အခန်း ၄၁၁

အခန်း (၄၁၁)

ရှောင်မိုသည် ဘေးဒဏ်ခံယူခြင်းမှတစ်ဆင့် သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားပြီးနောက် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်များ ပေးပို့လာလေ၏။

ထို့ပြင် နန်းတွင်းအရာရှိများစွာကလည်း ဤအခွင့်အရေးကိုအရယူကာ ရှောင်မိုနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်စေရန် မျှော်လင့်လျက် လက်ဆောင်များ ပေးပို့ကြလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ လက်ရှိရှောင်မိုမှာ သူ၏အထွတ်အထိပ်အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး အနာဂတ်တွင် မြောက်ပိုင်း လူသူကင်းမဲ့ဒေသကို သူအုပ်ချုပ်ရမည်မှာ သေချာနေပေရာ ရှောင်မို၏ အရှိန်အဝါကို မခိုလှုံချင်သူဟူ၍ မည်သူမျှမရှိချေ။

သို့သော်လည်း ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်ထံမှ လက်ဆောင်များမှလွဲ၍ ရှောင်မိုက အခြားလက်ဆောင်အားလုံးကို ငြင်းပယ်ခဲ့လေတော့သည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာလွန်သွားပြီးနောက် နှစ်သစ်ကူးအကြိုညသို့ ရောက်ရှိလာချေပြီ။

အိမ်တိုင်းအိမ်တိုင်းတွင် နှစ်သစ်ကိုကြိုဆိုရန် မီးပုံးများ၊ ရောင်စုံဖဲကြိုးများဖြင့် အလှဆင်ထားကြပြီး အဟောင်းဖြစ်နေသော နွေဦးကဗျာလင်္ကာများနှင့် တံခါးစောင့်နတ်ရုပ်များကို အသစ်များဖြင့် လဲလှယ်ကြလေ၏။

ချင်တိုင်းပြည်တွင်ဖြစ်စေ၊ အခြားတိုင်းပြည်များတွင်ဖြစ်စေ တံခါးစောင့်နတ်မှာ တစ်ဦးတည်းသောသူပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဒဏ္ဍာရီများအရ ထိုသူသည် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားခေတ်မှ လူသားမျိုးနွယ်၏ ပထမဆုံးသော ဓားမသေမျိုးဖြစ်သည့်အပြင် လူသားမျိုးနွယ်ကို ဦးဆောင်ကာ လောကကြီးကိုဖွင့်လှစ်၍ နတ်ဘုရားများ၏ အုပ်ချုပ်မှုကို ဖြုတ်ချခဲ့သော လူသားမျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြလေ၏။

သို့သော်လွန်စွာ ရှေးကျလွန်းလှသောကြောင့် ဤလူသားမျိုးနွယ်ဘိုးဘေး၏ ပုံတူပန်းချီကားများ လက်ဆင့်ကမ်းကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ သို့ဖြစ်ရာ နောင်လာနောက်သားများမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ ဖော်ပြချက်များကိုသာ အားကိုးလျက် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကူးဉာဏ်ဖြင့်သာ ပုံဖော်ရေးဆွဲခဲ့ကြရလေသည်။

ထို့ကြောင့် တိုင်းပြည်အသီးသီး၏ တံခါးများတွင် တူညီသောသူကို ကပ်ထားသော်ငြား ရုပ်ဆင်းသွင်ပြင်များမှာမူ လုံးဝမတူညီကြသည့် အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်သွားရချေပြီ။

ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့သည်လည်း နွေဦးကဗျာလင်္ကာများနှင့် တံခါးစောင့်နတ်ရုပ်များကို ကပ်ထားကြလေ၏။

သို့သော် ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်မှာ အလွန်တရာ ကြီးမားကျယ်ဝန်းလှသောကြောင့် ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့သည် ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်၏ ပင်မတံခါးကြီးနှင့် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ခြံဝင်းနှစ်ခုတွင်သာ အတူတကွ ကပ်ခဲ့ကြလေသည်။

