အခန်း ၄၁၉

အခန်း (၄၁၉)

ချူတိုင်းပြည်၊ ကျင်းကျိုးနယ်မြေရှိ ဟန်ဟိုင်မြို့၏ မြို့သခင်အိမ်တော်၌ဖြစ်ပေသည်။

ကျောက်ဝေ့၊ လီတာ့တန်၊ ဟေးတာ့နျူအစရှိသော ရှောင်မို၏ ငယ်သူငယ်ချင်းများနှင့် သံမဏိကျားတပ်မတော်မှ ရဲဘော်ရဲဘက်များသည် မြို့သခင်အိမ်တော်အပြင်ဘက်၌ ဂဏာမငြိမ်စွာ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေကြလေ၏။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသော်ငြားလည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ သူတို့၏ စစ်သူကြီးအား ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်ဝံ့ခြင်း မရှိကြချေ။

"ကျောက်ဝေ့... မင်းသားကလေ..." ဟု ရှောင်ကွေ့က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကျောက်ဝေ့က သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ "ဟူး... တတိယမင်းသမီးက မင်းသားရဲ့ ဇနီးဆိုတော့ မင်းသားနဲ့ ဒုတိယမင်းသားက ဆက်ဆံရေး အရမ်းကောင်းတာ သဘာဝပဲလေ။ သူတို့နှစ်ယောက် မကြာခဏ အတူတူ သောက်ဖြစ်ကြတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ အခု ဒီလိုကိစ္စကြီး ဖြစ်လာတော့... ဟူး..."

"ဒုတိယမင်းသားက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုမျိုး လုပ်ရက်ရတာလဲ" ဟု လီတာ့တန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်၏။ "သူတို့အားလုံးက မိသားစုတွေပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ကိုယ့်မိသားစုအချင်းချင်း ဘယ်လိုလုပ် ရန်သူတွေ ပြန်ဖြစ်သွားနိုင်ရတာလဲ"

ရွှီယုံရှန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း "တာ့တန်၊ မင်းက ရိုးသားဖြူစင်တဲ့ မိသားစုကနေ ဆင်းသက်လာတာဆိုတော့ ဒီသဘောတရားတွေကို နားမလည်တာ သဘာဝပါပဲ။ သာမန် သူဌေးမိသားစုတွေတောင်မှ အမွေအနှစ်အတွက်နဲ့ အချင်းချင်း ပြန်သတ်ကြသေးတာပဲ။ တော်ဝင်မိသားစုဆိုရင်တော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ဘူးလေ" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

"တကယ်တမ်းပြောရရင် ဒုတိယမင်းသား ပုန်ကန်တာက အခက်ခဲဆုံး ပြဿနာ မဟုတ်သေးဘူး" ရှောင်ယန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။ "အခုလောလောဆယ် ငါတို့ ချင်တိုင်းပြည်က ယန်တိုင်းပြည်ရော ချူတိုင်းပြည်ကိုပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရင်ဆိုင်နေရပေမဲ့ အသာစီးတော့ ရနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာသာ ကျင်းတိုင်းပြည်ကပါ ဝင်ပါလာခဲ့မယ်ဆိုရင် နိုင်ငံသုံးနိုင်ငံရဲ့ မဟာမိတ်တပ်ကြီးကို ရင်ဆိုင်ရမှာမို့ ငါတို့ ချင်တိုင်းပြည် တကယ်ကို အကျပ်ရိုက်သွားလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ကျင်းတိုင်းပြည် နယ်စပ်က ပြည်နယ်နှစ်ခုစလုံးက ဒုတိယမင်းသားရဲ့ ပိုင်နက်နယ်မြေတွေဆိုတော့ ကျင်းတိုင်းပြည်တပ်တွေက လူသူကင်းမဲ့နေတဲ့ နေရာကို ဖြတ်လျှောက်သလိုမျိုး အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်လာနိုင်လိမ့်မယ်"

