အခန်း ၄၂၀

အခန်း (၄၂၀)

ဒုတိယမင်းသား ချင်ကျင်းယွမ်သည် နယ်စပ်တံခါးကြီးများကို ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ကျင်းတိုင်းပြည်၏ စစ်သည်အင်အား တစ်သန်းပါဝင်သော တပ်မတော်ကြီးသည် မြို့အများအပြားကို လျင်မြန်စွာပင် သိမ်းပိုက်ထိန်းချုပ်လိုက်လေတော့သည်။

စစ်ချီရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မည်သည့်စစ်သူကြီးကမျှ ခုခံကာကွယ်ခြင်း မပြုခဲ့ကြပေ။

ခုခံလိုစိတ် အနည်းငယ်မျှရှိနေသည့် စစ်သူကြီးမှန်သမျှကို ချင်ကျင်းယွမ်က ရာထူးမှဖယ်ရှားကာ အကျယ်ချုပ်ဖြင့် ဖမ်းဆီးထားလိုက်ချေပြီ။

တစ်လအတွင်းမှာပင် ကျင်းတိုင်းပြည်တပ်မတော်သည် လုကျိုးနယ်မြေ၏ မြို့တော်ဆီသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

ချင်ကျင်းယွမ်က သူ၏ဇနီးဖြစ်သူကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကျင်းတိုင်းပြည်တပ်မတော်ကို ကြိုဆိုရန် မြို့အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ကျင်းတိုင်းပြည်က ယန်လျိုယွင် ကျင်းမင်းသားကို အရိုအသေပေးပါတယ်"

ကျင်းတိုင်းပြည်၏ ဦးဆောင်စစ်သူကြီးဖြစ်သူ ယန်လျိုယွင်က မြင်းပေါ်မှဆင်းကာ ချင်ကျင်းယွမ်အား ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးလိုက်၏။

သို့သော်ငြားလည်း သူ၏လေသံနှင့် ဟန်ပန်အမူအရာတို့တွင် ချင်ကျင်းယွမ်အပေါ် အထင်အမြင်သေးမှု၊ သရော်လှောင်ပြောင်လိုမှုတို့က အထင်းသား ပေါ်လွင်နေခဲ့ပေသည်။

သို့တိုင်အောင် ချင်ကျင်းယွမ်က မည်သည့်အရာကိုမျှ မသိရှိသည့်အလား ဟန်ဆောင်နေကာ ယန်လျိုယွင်အား ပြန်လည်ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး "ဟူမြို့စားကြီးရဲ့ နာမည်ကြီးလွန်းလှတဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ကြားနေရတာ ကြာပါပြီ။ ဒီနေ့ စစ်သူကြီးကို လူကိုယ်တိုင် တွေ့လိုက်ရတော့ တကယ့်ကို ထူးကဲတဲ့ ဟန်ပန်အမူအရာ ရှိပါပေတယ်။ ကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ တပ်မတော်ကြီးကို တစ်ချက်လေး လှမ်းကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို ခံစားနေရပြီ" ဟု ပြောကြားလိုက်လေသည်။

"ကျင်းမင်းသားက မြှောက်ပြောလွန်းနေပါပြီ။ ဒီတစ်ကြိမ် ချင်တိုင်းပြည်ကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်တဲ့ စစ်ဆင်ရေးမှာ ကျင်းမင်းသားကိုပဲ အများကြီး အားကိုးရမှာပါ"

ထိုသို့ပြောဆိုနေစဉ် ယန်လျိုယွင်၏ အကြည့်များက ကျင်းတိုင်းပြည်၏ ပထမမင်းသမီးဖြစ်သူ မင်းသမီးကျီယွဲ့ထံသို့ တစ်ချက်မျှ ကျရောက်သွားခဲ့၏။

မင်းသမီးကျီယွဲ့ထံသို့ ကြည့်လာသော သူ၏အကြည့်တို့က အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနက်နဲနေသော်လည်း မင်းသမီးကမူ သတိမထားမိသည့်အလား ခေါင်းကိုသာငုံ့ထားလျက် သူမ၏ခင်ပွန်းဘေး၌ ရပ်နေခဲ့ပေသည်။

ယန်လျိုယွင်၏ အကြည့်တို့ကို ချင်ကျင်းယွမ် သတိပြုမိလိုက်သော်လည်း သူက မသိယောင်သာ ဆက်လက်ဟန်ဆောင်နေခဲ့လေသည်။

