အခန်း ၂၀၁

အခန်း ၂၀၁ - သွေးနီရောင် မြေစောင့်တီကောင်နှင့် ဒုတိယမြောက် ကိုးရွက်ပါ နတ်ဆေးမြက် ပေါ်ထွန်းလာခြင်း

အဝေးမှနေ၍ အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်ကျော်ကာ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခု၏ အထက်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

ကြောင်နက်ကြီးသည် အနက်ရောင်မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏နားထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး မြူခိုးများအတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သောသူများ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြပုံရပေသည်။

“ကိုးရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်က တကယ်ပဲ ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ...”

ကြောင်နက်ကြီးက ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ ကြောင်မလေး၏ လက်ထဲရှိ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံပေါ်တွင် ပေါ်နေသော ပုံရိပ်ကိုကြည့်ပြီး အံ့ဩဝမ်းသာသွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကိုးရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်တစ်ပင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အကောင်းပကတိအတိုင်း ရှိနေပြီး လေအဝေ့တွင် အသာအယာ ယိမ်းနွဲ့လျက် မှိန်ဖျော့သော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ၎င်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တစ္ဆေပိုးမွှား အမြောက်အများ ရှိနေရုံတင်မကဘဲ ဧရာမမိစ္ဆာပိန်းပန်း ရှစ်ပွင့်ကလည်း တင်းကြပ်စွာ ဝိုင်းရံထားကြသည်။

“ဟင်... အဲ့ဒါ ဘာလဲ...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် တစ္ဆေပိုးမွှားများကြားတွင် တီကောင်များအလား အဆက်မပြတ် တွန့်လိမ်နေသော အနီရောင် ပြွန်ချောင်းများကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။

“အဲ့ဒါတွေက သွေးနီရောင် မြေစောင့်တီကောင်တွေပဲ...”

ထိုအနီရောင် ပြွန်ချောင်းသဏ္ဌာန် သတ္တဝါများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကြောင်မလေး၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

“သွေးနီရောင် မြေစောင့်တီကောင် ဟုတ်လား...”

ကြောင်နက်ကြီးမှာ ခေတ္တမျှ တုန့်ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ကြောင်မလေးအား နားမလည်နိုင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး... ဒီသွေးနီရောင် မြေစောင့်တီကောင်တွေကို အထင်မသေးနဲ့ဦး... သူတို့က ကြည့်ရတာ အန္တရာယ်မရှိသလို ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်ရဲ့ အကြောက်ရွံ့ရဆုံး ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေထဲမှာ ထိပ်ဆုံး သုံးခုထဲက တစ်မျိုးပဲ...”

ကြောင်မလေးက အလျင်အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“သူတို့က တကယ်ပဲ အဲ့လောက်တောင် စွမ်းလို့လား...”

ကြောင်နက်ကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံပေါ်မှ ပုံရိပ်ကို မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သွေးနီရောင် မြေစောင့်တီကောင်များသည် အရှည် တစ်ထွာခန့်သာရှိပြီး အလုံးအားဖြင့် အပ်ချည်မျှင်လောက်သာ ရှိကြပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ချောမွတ်နေကာ အစွယ် တစ်ခုမျှပင် ရှိမည်မထင်ရချေ။

‘သူတို့က ဘာလို့ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းနေရတာလဲ... ထိပ်ဆုံး သုံးမျိုးထဲက တစ်မျိုးဖြစ်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါ ဟုတ်လား... ဒါက အနည်းငယ် ပိုပြောလွန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား...’

“သွေးနီရောင် မြေစောင့်တီကောင်တွေက မသေနိုင်ဘူးလို့ ပြောကြတယ်... သူတို့က မီးနဲ့ရေကိုလည်း ခံနိုင်ရည်ရှိသလို လက်နက်တွေကိုလည်း မကြောက်ဘူး... တကယ်လို့ သူတို့ကို အပိုင်းပိုင်း အစစဖြစ်အောင် ပိုင်းဖြတ်လိုက်ရင်တောင် ချက်ချင်း ပြန်ဆက်သွားနိုင်ကြတယ်... တကယ်လို့ တစ်ကောင်က အစ်ကို့အနား ကပ်လာပြီဆိုရင် အစ်ကို့ကိုယ်ထဲကို အပ်တစ်ချောင်းလို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားပြီး သွေးတွေအကုန် စုပ်ယူကာ အတွင်းကလီစာတွေကို ဝါးမျိုပစ်လိမ့်မယ်...”