"ဒါဆို ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။ တပ်တွေကို နောက်ဆုတ်ရတော့မှာလား။ ငါတို့အတွက် ဒီလိုအခွင့်အရေးကောင်းကြီး ရနေတဲ့အချိန်မှာ ချူတိုင်းပြည်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းပစ်လို့ ရနေပြီလေကွာ" ဟေးတာ့နျူက အလွန်တရာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည့် ဟန်ပန်ဖြင့် ဒေါသတကြီး ညည်းတွားလိုက်သည်။ အောင်ပွဲဆီသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှသာ လိုပါတော့သည် မဟုတ်လော။

"မင်းသားရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုပဲ စောင့်ကြတာပေါ့။ ငါတို့က အမိန့်ပေးတဲ့အတိုင်း နာခံရုံပဲ ရှိတာပါ" ဟု ချွီဝေ့ကျယ်က ဝင်ရောက်ဖြန်ဖြေပေးလိုက်သည်။

ချွီဝေ့ကျယ်၏ စကားသံ အဆုံးမှာပင် မြို့သခင်အိမ်တော်၏ တံခါးကြီး ပွင့်ဟသွားပြီး ရှောင်မို ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။

"မင်းသား" လူတိုင်းက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အရိုအသေပေးလိုက်ကြ၏။

"အမိန့်ပေးလိုက်ပါ။ မနက်ဖြန် နဂါးနာရီရောက်တာနဲ့ ချူတိုင်းပြည်ရဲ့ မြို့တော်ဆီကို ဆက်လက်ချီတက်ကြမယ်" ဟု ရှောင်မိုက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောကြားလိုက်ပေသည်။

"ဒါပေမဲ့ စစ်သူကြီး... ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ မြို့တော်ကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု ရှောင်ယန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ပထမမင်းသားက ရန်သူတွေကို တားဆီးဖို့ သွားနေပါပြီ။ ကွမ်းကျုံးနယ်မြေက ပထမဆုံးမြို့ မကျဆုံးခင်မှာ ငါတို့က ချူတိုင်းပြည်ကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရမယ်"

ရှောင်မိုက မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ နက်ရှိုင်းလွန်းလှပြီး မြင်တွေ့ရသူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို အေးခဲသွားစေနိုင်လောက်ပေသည်။ ထို့နောက် သူက ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည် "ဒါက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ အမိန့်ပဲ"

ချင်တိုင်းပြည်၏ နန်းတော်အတွင်း၌ ဖြစ်ပေသည်။

မိဖုရားကြီးရှီသည် သူမ၏ဝတ်ရုံစလွတ်ကို မကာ စာကြည့်ဆောင်၏ အပြင်ဘက်ဆီသို့ ကမန်းကတန်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့၏။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာကြည့်ဆောင်ထဲမှာ ရှိပါသလား" အပြင်ဘက်၌ ရပ်နေသော မိန်းမစိုးလီအား မိဖုရားကြီးရှီက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ရှိပါကြောင်းပါ မိဖုရားကြီး" ဟု မိန်းမစိုးလီက ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။

"ငါ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နဲ့ တွေ့ချင်တယ်" ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိဖုရားကြီးရှီက တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

သို့သော် မိန်းမစိုးလီက မိဖုရားကြီးရှီအား အချိန်မီ တားဆီးလိုက်၏။ "မိဖုရားကြီး... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က နန်းရင်းဝန်ကြီးနဲ့ တခြားအမတ်ကြီးတွေနဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို ဆွေးနွေးတိုင်ပင်နေပါတယ်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ဘယ်သူနဲ့မှ မတွေ့ဘူးလို့ အမိန့်ရှိထားပါတယ်။ အထူးသဖြင့်... အထူးသဖြင့် မိဖုရားကြီးနဲ့ပါ"

မိန်းမစိုးလီ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မိဖုရားကြီးရှီ၏ လက်ချောင်းများမှာ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကြောင့် ဖြူရော်နေခဲ့ချေပြီ။

မိဖုရားကြီးရှီက အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး စာကြည့်ဆောင်ဆီသို့ မျက်နှာမူကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည် "ကျွန်တော်မျိုးမ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နဲ့ တွေ့ဆုံခွင့် တောင်းခံပါတယ်"

