အခန်း ၄၁၂

အခန်း (၄၁၂)

နှစ်သစ်ကူးနေ့ရက်။

ပထမဦးစွာ ရင်းနှီးသော ဆွေမျိုးသားချင်းများထံသို့ သွားရောက်ဂါရဝပြုရပေမည်။

လက်ရှိတွင် ရှောင်မို၏ အဆင့်အတန်းမှာ တရားဝင်သားအရင်းတစ်ဦးနှင့် ထပ်တူထပ်မျှ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ကျိုးရူရှီးသည်လည်း မယားငယ်တစ်ဦး မဟုတ်တော့သော်ငြား မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရှောင်အိမ်တော်၏ ပထမသခင်မကြီးဖြစ်သူ ရှာချင်ခယ်သည်ကား ရှောင်အိမ်တော်၏ အိမ်တွင်းအုပ်ချုပ်သူ သခင်မကြီးအဖြစ် တည်ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

ချင်တိုင်းပြည်၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းများအရ ရှောင်မိုသည် သူမထံသို့ သွားရောက်၍ ဂါရဝပြုရန် လိုအပ်နေသေးပေသည်။

ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့သည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ နံနက်စာ သုံးဆောင်ပြီးနောက် နှစ်ဦးသား အတူတကွ ရှောင်အိမ်တော်၏ သခင်မကြီးထံသို့ သွားရောက်ဂါရဝပြုကြလေ၏။

"မိုအာ... သခင်မကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

"စီယောင်... သခင်မကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ရှာချင်ခယ်၏ ခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့သည် ဦးညွှတ်အလေးပြုလိုက်ကြပေသည်။

"ဆီးနှင်းမင်းသားနဲ့ မင်းကျွန်မလေးတို့ရယ်... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ယဉ်ကျေးနေရတာလဲ၊ ကဲ... နှစ်ယောက်လုံး ထိုင်ကြပါဦး" ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့ကို မြင်လျှင် ရှာချင်ခယ်က အမြန်ရှေ့သို့တက်ကာ တွဲထူပေးလိုက်ရင်း "ဟွမ်ရင်း... မြန်မြန် လက်ဖက်ရည်နဲ့ မုန့်တွေ ယူခဲ့ဦး" ဟု လှမ်းပြောလိုက်လေ၏။

"ဟုတ်ကဲ့... သခင်မကြီး"

ဟွမ်ရင်းက အမြန်ဆုတ်ခွာသွားပြီး အိမ်ထဲမှ မုန့်များကို ယူဆောင်လာခဲ့ပေသည်။

ရှာချင်ခယ်သည် ထိုနှစ်ဦးအတွက် လက်ဖက်ရည်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခတ်ပေးရှာ၏။

ရှောင်မိုသည် ဤကျယ်ဝန်းလှသော ခြံဝင်းကြီးကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ ဤနေရာတွင် ရှာချင်ခယ်နှင့် သူမ၏ အစေခံမလေး ဟွမ်ရင်းတို့ နှစ်ဦးတည်းသာ နေထိုင်ကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးတောမိရင်း ရှောင်မိုသည် ရှာချင်ခယ်အား လွန်စွာသနားစရာ ကောင်းလှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရမိ၏။

သူမသည် မြင့်မြတ်လှသော ကျန်းပေမင်းသားကတော်အဖြစ် အထူးအဆင့်အတန်း ရှိနေသော်လည်း သူမ၏ ဒုတိယသားလေးမှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရှာပြီဖြစ်ကာ အကြီးဆုံးသားမှာလည်း ယခုအခါ တာအိုကျင့်ကြံခြင်း၌သာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် နှစ်သစ်ကူးအတွက်ပင် ပြန်လာရန် အချိန်မရှိဘဲ စာသာ ပေးပို့နိုင်လေသည်။

ကျန်းပေမင်းသားအတွက်မူ သူသည် နယ်စပ်ကိုသာ မပြတ်စောင့်ကြပ်နေရပြီး ပြန်လာသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင်လည်း အလွန်တရာ အလျင်စလို ရှိလှပေသည်။

ရှောင်မိုက ရှာချင်ခယ်ကို တစ်ဖန်ပြန်၍ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်၏။

