အခန်း ၄၁၃

အခန်း (၄၁၃)

သူ စဉ်းစား၍ မရချေ။

ရှောင်မိုသည် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင် အမှန်တကယ် မည်သည့်အရာကို တွေးတောနေသည်ကို အကြွင်းမဲ့ စဉ်းစား၍ မရနိုင် ဖြစ်နေလေ၏။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်သည် မိမိ၏သားဖြစ်သူအပေါ် လွန်စွာ ယုံကြည်စိတ်ချနေသဖြင့် ထိုမင်းသား ဧကန်မုချ ပုန်ကန်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်နေခြင်းလော။ သို့တည်းမဟုတ် ပုန်ကန်လာခဲ့လျှင်ပင် နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေခြင်းလော။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အရှင်မင်းကြီးသည် လူအ မဟုတ်ပေရာ ရှောင်မိုအနေဖြင့် ထိုအရှင်သည် ဤအကြောင်းကို ဧကန်သိရှိပြီး မိမိကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်များလည်း ရှိထားလိမ့်မည်ဟု ခံစားလိုက်ရမိပေသည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်း၌ပင် တော်ဝင်နန်းတွင်း၌ အမတ်အများအပြားကလည်း ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်ထံသို့ အကြံပြုချက်များ ဆက်တိုက် တင်ပြလာကြလေ၏။

သို့သော်လည်း ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်ကမူ အနည်းငယ်မျှ နားထောင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သို့သော် ကျင်းတိုင်းပြည်ဘက်ကလည်း မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှမရှိဘဲ ငြိမ်သက်မနေခဲ့ပေ။

ကျင်းတိုင်းပြည်နှင့် ချင်နိုင်ငံ နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသော မြေပြင်မှာ မူလက ယွဲ့တိုင်းပြည်၏ နယ်မြေဟောင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။

ကျင်းတိုင်းပြည်က ဦးအောင် လက်ဦးမှုယူကာ ယွဲ့တိုင်းပြည်ကို စတင်သိမ်းပိုက်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ ချင်တိုင်းပြည်နှင့် ကျင်းတိုင်းပြည်တို့သည် တစ်စုံတစ်ရာ သဘောတူညီမှု ရရှိသွားကြသည့်အလား ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က လုကျိုးနှင့် ကျင်းကျိုးတို့ကို ချင်ကျင်းယွမ်အား နယ်မြေအဖြစ် ပေးအပ်လိုက်ချိန်တွင် ကျင်းတိုင်းပြည်ကလည်း ယွဲ့တိုင်းပြည်နယ်မြေ၏ ထက်ဝက်ခန့်ကို မိမိတို့၏ သမက်တော်အတွက် မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့အဖြစ် ပေးအပ်လာခဲ့လေ၏။

အပေါ်ယံကြည့်လျှင်မူ ချင်တိုင်းပြည်အနေဖြင့် မြေယာအမြောက်အမြားကို အလကားရလိုက်သဖြင့် ဤလဲလှယ်မှုတွင် အမြတ်ထွက်သွားသည်ဟု ထင်မှတ်ရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးမှာ ချင်ကျင်းယွမ်တစ်ယောက် မည်သည့်ပြဿနာမျှ ရှာလိမ့်မည်မဟုတ်ဟူသော အချက်ပေါ်တွင်သာ အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရှောင်မိုသည် အရှင်မင်းကြီး မည်သည်ကို တွေးနေသည်ကို မသိရှိသော်ငြား အရှင်မင်းကြီးသည် သူ၏ ဒုတိယသားတော်အပေါ် အမှန်တကယ်ပင် ယုံကြည်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

မကြာမီအချိန်၌ပင် ဒုတိယမင်းသားဖြစ်သူ ချင်ကျင်းယွမ်နှင့် ကျင်းတိုင်းပြည်၏ ပထမမင်းသမီးတို့၏ မင်္ဂလာပွဲတော်သည် သတ်မှတ်ထားသည့်ရက်အတိုင်း ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။

