အခန်း ၄၇၁

အခန်း (၄၇၁) - သစ်ပင်အိမ်သို့ ပြန်လည်ဆက်သွယ်ပေးမည့် နှင်းတောင်တယ်လီပို့စနစ် ၂

တကယ့်ကို သင့်တော်လှပေသည်။

ဤအခြေအနေမျိုးတွင် လုဖေးအာသည် တောင်တက်ရန်အတွက် သူ့ထက်ပင် ပိုမိုသင့်တော်ပုံရပေသည်။

ဒါဆိုရင်တော့ လုဖေးအာကိုပဲ ယာယီရွေးချယ်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်ရတော့မည် ဖြစ်၏။

သူမမှတစ်ပါး အခြားကောင်းမွန်သော ရွေးချယ်စရာလည်း ရှိပုံမရပါပေ။

ရွှီရှင်းသည် ဤဧရာမတောင်ထိပ်ကြီး၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုများကြားတွင် ထပ်မံ၍ သေသေချာချာ ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း အခြားဘာကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပါပေ။

ဤတောင်ထိပ်ပေါ်တွင် သားရဲများနှင့် ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါများ၏ ရုပ်တုများမှအပ အခြားဘာမှရှိမနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ထူးဆန်းလိုက်ချေသည်...။

သူ ဤမစ်ရှင်ကို လက်ခံရရှိစဉ်က ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသောအသံကြီးက တောင်ထိပ်တွင် လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် ရတနာများ ရှိနေသည်ဟု ရှင်းလင်းစွာ ပြောခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ယခုအခါ အခြားရှင်ကျန်သူများနှင့် မျှဝေနိုင်မည့် လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ရတနာမှာမူ ဘယ်မှာလဲမသိချေ။

ဤတယ်လီပို့စနစ်ကိုယ်နှိုက်ကပင် ရတနာ ဖြစ်နေခြင်းလော။

သို့မဟုတ် တယ်လီပို့စနစ်တစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ အသက်သွင်းနိုင်မှသာ ရတနာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည်လော။

၎င်းမှာ ဖြစ်နိုင်ချေ အလွန်ပင် မြင့်မားလှပေသည်။

ကျိချောင်းယန်တစ်ယောက် လမ်းခရီးတွင် ဘာတွေနှင့် ကြုံတွေ့နေရသည်မသိရဘဲ ယခုအချိန်အထိ တောင်ပေါ်သို့ ရောက်မလာသေးပါပေ။

စောင့်နေလည်း ဘာမှထူးမည်မဟုတ်ပါချေ၊ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် တောင်ပေါ်သို့ တက်ပေးမည့် တတိယမြောက်လူတစ်ဦးကိုလည်း ထပ်မံရှာဖွေရဦးမည် ဖြစ်ပေသည်။

ရွှီရှင်းသည် လုဖေးအာအား အခုပဲ ပြန်လာခဲ့ရန် ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှုဖြင့် အကြောင်းကြားဖို့ စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း သူမ၏လက်ပတ်မှာ နယ်မြေ ၁၈၇ ရှိ သစ်ပင်အိမ်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုဖုန်းခေါ်ဆိုပါက နယ်မြေ ၁၈၈ နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်သို့သာ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့၏။

သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း ဘယ်ဘက်လက်ကို ပြန်ချလိုက်ပေသည်။

အရင်ဆုံး ပြန်သွားတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မည်။

ဖြည်းဖြည်းချင်း လည်ပတ်နေသော ခရမ်းနက်ရောင် ဝဲကရက်၏ ရှေ့တွင်ရပ်လျက် ရွှီရှင်းသည် သတိကြီးစွာဖြင့် သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းကို ဖန်တီးကာ အတွင်းသို့ ထိုးသွင်း၍ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်၏။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကကဲ့သို့ အရည်ပျော်သွားခြင်းမျိုး မရှိကြောင်း အသေအချာ အတည်ပြုပြီးနောက်မှသာ သူသည် အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ပါတော့သည်။

ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး လည်ပတ်သွားပြီး အရှိန်ဖြင့် ပြုတ်ကျသွားသည့် ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကိုဩဒိနိတ်ဖြင့် အသက်သွင်းထားသော တယ်လီပို့ပေါ်တယ်များ၏ ခံစားချက်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း ပိုမိုပြင်းထန်လှသဖြင့် တယ်လီပို့လုပ်ဆောင်ခြင်းကို အသားကျနေပြီဖြစ်သော ရွှီရှင်းပင်လျှင် အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်သွားခဲ့ရပေသည်။

ဤခရမ်းနက်ရောင် ဝဲကရက်၏ စွမ်းအင်မှာ သူ၏ တည်နေရာကူးပြောင်းစက်များထက် များစွာ ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

၎င်းကြောင့်ပင် သူ၏ တည်နေရာကူးပြောင်းစက်များမှာ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံရပြီး ဤဧရာမတယ်လီပို့စနစ်ကြီးပေါ်တွင် သူ၏ သေးငယ်လှသော တည်နေရာကူးပြောင်းစက်မှာ ခရမ်းနက်ရောင် စွမ်းအင်အနည်းငယ်မျှကိုပင် ရရှိနိုင်ခြင်း မရှိခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တယ်လီပို့ထွက်ပေါက်မှာ ဧရာမကျောက်တိုင်ကြီး၏ အောက်ခြေက နှင်းပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရာ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ စွမ်းအင်သုံး နှင်းလျှောစီးဘုတ် ကို အမြန်ထုတ်ယူလိုက်သဖြင့် နှင်းများအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်နစ်မြုပ်သွားခြင်းမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပေသည်။

ဤနေရာရှိ နှင်းများအတွင်းသို့ လုံးဝ နစ်မြုပ်၍ မဖြစ်ပါပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ အပေါ်တွင် နှင်းပြိုမှု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သဖြင့် ဧရာမကျောက်တိုင်ကြီး၏ အောက်ခြေရှိ နှင်းထုမှာ လေးငါးမီတာခန့်အထိ ထူထဲနေပြီး ၎င်းအတွင်းသို့ နစ်မြုပ်သွားပါက ပြန်ထွက်လာရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲသွားမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ကံကောင်းသည်မှာ ထွက်ပေါက်သည် နှင်းထု၏ အပေါ်ဘက်တွင် ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ နှင်းထုအတွင်း၌သာ တိုက်ရိုက်ပေါ်လာပါက သူ အတော်လေး ဒုက္ခရောက်သွားပေလိမ့်မည်။

ရွှီရှင်းသည် အနည်းငယ် မူးဝေနေသော ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ဧရာမတောင်ထိပ်ကြီးကို ပြန်လည်မော့ကြည့်လိုက်ရာ ယနေ့နံနက်က သူ တောင်တက်စတင်စဉ်ကနှင့် ဘာမှ ထူးခြားစွာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

အရင်ဆုံး ပြန်ကြတာပေါ့....။

စွမ်းအင်သုံး နှင်းလျှောစီးဘုတ်မှာ မြည်ဟည်းသံနှင့်အတူ သစ်ပင်အိမ်ရှိရာဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားခဲ့ပါတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် သစ်ပင်အိမ်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့၏။ အဝေးကပင် လီဝမ်ရှိး၏ အော်ဟစ်ခေါ်ဆိုသံကို သူ ကြားလိုက်ရပေသည်။

"ရွှီရှင်း.. ရွှီရှင်း..."

ရွှီရှင်းသည် ခြေလှမ်းများကို ပိုမိုမြှင့်လိုက်တော့သည်။

...