ယခင်က နုပျိုခဲ့သော ထိုအမျိုးကျွန်မ၏ ဆံကေသာများကြားတွင် ယခုအခါ ဆံပင်ဖြူအချို့ပင် ရောယှက်နေချေပြီ။

"သခင်မကြီး... ကျွန်မတို့ နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်အချို့ ပြင်ဆင်လာပါတယ်၊ သခင်မကြီး အားမနာတမ်း လက်ခံပေးပါနော်"

ရှောင်မိုက ချင်စီယောင်အား အချက်ပြလိုက်ရာ ချင်စီယောင်က ပြုံးလျက် လက်ဆောင်သေတ္တာများကို ခြံဝင်းအတွင်းရှိ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်လေ၏။

"ဆီးနှင်းမင်းသားက သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်" ရှာချင်ခယ်က ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စီ ငှဲ့ပေးလိုက်ရင်း "သားရဲ့ မိခင်ကော ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိရဲ့လား" ဟု မေးမြန်းရှာသည်။

"သခင်မကြီးရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကြောင့် မယ်တော့်ကျန်းမာရေးက အဆင်ပြေပါတယ်ခင်ဗျာ"

ရှောင်မိုက ခေါင်းညွှတ်ပြကာ ရှာချင်ခယ်နှင့် အပြန်အလှန် လောကဝတ်ပြု စကားဆိုလိုက်လေ၏။

ရှာချင်ခယ်က ရှောင်မိုအား မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စအချို့ကို မေးမြန်းပြီး ချင်စီယောင်၏ ခမည်းတော်နှင့် မယ်တော်တို့အကြောင်းကိုလည်း စုံစမ်းရှာပေသည်။

ရှောင်မိုနှင့် ရှာချင်ခယ် နှစ်ဦးစလုံးသည် ရှောင်ယီရှဲနှင့် သက်ဆိုင်သော မည်သည့်အကြောင်းအရာကိုမျှ တမင်တကာပင် ရှောင်လွှဲ၍ စကားဆိုကြလေ၏။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးလုနီးပါး အချိန်မျှ စကားစမြည်ပြောဆိုပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပေးကာ နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

ရှောင်အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် ချင်စီယောင်၏ လက်ဖဝါးနုနုလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နန်းတော်ဆီသို့ ဦးတည်၍ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြ၏။

လမ်းခုလတ်တွင် ချင်စီယောင်သည် ခေါင်းလေးငုံ့ထားရင်း အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေဟန် တည်ရှိနေပေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ရှောင်မိုက သူမ၏ ဆံကေသာလေးများကို အသာအယာ သပ်တင်ပေးလိုက်၏။

"ခင်ပွန်း..." ချင်စီယောင်က ခေါင်းမော့လာပြီး ရှာချင်ခယ် နေထိုင်ရာ အရပ်မျက်နှာဘက်သို့ ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ရင်း "ကျွန်မ ခံစားရတာ သခင်မကြီးရှာက အရမ်းအထီးကျန်နေသလိုပဲ၊ သူမရဲ့ သားကျွန်မတွေလည်း အနားမှာမရှိဘူး၊ မင်းသားကြီးလည်း ရှိမနေဘူး... နှစ်သစ်ကူးကို သူတစ်ယောက်တည်း ဖြတ်သန်းနေရတယ်"

"ဟုတ်တယ်..." ရှောင်မိုကလည်း တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိရင်း "သူမက ဆွေမျိုးသားချင်းတွေကြားက ကိစ္စရပ်တွေကိုလည်း ကိုင်တွယ်ရသေးတယ်၊ မြို့တော်ထဲက ဆက်ဆံရေးတွေကိုလည်း ထိန်းသိမ်းရသေးတယ်... ကိစ္စအကြီးအသေး အားလုံးကို သခင်မကြီးပဲ ကိုင်တွယ်နေရတာဆိုတော့ တကယ်ပဲ မလွယ်ကူလှပါဘူး"