ကြောင်မလေးက ထိတ်လန့်တကြား မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့လောက်တောင်လား...”

၎င်းကို ကြားရသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီး၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားတော့သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်ရင်း ဤကိုးရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို မည်သို့ လုယူရမည်နည်းဟု စဉ်းစားနေမိသည်။ ယခုတစ်ကြိမ် အခက်အခဲမှာမူ ငရဲခန်းတစ်ခုအလား ပြင်းထန်လှပေသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် စဉ်းစားပြီးနောက်တွင် ကြောင်နက်ကြီး၏ စိတ်ထဲ၌ အကြံတစ်ခု ရသွားခဲ့သည်။

‘ယခုတစ်ကြိမ်က ငါ့အတွက်တင် ခက်ခဲတာမဟုတ်ဘဲ အခြား မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင်တွေအတွက်လည်း အလွန်ပဲ ခက်ခဲမှာ သေချာတယ်... ဒီကိုးရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို ရဖို့အတွက်ဆိုရင် ရွှေတောင်ပံရော့ငှက် လာမယ်ဆိုရင်တောင် အရင်တစ်ကြိမ်ကလို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ရုံနဲ့ အောင်မြင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်...’

ကြောင်နက်ကြီးသည် ကြောင်မလေးကို ဆွဲခေါ်ကာ ကျောက်တုံးတစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လျက် မျက်လုံးများကို မှေးစေ့ကာ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံကို စောင့်ကြည့်ရင်း သူ၏ ပို့ဆောင်ရေးဖိနပ်ကို စတင် သန့်စင်လိုက်တော့သည်။

“အစ်ကိုကြီး... ငါတို့ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို သွားမလုတော့ဘူးလား...”

ကြောင်မလေးက ဘေးမှနေ၍ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

“အလျင်လိုစရာ မလိုပါဘူး... သူတို့ကို ခဏလောက် တိုက်ခိုက်ခွင့် ပေးထားလိုက်ဦးမယ်...”

ကြောင်နက်ကြီးက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ပို့ဆောင်ရေးဖိနပ်ကို သန့်စင်နေစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံကို အစဉ်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

‘ငါ အခုချိန်မှာ လျှော့တွက်လို့ မရဘူး... မမျှော်လင့်ဘဲ ပြောင်းလဲမှုတွေ ရှိလာနိုင်တာကြောင့် အမြဲတမ်း သတိရှိနေရမယ်...’

မကြာမီပင် တစ်နေ့တာ၏ ထက်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းရှိ တိုက်ပွဲမှာ ယခင်အတိုင်းပင် ပြင်းထန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ပေါက်ကွဲသံများမှာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပြီး မိစ္ဆာကြီးများမှာလည်း ကောင်းကင်ကြီး မှောင်မည်းသွားရလောက်အောင်ပင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ထိုစဉ် အဝေးမှနေ၍ ရွှေရောင်အရိပ်တစ်ခုသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းလာပြီး ချိုင့်ဝှမ်းအထက်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“နဂါးအရှင်သခင် ရောက်လာပြီ...”

ကြောင်မလေးက သတိပေးလိုက်သည်။

ကြောင်နက်ကြီးက အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်မှာ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားရ၏။

‘ငါ မတွေ့ချင်ဆုံး ဖြစ်တဲ့ နဂါးအရှင်သခင်က နောက်တစ်ခါ ပြန်ပေါ်လာပြန်ပြီပေါ့...’

သို့သော် သူသည် နဂါးအရှင်သခင်ကို မကြောက်တော့ချေ။ သူသည် ယခုအခါ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သလို ကိုးရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကြောင့် သန့်စင်ထားရသော သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှာလည်း အဆပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် သန်မာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသည် နဂါးအရှင်သခင်နှင့် ထပ်မံတိုက်ခိုက်ရမည်ဆိုပါက သူက အနိုင်မရနိုင်လျှင်တောင်မှ နဂါးအရှင်သခင်ထက် အများကြီး အားနည်းနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

‘ငါ့ရဲ့ အမြန်နှုန်းကိုတော့ နဂါးအရှင်သခင်က ဘယ်လိုမှ လိုက်မီမှာ မဟုတ်ဘူး...’

