အခန်း ၂၀၅

အခန်း ၂၀၅ - အကျိုးအမြတ်များ ရရှိခြင်းနှင့် နဂါးဦးခေါင်းသို့ ရောက်ရှိခြင်း

“ဒီ ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်က တကယ့်ကို ပါးနပ်လွန်းတယ်...”

ရွှေတောင်ပံရော့ငှက်သည် ညှိုးငယ်သော မျက်နှာထား၊ နာကြည်းသော လေသံဖြင့် ဆို၏။

“ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ငါ ကိုးရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို အရင်လုနိုင်ခဲ့ပေမဲ့... နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲ့ဒီ ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်က ငါ့ကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ပြီး ပြန်လုသွားခဲ့တာပဲ... အခုတော့ အဲ့ဒီနတ်ဆေးမြက်ကို ဝါးမျိုပြီးနောက်မှာ ဒီကောင်ဟာ အရင်ထက်တောင် ပိုပြီး သန်မာနေပြီ...”

ရွှေတောင်ပံရော့ငှက်၏ စကားကို ကြားရသည့်အခါ မိစ္ဆာကြီး အားလုံးမှာ မတရားမှုကို မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာကြတော့သည်။ ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်က ကိုးရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက် နှစ်ပင်တောင် ရရှိသွားခြင်းကို သူတို့ ဘယ်လိုမှ လက်မခံနိုင်ကြချေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မသေနိုင်သော သွေးနီရောင် မြေစောင့်တီကောင်များမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် စုဝေးလာကြပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော တစ္ဆေပိုးမွှားများမှာလည်း အောက်သို့ ထိုးဆင်းလာကြပြန်သည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း...”

မိစ္ဆာကြီး အားလုံးမှာ နာကြည်းမှုများဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြရာ ထိုထူးဆန်းသော သတ္တဝါများမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားကြရသည်။

“ငါတို့အားလုံး ပူးပေါင်းပြီး သူ့ကို သတ်ရမယ်...”

နဂါးအရှင်သခင်က မျက်နှာပျက်လျက် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ...”

ရွှေတောင်ပံရော့ငှက်က အရင်ဦးဆုံး ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“သွားကြစို့... ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်ကို သွားရှာကြမယ်...”

ထိုအချိန်မှာပင် အခြား မိစ္ဆာကြီး တစ်ဦးသည်လည်း ဒေါသအပြည့်ဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။

အလင်းတန်းများစွာမှာ အပေါ်သို့ တက်လှမ်းသွားကြပြီး မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။ ဤမိစ္ဆာကြီးများ အားလုံးမှာ မူလက ကံကြမ္မာနယ်ပယ်ရှိ မိစ္ဆာများ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုမှာမူ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၉ သို့မဟုတ် အဆင့် ၁၀ သို့ ဖိနှိပ်ခံထားရသူများ ဖြစ်ကြသည်။ အရေအတွက်မှာ ဆယ်ဂဏန်းခန့် ရှိပေသည်။ နဂါးအရှင်သခင်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် သူတို့သည် အင်အားတောင့်တင်းသော စစ်ကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း ဤအဖွဲ့မှာ နှစ်နာရီခန့်အကြာတွင်ပင် လူစုကွဲသွားခဲ့ကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့သည် ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်များကို ထပ်မံ တွေ့ရှိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အရွက် ခြောက်ရွက်ပါနှင့် ခုနစ်ရွက်ပါ အမျိုးအစားများ ဖြစ်ကြပြီး မိစ္ဆာတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲသွားကာ ၎င်းတို့ကို လုယူရန်အတွက် စတင် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ကိုးရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို မလုနိုင်ခဲ့သော်လည်း ခြောက်ရွက်ပါ သို့မဟုတ် ခုနစ်ရွက်ပါ နတ်ဆေးမြက်များကို ရယူနိုင်ခြင်းက သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို သန့်စင်ရန်နှင့် သက်တမ်းကို တိုးမြှင့်ရန်အတွက် များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေသည် မဟုတ်ပါလား။ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားပြီးနောက်တွင်မူ မိစ္ဆာများသည် ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်နောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးမည့် အကြံကို လက်လျှော့လိုက်ကြတော့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤတောင်တန်းကြီးမှာ ကျယ်ပြောလှပြီး ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်များမှာလည်း နေရာအနှံ့မှာ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့က ဘာကြောင့် ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်နောက်ကိုပဲ ခေါင်းမာမာနဲ့ လိုက်နေရမည်နည်း။ ထို့အပြင် ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်၏ အရှိန်မှာ အံ့ဩစရာကောင်းလှသဖြင့် ဖမ်းဆီးရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ ထိုသူ့အတွက် အချိန်အများကြီး ဖြုန်းနေမည်ဆိုပါက အခြားသော သာမန် ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်များကိုပင် သူတစ်ပါးလက်ထဲ ဆုံးရှုံးရနိုင်ပေသည်။