နိုင်ငံနှစ်ခုကြားမှ ဤမင်္ဂလာပွဲတော်မှာ လွန်စွာ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး စည်းစနစ်ကြီးမားလှပေသည်။

ကျင်းတိုင်းပြည်သည် မင်္ဂလာပွဲသို့ တက်ရောက်ရန်အတွက် မိဖုရားကြီးနှင့် နန်းရင်းဝန်တို့ကိုပင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စေလွှတ်ခဲ့လေ၏။

ဒုတိယမင်းသား၏ မင်္ဂလာအခမ်းအနားကို တော်ဝင်နန်းတော်အတွင်း၌ ကျင်းပခဲ့ပေသည်။

နန်းရှေ့ရင်ပြင်ကျယ်ကြီးအတွင်း၌ အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးငယ်အပေါင်းတို့သည် စီတန်းထိုင်ကြလျက် မောင်နှံသစ်ကို ဂုဏ်ပြုဆုတောင်းပေးနေကြလေ၏။

ချင်စီယောင်သည် ဖီးနစ်သရဖူနှင့် ပန်းထိုးဝတ်ရုံတော်ကို ဆင်ယင်ထားပြီး မိမိ၏ နောင်တော်ဒုတိယမင်းသား၏ လမ်းပြမှုအောက်တွင် ကောင်းကင်ယဇ်ပလ္လင်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားသော သူမ၏ မရီးဖြစ်သူကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူတို့နှစ်ဦး မင်္ဂလာဂတိသစ္စာပြုကြလျက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးထံ တိုင်တည်ကာ ကျမ်းသစ္စာကျိန်ဆိုနေကြသည်ကို သူမ ငေးစိုက်နားထောင်နေမိ၏။

ချင်စီယောင်၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ အရောင်တောက်ပနေပေသည်။

သူမသည် လာမည့်နှစ်တွင် ကျင်းပမည့် ရှောင်မိုနှင့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်မင်္ဂလာပွဲတော်မှာလည်း ဤမျှလောက်အထိ ဧကန်မုချ ခမ်းနားလိမ့်မည်ဟု စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်မက်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေ၏။

ဒုတိယမင်းသား၏ မင်္ဂလာပွဲပြီးဆုံး၍ နောက်တစ်လအကြာတွင် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်သည် တော်ဝင်အမိန့်ပြန်တမ်းတစ်စောင်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်လေတော့သည်၊ ထိုအရာမှာ ပထမမင်းသားဖြစ်သူ ချင်ကျင်းစုအား အိမ်ရှေ့မင်းသားအဖြစ် တရားဝင် လျာထားသတ်မှတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

နန်းတွင်းရှိ လူတိုင်းနှင့် သာမန်ပြည်သူများပင် ဤရလဒ် ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မည်ကို ကြိုတင်သိရှိထားကြသော်ငြားလည်း၊

ဤအမိန့်ပြန်တမ်းကို လောကသို့ ကြေညာလိုက်သည့်အခါ လူအများအပြားမှာ စိတ်နှလုံးထဲ၌ ခံစားချက်အမျိုးမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာကြရလေသည်။

ဤနောင်တော်နှင့် ညီတော်နှစ်ဦးကြားမှ အပေါ်ယံတွင်ဖြစ်စေ၊ ကွယ်ရာတွင်ဖြစ်စေ ပြင်းထန်ခဲ့သော အာဏာလုပွဲကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ဇာတ်သိမ်းသွားခဲ့ချေပြီ။

အိမ်ရှေ့မင်းသား ရာထူးနေရာမှာ နောက်ဆုံး၌ ပထမမင်းသားဖြစ်သူ ချင်ကျင်းစု၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

အိမ်ရှေ့မင်းသားကို သတ်မှတ်ပြီးဖြစ်ပေရာ ချင်ကျင်းယွမ်သည် မြို့တော်၌ ဆက်လက်နေထိုင်ခွင့် မရှိတော့ဘဲ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာရပေတော့မည်။

ဤရလဒ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ ချင်ကျင်းယွမ်သည် လွန်စွာ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေပုံရပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးပင် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည့်အလား ထင်မှတ်ရပေ၏။