အခြားခြံဝင်းများအတွက်မူ သဘာဝကျစွာပင် အစေခံမလေးများကိုသာ တာဝန်လွှဲပေးထားလိုက်ပေသည်။

ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်၌ နွေဦးကဗျာလင်္ကာများနှင့် တံခါးစောင့်နတ်ရုပ်များကို ကပ်ပြီးနောက် ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့သည် ရှောင်မင်းသားအိမ်တော်သို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေ၏။

"မယ်မယ်၊ အန်တီချွေ့... ကျွန်မတို့ ရောက်လာပြီ"

ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှနေ၍ နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ချင်စီယောင်က ပျော်ရွှင်စွာ လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

"စီယောင်က ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ"

ကျိုးရူရှီးက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ရှေ့သို့တက်ကာ ကြိုဆိုလိုက်ပြီး ချွေ့ချွေ့ကလည်း ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့ထံမှ နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်များကို အမြန်လှမ်းယူကာ ကျောက်စားပွဲပေါ်သို့ တင်ထားလိုက်လေ၏။

မိုအာသည် သူမနှင့်အတူ နှစ်သစ်ကူးလာဖြတ်သန်းမည်ကို ကျိုးရူရှီး သိထားသော်လည်း စီယောင်ပါ လိုက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ စီယောင်က သူမ၏ ခမည်းတော်နှင့် မယ်တော်တို့ကို အဖော်ပြုရန် နန်းတော်သို့ ပြန်သွားမည်ဟုသာ သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့မိလေသည်။

"စီယောင်က မယ်မယ်နဲ့အတူ နှစ်သစ်ကူးဖို့ လာတာပေါ့" ချင်စီယောင်က ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ လက်ကိုဆုပ်ကိုင်လျက် ချိုသာစွာ ပြောလိုက်ပေသည်။

"ဒါပေမယ့် အရှင်မင်းကြီးက..." ကျိုးရူရှီးက လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ရပါတယ် မယ်မယ်ရယ်... စီယောင်က အိမ်ထောင်မကျသေးဘူးဆိုပေမယ့် ရှောင်မိသားစုဝင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီးသားပါ။ ပြီးတော့ ခမည်းတော်ဆီမှာ အစ်ကိုတော်နှစ်ပါးက အဖော်ပြုပေးနေတာဆိုတော့ ကျွန်မတစ်ယောက် လျော့သွားလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ပြီးတော့ မယ်တော်ကလည်း သဘောတူပြီးသားပါ"

ပြောနေရင်းနှင့် ချင်စီယောင်က သနားစရာကောင်းဟန် ဆောင်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းလေသံဖြင့် "မယ်မယ်ကများ စီယောင်ကို ကြိုမဆိုချင်တာလားဟင်"

"ဒီကောင်မလေး ဘာတွေပြောနေတာလဲ... မယ်မယ်က ကျွန်မလာလို့ ဝမ်းသာမဆုံးဖြစ်နေတာပါ" ကျိုးရူရှီးက ချင်စီယောင်၏ နဖူးလေးကို ခပ်ဖွဖွပုတ်လိုက်လေ၏။ စီယောင်တစ်ယောက် ချွဲနွဲ့နေမှန်း သဘာဝကျစွာပင် သူမ သိနေပေသည်။ "ကျွန်မအကြိုက်ဆုံး လခြမ်းသားဟင်း ချက်ပေးမယ်... ခဏစောင့်ဦးနော်"

"ကျေးဇူးပါ မယ်မယ်... မယ်မယ်က အကောင်းဆုံးပဲ" ချင်စီယောင်က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကျိုးရူရှီး၏ လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး သူမ၏ခေါင်းလေးကို ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်လိုက်လေသည်။