ဘေးနားရှိ အမျိုးကျွန်မလေး၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မိုသည် ချင်စီယောင် မည်သည့်အရာကို စိုးရိမ်နေသည်ကို ခန့်မှန်းမိသွားကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်လေ၏။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့... တို့တွေ လက်ထပ်ပြီးရင် ကိုယ် အချိန်ရတိုင်း အမြဲတမ်း ပြန်လာခဲ့ပါမယ်၊ ပြီးတော့ လောကကြီး ငြိမ်းချမ်းသွားပြီး စစ်ပွဲတွေ မရှိတော့တဲ့အခါ ကိုယ် စစ်တပ်ကနေ အနားယူပြီး တောရွာမှာပဲ အခြေချနေထိုင်ပါ့မယ်၊ မင်းနဲ့ကိုယ်နဲ့ လောကအနှံ့ အတူတူ လည်ပတ်ကြပြီး တောင်တန်းတွေ မြစ်ပြင်တွေနဲ့ အဖော်ပြုကြတာပေါ့"

"ကျွန်မက အဲဒါကို စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး"

ချင်စီယောင်က ခေါင်းခါလိုက်ပေသည်။

"သခင်မကြီးရှာက အထီးကျန်နေတယ်ဆိုပေမယ့် သူမ ကျန်းပေမင်းသားအတွက် ပေးဆပ်နေရတဲ့အချိန်မှာ လွန်စွာပျော်ရွှင်နေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မထင်တယ်၊ အကယ်၍ နောင်တစ်ချိန်မှာ ခင်ပွန်း စစ်ထွက်ရမယ်ဆိုရင်လည်း စီယောင်က အိမ်ထောင်မှုကို သေချာထိန်းသိမ်းပေးမှာမို့လို့ ခင်ပွန်းအနေနဲ့ ဘာမှစိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး... ဒါက ဇနီးတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ၊ ကျွန်မ တွေးမိတာက... အကယ်၍ သခင်မကြီးရှာမှာ သားကျွန်မတွေ ပိုများများရှိခဲ့ရင် ခြံဝင်းကြီးက ဒီလောက်အထိ အထီးကျန်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ပါ"

"ဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ... ဒါဆိုရင် တို့တွေ နောင်ကျရင် ကလေး ငါးယောက်လောက် ယူကြမလား" ရှောင်မိုက စနောက်၍ မေးလိုက်လေ၏။

"ဘယ်... ဘယ်သူက ခင်ပွန်းနဲ့ ကလေးငါးယောက် ယူချင်လို့လဲ..." ချင်စီယောင်က မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားကာ ခေါင်းလေးငုံ့လျက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ရှာသည်။ "ကျွန်မက အိမ်ထဲတောင် မဝင်ရသေးဘူးလေ"

ရှောင်မိုက ခပ်ဖွဖွရယ်မောလိုက်ရင်း ချင်စီယောင်၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်လှမ်းချီခဲ့ကြပေသည်။

နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့သည် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်နှင့် မိဖုရားကြီးရှီတို့ထံ သွားရောက်၍ ဂါရဝပြုကြလေ၏။

ရှောင်မိုသည် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်အား မောင်းမဆောင် ဥယျာဉ်ထဲတွင် သို့မဟုတ် သူ၏ နန်းဆောင်အတွင်း၌ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ပေသည်။

သို့သော် သူ မမျှော်လင့်ထားဘဲ နှစ်သစ်ကူးနေ့၌ပင် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်မှာ စာကြည့်ဆောင်အတွင်း၌ တိုင်းပြည်ရေးရာများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး မိဖုရားကြီးရှီကလည်း ဘေးမှ အဖော်ပြုပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ရှောင်မို ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လျှင် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်သည် သူ့အား ဆွဲခေါ်ကာ နိုင်ငံရေးကိစ္စရပ်များကို ရှည်လျားစွာ ဆွေးနွေးလေတော့သည်။