ရှောင်မို၏ အမြင်တွင်မူ ဤအရာသည် ချင်ကျင်းယွမ်အတွက် ကောင်းမွန်သောအရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ နောင်တစ်ချိန်တွင် ထိုရာထူးနေရာအတွက် အကွက်ဆင်ခြင်းများနှင့် အာဏာလုပွဲများ၌ သူ ထပ်မံ၍ ပါဝင်ပတ်သက်ရန် မလိုတော့ချေ။

ချင်ကျင်းယွမ် ထွက်ခွာမည့်နေ့တွင် သူသည် ခမည်းတော်၊ မယ်တော်နှင့် နောင်တော်ကြီးတို့အား နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာကာ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ကြွေပြာငါးကြင်းကို သူ၏ နှမတော်လေးအား လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့လေ၏။

ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့သည် ဒုတိယမင်းသားအား မြို့တော်အပြင်ဘက်အထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။

ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့မှလွဲ၍ ဒုတိယမင်းသားအား လာရောက်ပို့ဆောင်သူမှာ အလွန်နည်းပါးလှပေသည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသားက ၎င်းတို့သည် ဒုတိယမင်းသားနှင့် ဆက်သွယ်မှု ရှိနေသေးသည်ဟု အထင်လွဲမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် နန်းတွင်းမှ မည်သည့်အရာရှိတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ လာရောက်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

"ယောက်ဖတော်နဲ့ နှမတော်... ဒီလောက်ဆို ရပါပြီ၊ ဆက်ပြီး လိုက်မပို့ပါနဲ့တော့"

ချင်ကျင်းယွမ်က လှည့်ကြည့်ကာ ထိုမောင်နှံနှစ်ဦးအား ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်လေ၏။

"ဒုတိယအကို..." ချင်စီယောင်၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ရစ်သိုင်းနေပြီး ဟင်းချိုင့်တစ်လုံးကို ကမ်းပေးလိုက်လျက် "ဒါတွေက စီယောင် ကိုယ်တိုင် ချက်ထားတဲ့ ဟင်းတွေပါ၊ လမ်းခရီးမှာ အကိုတော်နဲ့ မရီးတော်တို့ သုံးဆောင်လို့ ရတာပေါ့" ဟုဆိုလေသည်။

"ကျေးဇူးပါပဲ စီယောင်ရယ်" ချင်ကျင်းယွမ်က ဟင်းချိုင့်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရကာ "ဒီနေ့ပြီးသွားရင် နင်ချက်တဲ့ဟင်းတွေကို ငါ စားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီနောက်ဆုံးဟင်းတွေကိုတော့ သေချာလေး အရသာခံပြီး စားရမှာပဲ"

"ဒီလိုစကားတွေ မပြောပါနဲ့ နောင်တော်ရယ်" ချင်စီယောင်က သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ မျက်ရည်များကို ညင်သာစွာ သုတ်လိုက်ရင်း "အကိုတော်သာ ကြိုက်မယ်ဆိုရင် နောင်တစ်ချိန်ကျ စီယောင် လုကျိုးအထိ လိုက်လာပြီး နောင်တော့်အတွက် ဟင်းချက်ကျွေးပါ့မယ်"

"ဟီးဟီးဟီး... ကောင်းပါပြီ"

ချင်ကျင်းယွမ်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်လေ၏။

"ဒါပေမယ့် စီယောင်... နင်က လာမယ့်နှစ်မှာ အိမ်ထောင်ပြုရတော့မယ်လေ၊ လက်ထပ်ပြီးသွားရင် နင်က ကလေးမလေး မဟုတ်တော့ဘူး၊ နင့်ရဲ့ အကိုတော်ကြီးကလည်း ပိုပိုပြီး အလုပ်များလာတော့မှာဆိုတော့ ငါကလည်း နင့်ကို လာစောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ နင့်ရဲ့ ဒေါသလေးတွေကိုလည်း ထိန်းချုပ်ရမယ်နော်။