လီဝမ်ရှီးသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို မှီလျက် ဆီးနှင်းတောင် ဆီသို့ လှမ်းကြည့်နေ၏။

သူမ၏ဘေးတွင် ချစ်စရာကောင်းသော ပန်ဒါလေး ခဲခဲသည်လည်း ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို မှီလျက် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေပြီး ၎င်း၏ ဧရာမအမြီးကြီးမှာ အောက်တွင် ယိမ်းနွဲ့လှုပ်ရှားနေပေသည်။

"နင် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို အမြဲတမ်း မှီကြည့်နေရတာ မမောဘူးလား"

ချီရွှယ်ဖေးက လီဝမ်ရှီး၏ ကျောပြင်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ဆို၏။

"ဆီးနှင်းတောင်ထိပ်ပေါ်မှာ ဘာတွေရှိနေလဲ၊ သူ ဘယ်လောက်ကြာအောင် စူးစမ်းနေဦးမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး၊ နင် တစ်နေ့လုံး အဲဒီမှာပဲ မှီကြည့်နေတာပဲ။ အခု သူ အဆင်ပြေတယ်ဆိုတာ အတည်ပြုပြီးပြီပဲဥစ္စာ၊ လာပြီး ခဏလောက် အနားယူလိုက်ပါဦး"

"ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်၊ မမောပါဘူး။"

လီဝမ်ရှီးသည် ဆီးနှင်းတောင်ကို ဆက်လက်ငေးကြည့်ရင်း ဆို၏။

"ဒီတောင်ကြီးက တကယ့်ကို မြင့်တာပဲ၊ သူ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ တက်သွားလဲမသိဘူး... တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်။ ဟုတ်တယ်မလား ခဲခဲလေး"

"အီး..."

ခဲခဲလေးကလည်း ထောက်ခံသည့်အလား အော်ဟစ်လိုက်၏။

"နင် ဒီစကားကို ပြောနေတာ အကြိမ်ပေါင်း မနည်းတော့ဘူး။"

ချီရွှယ်ဖေးက မတတ်သာသည့်အမူအရာဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း ဆို၏။

"သူ မစ်ရှင်မပြီးခင်ကတည်းက ဒီတောင်ကြီးက တကယ့်ကို မြင့်တာပဲ၊ သူ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ တက်မလဲမသိဘူး... ဆိုတဲ့ ဒီစကားကိုတင် နင် အကြိမ်ပေါင်း ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး ပြောနေခဲ့တာလေ"

"ဟိဟိ..."

လီဝမ်ရှီးသည် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ရင်း အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားကာ "ဒါပေမဲ့ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲဥစ္စာ..." ဟု ဆိုလိုက်ပေသည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်မသေးပါနဲ့၊ နင့်ရဲ့ သတ္တုတွေနဲ့ ငါ့ရဲ့ ဆေးလုံးတွေသာ မရှိရင် သူ ဤတောင်ထိပ်ပေါ်ကို ဤမျှမြန်မြန် ရောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ချီရွှယ်ဖေးက ထိုအချက်ကို များစွာ အလေးမထားပါပေ။

သူမသည် အခြားသူများကို အလွန်အမင်း ကိုးကွယ်တတ်သူ မဟုတ်ဘဲ မိမိအလုပ်ကိုသာ မိမိလုပ်ဆောင်တတ်သူဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ အရည်အချင်းများသည် ရွှီရှင်းထက် နိမ့်ကျသည်ဟု လုံးဝမထင်ပါပေ။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မတို့မှာလည်း အခွင့်အရေးနဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေ ရှိတာပေါ့"

လီဝမ်ရှီးသည် ထောက်ခံသည့်အလား ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို ထပ်မံမှီလျက် ဖြူလွလွ နှင်းတောင်ကြီးကို အတွေးနက်စွာ ငေးကြည့်နေမိပြန်သည်။

"အီး..."