"ဟူမြို့စားကြီး... အထဲကို ကြွပါ။ ခရီးပန်းလာသမျှ အမောပြေသွားအောင် ဧည့်ခံပွဲတစ်ခု ပြင်ဆင်ထားဖို့ အစေခံတွေကို ကျွန်တော် ကြိုတင်အမိန့်ပေးထားပြီးပါပြီ" ချင်ကျင်းယွမ်က သူတို့ မြို့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း မင်းသားကို ဒုက္ခပေးရတော့မှာပဲ"

ယန်လျိုယွင်၏ နှုတ်မှ "ဒုက္ခပေးရတော့မှာပဲ" ဟု ဆိုသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ မည်သည့်ယဉ်ကျေးပျူငှာမှုမျှ မရှိဘဲ မြို့အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ပင် လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။

အဆင့်မြင့်စစ်သူကြီး အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ကျင်းတိုင်းပြည်၏ အင်အားတစ်သန်းရှိသော တပ်မတော်ကြီးမှာ မြို့အပြင်ဘက်၌သာ တပ်စွဲနေထိုင်ခဲ့ကြ၏။

ကျင်းတိုင်းပြည်၏ စစ်သူကြီးများကို မြို့တွင်းသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွင်းလာသော ချင်ကျင်းယွမ်အား လုကျိုးမြို့တော်ရှိ သာမန်ပြည်သူများက ရွံရှာမုန်းတီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ အသံမထွက်ဝံ့ကြချေ။

ချင်ကျင်းယွမ်နှင့် သူ၏အဖွဲ့အား ကြက်ဥများဖြင့် ပစ်ပေါက်ချင်နေကြသော သွေးဆူလွယ်သည့် လူငယ်အချို့ကိုမူ သူတို့၏ ဖခင်များက မဆင်မခြင် မလုပ်ဝံ့စေရန် တင်းကျပ်စွာ ဆွဲကိုင်တားဆီးထားကြရပေသည်။

"ကြည့်ရတာ ကျင်းမင်းသားက လူကြိုက်သိပ်မများလှဘူး ထင်တယ်"

ယန်လျိုယွင်က ချင်ကျင်းယွမ်အား ပြုံးပြလိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အထင်အမြင်သေးမှု၊ သရော်လှောင်ပြောင်မှု အငွေ့အသက်များဖြင့် ကွေးတက်သွားလေ၏။

ချင်ကျင်းယွမ်က ရယ်မောလိုက်ရုံသာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "သူတို့က အဆင့်အတန်းနိမ့်ကျတဲ့ သာမန်အရပ်သားတွေ သက်သက်ပါ။ သူတို့ကို ကျွန်တော်က ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေရမှာလဲ။ မြို့တော်ကို သိမ်းပိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ အရှင်သခင်ဖြစ်လာတဲ့အခါကျရင် သူတို့ ပါးစပ်ပိတ်ထားရုံကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာမှ မရှိတော့တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဟီးဟီးဟီးဟီး" ယန်လျိုယွင်က တခစ်ခစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး "မင်းသားပြောတာ မှန်ပါတယ်" ဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။

"ဒီဘက်ကိုကြွပါ ဟူမြို့စားကြီး" ချင်ကျင်းယွမ်က ဖိတ်ခေါ်သည့်ဟန်ပန် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ယန်လျိုယွင်နှင့် အခြားစစ်သူကြီးများအတွက် ဆက်လက်၍ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားလေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ထိုအဖွဲ့သည် ကျင်းမင်းသားအိမ်တော်သို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ကြ၏။

ချင်ကျင်းယွမ်က ကုန်းသတ္တဝါ၊ ရေသတ္တဝါတို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဟင်းလျာမျိုးစုံကို ပြင်ဆင်ထားပြီး ကျင်းတိုင်းပြည်၏ စစ်သူကြီးများကို သေချာစွာ ဧည့်ခံပြုစုရန် အစေခံများအား အမိန့်ပေးထားခဲ့သည်။ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ကချေသည်များက ကပြဖျော်ဖြေနေကြပြီး စောင်းကြိုးသံ၊ ပလွေသံတို့မှာလည်း ပြတ်လပ်သွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ထို့အပြင် ချင်ကျင်းယွမ်က မြို့အပြင်ဘက်ရှိ တပ်မတော်ကြီးကို ကောင်းစွာ ဆုချီးမြှင့်နိုင်ရန် လုကျိုးရှိ သူ၏ကိုယ်ပိုင်စစ်သည် သောင်းချီတို့ကို စေလွှတ်၍ အရက်နှင့် အသားများ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သေးသည်။