နောင်လာမယ့် နေ့ရက်တွေမှာ ဇနီးကောင်း မိခင်ကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်အောင်နေပါ၊ ကိစ္စတော်တော်များများမှာ ဝင်မစွက်ဖက်ဘဲ အိမ်ထောင်ရေးကိုပဲ သေချာလေး ထိန်းသိမ်းပါ။

နားလည်ရဲ့လား"

"နားလည်ပါတယ် အစ်ကိုတော်ရယ်" သူ စကားပြောလေလေ ချင်စီယောင်မှာ ပို၍ ဝမ်းနည်းလာလေလေ ဖြစ်ကာ "ပြီးတော့ အဲဒီလိုကြီး မပြောပါနဲ့၊ သမီးတို့ ထပ်မတွေ့ရတော့မယ့်အတိုင်းပဲ... ဘာလို့ နောက်ဆုံးခွဲခွာရတော့မယ့်အတိုင်း ပြောနေရတာလဲ"

"ဟာဟားဟား... ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ" ချင်ကျင်းယွမ်က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်၏။ "ဒါဆိုရင်လည်း ဒီစကားတွေ ငါ မပြောတော့ပါဘူး"

ချင်ကျင်းယွမ်က ခေါင်းလှည့်ကာ ရှောင်မိုကို ကြည့်လိုက်ပြီး "ယောက်ဖတော်... ကျွန်တော့်ရဲ့ နှမတော်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ အလိုလိုက်မှုကို ခံခဲ့ရတာပါ၊ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ စိတ်သဘောထားက အနည်းငယ် ဆိုးသွမ်းတယ်ဆိုပေမယ့် သူမက အရမ်းကို နူးညံ့ပြီး ကြင်နာတတ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။

အကယ်၍ နောင်တစ်ချိန်မှာ စီယောင်က အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိခဲ့ရင်တောင် သူမအပေါ် သည်းခံခွင့်လွှတ်ပေးပါ။

လင်မယား နှစ်ယောက်ဆိုတာ ရန်ဖြစ်ကြတာကို ရှောင်လွှဲလို့မရဘူးဆိုတာကိုလည်း ကျွန်တော် သိပါတယ်။

တစ်ခါတလေ စီယောင် စိတ်ဆိုးနေတဲ့အခါကျရင် သူမကို နည်းနည်းလေး ချော့ပေးလိုက်ပါ၊ ယောက်ျားတွေအနေနဲ့ ပိုပြီး သည်းခံပေးသင့်တာက သဘာဝပဲလေ။

စီယောင်က ချော့ရတာ အရမ်းလွယ်ပါတယ်၊ ခဏလေးနဲ့ သူမ စိတ်ဆိုးပြေသွားပါလိမ့်မယ်"

"ဒုတိယယောက်ဖတော်... ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပေသည်။

"အင်း..." ချင်ကျင်းယွမ်က လက်လှမ်းကာ ရှောင်မို၏ ပခုံးကို တင်းကျပ်စွာ ပုတ်လိုက်ပြီး လေးနက်သော လေသံဖြင့် "ဒီအသုံးမကျတဲ့ ငါ့ရဲ့ နှမတော်ကို... ဒီနေ့ကစပြီး မင်းဆီမှာပဲ အပ်ခဲ့တော့မယ်"

ရှောင်မိုက ဦးညွှတ်လိုက်လျက် "စိတ်ချယုံကြည်ပါ ဒုတိယယောက်ဖတော်"

"ကောင်းပြီ... အချိန်လည်းလင့်နေပြီဆိုတော့ ငါတို့ သွားသင့်ပြီ" ချင်ကျင်းယွမ်က ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်လျက် "ဆက်ပြီး လိုက်မပို့ကြပါနဲ့တော့၊ အကိုတော် သွားလိုက်ပါဦးမယ်"

"ဘေးကင်းလုံခြုံတဲ့ ခရီးဖြစ်ပါစေ ဒုတိယအကိုတော်"

ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင် နှစ်ဦးစလုံးက ဦးညွှတ်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြလေ၏။

ချင်ကျင်းယွမ်က ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ဇနီးအား ရထားလုံးပေါ်သို့ ပြုံးလျက် လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပေသည်။