ခဲခဲလေးသည် ရုတ်တရက် ပြန်လည်မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လီဝမ်ရှီး၏ ပါးပြင်ကို ၎င်း၏နှာခေါင်းလေးဖြင့် တို့ထိကာ အခြားသော အရပ်မျက်နှာတစ်ခုဆီသို့ ညွှန်ပြလျက် "အီး အီး..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်၏။

ခဲခဲလေး ညွှန်ပြရာ အရပ်မျက်နှာတွင် ဆီးနှင်းဝံပုလွေကြီးတစ်ကောင်သည် နှင်းပြင်ပေါ်၌ သစ်ပင်အိမ်ရှိရာဆီသို့ ဦးတည်ပြေးလွှားလာနေပြီး ၎င်း၏ ကျောပေါ်တွင် လုဖေးအာ စီးနင်းလိုက်ပါလာပေသည်။

ထို့ပြင် သူမ၏ အနောက်ဘက် ဝံပုလွေကျောပေါ်တွင်မူ လူတစ်ဦးကို ကြိုးဖြင့်တုတ်နှောင်ကာ ကန့်လန့်ဖြတ် တင်ဆောင်လာခဲ့၏။

"ဖေးအာ ပြန်လာပြီ"

လီဝမ်ရှီးသည် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီးနောက် ရယ်မောလျက်

"ဟား၊ သူမက လူတစ်ယောက်ကို ဤလိုပုံစံနဲ့ ပြန်ခေါ်လာပြန်ပြီ၊ အဲ့ဒီလူကတော့ သေချာပေါက် ပြင်ပနယ်မြေက လူပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ဆိုလိုက်၏။

လုဖေးအာသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်နာရီခန့်က တတိယမြောက်လူကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဤလူမှာ ယနေ့အတွက် စတုတ္ထမြောက်လူ ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် အရင်ဆုံး သူမ၏ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်သို့ ပြန်သွားကာ ဝံပုလွေကျောပေါ်က တုတ်နှောင်ထားသော လူကို သစ်ပင်အိမ်အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက်မှ ဝံပုလွေကို စီးနင်းလျက် ပင်မသစ်ပင်အိမ်ရှိရာဆီသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"ဝမ်ရှီး... ဝမ်ရှီး၊ ကျွန်မကို အပေါ်ဆွဲတင်ပေးပါဦး"

သူမသည် လီဝမ်ရှီးအနေဖြင့် ရွှီရှင်း၏ သစ်ပင်အိမ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ကြောင်း သိရှိထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။

"ကောင်းပါပြီ"

လီဝမ်ရှီးသည် လုဖေးအာနှင့် သူမစီးနင်းလာသော ဆီးနှင်းဝံပုလွေကြီးကို သစ်ပင်အိမ်အတွင်းသို့ ဆွဲတင်ပေးလိုက်တော့သည်။

"ဟူး...."

လုဖေးအာသည် အတွင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် ဆိုဖာရှိရာဆီသို့ ပြေးသွားကာ၊ ချီရွှယ်ဖေး၏ ဘေးတွင် ထိုင်လျက် ၎င်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ မှီချလိုက်ပြီး "မသွားတော့ဘူး၊ ရွှီရှင်းကလည်း အစီစဉ်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီဆိုတော့ သူ ပြန်လာမယ့်အချိန်ကိုပဲ စောင့်တော့မယ်၊ ကျွန်မတော့ တကယ့်ကို ပင်ပန်းနေပြီ..." ဟု ဆို၏။

"တကယ် ပင်ပန်းနေမှာပေါ့၊ တစ်နေ့လုံး ပြေးလွှားနေခဲ့တာပဲဥစ္စာ။ အနားယူလိုက်ပါဦး၊ ကျွန်မ ရွှီရှင်းနဲ့ ဆက်သွယ်ပြီးပြီ၊ သူ မကြာခင် ပြန်ရောက်လာပါလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုကာ လီဝမ်ရှီးကလည်း ထိုနေရာသို့ လျှောက်လာခဲ့၏။

"နင် ခေါ်လာတဲ့ လူလေးယောက်လုံးက အခု နင့်ရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ထဲမှာ ရှိနေတာဆိုတော့ ပြဿနာမရှိနိုင်ဘူးလား"

ချီရွှယ်ဖေးက သူမကို မှီခွင့်ပြုရင်း မေးမြန်းလိုက်၏။

"ရပါတယ်၊ သူတို့ထဲက နှစ်ယောက်က ကျွန်မတို့လူတွေဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်ကတော့ နယ်မြေ ၁၈၇ က လူတွေလေ။ နယ်မြေ ၁၈၇ က လူနှစ်ယောက်ကိုတော့ ကျွန်မက ကြိုးနဲ့တုတ်ထားပြီး ကျွန်မတို့လူတွေကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတာ။ ဩော်... ဟုတ်သားပဲ..."

