အခန်း ၄၇၂

အခန်း (၄၇၂) - သစ်ပင်အိမ်အတွင်းက ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းမှု

မွန်းလွဲပိုင်း လေးနာရီဝန်းကျင်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မနက်ပိုင်းက ထူထပ်လှသော မြူထုကြီးမှာ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ချေပြီ။

ရွှီရှင်းသည် ဝေးလံလှသော နေရာမှနေ၍ လီဝမ်ရှီးနှင့် ခဲခဲလေးတို့က သစ်ပင်အိမ် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် သူ့ကို လှမ်းကြည့်ကာ လက်လှမ်းပြနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

သူ သစ်ပင်အိမ်အနီးသို့ လျှောတိုက်ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် သစ်ပင်အိမ်၏ အမြစ်များက သူ့ကို အောက်သို့ ဆန့်ထုတ်ကာ အတွင်းသို့ ဆွဲတင်ပေးလိုက်တော့သည်။

"ရွှီရှင်း..."

လီဝမ်ရှီးသည် ချက်ချင်းပင် သူ့ထံသို့ တိုးကပ်လာပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလျက် သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ "နင် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာခဲ့ပြီပေါ့" ဟု ဆို၏။

"အီး..."

ခဲခဲလေးသည်လည်း ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်မှနေ၍ သူ၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဝင်လာခဲ့ပေသည်။

"ငါ သွားတာ နာရီအနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတာကို"

ရွှီရှင်းသည် ရင်ခွင်ထဲက ခဲခဲလေး၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပေးရင်း လီဝမ်ရှီး၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ဆွဲလိုက်မိ၏။

"ဟိဟိ... တကယ်တော့လည်း အဲဒီလောက်ကြီး မကြာပါဘူး"

လီဝမ်ရှီးက သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး တောက်ပစွာ ဆက်လက် ပြုံးနေခဲ့ပေသည်။

"အီး..."

ခဲခဲလေးကမူ ရွှီရှင်း၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ ခေါင်းလေး ဝှက်ထားတော့သည်။

၎င်းသည် နာရီပိုင်းမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း ရွှီရှင်းနှင့် စတင်တွေ့ဆုံကတည်းက ဤကောင်လေးမှာ သူ့အနားတွင် အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုကဲ့သို့ အချိန်အကြာကြီး ခွဲခွာဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပါပေ။

ထို့ကြောင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ၎င်းမှာ တကယ်ပင် ဝမ်းနည်းနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။

"ဝမ်ရှီးက တစ်နေ့လုံး ပြတင်းပေါက်နားမှာ မှီပြီး နှင်းတောင်ကြီးကိုပဲ ငေးကြည့်နေခဲ့တာဆိုတော့ သဘာဝအတိုင်း အချိန်တွေ အကြာကြီး ကုန်ဆုံးသွားတယ်လို့ ခံစားရတာပေါ့" ဟု ဆိုကာ လီဝမ်ရှီး၏ အနောက်မှ ချီရွှယ်ဖေးက စနောက်လိုက်ပေသည်။

"အို မဟုတ်ပါဘူး"

လီဝမ်ရှီးမှာ ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းသွားကာ "ကျွန်မ နည်းနည်းပဲ လှမ်းကြည့်ခဲ့တာပါ" ဟု ပြန်လည် ငြင်းဆန်လိုက်၏။

"တစ်ခါကြည့်ရင် နာရီပေါင်းများစွာ ကြာတာမျိုးလား"

"အို..."

လီဝမ်ရှီးမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားကာ ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ရွှီရှင်း၏ လက်မောင်းကိုသာ မြဲမြံစွာ ဆွဲကိုင်ထားတော့သည်။

ရွှီရှင်းသည် သူမ၏ ပါးပြင်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ထပ်မံဆွဲလိုက်မိပြီးမှ ခေါင်းကို လှည့်၍ "အစ်မရွှယ်ဖေးလည်း ရောက်နေတာပဲ။ ယခုတစ်ခေါက် တောင်တက်နိုင်ခဲ့တာက အစ်မရဲ့ ဆေးလုံးတွေကြောင့်ပဲ။ တကယ်ပဲ အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ဆိုဖာဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို သက်တောင့်သက်သာဖြစ်အောင် လျှော့ချလိုက်ပေသည်။

တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ မိမိကို စောင့်ကြိုနေမည့် ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးနှင့် အကောင်လေးတို့ ရှိနေခြင်းက တကယ်ပင် စိတ်အေးချမ်းစရာ ကောင်းလှပေသည်။

"ဆေးကို သုံးခဲ့ရတာလား"

ချီရွှယ်ဖေးက ခေတ္တတွေဝေပြီးမှ မေးမြန်းလိုက်၏။

"နင် ဆီးနှင်းတောင်ပေါ်ကို တက်တုန်းက ဘာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလဲဆိုတာ ငါတို့ကို ပြောပြလို့ ရမလား"

"ရတာပေါ့။"

ရွှီရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေသည်။

သူသည် သူ၏ လက်ပတ်ကို လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး အထဲက သားရဲသုံးကောင်ကို အရင်ဆုံး လွှတ်ပေးလိုက်၏၊

မည်သို့ပင်ဆိုစေ လက်ပတ်အတွင်းက ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန်အမင်း သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်တော့ မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သားရဲသုံးကောင် ထွက်လာသည့်အခါ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေမှာ မကောင်းလှဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်လျက် ရှိနေကြပေသည်။

၎င်းမှာ အထဲတွင် မှောင်မည်းနေသောကြောင့် မဟုတ်ပါပေ၊ လုဖေးအာနှင့် မတူဘဲ ၎င်းတို့မှာ အမှောင်ထုကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိကြပါချေ။

၎င်းတို့ ယခုကဲ့သို့ အားနည်းနေရခြင်းမှာ ရွှီရှင်းသည် တယ်လီပို့ပေါ်တယ်ကို ယခုလေးတင် ဖြတ်သန်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး လက်ပတ်အတွင်း၌ ရှိနေကြသော်လည်း ပေါ်တယ်၏ စွမ်းအင် သက်ရောက်မှုကို ခံလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း သစ်ပင်အိမ်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သားရဲများမှာ စိတ်အေးသွားကြတော့သည်။

အားဖူသည် ပြတင်းပေါက်နားသို့ ယိုင်တိုင်တိုင် လျှောက်သွားကာ ဝပ်ချလိုက်ပြီး၊ မီမီနှင့် ငွေရောင်ဘုရင်တို့မှာမူ မီးလင်းဖိုအနီးသို့ သွားရောက်ကာ အပူလှုံကြတော့သည်။

၎င်းတို့သည် အအေးဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိကြသော်လည်း သင့်တော်သော အပူချိန်ရှိသည့် နေရာမျိုးကိုသာ ပိုမိုနှစ်သက်ကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ဧရာမဥကြီးနှင့် မီးမစ်ခ်သေတ္တာကြီးတို့ကိုမူ လက်ပတ်အတွင်း၌သာ ဆက်လက်သိမ်းဆည်းထားပြီး အားလုံးကိစ္စပြတ်မှသာ သီးခြား ဖြေရှင်းတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက် ရွှီရှင်းသည် မီးဖိုချောင်ဖက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။

"မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ရှိနေတာ လုဖေးအာလား"

"သူမပါပဲ။ ဖေးအာက အခုတင် ပြန်ရောက်တာ၊ ပြီးတော့ ဒီနေ့အတွက် စတုတ္ထမြောက်လူကိုပါ ခေါ်လာခဲ့သေးတယ်။ သူမ ဒီနေ့ တော်တော်လေး အစွမ်းပြနိုင်ခဲ့တာပဲ" ဟု ဆိုကာ လီဝမ်ရှီးက သူမ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ဧရာမမျိုးစေ့ငါးစေ့ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး "ကြည့်လိုက်ဦး၊ သစ်ပင်အိမ်မျိုးစေ့ ငါးစေ့တောင် ရလာတာ" ဟု ပြသလိုက်ပေသည်။

သူမက တကယ်ပင် စွမ်းဆောင်ရည် ရှိလှပေသည်။

မဆိုးလှပါပေ။

"ထွက်လာခဲ့တော့၊ ငါတို့ ဆွေးနွေးရမယ့် ကိစ္စရှိတယ်" ဟု ရွှီရှင်းက မီးဖိုချောင်တံခါးဆီသို့ လှမ်း၍ အော်လိုက်၏။