မိဖုရားကြီးရှီသည်လည်း ယောက်ျားရင့်မကြီးနှစ်ဦး နိုင်ငံရေးအကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်မှာ ပျင်းရိဖွယ်ကောင်းလှပြီး ၎င်းတို့ကို နှောင့်ယှက်ရာရောက်မည်ကို သိရှိသဖြင့် သူမ၏ ကျွန်မတော်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့လေ၏။ သူမသည် ကျွန်မတော်အား ဇနီးကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာစေမည့် လမ်းစဉ်များကို ပိုမိုသင်ကြားပေးရန် ရည်ရွယ်ထားပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမ၏ ကျွန်မတော်မှာ လွန်စွာ ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်လှပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက အရှင်မင်းကြီးနှင့် အစ်ကိုတော်နှစ်ပါး၏ အလိုလိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရရှာပေရာ နောင်တစ်ချိန်တွင် အိမ်ထောင်ပြုသွားသည့်အခါ ရှောင်မို၏ ဂရုစိုက်မှုကိုသာ အမြဲတမ်း ခံယူနေရသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်မနေသင့်ချေ။

မကြာမီအချိန်၌ပင် ပထမမင်းသားနှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့သည်လည်း ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဇနီးများနှင့်အတူ နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာကြလေ၏။

မွန်းတည့်ချိန်နီးပါးတွင် ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့သည် နန်းတော်၌ပင် သောင်တင်နေခဲ့ပြီး မိသားစုအားလုံး အတူတကွ နေ့လယ်စာ သုံးဆောင်ခဲ့ကြပေသည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လူတိုင်း နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာကြရာ ရှောင်မိုနှင့် သူမသည် ပထမမင်းသား၏ အိမ်တော်သို့ သွားရောက်၍ လက်ဖက်ရည်သောက်ကြပြီးနောက် ဒုတိယမင်းသားထံသို့လည်း သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြ၏။

ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့ ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံမှာ ညဘက်သို့ ရောက်ရှိနေချေပြီ။

နှစ်သစ်ကူး၏ ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် ရှာဟောက်နန်သည် လျန်လီကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရှောင်မိုအား နှစ်သစ်ကူးဆုတောင်းပေးရန် ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

လျန်လီတွင် လက်ရှိ၌ တည်းခိုရန် နေရာမရှိသေးသောကြောင့် သူမသည် သူမ၏ ဦးလေးဖြစ်သူ၏ အိမ်တော်၌သာ သောင်တင်နေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရှောင်မိုနှင့် ရှာဟောက်နန်တို့သည် အတူတကွ အစားအစာ သုံးဆောင်ပြီးနောက် ကိစ္စအချို့ကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်မိုသည် ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်နှင့် ကပ်လျက်ရှိသော ခြံဝင်းလေးခုပါ အိမ်တော်ကြီးတစ်လုံးကို ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ အကယ်၍ ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စရပ်များရှိပါက ၎င်းတို့သည် ထိုခြံဝင်းအတွင်း၌ စုဝေးနိုင်ကြမည် ဖြစ်ပေသည်။

နေ့ရက်များမှာ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့လေ၏။

မသိမသာပင် နှစ်သစ်ကူး၏ အငွေ့အသက်များမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် မှေးမှိန်သွားခဲ့ချေပြီ။ မီးပုံးပွဲတော် ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် နှစ်သစ်ကူးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဟု သတ်မှတ်နိုင်လေသည်။

ရှောင်မိုသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေပြီး အားလပ်ချိန်များတွင် စာအုပ်များဖတ်ရှုခြင်းနှင့် ငါးမျှားခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ကာ အနားယူခြင်းနှင့် ဆင်တူသော ဘဝတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းနေလေတော့သည်။

ရှောင်မိုသည် သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေရာ ချင်စီယောင်သည်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းကို ကြိုးပမ်းအားထုတ်၍ စတင်လုပ်ဆောင်လာခဲ့ပေသည်။

ချင်စီယောင်၏ ကျင့်ကြံခြင်းပါရမီမှာ အမှန်တကယ်ပင် မနိမ့်ကျလှချေ။

ထို့ပြင် ချင်စီယောင်၏ တာအိုနှလုံးသားမှာ လင်းထိန်ကြည်လင်နေပြီး သူမသည် မိမိကိုယ်တိုင် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ကျင့်ကြံနေရသည်ကို ကောင်းစွာသိရှိနားလည်ထားပေသည်။ ချင်နိုင်ငံ၏ ရရှိနိုင်သော အရင်းအမြစ်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ ချင်စီယောင်သည် မကြာမီအချိန်အတွင်း၌ပင် နဂါးတံခါးအဆင့် နှောင်းပိုင်းအဆင့်သို့ ချဉ်းကပ်ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေ၏။

နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် ဒုတိယမင်းသား၏ လက်ထပ်မည့်ရက်စွဲမှာ နီးကပ်လာပြီဖြစ်သောကြောင့် ချင်တိုင်းပြည်၏ မြို့တော်မှာ နွေဦးပွဲတော်ပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပြန်လည်၍ စည်ကားသက်ဝင်လာခဲ့ချေပြီ။

ချင်တိုင်းပြည်မှ ဧည့်အကြီးအကဲများကို ကျယ်ပြန့်စွာ အလိုရှိနေသည်ဟူသော သတင်းစကားမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပြည်နယ်အသီးသီးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

အရည်အချင်းရှိပြီး ထက်မြက်သော လူအများအပြားသည် မိမိတို့၏ ပါရမီကို အသိအမှတ်ပြုမည့် သခင်ကောင်းတစ်ဦးကို ရှာဖွေရန်နှင့် မိမိတို့၏ တစ်သက်တာ ရည်မှန်းချက်များကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်ရန်အတွက် ချင်တိုင်းပြည်သို့ ပိုမို၍ ရောက်ရှိလာကြပေသည်။

ထိုလူများထဲတွင်...

အချို့မှာ အချည်းနှီးသော ကျော်စောမှုနှင့် ဂုဏ်သတင်းကိုသာ ရှာဖွေလိုကြသူများ ဖြစ်ကြပြီး၊

အချို့မှာကား မစွမ်းဆောင်နိုင်သော်လည်း ကံစမ်းလိုကြသော သာမန်လူများ ဖြစ်ကြပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခင်က လျစ်လျူရှုခြင်း ခံခဲ့ရသော ပါရမီရှင် အစစ်အမှန်များစွာလည်း ပါဝင်နေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။

အချို့သော ပြည်နယ်များမှာမူ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ပါရမီရှင်အချို့ကို ချင်တိုင်းပြည်သို့ သူလျှိုများအဖြစ် စေလွှတ်ခဲ့ကြလေသည်။

ဤဧည့်အကြီးအကဲများ၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းများနှင့် ပတ်သက်၍ ချင်တိုင်းပြည်သည် သဘာဝကျစွာပင် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများကို ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ပြုလုပ်လိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း အချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ အရည်အချင်းမှာကား လူတစ်ဦးအား လက်လွှတ်ဆုံးရှုံးရန် နှမြောတသဖြစ်ရလောက်သည့် အဆင့်သို့ အမှန်ပင် ရောက်ရှိနေပေ၏။

ဥပမာအားဖြင့် လီပင် ဟု အမည်ရသော ဧည့်အကြီးအကဲတစ်ဦး ရှိပေသည်။

လီပင်သည် ဂန္ထဝင်ကျမ်းစာများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖတ်ရှုထားပြီး စာအုပ်အမျိုးမျိုးကို နှံ့စပ်အောင် လေ့လာထားသူ ဖြစ်၏။ သူ၏ သင်ယူမှုမှာ ကျယ်ပြန့်လှသော်လည်း ထူးခြားသော အထူးပြုပညာရပ်များစွာကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားပေသေးသည်။

ထို့ပြင် လီပင်သည် "လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှုကသာ စစ်မှန်သော အသိပညာကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်သည်" ဟူသောအချက်ကို လွန်စွာအလေးထားသူ ဖြစ်၏။ သူသည် အချက်အလက်များပေါ်တွင် အခြေခံ၍ အမှန်တရားကို ရှာဖွေလေ့ရှိပြီး ကွဲပြားသော ပြဿနာများအပေါ် မူတည်၍ ကွဲပြားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ချမှတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ချင်တိုင်းပြည်သည် ချွမ်ရှုနယ်မြေကို သိမ်းပိုက်ထားခဲ့သည်မှာ အနှစ်ငါးဆယ်ပင် ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ချွမ်ရှုနယ်မြေသည် သဘာဝအတားအဆီးများကို အားပြုထားပြီး လွန်စွာ မြေဆီလွှာကောင်းမွန်လှပေရာ တကယ့်ကို ရတနာမြေတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ချွမ်ရှုနယ်မြေသည် ရေကြီးရေလျှံမှု ဘေးဒဏ်ကို လွန်စွာ ခံစားနေရရှာ၏။

