အခန်း ၂၄၃
Vol. 25 Ch. 243
အခန်း (၂၄၃)
ပန်ကိတ်ဆိုင်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခြင်း
စစ်သူကြီးလုသည် သူ၏မြင်းကို အရှိန်ပြင်းပြင်းနှင်ကာ ဟွာကျွင်းကို မြို့ပြင်အထိ လိုက်ပို့ပေးသည်။ ထိုနေရာတွင် လရောင်အောက်၌ သူ၏ယာဉ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသည့် မော့ချွမ်းကို ချုံပုတ်တစ်ခုအတွင်း၌ တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
သူတို့ကို မြင်သောအခါ မော့ချွမ်း ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်ပြီး စစ်သူကြီးလုကို မာန်ပါပါဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။
“စစ်သူကြီးလု၊ ကျွန်တော့် စီးတော်ယာဉ်အသစ်ကို လာကြည့်ပါဦး”
သူသည် စစ်သူကြီးလု သေချာမမြင်ရမည် စိုးသဖြင့် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကိုပင် ဖွင့်ပြလိုက်သေးသည်။
စစ်သူကြီးလုမှာ သိသိသာသာပင် မှင်တက်သွားရသည်။ သူသည် မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို ထိတွေ့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။ “မင်း ဒါကိုစီးပြီး ဒီကိုလာတာလား”
မော့ချွမ်းက အားတက်သရော ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“တစ်နေ့ကို မိုင်ထောင်ချီ ခရီးနှင်ဖို့ဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်ဘူး”
စစ်သူကြီးလု ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။
“မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ရောက်လာတာလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ဘူး”
မမော့ချွမ်
“ကျွန်တော် တစ်ပတ်လောက် မောင်းပြမယ်၊ ကြည့်နေနော်”
ထို့နောက် သူတို့ကို ပတ်၍ ဆိုင်ကယ်ကို ကြွားပြီး မောင်းပြလိုက်သည်။ ဟွာကျွင်းသည် စစ်သူကြီးလု၏ မျက်လုံးထဲတွင် အားကျရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်၏။
“ကျွန်မ နောက်ကျရင် ရှင့်အတွက်လည်း တစ်စီး ဝယ်ပေးမယ်။ ဒါထက်တောင် ပိုကောင်းဦးမှာ”
စစ်သူကြီးလုက ဟွာကျွင်းကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးတော့သည်။
“မင်းက ကိုယ့်ကို သုံးနှစ်သားကလေးကို ချော့သလို ချော့နေတာလား”
“ဒါပေမဲ့ ဒါက တကယ်ကို ကောင်းတဲ့အရာပဲ။ တကယ်လို့ စစ်ပွဲဖြစ်လာရင် မြို့တော်ကနေ ရှေ့တန်းကို ရောက်ဖို့ နှစ်ရက်ပဲ ကြာလိမ့်မယ်။ လူအင်အားနဲ့ မြင်းအင်အားကို အများကြီး သက်သာစေမှာပဲ”
“မရဘူး၊ ဒါက ဓာတ်ဆီလိုအပ်တယ်၊ ဒီမှာက အဲဒါ မရှိဘူး”
ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါ စစ်သူကြီးလုသည်လည်း နှမြောစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
မော့ချွမ်း သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။
“တွေ့လား၊ အရမ်းမိုက်တာပဲ မဟုတ်လား”
“ကြွားမနေနဲ့တော့၊ ကျွန်မတို့ သွားရတော့မယ်”
ဟွာကျွင်း ထိုသို့ ပြောကာ နောက်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး စစ်သူကြီးလုကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
စစ်သူကြီးလုက စိတ်ပူနေသဖြင့် သူမကို မှာကြားလိုက်၏။
“မှတ်ထားနော်၊ မင်း ဘေးကင်းရေးကို အထူးဂရုစိုက်ရမယ်”
“သိပါပြီ”
ဟွာကျွင်း ဦးထုပ်ကို ဆောင်းကာ သူ့ကို လက်ပြ၍ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
သူမ ဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အချိန်စောနေသေးသည်။ ချွေမားမားက ဆိုင်ထဲတွင် သူမကို စောင့်နေ၏။
သူမက စာရွက်စာတမ်းတစ်ခု ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