"ကဲ လာပြီး နွေဦးကဗျာလင်္ကာတွေ အရင်ကပ်ရအောင်... နေ့လယ်တောင် ကျော်နေပြီ" မလှမ်းမကမ်းမှ ရှောင်မိုက ချင်စီယောင်ကို ပြုံး၍ လှမ်းခေါ်လိုက်လေ၏။

"လာပြီ လာပြီ" ချင်စီယောင်က ပြန်ထူးလိုက်ပြီး "မယ်မယ်၊ ကျွန်မတို့ နွေဦးကဗျာလင်္ကာတွေ သွားကပ်ပေးလိုက်ဦးမယ်... သပ်သပ်ရပ်ရပ်လေး ဖြစ်အောင် သေချာကပ်ပေးခဲ့မယ်နော်"

"သွား သွား" ကျိုးရူရှီးက ချင်စီယောင်၏ လက်ဖဝါးသေးသေးလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်ပေသည်။

ချင်စီယောင်သည် စားပွဲပေါ်မှ နွေဦးကဗျာလင်္ကာများကို ကောက်ယူကာ ရှောင်မိုအနီးသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ဆွခုန်ဆွဖြင့် သွားလေတော့၏။

ရှောင်မိုသည် မည်သည့်မှော်ပညာကိုမျှ အသုံးမပြုဘဲ သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လှေကားတစ်စင်းကိုယူကာ တက်သွားပြီး ခြံတံခါး၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် နွေဦးကဗျာလင်္ကာများကို ကပ်လိုက်လေသည်။

အပေါ်နှင့် အောက် ကဗျာလင်္ကာများကို ရှောင်မိုက ရေးသားထားပြီး အလျားလိုက်လိပ်စာကိုမူ ချင်စီယောင်က ရေးသားထားခြင်းဖြစ်ပေသည်။

သူတို့၏ လက်ရေးများမှာ စာလုံးလှရေးဆွဲသူများ၏ လက်ရာလောက် မကောင်းမွန်သော်လည်း အမှန်တကယ်ပင် ကြည့်ကောင်းသည်ဟု ဆိုနိုင်လေ၏။

သူတို့နှစ်ဦး နွေဦးကဗျာလင်္ကာများ ကပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျိုးရူရှီး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် ကော့တက်သွားကာ ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း ဤပျော်ရွှင်မှုမှာ အနည်းငယ် အစစ်အမှန်မဟုတ်သကဲ့သို့ပင် သူမ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

နွေဦးကဗျာလင်္ကာများ ကပ်ပြီးနောက် ချင်စီယောင်ကလည်း နှစ်သစ်ကူးအကြို ညစာပြင်ဆင်ရန် ကျိုးရူရှီးနှင့် ချွေ့ချွေ့တို့ကို ကူညီပေးရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားလေ၏။

သူမ၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည် မည်မျှ ထူးချွန် ကြောင်း သူမကိုယ်တိုင် သိနေသကဲ့သို့ပင် ချင်စီယောင်သည် ယနေ့ဟင်းချက်ရာတွင် ဦးဆောင်မချက်တော့ဘဲ ဘေးမှသာ ကူညီပေးနေလေတော့သည်။

ရှောင်မိုအတွက်မူ သူသည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ကျောက်စားပွဲတွင်ထိုင်ကာ ဟင်းလျာများ ယူလာချိန်၌ ပူနွေးနေစေရန် မှော်ဝင်္ကပါတစ်ခုကို ထွင်းထုနေလေ၏။

ညနေစောင်း၍ မီးဖိုချောင်ထဲမှ နောက်ဆုံးဟင်းလျာကို ယူထုတ်လာချိန်အထိ ရှောင်မိုသည် ခြံတံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ဝါးလုံးပေါ်တွင် ဗြောက်အိုးများကို ရစ်ပတ်ချည်နှောင်လိုက်ချေပြီ။

"ကျွန်မကို ဖောက်ခိုင်း၊ ကျွန်မဖောက်မယ်"