ဆက်တိုက်ပေါ်ထွက်လာခဲ့သော ချင်တိုင်းပြည်၏ ဘုရင်များသည် ဤမြေကို ကောင်းမွန်စွာ စီမံခန့်ခွဲပြီး လောကကြီးကို တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် စုစည်းရာတွင် အထောက်အကူပြုမည့် "ကောင်းကင်ဘုံ၏ စပါးကျီ" နှင့် မဟာဗျူဟာမြောက် နောက်တန်းစစ်မြေပြင်တစ်ခုအဖြစ် တည်ဆောက်လိုကြပေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်တိုင်းပြည်သည် ရေတွက်၍မရနိုင်သော နည်းလမ်းများစွာကို အသုံးပြုခဲ့သော်ငြား ရလဒ်မှာမူ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိခဲ့ပေ၏။

ဤအချိန်တွင် လီပင်သည် ရေစီမံခန့်ခွဲမှု မဟာဗျူဟာတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် တင်ပြလာခဲ့လေသည်။

ဤမဟာဗျူဟာသည် လီပင်ကိုယ်တိုင် ချွမ်ရှုနယ်မြေသို့ သုံးနှစ်တိုင်တိုင် သွားရောက်၍ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးနောက် အစစ်အမှန် အခြေအနေများနှင့် ကိုက်ညီအောင် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအကြောင်းကို ကြားသိရလျှင် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်သည် သူ့အား တစ်ညလုံး ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့လေတော့သည်။

လီပင်သည် ကျောက်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင် စေလွှတ်လိုက်သော သူလျှိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်ကို စုံစမ်းသိရှိရသော်လည်း ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်မှာမူ ဘာမှမသိရှိသကဲ့သို့ပင် ဆက်လက်၍ ပြုမူနေခဲ့၏။

သူသည် ဤပုဂ္ဂိုလ်အား အသုံးမပြုပါက အုပ်စိုးရှင်တစ်ဦးဖြစ်ရန် မထိုက်တန်ဟုသာ ရိုးရှင်းစွာ ခံစားလိုက်မိပေသည်။

လီပင်နှင့် ရက်အနည်းငယ်ကြာ စကားပြောဆိုပြီးနောက် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်သည် နောက်ဆုံးတွင် လီပင်အား ရေစီမံခန့်ခွဲရန်အတွက် ချွမ်ရှုနယ်မြေသို့ သွားရောက်ခွင့်ပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။

ရာထူးလက်ခံပြီးနောက် "စိုက်ပျိုးရေးအတွက် ရေလွှဲပေးခြင်း၊ ရေကြီးမှုကို ကာကွယ်ခြင်းနှင့် သဲများကို စွန့်ထုတ်ခြင်း" ကို အဓိကအခြေခံမူများအဖြစ် ထားရှိကာ လီပင်သည် ချွမ်ရှုနယ်မြေမှ ပြည်သူများကို စုစည်း၍ ရေစီမံခန့်ခွဲမှုကို စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့ပေသည်။

လီပင်သည် ငါးနှုတ်ခမ်းရေခွဲရေကာတာကို တည်ဆောက်ခဲ့၏။ ဤရေကာတာမှာ ငါးတစ်ကောင်၏ နှုတ်ခမ်းပုံသဏ္ဍာန် ရှိပြီး မြစ်ကြမ်းပြင်၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် ရေစီးဆင်းမှု၏ အဟုန်အပေါ် မူတည်၍ ရေကို လေးပုံခြောက်ပုံ အချိုးအစားဖြင့် ခွဲဖြတ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

နွေဦးရာသီ ရေနည်းချိန်တွင် မင်မြစ်၏ ရေထုထည်မှာ သေးငယ်လှပြီး မြစ်ရေ၏ ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်သည် စိုက်ပျိုးရေးအတွက် ရေရရှိစေရန် အတွင်းမြစ်ထဲသို့ စီးဝင်လေသည်။