“သူဌေးမဟွာ၊ ပန်ကိတ်ဆိုင်ဘေးက ဆိုင်ခန်းက ငှားဖို့ ခက်နေတာနဲ့ ကျွန်မ တိုက်ရိုက် ဝယ်လိုက်တယ်။ ဒါက မြေဂရန်ပဲ”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ချွေမားမား”
ဟွာကျွင်းသည် မြေဂရန်ကို ကြည့်ပြီး ဟွာရှန့်ကို ခေါ်ကာ ချွေမားမားအား ပြန်ပေးရန် ငွေအပြည့်အစုံ ယူခိုင်းလိုက်၏။
ချွေမားမား ဆက်ပြောသည်။ “ကျွန်မကို မှာထားတဲ့အတိုင်း မနက်ဖြန်ကျရင် မိန်းကလေးတစ်ယောက် အဲဒီကို ပြောင်းလာဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်”
ဟွာကျွင်းသည် ပစ္စည်းသေတ္တာ အကြီးကြီးတစ်ခု ထုတ်ပေးကာ ပြောတော့၏။ “ဒီမှာ အသားကင်စက်နဲ့ အမွှေးအကြိုင်တွေ ပါပါတယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးကို ဒီည သိုးသားကင်တာ လေ့ကျင့်ခိုင်းလိုက်ပါ။ မနက်ဖြန်ကစပြီး လိုအပ်လိမ့်မယ်”
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မကိုသာ လွှဲထားလိုက်ပါ”
နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် ပန်ကိတ်ဆိုင်ရှင် နာဘု သည် အပြင်တွင် အလုပ်ကိစ္စများ ပြီးစီးပြီးနောက် သူ ဆိုင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
သူသည် အလယ်ပိုင်းဒေသ မှ အစားအစာများသည် စားမဝင်လောက်အောင် ဆိုးရွားသည်ဟု ညည်းတွားကာ လျှောက်လာသည်။ သူ ဤနေရာကို ရောက်နေသည်မှာ တစ်လကျော်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း လုံးဝ အသားမကျသေးသဖြင့် နေ့တိုင်း သူ့ကိုယ်ပိုင် သိုးသားကိုသာ ပြုလုပ်စားသောက်ရသည်။
ရုတ်တရက် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော သိုးသားကင်နံ့တစ်ခု သူ့နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာ၏။ အနံ့မှာ အလွန်မွှေးလွန်းသဖြင့် ဗိုက်ထဲမှ တဂူးဂူး မြည်လာတော့သည်။
သူ ရပ်လိုက်မိ၏။
‘နေဦး။ ဆိတ်သားကင်နံ့က ဘယ်ကလာတာလဲ၊ သူ ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ စိတ်ချောက်ချားနေတာလား’
သူ၏ခြေလှမ်းများ သွက်လာပြီး လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာရာ နောက်ဆုံးတွင် ဘေးကပ်လျက် အိမ်သို့ ရောက်သွား၏။
ခြံဝင်းတံခါးမှာ အနည်းငယ် ပွင့်နေသည်။ နာဘုသည် အနံ့နောက်သို့ လိုက်သွားပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦး အသားကင်စက်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ လှည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မီးသွေးမီးပေါ်တွင် သိုးသားမှာ တရှဲရှဲ မြည်နေပြီး ဆီစက်များက ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျလာကာ မီးပွားများ ထွက်လာ၏။
ထိုမိန်းကလေး၏ သွယ်လျသော လက်ကောက်ဝတ်မှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ငရုတ်သီးမှုန့်နှင့် ဇီရာမှုန့်များ ဖြူးချလိုက်ရာ ပြင်းရှသော ရနံ့မှာ နာဘု၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွား၏။
နာဘု တံတွေးမြိုချလိုက်မိသည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ လှုပ်ရှားမှုကို ကြားသဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ခြံထဲသို့ လူတစ်ယောက် ဝင်လာသည်ကို မြင်ပြီး ပျာပျာသလဲဖြင့် အမွှေးအကြိုင်ပုလင်းကိုပင် တိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
“ဒါက ကိုယ်ပိုင် အိမ်ရာပါ၊ ရှင်... ရှင် ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ကျူးကျော်ဝင်လာတာလဲ”
နာဘု အမြန်ပြောလိုက်သည်။
“မိန်းကလေး၊ ကျွန်တော် လူဆိုးမဟုတ်ပါဘူး၊ ခင်ဗျား အိမ်က သိုးသားနံ့ ရလို့ပါ...”
နာဘုမှာ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများမှာ ရွှေအိုရောင် သန်း၊ ဆီရွှဲ သိုးသားကင်ဆီမှ မခွာပေ။ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုမိန်းကလေးသည် ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး အသားစ အနည်းငယ်ကို လှီး၍ သူ့ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“အကိုကြီး၊ မြည်းကြည့်ပါဦး”
နာဘုသည် ၎င်းကို ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးသွားသည်။ ဤသည်ကား အလယ်ပိုင်းဒေသကို ရောက်တည်းက သူ စားဖူးသမျှ အကောင်းဆုံး အစားအစာပင် ဖြစ်သည်။ သူ အမြန်မေးလိုက်၏။
“မိန်းကလေး၊ ဒီသိုးသားက အပြင်က ကြွပ်ပြီး အတွင်းက နူးညံ့နေတာပဲ၊ တကယ်ကို စားကောင်းတာပဲ။ ခင်ဗျား လက်ရာက အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ ကျွန်တော့်ကို နည်းနည််း ထပ်ရောင်းနိုင်မလား”
“ဒါက ရောင်းဖို့ မဟုတ်ပါဘူး...”
ထိုမိန်းကလေးသည် ခေါင်းငုံ့သွားပြီး သူမ အသံမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်များ ပြည့်နှက်နေ၏။ “ကျွန်မ ဒီမှာ သိုးသားကင်နေတာက ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ လင်ယောက်ျားကို အမှတ်ရဖို့ပါ...”
နာဘုက ဆိတ်သားကို နောက်တစ်လုပ် ထပ်စားပြီး မေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ ကွယ်လွန်သူ လင်ယောက်ျား၊ သူကလည်း ဒါကို ကြိုက်တာလား”
မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝေ့သီလာ၏။
“ဟုတ်ပါတယ်။ သူက တိရှိုး ကပါ။ သူ့ဇာတိက သိုးသားနဲ့ ... မြက်ခင်းပြင်က နို့အရက်ကို လွမ်းတယ်လို့ ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိတယ်”
နာဘုသည် သူ့ပေါင်ကို ပုတ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်၊ နို့အရက်၊ အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ မြက်ခင်းပြင်ရဲ့ အသက်ပဲ၊ ခင်ဗျားရဲ့ ကွယ်လွန်သူ လင်ယောက်ျားနဲ့ ကျွန်တော်က ဇာတိတူတွေ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး”
သူက သက်ပြင်းချရင်း ဆက်ပြောသည်။
“ကျွန်တော်လည်း နို့အရက်ကို လွမ်းတယ်”
ထိုမိန်းကလေးက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတော့သည်။
“ကျွန်မရဲ့ ယောက်ျားကို လွမ်းလိုက်တာ...”
သူမ မျက်ရည်များမှာ စီးကျလာတော့သည်။
“ဇက်… ရှင်က အရမ်းရက်စက်တာပဲ၊ ကျွန်မကို ထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားတယ်၊ ဘယ်လို ရှင်သန်ရမလဲဆိုတာ မသင်ပေးသွားဘူး”
နာဘုသည် သူမ ငိုနေသည်မှာ အလွန်လှပသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် သနားသွား၏။ သူ ပါးစပ်ထဲသို့ သိုးသား နှစ်တုံး၊ သုံးတုံး ထပ်ထိုးထည့်ရင်း ဗလုံးဗထွေး ပြောလိုက်သည်။ “မငိုပါနဲ့၊ အစ်ကိုကြီးဇက် မရှိတော့ရင်တောင် ကျွန်တော် ရှိပါသေးတယ်”
မိန်းကလေးက ငိုသံရပ်သွား၏။ သူမသည် မျက်ရည်စများနှင့် မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး၊ နောက်မနေပါနဲ့။ ကျွန်မမှာ အခု ဘာမှ မရှိတော့ဘူး”
“ဘာလို့ ဘာမှ မရှိရမှာလဲ”
နာဘု သူ၏ပါးစပ်ကို သုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားမှာ သိုးသားကင်တတ်တဲ့ ပညာရှိတယ်လေ၊ အခုကစပြီး ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ဆီ နေ့တိုင်း သိုးသားကင် လာပို့ပေး၊ ကျွန်တော် ငွေပေးမယ်”
မိန်းကလေးက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အနည်းငယ် လှုပ်လိုက်ပြီး အောင့်ကာနမ်းအပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ “အကိုကြီးက တကယ်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့”
သူမသည် မျက်လုံးထောင့်မှ မျက်ရည်စများကို ညင်ညင်သာသာ သုတ်လိုက်၏။
“ဒါပေမဲ့ အိမ်ရှင်က ကျွန်မကို ခြံထဲမှာ သိုးသားကင်ခွင့် မပြုတော့ဘူး။ သူက အနံ့ပြင်းတာကို မကြိုက်ဘူး။ ဒီနေ့လည်း သူ့ကို အကြာကြီး တောင်းပန်လိုက်ရလို့ ခွင့်ပြုတာ”
“အဲဒါ ဘာအရေးလဲ၊ မနက်ဖြန်ကစပြီး ကျွန်တော့် ခြံထဲမှာ လာကင်၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ မြက်ခင်းပြင် အမျိုးသားတွေ အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ အမျိုးသမီးပဲ၊ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်”
ထိုအခါမှသာ မိန်းကလေးမှာ တကယ်ပင် ပျော်ရွှင်သွားတော့သည်။
“ကောင်းပါပြီ အစ်ကိုကြီး၊ အများကြီး ထပ်စားပါဦး။ ကျွန်မက ရှောင်ရွီ ပါ၊ အစ်ကိုကြီးကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ မသိဘူး”
နာဘုသည် သိုးသား လှီးနေသည်ကို မရပ်ဘဲ ဖြေ၏။
“ကျွန်တော့်ကို နာဘုလို့ပဲ ခေါ်ပါ”
ရှောင်ရွီသည် ရန်သူ့တပ်ထဲသို့ အောင်မြင်စွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။ ဒုတိယနေ့မှစ၍ သူမသည် ညနေတိုင်း ပန်ကိတ်ဆိုင်၏ နောက်ဖေးခြံထဲတွင် သူတို့အတွက် သိုးသားကင်ပေး၏။
သူမမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ ပြည့်တန်ဆာရုံ တွင် သူမ၏ ပန်းချီပညာမှာ ထိပ်တန်းဖြစ်၏။
နှစ်ရက်အတွင်းမှာပင် သူမသည် ထိုလူအနည်းငယ်၏ ရုပ်ပုံလွှာများကို ဆွဲပြီး ဟွာကျွင်းထံ ပေးအပ်ခဲ့သည်။
သူမတွင် နောက်ထပ် တာဝန်တစ်ခုလည်း ရှိသေး၏။ နေ့တိုင်း ပြတင်းပေါက်တွင် ရှိသော ကြွေအိုးထဲမှ အသံဖမ်းစက်ကို အသစ်တစ်ခုနှင့် လဲလှယ်ပြီးနောက် ဟွာကျွင်း လွှတ်လိုက်သော လူထံသို့ ပေးအပ်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့၏ အစည်းအဝေး အသံဖိုင်များကို ဟွာကျွင်းထံ ပို့ပေးခဲ့ရာ မော့ချွမ်းက တစ်လုံးချင်း ပြန်လည်ဘာသာပြန်ပေးပြီး အသုံးဝင်သော သတင်းအချက်အလက်များကို ထုတ်ယူ မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။
နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူတို့မှာ အလွန်သတိကြီးကြ၏။ ရက်ပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက် သူတို့သည် သိုးသားကင်အကြောင်း ပြောဆိုခြင်း သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်ကုဒ်များဖြင့်သာ ပြောဆိုနေကြသည်။
ထိုကုဒ်များမှာ သူတို့၏ လျှို့ဝှက်သတင်းစကားများဖြစ်ရာ မော့ချွမ်းပင်လျှင် အပြည့်အဝ အတည်မပြုနိုင်ပေ။ ဟွာကျွင်းမှာ လောလောဆယ် မှတ်တမ်းတင်ထားရုံသာ တတ်နိုင်သည်။
အတည်ပြုနိုင်သည်မှာ သူတို့သည် အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို လက်ခံရန် မြို့ထဲတွင် ခဏတာ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြမည်။
သူတို့က အချိန်စောင့်ချင်သော်လည်း ဟွာကျွင်းကမူ မစောင့်ချင်ပေ။ သူမတွင် အသံဖမ်းစက် ရှိနေပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အပြည့်အဝ သိရှိနေသဖြင့် မြို့ထဲတွင် ပြဿနာအချို့ ဖန်တီးလိုက်လျှင် ကောင်းမည်။ ‘သူတို့က ပင်လယ်လိပ်တွေပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကုန်းလိပ်တွေပဲ ဖြစ်ဖြစ် နောက်ဆုံးတော့ ရေပေါ်ကို ပေါ်လာကြရမှာပဲ’