သူ၏ ထူးကဲသောအကြားအာရုံအရ လုဖေးအာသည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အမှန်တကယ် ချက်ပြုတ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ တံခါးအနောက်တွင် ပုန်းလျက် ၎င်းတို့၏ စကားပြောသံများကို ချောင်းမြောင်းနားထောင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

မီးဖိုချောင်တံခါး ပွင့်ဟသွားပြီး လုဖေးအာသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ထွက်လာကာ အူကြောင်ကြောင် ရယ်မောလျက် "ဟို... သခင်၊ ကျွန်မ ဒီနေ့ လူသွားရှာတဲ့အလုပ်ကို ခဏလောက် နားလို့ ရမလားဟင်။ ကျွန်မ တကယ် ပင်ပန်းနေလို့ပါ..." ဟု ဆို၏။

သူမသည် ရွှီရှင်းက သူမကို လူ ဆက်လက်ရှာဖွေခိုင်းမည် စိုးသဖြင့် သူ ပြန်မရောက်ခင်ကတည်းက မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ချက်ပြုတ်ဟန် ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ရပါတယ်၊ ဒီဖက်ကို လာခဲ့ဦး၊ ဒီနေ့တော့ နင့်ကို ဆက်ပြီး မခိုင်းတော့ပါဘူး"

"တကယ်လား၊ ကောင်းလိုက်တာ"

လုဖေးအာသည် ချက်ချင်းပင် ပြေးလာခဲ့ပြီး ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ရှာကာ ကျောင်းသားကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးစွာ ထိုင်လိုက်တော့သည်။

"ဒါပေမဲ့ နင် လုပ်ရမယ့် အခြား ကိစ္စတစ်ခုတော့ ရှိသေးတယ်"

"... ဟင်"

ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ရွှီရှင်းသည် ရင်ခွင်ထဲက ခဲခဲလေးကို ပွတ်သပ်ပေးကာ ယနေ့ သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဖြစ်ရပ်အားလုံးကို ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူများအား အေးဆေးစွာ ပြန်လည်ပြောပြလိုက်ပေသည်။

ရွှီရှင်း တောင်တက်စဉ်အတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဘေးအန္တရာယ်မျိုးစုံကို ကြားရသောအခါ လီဝမ်ရှီးသည် သူ၏ လက်မောင်းကို မြဲမြံစွာ ဆွဲကိုင်ထားမိပြီး စိုးရိမ်စိတ်နှင့် ထိတ်လန့်မှုများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခံစားနေရ၏။

ချီရွှယ်ဖေးသည်လည်း သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အသာအယာ အုပ်ထားမိပေသည်။

သူမသည် မီတာထောင်ချီ မြင့်မားလှသော ဆီးနှင်းတောင်ပေါ်သို့ တစ်ဦးတည်း တက်လှမ်းရခြင်းမှာပင် လုံလောက်စွာ စိန်ခေါ်မှု ရှိလှပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှအထိ များပြားလှသော ဘေးအန္တရာယ်များနှင့် အလွန်အမင်း ကွာခြားလှသော ပတ်ဝန်းကျင်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပါပေ။

သာမန်ရှင်ကျန်သူတစ်ဦးသာ ဆိုပါက ဤတောင်ပေါ်သို့ မည်သို့တက်နိုင်ပါမည်နည်း။

လုဖေးအာတစ်ယောက်သာလျှင် စကားများကို နားထောင်ရင်း ပိုမို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့ပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာ ၎င်းဆီးနှင်းတောင်ကြီးမှာ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်ဟု ရွှီရှင်းအား ပြောကြားနေသည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တောင်ထိပ်ပေါ်က ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုအုပ်စုအကြောင်းနှင့် နှင်းတောင်တယ်လီပို့စနစ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ပြောပြပြီးနောက် အားလုံးမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားကြတော့သည်။

"ဒါဆို... ကျွန်မတို့မှာ အခြားတစ်ဖက်က လူတွေနဲ့ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနေတာပေါ့"