နွေရာသီ ရေကြီးချိန်တွင် ရေထုထည်မှာ ကြီးမားလှပြီး မြစ်ရေ၏ ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကို အပြင်မြစ်မှတစ်ဆင့် စွန့်ထုတ်ကာ လေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကိုသာ အတွင်းမြစ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်စေ၏။

ဤအရာက ချန်တူးလွင်ပြင်အား ရေလွှမ်းမိုးခြင်းဘေးမှ ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့လေသည်။

ထို့ပြင် လီပင်သည် ငါးနှုတ်ခမ်း၏ နောက်ကွယ်၊ အတွင်းမြစ်နှင့် အပြင်မြစ်ကြားတွင် တည်ရှိသော သဲပျံရေကာတာ ရေလွှဲလမ်းကြောင်းကို တည်ဆောက်ခဲ့ပေသေးသည်။

၎င်း၏ အမြင့်ကို သေချာစွာ ဒီဇိုင်းဆွဲထားပြီး အတွင်းမြစ်၏ ရေမျက်နှာပြင် မြင့်တက်လွန်းလှသောအခါ ပိုလျှံနေသော ရေစီးကြောင်းသည် သဲပျံရေကာတာကို ဖြတ်ကျော်ကာ အပြင်မြစ်ထဲသို့ အနည်များနှင့် ကျောက်တုံးအမြောက်အမြားကို သယ်ဆောင်သွားစေ၏။

ကွေးညွတ်နေသော မြစ်ကြောင်းလှည့်ပတ်မှု နိယာမကို အသုံးပြုခြင်းအားဖြင့် အတွင်းမြစ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော နုန်းမြေများ၏ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို စွန့်ထုတ်နိုင်ပြီး "ဒုတိယအကြိမ် သဲစွန့်ထုတ်ခြင်း" ကို အောင်မြင်စေကာ ရေပေးဝေရေးနယ်မြေအတွင်း နုန်းမြေများ စုပုံလာမည့် ပြဿနာကို ထိရောက်စွာ ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့လေသည်။

ထို့အပြင် လီပင်သည် သာကူဗူးနှုတ်ခမ်း ရေဝင်ပေါက်ကိုလည်း တည်ဆောက်ခဲ့ပေသေးသည်။

လီပင်နှင့် သူ၏ သားဖြစ်သူတို့သည် လူထုကို ဦးဆောင်ကာ "မီးဖြင့်အပူပေးခြင်းနှင့် ရေဖြင့်လောင်းခြင်း" နည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ ယွီလဲ့တောင်၏ မာကျောသော ကျောက်ဆောင်များထဲတွင် အကျယ်မီတာ ၂၀ ခန့်ရှိပြီး ဗူးနှုတ်ခမ်းပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော တောင်ကြားကွက်လပ်တစ်ခုကို ထွင်းထုခဲ့ကြ၏။

ဤကွက်လပ်သည် ချွမ်ရှုလွင်ပြင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်မည့် ရေပမာဏကို ထိန်းချုပ်ရန် ပင်မတံခါးကြီးအဖြစ် အသုံးတော်ခံလေသည်။ ၎င်းသည် ကျဉ်းမြောင်းလှသောကြောင့် စိုက်ပျိုးရေးနယ်မြေအတွင်းသို့ ပိုလျှံနေသော ရေကြီးမှုများ ဝင်ရောက်ခြင်းကို ကန့်သတ်ပေးနိုင်ပြီး "ရေထိန်းညှိတံခါး" အဖြစ် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့ပေသည်။

စာလုံးခြောက်လုံးပါသော ရေစီမံခန့်ခွဲမှု ဖော်မြူလာဖြစ်သည့် "ကမ်းပါးများကို နက်ရှိုင်းစွာတူးဆွပါ၊ ရေကာတာများကို နိမ့်စွာတည်ဆောက်ပါ" ဟူသောအချက်မှာ လီပင် သူ၏ အလုပ်အပေါ် အခြေခံ၍ အကျဉ်းချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လီပင်သည် နောင်လာနောက်သားများ ကိုးကားနိုင်ရန်အတွက် ၎င်းကို ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထွင်းထုထားခဲ့လေ၏။