သို့သော်ငြားလည်း စာကြည့်ဆောင်အတွင်းမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်သံမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

မိဖုရားကြီးရှီသည် သူမ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများကို ကိုက်ကာ ထပ်မံအော်ဟစ်လိုက်ပြန်၏ "ကျွန်တော်မျိုးမ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နဲ့ တွေ့ဆုံခွင့် တောင်းခံပါတယ်"

သို့တိုင်အောင် စာကြည့်ဆောင်အတွင်းမှ တိတ်ဆိတ်မှုသာလျှင် လွှမ်းမိုးနေဆဲပင်။

မိဖုရားကြီးရှီသည် နှုတ်ခမ်းများကို တင်းကျပ်စွာ စေ့ပိတ်ထားလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမက ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်လေတော့သည်။

"အယ်... မိဖုရားကြီး"

မိန်းမစိုးလီ တားဆီးရန် အချိန်ပင်မရလိုက်ဘဲ မိဖုရားကြီးရှီကိုယ်တိုင် စာကြည့်ဆောင်၏ တံခါးကြီးများကို အတင်းတွန်းဖွင့်လိုက်ချေပြီ။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်အပြင် နန်းရင်းဝန်၊ စစ်သေနာပတိချုပ်နှင့် အခြားအမတ်ကြီးများအားလုံးက မိဖုရားကြီးရှီထံသို့ လှမ်းကြည့်လာကြပေသည်။

မိဖုရားကြီးရှီက ကျက်သရေရှိစွာဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး စာကြည့်ဆောင်၏ အလယ်ဗဟို၌ ဒူးထောက်ချလိုက်လေ၏။ "ကျွန်တော်မျိုးမက ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ ဝင်လာခဲ့တာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး အပြစ်ပေးတော်မူပါ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်"

နန်းရင်းဝန်လီနှင့် အခြားအမတ်ကြီးများမှာ တစ်ခဏမျှ အနေရခက်သွားကြပြီး ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်ထံသို့ အကဲခတ်သည့်အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့အားလုံး အရင်ထွက်သွားကြတော့" ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

"မှန်လှပါ... ကျွန်တော်မျိုးတို့ ထွက်သွားပါ့မယ်" နန်းရင်းဝန်လီနှင့် အခြားအမတ်ကြီးများက အရိုအသေပေးကာ စာကြည့်ဆောင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားကြပြီး သူတို့နောက်ကွယ်ရှိ စာကြည့်ဆောင်တံခါးများကိုပါ ပိတ်ပေးခဲ့ကြလေသည်။

"မိဖုရားကြီး... ဘာကိစ္စများရှိလို့လဲ" ဟု ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို လျှောက်တင်ပါရစေ... ကျွန်တော်မျိုးမ... ကျွန်တော်မျိုးမ ကြားလိုက်ရတာက... ကျင်းယွမ်က ပုန်ကန်နေပြီဆိုတာ တကယ်ပဲလား" ဟု မိဖုရားကြီးရှီက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒါအမှန်ပဲ" ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကျင်းစုနဲ့ ကျင်းယွမ်က ကျွန်တော်မျိုးမကိုယ်တိုင် မွေးဖွားပြီး ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့တာပါ။ သူတို့ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ကြီးပြင်းလာတာကို ကျွန်တော်မျိုးမ မျက်စိအောက်မှာပဲ ကြည့်ရှုလာခဲ့တာပါ။ ကျင်းယွမ်ရဲ့ စရိုက်ကို ဧကရာဇ်မင်းမြတ်လည်း သိပါတယ်။ သူက... အဲဒီနေရာမှာ မထိုင်ရရင်တောင်မှ... သစ္စာမရှိတဲ့သူ၊ တရားမျှတမှုမရှိတဲ့သူ၊ ဒါမှမဟုတ် မိဘအပေါ် သိတတ်မှုမရှိတဲ့လူစားမျိုး လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး"

မိဖုရားကြီးရှီသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားခယလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းထောင့်များမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့ချေပြီ။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ် အမှန်တရားကို မြင်နိုင်ပါစေလို့ တောင်းပန်ပါတယ်"