ချီရွှယ်ဖေးက နိဂုံးချုပ်လိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့ တစ်ခြား လူတစ်ယောက်ကလည်း ဆီးနှင်းတောင်ထိပ်ပေါ်ကို ထပ်မံတက်ဖို့ လိုအပ်ပြီး နင်နဲ့ ကျိချောင်းယန်တို့နဲ့အတူ တယ်လီပို့စနစ် အမှတ်အသားကို စတင်အသက်သွင်းရမယ်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အဲဒီဖက်က လူသုံးယောက်ကလည်း အမှတ်အသားကို အသက်သွင်းဖို့အတွက် ဆီးနှင်းတောင်ထိပ်ပေါ်ကို ရောက်အောင် တက်ရမယ်၊ အဲ့ဒီလိုလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဒါက အဓိက ပြဿနာပဲ။"

ရွှီရှင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ "ဒါကြောင့်..."

"ကျွန်မ သွားမယ်"

လုဖေးအာသည် ရုတ်တရက် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရွှီရှင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ "ကျွန်မကို သွားခွင့်ပြုပါ။ နင် စောစောက ပြောခဲ့တဲ့ အခြား ကိစ္စဆိုတာ ဒီအရာကို ပြောတာ မဟုတ်လား" ဟု ဆို၏။

"အင်း၊ ငါက နင့်ကိုပဲ တတိယမြောက်လူအဖြစ် စဉ်းစားထားတာ။ နင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အရည်အချင်းနဲ့ ဒီပစ္စည်းတွေ ရှိနေရင် တောင်ထိပ်ကို ရောက်အောင် တက်ဖို့အတွက် ပြဿနာရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ရွှီရှင်းသည် လုဖေးအာနှင့်ပတ်သက်၍ သူ ယခင်က တွက်ချက်ထားခဲ့သော အားသာချက်များကို ရှင်းပြလိုက်ပေသည်။

"ဝါး... ကြည့်ရတာ လက်မောင်းခွန်အား ဖြည့်တင်းမှု မရှိတာကလွဲရင်၊ ဖေးအာက နင့်ထက်တောင် ဆီးနှင်းတောင်တက်ဖို့ ပိုပြီး သင့်တော်နေသလိုပဲ"

လီဝမ်ရှီးက အနည်းငယ် အားကျသည့်လေသံဖြင့် ဆို၏။

"ကျွန်မမှာလည်း အဲ့လောက်အထိ သန်မာတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိရင် ကောင်းမှာပဲ... ဖေးအာ သောက်ခဲ့တဲ့ ဆေးလုံးတွေကို သောက်ရင် ကျွန်မလည်း ဤလို စွမ်းအားတွေ ရနိုင်မလား"

သူမသည် ဗီဇပြောင်းလဲစေမည့် ဆေးလုံးများကို အမြဲတမ်း တောင့်တနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"မလုပ်ပါနဲ့၊ မလုပ်ပါနဲ့၊ ဝမ်ရှိး... နင် အဲ့တာကို လုံးဝ မစားပါနဲ့။ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးက တကယ်ကို ကြီးမားလွန်းလို့ပါ"

လုဖေးအာသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း လီဝမ်ရှီးကို တားဆီးလိုက်၏။

ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ဖူးမှသာ ဗီဇပြောင်းလဲခြင်းက လူကို မည်မျှအထိ အလိုက်သင့် ပြောင်းလဲစေပြီး မထင်မှတ်ထားသော အခြေအနေမျိုးစုံကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ကြောင်း နားလည်နိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ ရွှီရှင်း ပေးခဲ့သော ဗီဇပြောင်းလဲထားသည့် နှလုံးသားသာ မရှိပါက ၎င်း၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး အများစုကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ သူမသည် ယခုအချိန်တွင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲကာ သစ်ပင်အိမ်ထဲမှပင် ထွက်ဝံ့တော့မည် မဟုတ်ပါချေ။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ အဲဒီဖက်နဲ့ ချိတ်ဆက်နိုင်ခဲ့ရင်တော့ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာမှာပါ"

ချီရွှယ်ဖေးက ပြုံးလျက် ဆို၏။

"အဲဒီအချိန်ကျရင် အခြားတစ်ဖက်က လူတွေရဲ့ ကူညီမှုနဲ့ဆိုရင် အချို့ ပြဿနာတွေကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မယ်"