ရေစီမံခန့်ခွဲမှု လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း လီပင်၏ တောင်းဆိုချက်များနှင့် ပတ်သက်၍ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်သည် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စစ်ဆေးပြီး အားလုံးကို အတည်ပြုပေးခဲ့ကာ တောင်းဆိုချက်တိုင်းနီးပါးကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ပေသည်။ ဘဏ္ဍာရေးဆိုင်ရာ ပံ့ပိုးမှုမှာလည်း လွန်စွာ ထူးကဲများပြားလှ၏။ အကယ်၍ မည်သည့်အရာရှိမဆို လီပင်၏ အမိန့်ကို မနာခံပါက ၎င်းတို့အား ချွမ်ရှုနယ်မြေမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားရန် အမိန့်ပေးထားလေသည်။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်သည် ချင်တိုင်းပြည်တစ်ဝှမ်းလုံးမှ တကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများကိုပင် စုစည်းပေးခဲ့သေး၏။ အကယ်၍ ဤတကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများသည် လီပင်အား မဟာရေကာတာကြီး တည်ဆောက်ရာတွင် ကူညီပေးနိုင်ပါက ၎င်းတို့အားလုံး ဆုလာဘ်အဖြစ် လောကအနှံ့မှ ရတနာများကို ရရှိကြမည် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ခြောက်လတာကာလအတွင်း၌ပင် လီပင် တည်ဆောက်ခဲ့သော မဟာရေကာတာကြီးမှာ အစောပိုင်း ပုံသဏ္ဍာန် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ပိုမိုကြီးမားသော စီမံကိန်းများ ကျန်ရှိနေသေး၏။

တကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ သောင်းပေါင်းများစွာ၏ အကူအညီဖြင့်ပင် ၎င်းကို လုံးဝပြီးစီးရန်အတွက် နောက်ထပ် တစ်နှစ်ခန့် အချိန်ယူရဦးမည်ဟု ခန့်မှန်းရပေသည်။

သို့သော်လည်း လက်ရှိအချိန်တွင် စွမ်းဆောင်ချက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ အကျိုးကျေးဇူး ရှိစေမည့် ဤမဟာကိစ္စရပ်ကြီးကို ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်သည် အနည်းငယ်မျှပင် ထိခိုက်မှုရှိစေရန် ခွင့်ပြုလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

လွန်ခဲ့သော ခြောက်လအတွင်း၌ ချင်တိုင်းပြည်မှ ဧည့်အကြီးအကဲများကို ကျယ်ပြန့်စွာ အလိုရှိနေခြင်းအပြင် အခြားသော ကိစ္စရပ်များလည်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပေသေးသည်။

ဒုတိယမင်းသားဖြစ်သူ ချင်ကျင်းယွမ်သည် လျန်မင်းသား အဖြစ် ဘွဲ့ချီးမြှင့်ခံခဲ့ရပြီး သူ၏ နယ်မြေမှာ ကျင်းတိုင်းပြည်နှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသော လုကျိုးဒေသနှင့် ကျောက်စိမ်းပြည်နယ်တို့တွင် တည်ရှိလေ၏။

ရှောင်မို ဤခန့်အပ်မှုကို သိရှိရသောအခါ သူ ကြားလိုက်ရသည်မှာ မှန်ကန်ရဲ့လားဟုပင် သံသယဝင်သွားခဲ့မိသည်။

လုကျိုးဒေသနှင့် ကျောက်စိမ်းပြည်နယ်တို့မှာ ချင်ကျင်းယွမ်၏ နယ်မြေဖြစ်သော်လည်း ချင်ကျင်းယွမ်သည် ကျင်းတိုင်းပြည်၏ သမက်တော်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ ချင်ကျင်းယွမ်တွင် မည်သည့်အတွေးအမြင်မျိုးမဆို ရှိလာပါက ၎င်းသည် ချင်တိုင်းပြည်အနေဖြင့် ကျင်းတိုင်းပြည်အတွက် တံခါးပေါက်ကြီးကို အကျယ်ကြီး ဖွင့်လှစ်ပေးထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သားဖြစ်သူ ပုန်ကန်မည်ကို စိုးရိမ်ခြင်း မရှိသည်များ ဖြစ်နေလေမည်လော။