး စုံစမ်းရန် ရွေးချယ်နိုင်ခြေမှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ သူ၏ စွန့်စားရမှုသည် အကျိုးရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

...

လွှမ်းမိုးမှုကို ထောက်လှမ်းတွေ့ရှိရပါသည်- အမှတ်စဉ် ၀-၀-၁၊ မာကီရယ်။

မာကီရယ် ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို အတည်ပြုပြီးပါပြီ။ ပြန်လည် တွက်ချက်နေပါသည်...

...

ဖြစ်တန်စွမ်းများ ပြောင်းလဲသွားသည်နှင့်အမျှ မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား တစ်ပါးက သတိပြုမိနိုင်ခြေမှာ ပိုမို မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ဟောင်း၏ ဆန္ဒသည် ကံကြမ္မာကို ကွေးညွတ်စေပြီး အခွင့်အလမ်းများကို လိမ်ယှက်သွားစေခဲ့သည်။

လက်ရှိတွင် အာရုံခံနိုင်သော အကွာအဝေးအတွင်း၌ မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား တစ်ပါးသာ ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ သွေးစွန်း ဖီးနစ်ငှက် ဖြစ်သည်။ တောင်ဘက် မိုင်ရာနှင့်ချီ ကွာဝေးသော နေရာရှိ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အထည်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် မြို့တစ်မြို့၏ အောက်တွင် ၎င်းသည် အနားယူနေလေသည်။ ၎င်း အိပ်စက်နေစဉ်အတွင်း ၎င်း၏ အစေခံများဖြစ်သော သွေးလမင်း ကျောင်းတော် က အစာအာဟာရများ ကျွေးမွေးနေကြသည်။

ပထမ နှစ်ဆယ့်ငါးမိနစ်အတွင်း မိစ္ဆာ နတ်ဘုရားသည် ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလွန့်နေခဲ့သည်။ ထိုအရာက သွေးလမင်း ကျောင်းတော် ၏ အဖွဲ့ဝင်များကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ သူတို့သည် ခန္ဓာကိုယ်များထဲတွင် မြှုပ်နှံထားသော ကပ်ပါးကောင်များမှတစ်ဆင့် ၎င်းတို့ သခင်၏ လိုအပ်ချက်များကို အာရုံခံစားမိကြသည်။ ထို့ကြောင့် သခင်ဖြစ်သူကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေကြလေသည်။

အော်ရာ များ မှေးမှိန်သွားသည့် နှစ်ဆယ့်ခြောက်မိနစ်မြောက် အချိန်တွင် သွေးစွန်း ဖီးနစ်ငှက် သည် ၎င်း၏ အသိစိတ် အနည်းငယ်ကို ပြန်လည်ရရှိလာခဲ့သည်။ ၎င်း မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေသော၊ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော စွမ်းအင်၏ အနံ့ကို ဖမ်းယူရရှိသွားသည်။ ထိုအရာက ၎င်း၏ အသိအာရုံအတွင်း နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံထားသော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုကို ပြန်လည် နိုးကြားလာစေသည်။

ရာစုနှစ်များစွာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ၎င်း၏ သွေးစွန်းနေသော အမွေးအတောင်များသည် လှုပ်ရှားလာခဲ့လေသည်။

ကျောက်စိမ်းအဆင့်မှသည် ဟယ်ရယ်အဆင့် အထိ ရှိသော သွေးလမင်း ကျောင်းတော် ၏ အဖွဲ့ဝင်များသည် ဒူးထောက်ကာ ရှိခိုးဦးတင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ သခင်သည် သွေးအရိပ်များ မှတစ်ဆင့် သူတို့အား စကားပြောဆိုကာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်စေခဲ့သည်။

သူတို့သည် မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ လမ်းခင်းပေးရမည် ဖြစ်ပေသည်။

အကြံပြုထားသော ခေါင်းစဉ် - ချိတ်ပိတ်ထားသော သွေးအရိပ် ၏ မလိုလားအပ်သော အိမ်ရှင် ယီရင်။ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရမည်လား...

ခေါင်းစဉ်ကို လက်ခံရရှိပါပြီ၊ အစီရင်ခံစာ ဆက်လက် တင်ပြနေပါသည်...

...