သူမသည် သစ်ပင်အိမ်တွင် လက်ခံထားနိုင်မည့် လူဦးရေပမာဏနှင့်ပတ်သက်၍ အမြဲတမ်း တွေးတောနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မနေ့က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော သားရဲဒီရေလှိုင်းအရ ကပ်ပါးပြုသူ လူဦးရေ များပြားလာလေလေ သားရဲဒီရေလှိုင်း၏ ပမာဏမှာ ပိုမိုကြီးမားလာပြီး အန္တရာယ်အဆင့်မှာလည်း မြင့်တက်လာလေလေ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားကြပေသည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ ဆေးဝါးလုပ်ငန်းများကို ပိုမိုချဲ့ထွင်နိုင်ရန်အတွက်မူ လူအများအပြားကို လက်ခံရန် လိုအပ်နေပြန်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ ပင်မသစ်ပင်အိမ်ပေါ်တွင် ကပ်ပါးပြုထားသော သစ်ပင်အိမ်များတွင်သာ ဆေးဝါးပင်များကို စိုက်ပျိုးပြီး ကြီးထွားနှုန်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော စွမ်းရည် ရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သူမအနေဖြင့် သစ်ပင်အိမ်ကိုသာ လိုချင်ပြီး လူကို မလိုချင်၍ မရပါပေ။

ထို့ပြင် သူမတစ်ဦးတည်းဖြင့်လည်း အားလုံးကို မစီမံနိုင်ပါချေ။

သို့သော်လည်း အကယ်၍ အခြားတစ်ဖက်နှင့် ချိတ်ဆက်နိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက ဤပြဿနာအားလုံးမှာ ပြေလည်သွားမည် ဖြစ်ပေသည်။

လူဦးရေ များပြားလာလေလေ အင်အားမှာ ပိုမိုကြီးမားလာလေလေဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ဝမ်ကွေ့ရှင်း ရှိနေသရွေ့တော့ သူမက ကူညီရန် ဆန္ဒရှိပါက မည်သည့် သားရဲဒီရေလှိုင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုမျှ ကြောက်ရွံ့ရန် မလိုတော့ပါပေ။

သူမသည် မိမိ၏ အတွေးများကို အားလုံးအား ပြောပြလိုက်ပေသည်။

"ဟုတ်တယ်"

လီဝမ်ရှီးက ထောက်ခံ၏။

"လူတိုင်းသာ ချိတ်ဆက်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ ဘေးအန္တရာယ်တွေကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ သေချာပေါက် ပိုပြီး ယုံကြည်မှု ရှိလာလိမ့်မယ်"

ရွှီရှင်းကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ "ငါလည်း ဤလိုပဲ တွေးတာ၊ ဒါကြောင့် ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်တာမို့ ဒီလူတွေရဲ့ သစ်ပင်အိမ်တွေကို အစ်မတို့ဖက်မှာပဲ စိုက်ပျိုးထားတာက ပိုပြီး အဆင်ပြေလိမ့်မယ်။ လက်ရှိ သူတို့က..."

"ကျွန်မရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ထဲမှာ ရှိနေကြတယ်" ဟု လုဖေးအာက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"နှစ်ယောက်က ဒီနယ်မြေက လူတွေဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်ကတော့ နယ်မြေ ၁၈၇ က လူတွေလေ၊ အားလုံးက သာမန် ရှင်ကျန်သူတွေပဲ"

"ကောင်းပါပြီ၊ နင် ဒီနေ့ ပြန်တဲ့အခါ သူတို့ကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားလိုက်တော့" ဟု ရွှီရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေသည်။

လူတိုင်းမှာလည်း ဤအချက်အပေါ် မည်သည့်သဘောထားကွဲလွဲမှုမျှ မရှိကြပါပေ။

"ဩော် ကျွန်မ ဆီးနှင်းတောင် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားမိပြီ"

လီဝမ်ရှီး၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် တောက်ပသွားပြီး မီးလင်းဖိုဘေးတွင် ဝပ်နေကြသော မီမီနှင့် ငွေရောင်ဘုရင်တို့ကို လှမ်းကြည့်ကာ ရွှီရှင်း၏ လက်မောင်းကို လှုပ်ယမ်းလိုက်ပေသည်။