လုဖေးအာသည် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ မျိုးစေ့တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ "ဒါက အစ်မအတွက်၊ ကျွန်မ အခုလေးတင် ခေါ်လာခဲ့တဲ့လူရဲ့ သစ်ပင်အိမ်မျိုးစေ့လေ။ သူက နယ်မြေ ၁၈၇ က လူဖြစ်ပြီး ကျွန်မက သူ့ကို တိုက်ရိုက်သတိမေ့အောင် ရိုက်နှက်ပြီး တုတ်နှောင်ခေါ်လာတာ" ဟု ဆို၏။

လီဝမ်ရှီးသည် မျိုးစေ့ကို လက်ခံလိုက်ပြီး "အခုဆိုရင် ကျွန်မတို့မှာ အခြေချပေးရမယ့် လူလေးယောက် ရှိနေပြီဆိုတော့ စဉ်းစားရမယ့် အချက်တွေ အများကြီး ရှိနေပြီ။ ရွှီရှင်း ပြန်ရောက်လာမှပဲ အတူတူ ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်ပေသည်။

ချီရွှယ်ဖေးကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ "ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မလည်း အခုအချိန်မှာ လူအများကြီးကို လက်ခံဖို့အတွက် အနည်းငယ် တွေဝေနေတာ" ဟု ထောက်ခံ၏။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ ကပ်ပါးပြုသူ လူဦးရေ များပြားလာလေလေ သစ်ပင်အိမ်အပေါ် ကျရောက်မည့် ဘေးအန္တရာယ် သက်ရောက်မှုမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာလေလေဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

လုဖေးအာသည် ကိုယ်လက်ဆန့်ထုတ်ကာ "ဟင်း... ဒါဆို အခု ကျွန်မတို့က ရွှီရှင်း ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို ဒီအတိုင်း ထိုင်စောင့်နေရုံပဲပေါ့ ဟုတ်လား။ ကျွန်မ တစ်ခုခု သွားချက်ပြုတ်လိုက်ရင် ကောင်းမလား..." ဟု ဆို၏။

"အီး... အီး အီး..."

ခဲခဲလေးသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်တွင် ထပ်မံမတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြန်ပြီး ယခုတစ်ကြိမ် တုံ့ပြန်မှုမှာ လုဖေးအာ ပြန်လာစဉ်ကထက် များစွာ ပိုမိုပြင်းထန်လှပေသည်။

"အီး အီး အီး..."

"ရွှီရှင်း ပြန်လာပြီ"

လီဝမ်ရှီးသည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် ရွှီရှင်းသည် သူ၏ နှင်းလျှောစီးဘုတ်ကို စီးနင်းလျက် ၎င်းတို့ထံသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောတိုက်လာနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရဖြင့် လက်လှမ်းယမ်းပြကာ "ရွှီရှင်း... ရွှီရှင်း..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

လုဖေးအာသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ရင်း မတတ်သာသည့်အမူအရာဖြင့် "ကျွန်မတို့ရဲ့ သူရဲကောင်းကြီးက စောစောစီးစီး ပြန်လာခဲ့တာပဲ... ကျွန်မ ခဏလောက် အနားယူချင်သေးတယ်၊ သူ ကျွန်မကို အပြင်ကို ထပ်ပြီး မလွှတ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပဲ..." ဟု ညည်းတွားလိုက်၏။

ချီရွှယ်ဖေးသည် သူမ၏ လက်ပတ်နာရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဆီးနှင်းတောင် ၏ တောင်တက်အမှတ်စာရင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ယခုအချိန်အထိ ကျိချောင်းယန်၏ အမည်မှာ ပေါ်ထွက်လာခြင်း မရှိသေးပါချေ။

အခန်း ၄၇၁ ပြီး။