ချင်စီယောင်သည် အမွှေးတိုင်ကိုယူကာ ဗြောက်အိုးဖောက်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေလေသည်။

သို့သော် ဗြောက်အိုး၏ စနက်တံကို သူမ ထိမိတိုင်း ချင်စီယောင်မှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် သူမ၏လက်ကို နောက်သို့ ပြန်ရုပ်သွားတတ်လေ၏။

"ဇနီးလေး လုပ်နိုင်ရဲ့လား... မလုပ်နိုင်ရင် ကိုယ်ပဲ ဖောက်လိုက်မယ်လေ" ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပေသည်။

"လုပ်နိုင်တာပေါ့" ချင်စီယောင်က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးလေးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားသွားကာ "အင်း...ကျွန်မမှာ အကြံရှိတယ်၊ ခင်ပွန်း... ဒီကိုလာခဲ့"

ရှောင်မို ငြင်းဆန်မည်ကိုမျှ မစောင့်တော့ဘဲ ချင်စီယောင်က ရှောင်မိုကို ဆွဲခေါ်လိုက်လေတော့၏။

ချင်စီယောင်က သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရှောင်မိုကို ဖက်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က အမွှေးတိုင်ကိုကိုင်ကာ ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှမ်းသွားလိုက်သည်။

ချင်စီယောင်က ဗြောက်အိုး၏ စနက်တံကို မီးကူးပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ပမာ လှည့်ထွက်လာပြီး ရှောင်မို၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ဝင်သွားလေတော့သည်။

ရှောင်မိုက ချက်ချင်းနားလည်သွားကာ သူမကို ကမန်းကတန်း ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားစဉ် ရှောင်မို၏ နောက်ကျောဘက်မှနေ၍ "ဒိုင်း... ဒိုင်း" ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

နောက်ဆုံးပေါက်ကွဲသံ ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် ရှောင်မိုတို့အားလုံး ကျောက်စားပွဲကို ဝိုင်းရံထိုင်လိုက်ကြပေသည်။

"နှစ်သစ်မှာ စီယောင်နဲ့ ခင်ပွန်းတို့က မယ်မယ် အသက်ရာကျော်ရှည်ပါစေ၊ တောင်ဘက်တောင်တန်းကြီးလို သက်တမ်းရှည်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။ ပြီးတော့ အန်တီချွေ့လည်း ပိုပိုပြီး လှလာပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်"

"ကျေးဇူးပါပဲ မိုအာနဲ့ စီယောင်ရယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေးနဲ့ မင်းကျွန်မ"

ကျိုးရူရှီးက သူမ၏ သေရည်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး "မယ်မယ်တို့ကလည်း မိုအာနဲ့ စီယောင်တို့ နှစ်သက်တမ်းတိုင် ပေါင်းဖက်နိုင်ပါစေ၊ စိတ်သဘောထားချင်း တိုက်ဆိုင်ကြပြီး နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ငြိမ်းချမ်းကြပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်"

"ကမ်းပေ့"

ကောင်းချီးပေးစကားများ ခြံဝင်းအတွင်း လွင့်ပျံသွားချိန်၌ ချင်စီယောင်သည် ပျော်ရွှင်စွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူတို့အားလုံး သေရည်ခွက်ချင်း ခတ်လိုက်ကြလေတော့သည်။

နှစ်သစ်ကူးအကြိုညစာ စားသုံးပြီးချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံမှာ မှောင်မိုက်နေချေပြီ။

ချင်တိုင်းပြည် မြို့တော်အတွင်း၌ တစ်ဖန်ပြန်လည်၍ စည်ကားသိုက်မြိုက်လာလေ၏။

ချင်တိုင်းပြည်တွင် ဓလေ့ထုံးတမ်းတစ်ခု ရှိပေသည်။

ထိုအရာမှာ နှစ်သစ်ကူးအကြိုညတွင် မီးပုံးပွဲတော် ကျင်းပခြင်းပင် ဖြစ်၏။

နှစ်သစ်ကူးအကြိုညစာ စားပြီးနောက် အိမ်တိုင်းအိမ်တိုင်းသည် နှစ်သစ်ကူးကို အတူတကွကြိုဆိုရန် မြို့ထဲသို့သွား၍ ညစောင့်လေ့ရှိကြပေသည်။