"ဘာနည်းလမ်းလဲ"

"စဉ်းစားကြည့်လေ၊ နင် မီမီနဲ့ ငွေရောင်ဘုရင်တို့ကို လက်ပတ်ထဲထည့်ပြီး ပေါ်တယ်ကနေ ခေါ်လာနိုင်တယ် မဟုတ်လား။ ဖေးအာကလည်း ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတစ်ကောင်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါဆိုရင် နင် ဖေးအာကို လက်ပတ်ထဲ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီးမှ၊ ၎င်းပေါ်တယ်ကနေတစ်ဆင့် တောင်ထိပ်ပေါ်ကို တိုက်ရိုက်တယ်လီပို့ လုပ်ပေးလိုက်လို့ ရတာပေါ့"

"ဟင်"

လုဖေးအာသည် "လက်ပတ်" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားခဲ့ရပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူလျော်သွားခဲ့ရ၏။

သူမသည် မျက်တောင်ခတ်ရင်း "ဒါက... မဖြစ်နိုင်လောက်ပါဘူးနော် တကယ်ပဲ ဒီလို ဟာကွက်ကို အသုံးချလို့ ရပါ့မလား။ ကျွန်မက ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတစ်ကောင်တင်မကဘဲ ရှင်ကျန်သူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်နေတာလေ..." ဟု ဆိုရှာ၏။

ရွှီရှင်းသည်လည်း ဤအချက်ကို စဉ်းစားခဲ့ဖူးသော်လည်း ဖြစ်နိုင်ချေမှာမူ အလွန်ပင် သေးငယ်လှသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

တယ်လီပို့ပေါ်တယ်သည် လက်ပတ်အတွင်းရှိ သတ္တဝါများအပေါ်တွင်ပါ သက်ရောက်မှု ရှိကြောင်း သိရှိထားပြီး ဖြစ်၏။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က မီမီ၏ အခြေအနေနှင့် ယခု သားရဲများ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းတို့သည် လက်ပတ်အတွင်း၌ ရှိနေကြသော်လည်း ပေါ်တယ်ကို ဖြတ်သန်းချိန်တွင် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများကို ခံစားရဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ လက်ပတ်၏ အတွင်း၌ဖြစ်စေ အပြင်၌ဖြစ်စေ ပေါ်တယ်အတွက်မူ မည်သည့်ကွာခြားချက်မျှ ရှိပုံမပေါ်ပါပေ။

လုဖေးအာသည် ရှင်ကျန်သူတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ရွှီရှင်းအနေဖြင့် သူမကို ပေါ်တယ်မှတစ်ဆင့် ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်လောက်ပါပေ။

သို့သော်လည်း စမ်းသပ်ကြည့်ရုံမျှဖြင့်တော့ ဘာမှမဖြစ်လောက်ဘူးမဟုတ်လား။

အကယ်၍ အောင်မြင်သွားခဲ့မည်ဆိုပါက အချိန်များစွာကို သက်သာစေမည်ဖြစ်ပြီး လုဖေးအာအနေဖြင့်လည်း စွန့်စားရတော့မည် မဟုတ်ပါချေ။

အကယ်၍ လုဖေးအာသာ ရွှီရှင်း ဘာတွေးနေသည်ကို သိရှိသွားပါက သူမ သေချာပေါက် ပြောမိပေလိမ့်မည် 'ကျွန်မ လက်ပတ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေရတာထက်စာရင် စွန့်စားရတာကိုပဲ ပိုပြီး ရွေးချယ်ချင်ပါတယ်' ဟု ဖြစ်လောက်ပေသည်။

"နင့်ရဲ့ နည်းလမ်းက တကယ်မဆိုးဘူး"

ရွှီရှင်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ကာ "စမ်းသပ်ကြည့်ရုံနဲ့တော့ တန်ပါတယ်" ဟု ဆို၏။

"ဟုတ်တယ်မလား ဟီးဟီး အကယ်၍ အောင်မြင်သွားရင် ဖေးအာအနေနဲ့ အဲဒီဘေးအန္တရာယ်တွေကို ရင်ဆိုင်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ"

လုဖေးအာမှာမူ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်နေခဲ့ရရှာ၏။

သူမသည် ထိုဘေးအန္တရာယ်များထက် လက်ပတ်အတွင်းသို့ ဝင်ရမည်ကို ပိုမို၍ ကြောက်ရွံ့နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် ရုန်းကန်လျက် မေးမြန်းလိုက်၏။

"တကယ်ပဲ ဒီအရာကို စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ လိုလို့လားဟင်။ ကျွန်မ ခံစားချက်အရတော့ အလားအလာက သိပ်မရှိလှဘူး ထင်တာပဲ..."