အရက်ဖလား အကြိမ်ကြိမ် လှည့်ပတ်ပြီးနောက် ချင်ကျင်းယွမ်နှင့် ကျင်းတိုင်းပြည် စစ်သူကြီးများမှာ အလွန်အမင်း စိတ်ကြွပျော်ရွှင်နေပုံပေါ်လေ၏။

တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် ဧည့်ခံပွဲမှာ ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ချင်ကျင်းယွမ်သည် ယန်လျိုယွင်နှင့် အခြားစစ်သူကြီးများကို ကျင်းမင်းသားအိမ်တော်၌ပင် တည်းခိုနေထိုင်နိုင်ရန် စီစဉ်ပေးလိုက်ပေသည်။

"မင်းသားက ဒီလောက်တောင် စေတနာထားနေမှတော့ ကျွန်တော်တို့က ထပ်ပြီး ငြင်းဆန်နေမယ်ဆိုရင် မင်းသားရဲ့ မျက်နှာကို မထောက်ထားရာ ကျနေပါလိမ့်မယ်"

ယန်လျိုယွင်နှင့် အခြားသူများက ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် အနည်းငယ် ငြင်းဆန်ပြပြီးနောက် လျင်မြန်စွာပင် သဘောတူလက်ခံလိုက်ကြလေ၏။

"မပြောပါနဲ့... မပြောပါနဲ့" ချင်ကျင်းယွမ်မှာ အလွန်အမင်း မူးယစ်နေပုံရပြီး "ဟူမြို့စားကြီး... ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာလို သဘောထားပြီး အနားယူကြပါ။ ကျွန်တော်က အရက်သိပ်မခံနိုင်လို့ အရင် သွားနှင့်ပါရစေ"

"ကျွန်မလည်း ခင်ပွန်းကို အခန်းထဲတွဲပို့ဖို့ ခွင့်ပြုပါဦး" ဘေးဘက်၌ရပ်နေသော မင်းသမီးကျီယွဲ့က အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ခင်ပွန်းကို ပင်မခြံဝင်းအတွင်းသို့ တွဲခေါ်သွားလေတော့သည်။

"ကောင်းကောင်း အနားယူပါ မင်းသား... ကောင်းကောင်း အနားယူပါ"

ယန်လျိုယွင်က သူတို့ကို ပို့ဆောင်ရန် ပေါ့ပျက်ပျက်သာ ဦးညွှတ်လိုက်လေ၏။

သူတို့နှစ်ဦး တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားချိန်တွင် ယန်လျိုယွင်၏ အကြည့်များက မင်းသမီးကျီယွဲ့ထံ၌သာ စူးစိုက်ရပ်တန့်နေခဲ့ပေသည်။

မင်းသမီးကျီယွဲ့ အဝေးသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် ယန်လျိုယွင်က ပြန်ထိုင်လိုက်၏။

သူက အရက်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ပြင်းပြင်းရှရှ တစ်ငုံ မော့သောက်လိုက်လေသည်။

မင်းသမီးကျီယွဲ့သည် သူမ၏ခင်ပွန်းကို အခန်းတွင်းသို့ တွဲခေါ်လာခဲ့ပြီး ကုတင်ပေါ်၌ ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်ကာ ဖိနပ်များကို ချွတ်ပေးပြီး စောင်ခြုံပေးလိုက်သည်။

သူမ ကိုယ်တိုင် ခြံဝင်းအတွင်းမှ ရေတစ်ဇလုံ ခပ်ယူလာပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို ညင်သာစွာ သုတ်သင်ပေးလိုက်လေ၏။

ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ပြုစုယုယပြီးနောက် မင်းသမီးကျီယွဲ့က ရေဇလုံကိုကိုင်ဆောင်ကာ ရေသွန်ရန် အခန်းပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ပေသည်။

သို့သော် မင်းသမီးကျီယွဲ့ အခန်းတွင်းသို့ ပြန်ဝင်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ယန်လျိုယွင်က ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချေပြီ။