နေ့ဝက်ခန့် သန့်စင်ပြီးနောက်တွင် သူသည် ပို့ဆောင်ရေးဖိနပ်ကို ပိုမို ထိန်းချုပ်လာနိုင်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ ယခုထက် ပို၍ မြန်ဆန်လာမည့် အဓိပ္ပါယ်ပင်။ အကယ်၍ ထိုရွှေတောင်ပံရော့ငှက်သာ ထပ်မံ ပေါ်လာမည်ဆိုပါက သူသည် ပို့ဆောင်ရေးဖိနပ်ဖြင့် သေချာပေါက် ဖမ်းမိနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

နဂါးအရှင်သခင်သည် ဟင်းလင်းပြင်၌ ရပ်လျက် ချိုင့်ဝှမ်းရှိရာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းရှိ ကိုးရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို လျင်မြန်စွာပင် မြင်တွေ့သွားခဲ့သည်။

“နောက်ထပ် တစ်ပင် ရှိသေးတာပဲ...”

နဂါးအရှင်သခင်၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုမှာ ဝင်းခနဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယခင်က ကိုးရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်မှာ တစ်ပင်တည်းသာ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့မိသည် မဟုတ်ပါလား။ ကြည့်ရတာ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်အတွင်းမှာ ကိုးရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်တွေ အများကြီး ရှိနေပုံရပေသည်။

“ဟင်...”

နဂါးအရှင်သခင်သည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်နှင့် အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် မိန်းကလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

‘ဒါ ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်ပဲ...’

ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ နဂါးအရှင်သခင်၏ နှလုံးသားအတွင်း၌ ဒေါသများမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“မင်း အဲ့ဒီ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို ရခဲ့တာလား...”

နဂါးအရှင်သခင်သည် ဟင်းလင်းပြင်မှနေ၍ ကြောင်နက်ကြီးရှိရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ တိုးကပ်လာခဲ့သည်။

“နဂါးအရှင်သခင်... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောစမ်းနဲ့... ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မင်းလည်း မြင်သားပဲ... ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို ယူသွားတာက ရွှေတောင်ပံရော့ငှက်ပဲလေ...”

ကြောင်နက်ကြီးက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“ဟုတ်လို့လား...”

နဂါးအရှင်သခင်သည် ပေ ၁၀၀ ခန့် အကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်နေသော အရှိန်အဝါများဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်က မင်းတို့နဲ့ ကံမပါပါဘူး... ထွက်သွားကြစမ်း...”

“သွားစမ်းပါဗျာ... ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်ထဲက ရတနာတွေဆိုတာ တွေ့တဲ့သူ အကုန်ရပိုင်ခွင့်ရှိတာပဲ... အဲ့ဒါက ဘယ်အချိန်ကတည်းက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း ဖြစ်သွားလို့လဲ... နဂါးအရှင်သခင်...”

ကြောင်နက်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားပြီး နဂါးအရှင်သခင်ကို အနည်းငယ်မျှပင် အလျှော့မပေးဘဲ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“မင်း သေချင်နေတာပဲ...”

နဂါးအရှင်သခင်က သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရာ ရွှေရောင်နဂါးလက်သည်းကြီး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

“တိုက်ချင်ရင်လည်း တိုက်ကြတာပေါ့... မင်းက ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ ရောက်နေရုံနဲ့ ဒီလောက် မာနကြီးမနေနဲ့ဦး...”

ကြောင်နက်ကြီးက သရော်လိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ နဂါးအရှင်သခင်၏ မျက်လုံးများမှာ ကျုံ့သွားရပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩသွားသည့် အမူအရာတစ်ခုမှာ ဝင်းခနဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ရှေ့ရှိ ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်မှာ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ အခုမှပင် သတိပြုမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ သေသေချာချာ မှတ်မိနေသည်မှာ ယခင်က ဤကောင်မှာ အဆင့် ၇ တွင်သာ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

‘ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကောင်က နေ့ဝက်အတွင်းမှာတင် အဆင့် ၁၀ ကို ရောက်သွားရတာလဲ...’