သူမသည် ယနေ့ မည်သည့်အမှားမျှ မလုပ်ခဲ့သည့်အပြင် တစ်နေ့လုံး ပြေးလွှားကာ ကြီးမားသော စွမ်းဆောင်ရည်များကို ပြုလုပ်ခဲ့ပါလျက် နောက်ဆုံးတွင် လက်ပတ်အတွင်းသို့ အထည့်ခံရဦးမည်ဟု လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပါပေ။

ဤသည်မှာ တကယ့်ကို ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှပေသည်။

သို့သော်လည်း သူမအနေဖြင့် အကယ်၍ ဤခန့်မှန်းချက်သာ မှန်ကန်ခဲ့မည်ဆိုပါက ဒုက္ခများစွာကို သက်သာစေမည်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်ထားပေသည်။

ဖြစ်နိုင်ချေ အလားအလာမှာ နည်းပါးလှသော်လည်း...

"စမ်းသပ်ကြည့်ကြတာပေါ့။ အောင်မြင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် မအောင်မြင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် စက္ကန့်ပိုင်းပဲ ကြာမှာပါ" ဟု ဆိုကာ ရွှီရှင်းက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး "လာကြလေ၊ ငါတို့ အခုပဲ သွားပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်" ဟု ဆို၏။

"ကျွန်မလည်း လိုက်မယ်၊ ကျွန်မလည်း လိုက်မယ်"

လီဝမ်ရှီးကလည်း ချက်ချင်းပင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပေသည်။

"ဒါဆို ကျွန်မလည်း အတူတူ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်" ချီရွှယ်ဖေးကလည်း ဆို၏။

"ကျွန်မလည်း ဆီးနှင်းတောင်ကြီးအနားကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသေးဘူး၊ သွားကြည့်ဖို့အတွက် အခွင့်အရေးကောင်းပဲ"

"အီး..."

ရွှီရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လိမ္မာစွာ ဝပ်နေခဲ့သော ခဲခဲလေးသည်လည်း ၎င်း၏ ခြေဖဝါးလေးကို မြှောက်ပြလျက် အတူတူ လိုက်ပါလိုကြောင်း ပြသလာခဲ့၏။

"နင်တော့ မလိုက်ရဘူး ကောင်မလေး၊ အပြင်မှာ အရမ်းအေးတယ်"

ရွှီရှင်းက ၎င်း၏ ခြေဖဝါးလေးကို ပြန်လည် ဖိချလိုက်ပေသည်။

မွန်းလွဲ လေးနာရီကျော်နေပြီဖြစ်ရာ ရှည်လျားလှသော ဆောင်းရာသီညကြောင့် အပြင်ဘက်တွင် မှောင်မည်းနေပြီဖြစ်ပြီး အပူချိန်မှာလည်း အနုတ် ၂၀ ဒီဂရီအောက်သို့ ရောက်ရှိနေသဖြင့် ခဲခဲလေးအနေဖြင့် အပြင်ထွက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပါပေ။

"အီး..."

ခဲခဲလေး၏ နားရွက်လေးများမှာ ချက်ချင်းပင် တွဲကျသွားခဲ့ရ၏။

"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆို ငါတို့ အတူတူ သွားကြတာပေါ့"

"အို..."

လုဖေးအာသည် သူမအနေဖြင့် မည်သို့မျှ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် ဝမ်းနည်းလေးလံသော စိတ်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပေသည်။

၎င်းမှာ သတ်ကွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းရသကဲ့သို့ ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်၏။

သူမအနေဖြင့် ဤအခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရမည့်အစား အပြင်သို့ ထွက်ကာ လူများကိုသာ ဆက်လက်ရှာဖွေချင်ပါတော့၏။

အခန်း ၄၇၂ ပြီး။