"ဒါက ကျင်းမင်းသားရဲ့ ပင်မခြံဝင်းတော်ပဲ။ မင်းသားရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဒီကို ဝင်လာတာ ဘယ်လောက်ကြီးမားတဲ့ အပြစ်လဲဆိုတာ ရှင်သိရဲ့လား" မင်းသမီးကျီယွဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

"မင်းသမီး... ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" ယန်လျိုယွင်က အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် အသံနှင့် နတ်ဘုရားအာရုံခံစားမှုတို့ကို တားဆီးနိုင်မည့် မှော်အစီအရင်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေ၏။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က မင်းသမီးကို အရမ်းလွမ်းဆွတ်နေခဲ့လို့ပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့လို့ အခုလို ရိုင်းစိုင်းမိသွားတာပါ"

"ထွက်သွားစမ်း" မင်းသမီးကျီယွဲ့က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပေသည်။

"မင်းသမီး"

ယန်လျိုယွင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့၏။

"အခု ကျွန်တော်တို့ ကျင်းတိုင်းပြည်က ချင်တိုင်းပြည်ကို ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ချူတိုင်းပြည်၊ ယန်တိုင်းပြည်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ချင်တိုင်းပြည်ကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မှာမို့ ဒီနိုင်ငံသုံးခုရဲ့ ပူးပေါင်းအင်အားကို ချင်တိုင်းပြည်က ဘယ်လိုမှ တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီချင်ကျင်းယွမ်က နောက်ဆုံးမှာ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင် ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင်တောင် ဘာအရေးကြီးလို့လဲ"

"ဒီလိုနည်းနဲ့ ထီးနန်းတက်လိုက်ရုံနဲ့ တခြားသူတွေကို တကယ်ပဲ ဖိနှိပ်ထားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူက ထင်နေတာလား"

"တခြားသူတွေကို ထားလိုက်ပါဦး။ မြောက်ပိုင်းဘုရင်နဲ့ အဲဒီဆီးနှင်းမင်းသား ရှောင်မိုတို့တောင်မှ ချင်မြို့တော်ကို သေချာပေါက် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ကြမှာပဲ"

"အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် ချင်တိုင်းပြည်က သေချာပေါက် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

"ချင်ကျင်းယွမ်က မသေချင်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ကျင်းတိုင်းပြည်၊ ယန်တိုင်းပြည်နဲ့ ချူတိုင်းပြည်ကို အားကိုးရမှာပဲ"

"အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်တော်တို့ သုံးနိုင်ငံက ချင်တိုင်းပြည်ကို ခွဲဝေယူကြမှာပဲ"

"နောက်ဆုံးကျရင် သူ ချင်ကျင်းယွမ်က ဘာများဖြစ်လာမှာမို့လို့လဲ"

"ပြီးတော့ မင်းသမီးလို မြင့်မြတ်တဲ့ အဆင့်အတန်းရှိတဲ့သူက ဘာလို့ သူ့အနားမှာ ဆက်နေနေရမှာလဲ"

"မင်းသမီးသာ လိုလားမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်က မင်းသမီးရဲ့အနားမှာ ဆက်နေပေးနိုင်ပါတယ်"

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ" မင်းသမီးကျီယွဲ့က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။ "ရှင် ဘာတွေပြောနေတာလဲဆိုတာ ရှင်ကိုယ်ရှင် သိရဲ့လား။ ရှင်ပြောတဲ့စကားတွေ အားလုံးကို ကျွန်မခင်ပွန်းဆီ ပြန်ပြောပြလိုက်မှာကို ရှင် မကြောက်ဘူးလား"

"သေချာပေါက် မကြောက်ပါဘူး" ယန်လျိုယွင်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းသမီးက ကျွန်တော်တို့ ကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ ပထမမင်းသမီးပါ။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် အသည်းအနှစ်လို ချစ်ရတဲ့သူလေ။ မင်းသမီးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီအကြောင်းတွေကို ပြန်ပြောပြပြီး တရားမျှတမှုမရှိ၊ မိဘကို မလေးစားတဲ့ လုပ်ရပ်မျိုးကို ကျူးလွန်နိုင်မှာလဲ"

"ဒါ့အပြင်..." ယန်လျိုယွင်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်၏။ "မင်းသမီးအပေါ်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားက နေနဲ့လလိုမျိုး ရှင်းလင်းပြတ်သားနေပါတယ်"

စကားပြောရင်း ယန်လျိုယွင်က မင်းသမီးကျီယွဲ့ထံသို့ လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။