နဂါးအရှင်သခင်သည် ဟင်းလင်းပြင်၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေမိသည်။ ဤကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းပြီး နက်နဲလှပေသည်။ အကယ်၍ သူသည် သူ၏ အစွမ်းကုန် အသုံးချ၍ တိုက်ခိုက်မည်ဆိုလျှင်ပင် ထိုသူကို ထိုနေရာမှာတင် သတ်နိုင်ပါ့မလားဆိုသည်မှာ မသေချာချေ။

နဂါးအရှင်သခင်မှာ တုန့်ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် အဝေးမှ နောက်ထပ် အလင်းတန်းနှစ်ခု ပျံသန်းလာပြီး အနီးအနားသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာနှင့် ရွှေရောင်အစင်းကျားနက်တို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။

“ဟော... ကြည့်ပါဦး... ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်ပါလား... ရန်သူတွေက တကယ်ကို ပြန်ဆုံဖို့ ကံပါလာကြတာပဲ... ဒီတစ်ခါတော့ မင်း ဘယ်ကို ထွက်ပြေးဦးမလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့...”

အဝေးမှ အရိပ်နှစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နေ့ဝက်အတွင်းမှာပင် သူမနှင့် ရွှေရောင်အစင်းကျားနက်တို့မှာ အလွန်ပင် ကံကောင်းခဲ့ကြပြီး အရွက် ၇ ရွက်ပါ နတ်ဆေးမြက် အမြောက်အများ ရရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ထိုနတ်ဆေးမြက်များကို ဝါးမျိုခဲ့ကြသဖြင့် သူတို့၏ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ယခုအခါ ပိုမို သန်မာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာသည် ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို ယုံကြည်မှု အပြည့် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာ... မင်းလည်း ဒီကောင်နဲ့ ရန်ငြိုးရှိနေမှတော့... ငါတို့ ပူးပေါင်းပြီး သူ့ကို သတ်လိုက်ကြရင် မကောင်းဘူးလား ဘယ်လိုလဲ...”

နဂါးအရှင်သခင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာမှာ မှင်တက်မိသွားရ၏။ အမြဲတမ်း မာနကြီးပြီး ဝင့်ကြွားတတ်သော နဂါးအရှင်သခင်က မဟာမိတ်ဖွဲ့ရန် ပြောလာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမကတော့ သဘောတူရန်အတွက် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေမိသည်။

“ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် ငါတို့ ပူးပေါင်းပြီး ဒီလူရှုပ်ကောင်ကို အမှုန့်ကြိတ်ပစ်ကြတာပေါ့...”

သူမက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရွှေရောင်အစင်းကျားနက်သည် သူ၏ ဓားကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ အနက်ရောင် အလင်းတန်းများမှာ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“အစ်ကိုကြီး...”

ကြောင်မလေး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး သူမ၏ကိုယ်မှာလည်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်နေတော့သည်။

“မကြောက်နဲ့...”

ကြောင်နက်ကြီးက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် ကြောင်မလေး၏ လက်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲလိုက်ပြီး ပို့ဆောင်ရေးဖိနပ်ကို အစွမ်းကုန် အသက်သွင်းလျက် အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အနက်ရောင်တောင်တန်း ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းရှိ မြူခိုးများရှိရာသို့ ဇောက်ထိုး ထိုးဆင်းသွားတော့သည်။

နဂါးအရှင်သခင်၊ ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာနှင့် ရွှေရောင်အစင်းကျားနက် မိစ္ဆာကြီး သုံးဦးစလုံးမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်မိသွားကြရသည်။

‘ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှာ အန္တရာယ်တွေ အများကြီး ရှိနေတာကို... တကယ်လို့ ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်က အဲ့ဒီကို ထွက်ပြေးသွားတယ်ဆိုရင် သူက ပိုပြီးတောင် မြန်မြန် သေသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား...’

အခန်း ၂၀၁ ပြီးပါပြီ။

-