အခန်း ၄၇၅

အခန်း (၄၇၅) - ညအမှောင်၏ ထူးဆန်းမှုနှင့် တောင်ထိပ်သို့ ကျိချောင်းယန် ရောက်ရှိလာခြင်း ၃

"သိပ်တော့ မကြာသေးပါဘူး၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နာရီဝန်းကျင်လောက်၊ နေ့အလင်းရောင် ရှိနေတုန်းကပေါ့။"

ထို့နောက် ဧရာမတောင်ထိပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုဆီသို့ အတူတူ လျှောက်လှမ်းသွားကြရင်း၊ ရွှီရှင်းသည် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် သူရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ကျိချောင်းယန်အား အသေးစိတ် ပြောပြလိုက်ပေသည်။

"တယ်လီပို့စနစ်လား..."

ကျိချောင်းယန်သည် တယ်လီပို့စနစ် အမှတ်အသား၏ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ၎င်းအမှတ်အသားကို လက်ဖြင့် လှမ်းကိုင်လိုက်ရာ ၎င်း၏မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် တောက်ပလာခဲ့ရ၏။

၎င်းသည်လည်း ထိုအရာ၏ ထူးခြားဆန်းပြားမှုကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း သဘာဝအတိုင်း နားလည်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရွှီရှင်းက နေ့ဖက်တွင် ရုပ်တုအားလုံးမှာ တိုက်ခိုက်မည့် အမူအရာများ ပြုလုပ်ထားကြပြီး၊ ညမှောင်လာမှသာ ယခုကဲ့သို့ ပုံစံပြောင်းလဲသွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်သောအခါ ကျိချောင်းယန်၏ မျက်မှောင်မှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားခဲ့ရပေသည်။

ယခုအခါ ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ တယ်လီပို့ပေါ်တယ်၏ ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။

"မင်း လှုပ်ရှားမှု ပြီးမြောက်သွားပြီလား။ လက်ပတ်နာရီက အခုဆိုရင် သုံးလို့ရနေလောက်ပြီ"

ရွှီရှင်းသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်ပြီး နာရီမျက်နှာပြင်ကို ပွတ်ဆွဲလိုက်ရာ ပုံရိပ်ယောင်စခရင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် တောင်တက်အမှတ်စာရင်း ပေါ်တွင် ကျိချောင်းယန်၏ အမည်မှာ ပေါ်ထွက်နေခဲ့ချေပြီ။

ငွေရောင်စာလုံးကြီးများဖြင့် 'ကျိချောင်းယန်' ဟူသော အမည်က ထင်ရှားစွာ ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။

"ကြည့်ရတာ ငါတို့က နယ်မြေအားလုံးထဲမှာ ပထမနဲ့ ဒုတိယနေရာတွေကို ဆက်ပြီး ယူထားတုန်းပဲပေါ့"

ကျိချောင်းယန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သော်လည်း မတတ်သာသည့်အမူအရာဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း "ငါ ဘယ်အချိန်ကျမှ မင်းကို တစ်ခေါက်လောက် ကျော်တက်နိုင်မှာလဲ" ဟု ဆိုရှာ၏။

"ယခုတစ်ခေါက်တော့ ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကလည်း ငါ့ကို အများကြီး မကူညီနိုင်ခဲ့ပါဘူး" ဟု ရွှီရှင်းက အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်ပေသည်။

ကျိချောင်းယန်၏ အခြေအနေများသည်လည်း သူနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ရမည် မဟုတ်ပါလော။

သူသည် လင်းတရုပ်တုရှိသော နေရာတွင် သုံးနာရီခန့် အချိန်ဖြုန်းခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုသို့သာမဟုတ်ပါက သုံးနာရီအတွင်း တောင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့ဆိုလျှင် ကျိချောင်းယန်က အဘယ်ကြောင့် သူ့ထက် နောက်ကျနေရသနည်း။

"မင်း လမ်းခရီးမှာ တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံခဲ့ရလို့လား"

"အင်း..."

ကျိချောင်းယန်က ခေါင်းညိတ်ကာ "အခြေအနေက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးတယ်။ ငါတို့ ပြန်ရောက်မှပဲ အသေးစိတ် ပြောပြတော့မယ်..." ဟု ဆို၏။

၎င်း၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားခဲ့ပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း ပြူးကျယ်လာကာ ရွှီရှင်း၏ အနောက်ဘက်ဆီသို့ အံ့သြတကြီး စိုက်ကြည့်နေပါတော့သည်။

ရွှီရှင်း၏ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပြီး အနောက်သို့ ချက်ချင်းပင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်မိ၏။

သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ဧရာမရှူးပျံ ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီး၏ ခြေဖဝါးအောက်ခြေမှနေ၍ ရေတွက်၍မရနိုင်သော သွေးနီရောင် အမှတ်အသားများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ ခြေထောက်များ၊ ခန္ဓာကိုယ်၊ အတောင်ပံများနှင့် ဦးခေါင်းဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် ပင့်ကူအိမ်ကြီးတစ်ခုအလား ရှူးပျံရုပ်တုတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုရှူးပျံရုပ်တုကြီး၏ မျက်လုံးများအတွင်းမှလည်း သွေးနီရောင် အလင်းတန်းများ စတင်တောက်ပလာခဲ့ချေပြီ။

၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားကြတော့၏။

"တယ်လီပို့ပေါ်တယ်ဆီ သွားကြစို့"

ရွှီရှင်းက အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် သတိပေးလိုက်ပေသည်။

"ကောင်းပြီ"

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တယ်လီပို့ပေါ်တယ်၏ ရှေ့မှောက်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်လိုက်ကြပြီး သွေးရောင်ခြည် အမှတ်အသားများ လင်းထိန်နေသော ထိုရုပ်တုကြီးကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေမိကြပေသည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်လာပါက ၎င်းတို့သည် လွတ်မြောက်ရန်အတွက် တယ်လီပို့ပေါ်တယ်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဝင်ကြတော့မည် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း...

၎င်းက တကယ်ပဲ အသက်ပြန်ရှင်လာတာလား။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤရှူးပျံရုပ်တုကြီးတစ်ခုတည်းသာ ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် ဖြစ်စဉ်ကို ပြသနေခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားသော ရုပ်စုများမှာမူ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေကြဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း အခြေအနေမှာ ၎င်းတို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့သကဲ့သို့ ဆိုးရွားစွာ ဖြစ်လာခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပါပေ။

သုံးလေးမိနစ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်တွင်လည်း ထိုရုပ်တုကြီးမှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သွေးရောင်ခြည် အမှတ်အသားများမှာလည်း ရိုးရှင်းစွာပင် ဆက်လက်လင်းထိန်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ အမူအရာများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်လျော့ကျသွားခဲ့ချေပြီ။

၎င်းမှာ တကယ်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

"ငါတို့ရဲ့ လက်ရှိအင်အားနဲ့ဆိုရင်၊ ဖြစ်နိုင်တာက သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ အကူအညီကို သုံးရင်တော့ အဲ့ကောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ပြန်လည်ကာကွယ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနိုင်ပါတယ်" ဟု ကျိချောင်းယန်က ထိုရှူးပျံကြီးကို အကဲခတ်ရင်း သုံးသပ်လိုက်ပေသည်။

ရွှီရှင်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ "အဲ့ကောင်ရဲ့ အတောင်ပံတွေကို ရုပ်သိမ်းထားလို့ သေးတယ်လို့ ထင်မှတ်မနေနဲ့ဦး။ နေ့ဖက်မှာ အဲ့ကောင်ရဲ့ အတောင်ပံတွေကို ဖြန့်လိုက်ရင် အတောင်ပံအကျယ်က ၁၀ မီတာထက်မက ရှိတာ၊ တကယ့်ကို ရှေးဟောင်း သားရဲကြီးပဲ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

"အင်း၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ကန်ထဲက ဧရာမ စပါးအုန်းမြွေကြီးထက်တော့ အားနည်းဦးမှာပါ" ဟု ဆိုကာ ကျိချောင်းယန်က ရယ်မောလိုက်ပေသည်။

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ အောက်ကို အရင်ဆင်းကြစို့။ ငါတို့ လူနှစ်ယောက်တည်းက အပေါ်မှာ ရှိနေလည်း ဘာမှ ထူးခြားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ တတိယမြောက်လူတစ်ယောက် ထပ်လိုသေးတယ်"

"ကောင်းပြီ။"

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုတောအုပ်ကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် တယ်လီပို့ပေါ်တယ်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ကြရာ ဧရာမတောင်ထိပ်ကြီးပေါ်မှ ကွယ်ပျောက်သွားကြပါတော့သည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်မှ ထူးဆန်းသော ဗီဇပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မမြင်တွေ့လိုက်ရပါပေ။

တစ်ကိုယ်လုံး သွေးရောင်ခြည် အမှတ်အသားများဖြင့် လင်းထိန်နေသော ထိုရှူးပျံ ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီးသည်၊ ငုံ့ချထားသော ၎င်း၏ ဧရာမ ခေါင်းကြီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့လိုက်ပါတော့သည်။

၎င်း၏ မျက်လုံးများအတွင်းက သွေးနီရောင် အလင်းတန်းများမှာလည်း ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့ပါတော့၏။

အခန်း ၄၇၅ ပြီး။