သို့သော် မင်းသမီးကျီယွဲ့က နောက်သို့ ပြတ်သားစွာ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်ဝန်းများတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ လက်လာခဲ့ချေပြီ။ "ကျွန်မ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ တစ်ခွန်းပဲ ပြောမယ်။ ထွက်သွားစမ်း။ ခမည်းတော်ရဲ့ရှေ့မှာ ကျွန်မက ဘာစကားမှ ပြောခွင့်မရှိဘူးလို့ ရှင်ထင်နေတာလား။ ရှင် သဘောကျသလို အနိုင်ကျင့်လို့ရမယ်များ ထင်နေသလား"

"ဒီစစ်သူကြီးက အဲဒီလို မရိုင်းဝံ့ပါဘူး" ယန်လျိုယွင်က ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ချလိုက်၏။ "ကျွန်တော်က မင်းသမီးကို အစကနေအဆုံးတိုင် ဘယ်တုန်းကမှ မပြောင်းလဲခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုးသားတဲ့ နှလုံးသားကို သိစေချင်ရုံသက်သက်ပါ"

"ကျွန်မ အကြိမ်ကြိမ် ပြောပြီးပြီ။ ရှင့်ကို ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ သဘောမကျခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မခင်ပွန်းကို ဘယ်လိုထိခိုက်နစ်နာမှုမျိုးမှ ဖြစ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဒီပထမမင်းသမီးဆိုတဲ့ အဆင့်အတန်းက အခုထိ ဩဇာအာဏာ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာကို မှတ်ထားပါ"

မင်းသမီးကျီယွဲ့က မျက်နှာလွှဲသွားလေသည်။

"အမြန် ထွက်သွားတော့။ ရှင့်ကို ကျွန်မ မတွေ့ခဲ့သလိုပဲ ဟန်ဆောင်နေပေးမယ်။ ဘာမှမသိသလိုမျိုးလည်း ဟန်ဆောင်နေပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင် နောက်တစ်ခါ ကျွန်မကို ထပ်လာရှာမယ်ဆိုရင်တော့ အားလုံးကို ကျွန်မခင်ပွန်းဆီ သေချာပေါက် ပြန်ပြောပြလိုက်မယ်"

မင်းသမီးကျီယွဲ့၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယန်လျိုယွင်က ထပ်ပြောချင်နေသေးသော်လည်း တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယန်လျိုယွင်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်သာ ချလိုက်လေ၏။ "ဒီလိုမှတော့ ကျွန်တော် သွားပါတော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်နှလုံးသားက အမြဲတမ်း မင်းသမီးဆီမှာပဲ ရှိနေမှာပါ။ မင်းသမီး စိတ်ပြောင်းလာမယ့်အချိန်ကို အမြဲတမ်း စောင့်မျှော်နေပါ့မယ်"

ယန်လျိုယွင်က လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

ယန်လျိုယွင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မင်းသမီးကျီယွဲ့သည် သူမ၏ခွန်အားများအားလုံး ကုန်ခမ်းသွားသည့်အလား မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိုင်ကျသွားခဲ့ချေပြီ။

သူမ၏ စိတ်အာရုံများမှာ ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး ဘာကိုတွေးတောနေမိမှန်းပင် သူမကိုယ်တိုင် မသိတော့ချေ။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် မင်းသမီးကျီယွဲ့က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အခန်းတွင်းသို့ ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းသွားလေ၏။

မင်းသမီးကျီယွဲ့သည် ကုတင်စွန်း၌ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ငေးကြည့်နေရာ သူမ၏မျက်ဝန်းလေးများက အနည်းငယ် တုန်ခါနေခဲ့ပေသည်။

မင်းသမီးကျီယွဲ့က လက်လှမ်းကာ သူမခင်ပွန်း၏ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထောင့်မှနေ၍ မျက်ရည်များ တဖြည်းဖြည်း စီးကျလာလေတော့သည်။ "ခင်ပွန်း... သမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မက မိဘကျေးဇူးကို မသိတတ်ခဲ့ဘူး။ ဇနီးတစ်ယောက်အနေနဲ့လည်း သစ္စာမရှိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ဘာဆက်လုပ်သင့်လဲဟင်"

"ဘာဖြစ်လို့များ ရှင်နဲ့ကျွန်မက... ဒီတော်ဝင်မိသားစုထဲမှာ လူလာဖြစ်ခဲ့ရတာလဲ"