ဖုန်တလိပ်လိပ် ထသွားပြီးနောက် ရှည်လျားသော ယာဉ်တန်းကြီးမှာ ရှောင်မိုတို့၏ အမြင်အာရုံထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

ချင်ကျင်းယွမ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အိမ်ရှေ့မင်းသား ချင်ကျင်းစုသည်လည်း အရှေ့နန်းဆောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကာ ပိုမို၍ အလုပ်များလာခဲ့ချေပြီ။ ချင်စီယောင် ချက်ပြုတ်သော ဟင်းလျာများကို စားသုံးမည့်သူ မရှိတော့သဖြင့် သူမမှာ အနည်းငယ် လွမ်းဆွေးဆွေး ဖြစ်လာရရှာ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ချင်စီယောင်သည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ ကြောင်နှင့် ခွေးအနည်းငယ်အပြင် ကြက်၊ ဘဲ အချို့ကိုပါ မွေးမြူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။

ချင်စီယောင်သည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဟင်းလျာများကို ချက်ပြုတ်ပြီး ၎င်းတို့အား ကျွေးမွေးလေ့ရှိပေသည်။

အစပိုင်းတွင် ဤကြောင်၊ ခွေး၊ ကြက်၊ ဘဲ များသည် သူမချက်ပြုတ်သော အစားအစာများကို စားပြီးနောက် သတိလစ် မေ့မြောသွားတတ်ကြသော်ငြားလည်း၊

ချင်စီယောင်ကမူ သူမ၏ လက်ရာကို ၎င်းတို့စားသုံးပြီးနောက် ဘာမှမဖြစ်ဘဲ အကောင်းပကတိအတိုင်း ရှိနေနိုင်သည့်အထိ လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့လျှင် ရှောင်မိုအား စားသုံးရန် ပေးနိုင်မည်ဟု ခံစားနေမိလေ၏။

ငြိမ်းချမ်းသော နေ့ရက်များမှာ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့လေသည်။

လက်ထပ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေရသော ဤအချိန်ကာလအတွင်း ရှောင်မိုသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဘဝကြီးမှာ ကောင်းမွန်လွန်းနေသည်ဟု ခံစားရပြီး ကောင်းမွန်လွန်းလှသဖြင့် သူ့ကိုပင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်လာစေခဲ့ပေ၏။

ထို့နောက် တစ်နေ့တွင် ချင်စီယောင် မီးဖိုချောင်အတွင်း၌ ဟင်းချက်နေဆဲအချိန်၌ပင်၊

ကောင်းကင်ယံမှ အမွေးဖြူလင်းယုန်တစ်ကောင် ပျံသန်းဆင်းသက်လာခဲ့လေသည်။

ရှောင်မို၏ စိတ်အာရုံများ စူးစိုက်သွားခဲ့၏။

အကယ်၍ မြောက်ပိုင်း လူသူကင်းမဲ့ဒေသမှ ပျံသန်းလာခြင်း မဟုတ်ခဲ့ပါက ချင်တိုင်းပြည်၏ မြို့တော်တွင် အမွေးဖြူလင်းယုန်များ ရှိမနေနိုင်ချေ။

ရှောင်မိုက လက်လှမ်းပေးလိုက်ရာ အမွေးဖြူလင်းယုန်သည် သူ၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ ပြတ်သားစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့ပေသည်။

ရှောင်မိုသည် လင်းယုန်၏ ခြေကျင်းဝတ်တွင် ချည်နှောင်ထားသော စာကို ဖြုတ်ယူလိုက်လေ၏။

စာမှာ လွန်စွာ တိုတောင်းလှသော်လည်း ရှောင်မိုသည် ၎င်းကို အချိန်အတော်ကြာရှည်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိလေတော့သည်၊

"ယန်တိုင်းပြည်နှင့် ချူတိုင်းပြည် နှစ်နိုင်ငံတို့သည် နယ်စပ်တွင် တပ်များစုရုံးထားပြီး နယ်မြေကို ကျူးကျော်ရန် ကြံစည်နေကြပါသည်"