ရှောင်မို၏ မိသားစုသည်လည်း သဘာဝကျစွာပင် ချွင်းချက်မရှိချေ။

သူတို့လေးယောက် ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာကာ မြို့တော်၏ လမ်းမများပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။ ဤအချိန်တွင် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန်တရာ စည်ကားလှုပ်ရှားနေလေ၏။

လမ်းမရှည်ကြီးမှာ မီးပုံးအမျိုးမျိုး၏ နွေးထွေးသော အဝါရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် လင်းထိန်နေပေသည်။

အမိုးစွန်းများအောက်နှင့် သစ်ပင်ထိပ်များပေါ်တွင် "ဖူ" (ကံကောင်းခြင်း) ဟူသော စာလုံးကို သပ်ရပ်စွာ ရေးသားထားသော သို့မဟုတ် ရိုးရှင်းသော ပန်းများနှင့် ငှက်များကို ရေးဆွဲထားသော ပိုးသားမီးပုံးဝိုင်းများကို ချိတ်ဆွဲထားလေ၏။

ဆိုင်တိုင်း၏ အရှေ့ဘက်တွင် အနီရောင်အဝတ်ကုလားကာများကို ဆက်တိုက်ချိတ်ဆွဲထားပြီး လေပြေလေညင်းနှင့်အတူ အနည်းငယ် လွင့်ဝဲနေကြသည်။

ရယ်မောသံများ၊ ကလေးငယ်များ၏ ဆော့ကစားသံများ၊ အဝေးမှ သဲ့သဲ့ကြားနေရသော မောင်းနှင့် ဗုံသံများသည် ဈေးသည်များ၏ ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အော်ဟစ်ရောင်းချသံများနှင့် ရောယှက်ကာ တစ်သားတည်းဖြစ်သွားသော်လည်း ဆူညံသည်ဟု မခံစားရချေ။

လေထုထဲတွင် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဖုတ်ထားသော မုန့်များ၏ ချိုမြိန်သောရနံ့များ ပြည့်နှက်နေပြီး သကြားဖြင့်လှော်ထားသော သစ်အယ်သီးများ၏ မွှေးပျံ့သောရနံ့များနှင့် ရောနှောကာ လူတို့၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တစ်စတစ်စ တိုးဝင်လာလေ၏။

ခုံးတံတားအလယ်တွင် ရပ်ကာ အောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မြစ်ပြင်ပေါ်တွင် မီးပုံးအလင်းရောင် အစက်အပြောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေချေပြီ။

လူများသည် ကျောက်လှေကားထစ်များဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ မိမိတို့၏ ကြာမီးပုံးလေးများကို ရေထဲသို့ ဂရုတစိုက် လွှတ်ချလိုက်ကြသည်။ ကြာမီးပုံးလေးများသည် ရေစီးနှင့်အတူ ဖြည်းညင်းစွာ မျောပါသွားကြပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းလက်နေသော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ဆက်သွယ်သွားကာ ကောင်းကင်ယံရှိ ကျဲပါးသော ကြယ်များကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေလေတော့သည်။

ချင်စီယောင်က သူမ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်ထားပြီး ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ နားနားသို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ်ကိုင်းကာ လမ်းပေါ်ရှိ အသစ်အဆန်းများကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း တစ်စုံတစ်ရာကို တီးတိုးပြောဆိုနေလေ၏။

ကျိုးရူရှီး၏ မျက်လုံးထောင့်များမှာ ပြေလျော့နေပြီး မီးပုံးအလင်းရောင်အောက်တွင် အလွန်တရာ နူးညံ့သိမ်မွေ့နေပုံရပေသည်။