"ဟူး..." ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်လေ၏။ "မိဖုရားကြီး... လူတွေဆိုတာ ပြောင်းလဲတတ်ကြစမြဲပဲ။ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ချိန်တုန်းက သူ့ကို ယုံကြည်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျင်းယွမ်က ပုန်ကန်သွားခဲ့ပြီလေ"

"ကျင်းယွမ်က ပုန်ကန်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"သူ ပုန်ကန်သွားခဲ့ပြီ"

"ကျင်းယွမ်... သူ အဲဒီလို မလုပ်ဘူး"

"ရှင်းအာ" ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဟောက်လိုက်လေသည်။ မိဖုရားကြီးရှီ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။ "ကိုယ်တော်က ဘယ်နှခါ ထပ်ပြောပြရဦးမှာလဲ။ သူ ပုန်ကန်သွားခဲ့ပြီ။ ဒီနေ့ကစပြီး သူက မင်းရဲ့သား မဟုတ်တော့ဘူး။ တိုင်းပြည်ကို သစ္စာဖောက်တဲ့ သူပုန်တစ်ယောက်ပဲ"

မိဖုရားကြီးရှီက အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ခေါင်းကိုမော့ကာ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မျှ ရှောင်လွှဲခြင်းမရှိဘဲ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပေသည်။ "ဘာပဲဖြစ်နေဖြစ်နေ ကျင်းစုနဲ့ ကျင်းယွမ်က ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့ သားတွေပဲ။ ပြီးတော့ ကျင်းယွမ်က ဘယ်တော့မှ ပုန်ကန်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး" ချင်စီယောင်သည် သူမ၏ အစ်ကိုကြီးကို ရှာဖွေရန် အရှေ့နန်းဆောင်အတွင်းသို့ ကမန်းကတန်း ပြေးဝင်လာခဲ့လေ၏။

မကြာမီမှာပင် ချင်စီယောင်သည် နန်းတော်မှ ထွက်ခွာတော့မည့်ဟန်ဖြင့် စာကြည့်ဆောင်ထဲမှ လျှောက်လှမ်းထွက်လာသော သူမ၏အစ်ကိုကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

"အစ်ကိုကြီး" ချင်စီယောင်က အနားသို့ ကပ်သွားပြီး သူမအစ်ကိုကြီး၏ ဝတ်ရုံလက်စကို အမြန်ဆွဲကိုင်လိုက်လေသည်။ "ဒုတိယအစ်ကို သူ... သူက... ပုန်ကန်တာ မဟုတ်ဘူးမလား။ အရာအားလုံးက ကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ လှည့်ကွက်တစ်ခုသက်သက်ပဲ မဟုတ်လား"

သူ အချစ်ရဆုံး ညီမငယ်လေးကို မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ရသောအခါ ပထမမင်းသားသည် မည်သို့ပြန်ဖြေရမှန်း မသိတော့ဘဲ တံတွေးကိုသာ ခဲယဉ်းစွာ မြိုချလိုက်ရလေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ပထမမင်းသားက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "စီယောင်... အစ်ကိုကြီးက မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားတော့မလို့ပါ"

"မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားမယ် ဟုတ်လား" ချင်စီယောင်၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ တုန်ခါသွားခဲ့ချေပြီ။

ပထမမင်းသားက ပြုံးလျက် "ကျင်းယွမ် ပုန်ကန်နေပြီလေ။ အစ်ကိုကြီးက ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းဖို့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဆီက အမိန့်ပြန်တမ်းကို လက်ခံရရှိထားတယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက စစ်မြေပြင်မှာ ထိပ်တိုက်တွေ့ကြတော့မှာလား" ချင်စီယောင်က ငေးမောစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒုတိယအစ်ကို သူက တကယ်ပဲ... တကယ်ပဲ ပုန်ကန်လိုက်တာလား"

"စီယောင်... မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုကို မင်း ယုံကြည်ရဲ့လား" ဟု ပထမမင်းသားက အပြုံးလေးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