ယီရင် သည် စွမ်းအင်များကို လှည့်ပတ်ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်း ဓားသူတော်စင် ၏ အသံကို ရှာဖွေနေလေသည်။

အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် သို့ ရောက်ရှိပြီးကတည်းက သူ၏ မှတ်ဉာဏ်လေးခုကို သူမ ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုမှတ်ဉာဏ်များထဲမှ သူ၏ ဉာဏ်ပညာ အပိုင်းအစများကို ရှာဖွေရန် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူမ အသေအချာ လေ့လာနေခဲ့သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော မှတ်ဉာဏ်များသည် သူမကို အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် သို့ မရောက်စေနိုင်လျှင်တောင်မှ သူမ၏ သိုင်းကွက်များကို ပိုမိုသွေးတိုးလာစေရန် ကူညီပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သွေးစွန်း ဖီးနစ်ငှက်က ၎င်း၏ လက်အောက်ခံများကို ဆက်သွယ်လိုက်သော အချိန်တွင် သူမသည် ရုတ်တရက် ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မတ်တတ်ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်သော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ထိုခေါ်သံက သူမကို မြောက်ဘက်သို့ တွန်းပို့နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

တရားထိုင်နေစဉ် သူမသည် သက်တောင့်သက်သာမရှိစွာဖြင့် ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သို့သော် ဤတွန်းအားက မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို သူမ ကောင်းစွာ သိရှိပေသည်။

သူမ၏ လက်တစ်ဖက်သည် နောက်ကျောဘက်သို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမ ခါးပတ်အဖြစ် ဝတ်ဆင်ထားသော သွေးအရိပ် ထဲတွင် ချည်နှောင်ထားသည့် အထုံးကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ အရည်တစ်ခုထဲသို့ ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များသည် ထိုအရာကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်။ သို့သော် သူမ၏ အရေပြားပေါ်တွင် မည်သည့်အရာမျှ ကျန်ရစ်မနေခဲ့ပေ။

ထိုအတွေးများကို သူမ ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ခဏတာ အာရုံလွဲသွားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်လိုက်လေသည်။

အစီရင်ခံစာ ပြီးဆုံးပါပြီ။

...

ရန်ဖေးသည် သူမ၏ စကိုင်းဆွန်း သံချပ်ကာမှ အစိမ်းရောင် သတ္တုပြားများကို တပ်ဆင်ပြီးသွားသည်။ အမည်းရောင်တူ ကို သူမ၏ ခါးပတ်တွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် သံချပ်ကာအတွင်း ထိန်းသိမ်းထားသော မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် ကို စမ်းသပ်ရန် သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ အနည်းငယ်ကို စေလွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် စွမ်းအင် အပြည့်အဝ ရှိနေပြီး အသုံးပြုရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

သူမကိုယ်တိုင်လည်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ဆံပင်များကို နောက်သို့ဆွဲယူကာ ဆံမြီးတစ်ချောင်းအဖြစ် စည်းနှောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း တံခါး၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ပိုင်ရို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် သူမကို မြင်ရရန် သူသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားရသည်။

"အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား..."

သူက မေးလိုက်သည်။

"အချိန်စေ့ပြီပဲ..."

သူမက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သူ့ကို သွားခေါ်ကြရအောင်..."

စကိုင်းဆွန်း တပ်ဖွဲ့မှ သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဖြစ်သော ပိုင်ရို သည် သူမထက် နှစ်ပေခန့် ပိုရှည်ပြီး ကိုယ်ထည်မှာလည်း နှစ်ဆခန့် ပိုမို တောင့်တင်းသည်။ သူသည် အခြောက်ခံထားသော ရိုးတံများဖြင့် ရက်လုပ်ထားသည့် ဦးထုပ်ကို အမြဲတမ်း ဆောင်းထားလေ့ရှိသည်။ ထိုဦးထုပ်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အရိပ်ကျနေစေသည်။ သူ၏ ရွှေအဆင့် အမှတ်အသား ဖြစ်သော တောက်ပသည့် အဝါရောင် မျက်လုံးများသာလျှင် အမှောင်ထုထဲမှ ထင်းလင်းစွာ တောက်ပနေသည်။ သူသည် သူမနှင့် တူညီသော သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သို့သော် သူ၏ သံချပ်ကာက သုံးဆခန့် ပိုမိုကြီးမားသည်။ သူသည် မည်သည့် တူ ကိုမျှ ကိုင်ဆောင်ထားခြင်း မရှိပေ။

သူတို့သည် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသော၊ ပျက်စီးနေသည့် မှော်သင်္ကေတ မီးရောင်များ ဖြင့်သာ လင်းထိန်နေသော ကျဉ်းမြောင်းသည့် စင်္ကြံလမ်းများတစ်လျှောက် လျှောက်သွားခဲ့ရသည်။ ဤ အစီအရင် များအတွက် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုများကို မည်သူမျှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့၏ ခရီးပန်းတိုင်က အနီးအနားတွင်သာ ရှိနေပေသည်။

***