သူတို့သည် ကတ္တီပါပန်းများ ရောင်းသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ချင်စီယောင်က ပန်းနုရောင်ဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခုကို ကောက်ယူကာ ခေါင်းကိုလှည့်၍ ပြုံးလျက် သူမ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူအား ပြသလိုက်လေသည်။

ချွေ့ချွေ့က သူမ၏ လက်များကို အရှေ့တွင်စုကိုင်ထားပြီး သခင်မနှင့် သခင်မလေးတို့၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားလေ၏။

ရှောင်မိုအတွက်မူ သူသည် အနည်းငယ် နောက်ကျကာ လမ်းလျှောက်နေပြီး သူ့ကို မွေးဖွားပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သော မိခင်၊ သူချစ်ရသော ဇနီးသည်၊ သူနှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာပြီး အစေခံတစ်ဦးအဖြစ်မှ ကာလကြာရှည်စွာ ကင်းလွတ်နေပြီဖြစ်သော အန်တီချွေ့တို့ကို ငေးကြည့်နေလေတော့သည်။

သန်းခေါင်ယံ ကျော်လွန်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြို့တော်တစ်ခုလုံး၌ ခေါင်းလောင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာချေပြီ။

"ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်..."

ချက်ချင်းပင် မီးရှူးမီးပန်းများက ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး ညကောင်းကင်ယံ၌ ပန်းများ ပွင့်လန်းလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေ၏။

ခေါင်းလောင်းသံများနှင့် မီးရှူးမီးပန်းများသည် နှစ်သစ်ကူးသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်စားပြုနေပေသည်။

"ခင်ပွန်း မြန်မြန်လာ၊ မြန်မြန်လာ... မီးရှူးမီးပန်းတွေ ဖောက်နေပြီ" ချင်စီယောင်က လှည့်ကြည့်ကာ သူမ၏ သွယ်လျသော လက်လေးကို ဝှေ့ယမ်းပြ၍ ရှောင်မိုကို လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

"သခင်လေး မြန်မြန်လာ... ကျွန်မ နေရာကောင်းလေး ယူထားပေးတယ်" ချွေ့ချွေ့ကလည်း လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

"မိုအာ" ပုံမှန်အားဖြင့် ဆူညံစည်ကားသော နေရာများကို မနှစ်သက်တတ်သည့် မိခင်ဖြစ်သူကလည်း တိုးညင်းစွာ လှမ်းခေါ်နေပေသည်။

"လာပြီ လာပြီ" ရှောင်မိုက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလေ၏။

ညကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးတွင် မီးရှူးမီးပန်းများ ပိုမိုများပြားစွာ ပွင့်လန်းလာပြီး ကောင်းကင်ပြင်ကို ဖြတ်တောက်ကာ တစောင်းနှင့် ကျဲကျဲလေး ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ငွေရောင် ဂန္ဓမာပန်းများကဲ့သို့ အမျှင်တန်းလေးများ တွဲကျနေပြီး ၎င်းတို့ မမှေးမှိန်သွားမီမှာပင် ဘေးနားတွင် နီမြန်းသော ဂမုန်းပန်းများက အခိုင်လိုက် ပွင့်ထွက်လာကြလေ၏။

အလင်းစက်လေးများက နွေးထွေးသော မိုးပေါက်များစွာကဲ့သို့ ပြုတ်ကျလာစဉ် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းလက်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် မီးခိုးငွေ့လမ်းကြောင်း အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရစ်ကာ လခြမ်းလေးကို ညင်သာစွာ ရစ်ပတ်ထားလေတော့သည်။

ယနေ့ညတွင် အရောင်အသွေးအားလုံးသည် ဤမှင်ရောင်အမည်းထဲတွင် အရည်ပျော်ဝင်သွားသကဲ့သို့ပင် ထင်မှတ်ရပေတော့သတည်း။

နှစ်သစ်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ။