အခန်း ၂၄၉
Vol. 25 Ch. 249
အခန်း (၂၄၉)
သစ္စာဖောက်ကို ဖမ်းဆီးခြင်း
အတိုင်ပင်ခံကျန်း သူ့ကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ နာဘုသည် ကျန်ရှိနေသော စကားလုံးများကို မျိုချလိုက်ရတော့၏။
အတိုင်ပင်ခံကျန်း ရှောင်ရွီကို အော်မေးလိုက်သည်။ “အမျိုးသမီး၊ ခင်ဗျား တိလူမျိုးတစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်၊ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာနော်၊ ကျွန်တော်တို့အားလုံးကလည်း ခင်ဗျား အမျိုးသားရဲ့ ဇာတိကပဲလေ”
ရှောင်ရွီ လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကာ ပြန်ဖြေ၏။ “ကျွန်မ အမျိုးသားက စောစောစီးစီး ဆုံးပါးသွားတော့ ကျွန်မမှာ တစ်ယောက်တည်း အားကိုးရာမဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ လူစိမ်းတွေနဲ့ စကားအများကြီး မပြောချင်ဘူး”
အတိုင်ပင်ခံကျန်း
“မသွားပါနဲ့ဦး၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးချင်သေးတယ်၊ ခင်ဗျား အမျိုးသားက ဘယ်မျိုးနွယ်စုကလဲ”
သူသည် ရှောင်ရွီကို ဟန်ဆောင်အပြုံးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး ဘေးမှ ထီလီမှာမူ ဓားကို ဆွဲထုတ်ရန် ပြင်နေပြီဖြစ်သည်။ ရှောင်ရွီ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဗရမ်းဗတာ ဖြစ်နေတော့သည်။
‘တိရှိုးမျိုးနွယ်စုတွေအကြောင်း ဘယ်သိပါ့မလဲ’
ထိုစဉ် ခြံဝင်းအတွင်း၌ လေထုမှာ အလွန်ပင် တင်းမာနေ၏။ ရှောင်ရွီ စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ အတိုင်ပင်ခံကျန်း ထီလီကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။ ထီလီ ခေါင်းညိတ်ကာ ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ပြီး ရှောင်ရွီထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
ရုတ်တရက် ခြံတံခါး ထပ်မံပွင့်သွားပြီး အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
“အမျိုးသမီး ရှောင်ရွီ၊ ဒီနေ့ သိုးသားပိုတာ ရှိသေးလား”
အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တိလူမျိုး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး ခြံတံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူအများကြီးကို မြင်သောအခါ သူ လန့်သွားဟန်ဖြင့် မေးတော့သည်။
“ခင်ဗျားဆီမှာ ဧည့်သည်တွေ ရှိနေတာလား”
ရှောင်ရွီ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ဖြေရှာသည်။
“ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်”
ထိုတိလူမျိုး ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့လည်း ရှောင်ရွီရဲ့ သိုးသားကင်ကြောင့် ရောက်လာကြတာလား။ သူ့သိုးသားကင်က တကယ်ကို အဆင့်အတန်းမြင့်တာ။ ဒါပေမဲ့ သူ့အမျိုးသားရဲ့ သိုးသားကင်ကတော့ ပိုပြီး အရသာရှိတယ်”
နာဘု သူ့ကို အမြန်မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား သူ့ကွယ်လွန်သူ အမျိုးသားကို သိတာလား”
“သိတာပေါ့။ကျွန်တော်တို့က မျိုးနွယ်စုတစ်ခုတည်းကလေ”
ထိုသို့ပြောကာ နာဘုနှင့်အတူ တိရှိုးဘာသာစကားဖြင့် တတွတ်တွတ် ပြောဆိုတော့သည်။
တိလူမျိုးက အာမခံပေးလိုက်သဖြင့် ရှောင်ရွီအပေါ် သံသယများ ပြေပျောက်သွားသည်။ အတိုင်ပင်ခံကျန်းသည် သူတို့ စကားပြောနေသည်ကို နားထောင်ရန် စိတ်မရှည်တော့သဖြင့် ပန်ကိတ်ဆိုင်သို့ ပြန်သွားသည်။
ထီလီက နောက်မှ ကပ်လိုက်သွား၏။ အားလုံး ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ နာဘုသည်လည်း လှည့် ပြန်သွားတော့သည်။ ခြံထဲတွင် ရှောင်ရွီနှင့် တိလူမျိုးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ရှောင်ရွီ ဘာဖြစ်တာလဲဟု မေးရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ထိုလူက ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးလာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။
“ကျွန်တော့်နာမည်က ကူပါးပါ။ သူဌေးမဟွာ လွှတ်လိုက်တာ။ ခင်ဗျား အခြေအနေ မဟန်တော့ဘူးလို့ သူ ထင်နေလို့ ကျွန်တော့်ကို ကူညီဖို့ လွှတ်လိုက်တာပါ”
ထိုတိလူမျိုးမှာ အဆိပ်ဖြေပြီးသွားသော မြင်းလေ့ကျင့်ပေးသူ ကူပါး ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ တိလူမျိုး အထောက်အထားက ယခုအခါ ရှောင်ရွီကို ဘေးဒုက္ခမှ ကယ်တင်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကူပါး ဆက်ပြော၏။
“သူဌေးမဟွာက ခင်ဗျားရဲ့ တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပြီမို့ အမြန်ဆုံး ဆုတ်ခွာတော့လို့ မှာလိုက်ပါတယ်”
ပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်ထွက်သွားတော့၏။ ရှောင်ရွီလည်း ယနေ့ည တော်တော်လေး လန့်သွားသဖြင့် အိမ်ထဲသို့ အမြန်ပြန်ဝင်ကာ ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းတော့သည်။
အတိုင်ပင်ခံကျန်းသည် သူ့အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သော်လည်း စိတ်မအေးနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။
အတိုင်ပင်ခံကျန်း
“တကယ်ပဲ ဆန်တစ်စေ့မှ မကျန်တော့တာလား”
ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ထီလီ စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်အိုးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုတ်ချလိုက်၏။
“ငါ့ကို မယုံရင်လည်း အလုပ်တွဲမလုပ်နဲ့တော့”
အတိုင်ပင်ခံကျန်း အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ပြောသည်။
“ခင်ဗျား ဘာလို့ အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာလဲ။ အခု လုမင်လီ ပြန်လာတော့မှာဆိုတော့ ကျုပ်တို့ နောက်ထပ်အစီအစဉ်ကို အမြန်ဆုံး အကောင်အထည်ဖော်ရမယ်”
“ခင်ဗျား ဆိုလိုတာက...”
“ဟုတ်တယ်”
အတိုင်ပင်ခံကျန်း စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒါ အဖြူရောင်ကြွေ ကွမ်ရင်ရုပ်တုပဲ”
ဟွာကျွင်း အသံဖမ်းစက်ကို ပိတ်လိုက်၏။ မော့ချွမ်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ဝါးချင်း ပွတ်လိုက်ကာ ပြောတော့သည်။ “သူတို့အကွက်ကို သူတို့ပြန်ခံရဖို့ ကျွန်တော်တို့အလှည့် ရောက်ပြီ”
ထို့ကြောင့် နောက်တစ်နေ့ မိုးလင်းသည်နှင့် မြို့ဝန်မင်း အိမ်တော်တစ်ခုလုံး ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေတော့သည်။
ပထမဦးစွာ ညစောင့်အမျိုးသမီးက မြို့ဝန်မင်းကျောက်ထံသို့ အပြေးအလွှား လာသတင်းပို့၏။
“သခင်မလေး သခင်မလေး ပျောက်နေပါတယ်”
မြို့ဝန်မင်းကျောက်သည် ကျောက်လုအာ၏ အိပ်ဆောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားရာ ပြတင်းပေါက်မှာ ပွင့်နေပြီး ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်တွင် ခြေရာတစ်ဝက် ကျန်ရစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ တိလူမျိုးများ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော ဖိနပ်ပုံစံပင် ဖြစ်၏။
ထို့နောက် သူ့လူများကို ဦးဆောင်ကာ မြို့ဝန်အိမ်တော်ကို နှံ့နှံ့စပ်စပ် ရှာဖွေသော်လည်း ကျောက်လုအာ၏ အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရပေ။
“ရှာကြ၊ တစ်မြို့လုံးကို နှံ့အောင်ရှာ၊ အထူးသဖြင့် တိလူမျိုးတွေကို ဖမ်းဆီးပြီး စစ်မေးကြ”
သူ အမိန့်ပေးလိုက်၏။ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ထပ်မံမှာကြားသည်။
“တိတ်တဆိတ် ရှာကြပါ သတင်းတွေ အပြင်ကို မပေါက်ကြားစေနဲ့”
ရုံးတော်အစောင့်များ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ အတိုင်ပင်ခံကျန်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတော့၏။
‘ဘာတွေ ဖြစ်သွားမှန်း သူ နားမလည်နိုင်တော့။ သူတို့ မနေ့ညကမှ ကျောက်လုအာကို ပြန်ပေးဆွဲဖို့ ပြောထားတာ၊ ဒီနေ့မနက်မှာ သူ ပျောက်သွားပြီ’
‘ထီလီတို့ အုပ်စု ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် မြန်သွားတာလဲ’
‘သူတို့ တော်တော်လေး ပေါ့ဆတာပဲ၊၊ ဖိနပ်ရာလိုမျိုး အရေးကြီးတဲ့ သက်သေတွေကို ချန်ထားခဲ့ရတယ်လို့’
သူသည် အတွေးမျိုးစုံဖြင့် မြို့ဝန်မင်းကျောက်၏ နောက်မှ လိုက်သွားစဉ် မြို့ဝန်မင်း ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်ကို သတိမထားမိဘဲ ဝင်တိုက်မိသွား၏။
“အတိုင်ပင်ခံကျန်း ဒီနေ့ ဘာလို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ”
အတိုင်ပင်ခံကျန်း အမြန်ပင် ပြောလိုက်၏။
“ကျွန်တော် စိုးရိမ်လို့ပါ၊ သခင်မလေးအတွက် စိုးရိမ်လို့ပါရ”
ထိုသို့ ပြောကာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။
“မြို့ဝန်မင်း၊ ကျွန်တော် လူနှစ်ယောက်ခေါ်ပြီး မြို့အနောက်ဘက်ကို သွားရှာလိုက်ပါ့မယ်”
မြို့ဝန်မင်းကျောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ပြောတော့သည်။ “အတိုင်ပင်ခံကျန်း ခင်ဗျားကိုပဲ အားကိုးပါတယ်”
အတိုင်ပင်ခံကျန်း ရုံးတော်အစောင့်နှစ်ယောက်ကို ခါထုတ်ကာ ပန်ကိတ်ဆိုင်သို့ ပြေးသွားတော့သည်။
နာဘု အံ့သြသွား၏။ “အတိုင်ပင်ခံကျန်း ဘာလို့ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ဒီကို ရောက်လာတာလဲ”
အတိုင်ပင်ခံကျန်း သူ့ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။
“လူ ဘယ်မှာလဲ”
နာဘု ကြောင်အအဖြင့် မေး၏။ “ဘယ်သူလဲ’
“ကျောက်လုအာ လေ”
နာဘု နားမလည်နိုင်ဘဲ ပြောတော့သည်။
“ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ဒီညမှ ပြန်ပေးဆွဲဖို့ သဘောတူထားတာ မဟုတ်လား။ ဘာလို့ အခုလို လာမေးနေတာလဲ”
နာဘု ဟန်ဆောင်နေပုံမရသည်ကို မြင်သောအခါ အတွင်းရေးမှူးကျန်း စိတ်ပျက်သွား၏။
“မြန်မြန် ဘေးအိမ်က အမျိုးသမီး ရှိသေးလား။ သွားကြည့်စမ်း”
သူတို့ စကားပြောသံကြောင့် အထဲတွင် အိပ်နေသော ထီလီ နိုးလာ၏။ သူတို့သုံးယောက်လုံး ဘေးအိမ်သို့ ပြေးသွားကြည့်ရာ ထိုနေရာမှာ လူသူကင်းမဲ့နေတော့သည်။ အတွင်းရေးမှူးကျန်း နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွား၏။ ထိုဒီအမျိုးသမီးကြောင့် သူတို့ အစီအစဉ်များ တောက်လျှောက် ပျက်စီးနေခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။
သူ စားပွဲကို လက်သီးနှင့် ထိုးလိုက်ပြီး ပြောတော့သည်။
“အကုန်လုံး သွားပြီ”
ထီလီ အခြေအနေကို သေချာနားမလည်သေးဘဲ မေး၏။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“မင်းရဲ့ ညီအစ်ကိုကောင်းကြီးပေါ့။ ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာပြီး ငါ့အစီအစဉ်ကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာပဲ။ အခုဆိုရင် မင်းတို့ ကျောက်လုအာကို မဖမ်းရသေးခင်မှာပဲ သူ ပျောက်သွားပြီ”
ထီလီ
“သူ ဘာလို့ ကျောက်လုအာကို ပြန်ပေးဆွဲရမှာလဲ”
အတိုင်ပင်ခံကျန်း
“ဖြစ်နိုင်တာ နောက်ထပ် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရှိနေတာပဲ။ အခု သူတို့က အမှောင်ထဲမှာ ငါတို့က အလင်းထဲမှာ ဖြစ်နေပြီ။ ခင်ဗျား ဒီညီအစ်ကိုကို ဆက်ထားလို့ မရတော့ဘူး”
ထီလီ သူ့ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ငွေရောင်အလင်းတန်း တစ်ချက် ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး နာဘု၏ ဘယ်ဘက်လက်ကောက်ဝတ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြတ်ကျသွားတော့၏။
နာဘုသည် မခံမရပ်နိုင်အောင် နာကျင်လှသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်ကာ အော်ဟစ်နေ၏။
ထီလီ
“ထွက်သွားတော့၊ အရင်က ကျွန်တော့်အတွက် အသက်ကယ်ပေးခဲ့ဖူးလို့ ခင်ဗျား အသက်ကို ချန်ထားပေးလိုက်မယ်။ အခု ထွက်သွားပြီး ခင်ဗျားဘာသာ ခင်ဗျား ရှင်အောင်နေတော့”
နာဘုသည် ပြတ်သွားသော လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။
အတိုင်ပင်ခံကျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်၏။
“သူ့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်လိုက်တာလား”
ထီလီ
“သူ သေတာ ရှင်တာ ကံတရားအပေါ် မူတည်မှာပဲ”
မြို့ထဲတွင် တိလူမျိုးများကို ဖမ်းဆီးနေချိန်ဖြစ်သဖြင့် နာဘုသည် ဆေးခန်းသွားရဲမည် မဟုတ်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သေလမ်းသာ ရှိတော့ကြောင်း အတိုင်ပင်ခံကျန်း တွေးလိုက်၏။
အတိုင်ပင်ခံကျန်း ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အခုတော့ သစ္စာဖောက်ကို ဖယ်ရှားပြီးပြီ။ နောက်ထပ် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိရပေမဲ့ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး။ ငါတို့ ရှေ့ဆက်တိုးရုံပဲ ရှိတော့တယ်”
“ဘယ်လိုမျိုးလဲ”
“ကျောက်လုအာ ပြန်ပေးဆွဲခံရတာ သေချာတယ်။ ဘယ်သူက ဖမ်းသွားသွား အရေးမကြီးဘူး။ မြို့ဝန်မင်းကျောက်က မင်းတို့ ဖမ်းသွားတယ်လို့ ယုံကြည်နေဖို့ပဲ လိုတာ”
“အစိုးရဆန်တွေက မြို့ထဲမှာပဲ ရှိနေမှာပါ။ မြို့ဝန်မင်းရဲ့ အားနည်းချက်ကို ငါတို့ ကိုင်ထားနိုင်ရင် အစိုးရဆန်တွေကို ရဦးမှာပဲ မဟုတ်လား”
ထီလီ ထပ်မေး၏။
“တကယ်လို့ ကျောက်လုအာကို ဖမ်းသွားတဲ့လူက မြို့ဝန်မင်းနဲ့ ဆက်သွယ်လာရင်ရော”
“ငါ ရှိနေသရွေ့တော့ စိတ်မပူနဲ့။ ငါ စောင့်ကြည့်နေပါ့မယ်”
ထီလီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အဲဒါဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ အထက်လူကြီးတွေနဲ့ မင်းသားကြီးက ငါတို့ကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
အတိုင်ပင်ခံကျန်း
“လုမင်လီ ရောက်တာနဲ့ မင်းသားကြီးနဲ့ တွေ့ဖို့ ချက်ချင်း စီစဉ်လိုက်မယ်။ ကျွန်တော့်ဘက်ကတော့ တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ပေးပြီးပြီ။ ကျန်တာကတော့ မင်းတို့အလှည့်ပဲ”
နာဘုသည် သွေးများ တရွှဲရွှဲနှင့် လမ်းကြားတစ်လျှောက် ယိုင်တိုင်တိုင် လျှောက်သွားနေ၏။ သူသည် ဆေးခန်းလည်း မသွားရဲ သွားစရာ နေရာလည်း မရှိသဖြင့် ဦးတည်ရာမဲ့ လျှောက်နေမိသည်။
နောက်ဆုံးတွင် အားကုန်သွားကာ အမှိုက်ပုံများကြားရှိ ထောင့်တစ်ခုတွင် လဲကျသွားတော့၏။ သူ မည်မျှပင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေပါစေ နတ်ဘုရားများ သူ့အတွက် ဆင်းသက်လာမည် မဟုတ်ကြောင်း သိနေတော့သည်။