ချင်စီယောင်မှာ အနည်းငယ် ကြက်သေရိုက်သွားပြီးနောက် လေးနက်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပေ၏။

"မင်း ကျင်းယွမ်ကို ယုံကြည်နေတာ ကောင်းပါတယ်။" ပထမမင်းသားက သူ၏ညီမငယ်လေး၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို အစ်ကိုကြီး သွားတော့မယ်"

ပထမမင်းသားသည် မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ညီမငယ်လေး၏ နံဘေးမှ ဖြတ်ကျော်ကာ နန်းတော်အပြင်ဘက်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။

လုကျိုးနယ်မြေရှိ ကျင်းမင်းသား၏ အိမ်တော်၌ဖြစ်ပေသည်။

ကျင်းမင်းသားသည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ ထိုင်ကာ အရက်သောက်နေဆဲပင်။

မကြာမီအချိန်လေးကမှ သူသည် လုကျိုး၏ နယ်စပ်စစ်သူကြီးများကို အစားထိုးလဲလှယ်ခဲ့ပြီး ကျင်းတိုင်းပြည်၏ တပ်မတော်ကို နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ပြုလိုက်ခဲ့ချေပြီ။

နှစ်ရက်ပင် မပြည့်မီအချိန်အတွင်း ကျင်းတိုင်းပြည်၏ တပ်မတော်သည် သူ၏ ကျင်းမင်းသားအိမ်တော်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ခင်ပွန်း... ရှင် အရက်တွေ အရမ်းသောက်ထားတယ်။ အစာအိမ်နွေးသွားအောင် လက်ဖက်ရည်ပူပူလေး နည်းနည်းလောက် သောက်လိုက်ပါဦး"

ဒုတိယမင်းသား၏ ဇနီးဖြစ်သူ မင်းသမီးကျီယွဲ့က လက်ဖက်ရည်ပူပူလေး သယ်ဆောင်လာကာ ကျင်းမင်းသားထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

ကျင်းမင်းသားက တစ်ချက်မျှပင် လှမ်းမကြည့်ခဲ့ပေ။ သူ၏ ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးဖြင့် တစ်ချက် ပုတ်ထုတ်လိုက်ရာ လက်ဖက်ရည်ပူများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိတ်စင်ကျသွားပြီး ကျောက်စိမ်းကြွေပန်းကန်လုံးလေးမှာလည်း အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲကြေသွားလေတော့သည်။

"မင်းက ဘာလို့ ထွက်မသွားသေးတာလဲ" ကျင်းမင်းသားက ခေါင်းမော့ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... ကျွန်မ... ကျွန်မက..." မင်းသမီးကျီယွဲ့က ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံမှာ အကြောက်တရားနှင့် တုန်လှုပ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေ၏။

"အခု မင်းတို့ ကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ တပ်မတော်က ရောက်လာတော့မယ်။ မင်းရဲ့ တာဝန်ကလည်း ပြီးဆုံးသွားပြီဆိုတော့ ဒီမှာ ဘာဆက်လုပ်နေဦးမလို့လဲ။ မင်းရဲ့ ကျင်းတိုင်းပြည်ကိုသာ ပြန်သွားတော့"

ကျင်းမင်းသားက အရက်အိုးကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ခြံဝင်းအတွင်းမှ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ မင်းသမီးကျီယွဲ့ တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ချေပြီ။

မင်းသမီးကျီယွဲ့က သူမ၏ ဝတ်ရုံစကို ဖယ်ရှားကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကွဲကြေနေသော လက်ဖက်ရည်ပန်းကန် အစအနများကို တစ်စချင်း ကောက်ယူနေလေ၏။

အမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ မျက်ရည်များ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ဆက်လက်သယ်ပိုးထားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။ ကြည်လင်နေသော မျက်ရည်စက်များက ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းလာပြီး ကွဲကြေနေသော ကြွေအစအနများပေါ်သို့ တောက်တောက်စင်ကာ ရေစက်လေးများပမာ ပြန့်ကျဲသွားလေတော့သည်။ "ဒါပေမဲ့... ကျွန်မကလည်း ရှင့်ရဲ့ ဇနီးသည်လေ"