နဂါးအရှင်သခင် အပါအဝင် မိစ္ဆာကြီး အားလုံးမှာ ဤအမြင်ကို လက်ခံလိုက်ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်း လူစုကွဲသွားကြပြီး ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို ကိုယ်စီကိုယ်ငှ ရှာဖွေကြတော့သည်။ စိတ်အနှောင့်အယှက် အဖြစ်ရဆုံးမှာမူ ရွှေတောင်ပံရော့ငှက်ပင် ဖြစ်သည်။ ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်၏ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အကွက်ချစီစဉ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် သူသည် သောင်းကျန်းချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။

“ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်... ငါတို့ အပြင်ရောက်တာနဲ့ မင်းကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်...”

ရွှေတောင်ပံရော့ငှက်က အေးစက်စွာ ကြုံးဝါးလိုက်ပြီးနောက် အတောင်ပံများကို ခတ်လျက် ဟင်းလင်းပြင်၌ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကိုးရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို ရရှိပြီးနောက် ကြောင်နက်ကြီးသည် လေးနာရီခန့်ကြာအောင် အသည်းအသန် ပျံသန်းခဲ့ပြီးမှသာ ဟင်းလင်းပြင်၌ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“ဟားဟားဟား...”

သူက အမောဖြေလိုက်ပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

“တကယ်ကို စိုးရိမ်ဖို့ ကောင်းတာပဲ... ရွှေတောင်ပံရော့ငှက်က ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို လုသွားတော့မလို့ဟာကို...”

အစောပိုင်းက ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ တိုက်ပွဲကို ပြန်လည် သတိရရင်း ကြောင်မလေးက တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ဆိုသည်။

“အဲ့ဒီ ရွှေတောင်ပံရော့ငှက်က ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါဘူး... သူ အဲ့ဒီလို လုပ်မယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပဲလေ...”

ကြောင်နက်ကြီးက ဝင့်ကြွားစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး... အစ်ကို့ရဲ့ နတ်စွမ်းရည်တွေက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ... ရွှေတောင်ပံရော့ငှက်က အစ်ကို့ရဲ့ လှည့်ကွက်ထဲကို နှစ်ခါတောင် ကျသွားခဲ့တာပဲ...”

ကြောင်မလေးက ချိုသာစွာ ပြုံးလျက် လေးစားအားကျသော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သေဘေးနှင့် ဝရုန်းသုန်းကား အခြေအနေများကို အတူတကွ ရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီးနောက် သူမသည် ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်ကို တစ်စထက်တစ်စ ပိုမို နက်နဲသူအဖြစ် မြင်တွေ့လာရသည်။ အထူးသဖြင့် မည်သို့မျှ မခုခံနိုင်သော သူ၏ ဆန်းကြယ်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းရည် တိုက်ခိုက်မှုပင် ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာကြီးများစွာ၏ လက်ထဲမှနေ၍ ကိုးရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက် နှစ်ပင်ကို လုယူနိုင်ခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော သန်မာမှုကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ရွှေတောင်ပံရော့ငှက် ဟုတ်လား... သူက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး... တကယ်လို့ နဂါးအရှင်သခင်ကသာ ဒီတစ်ခါ အဲ့ဒီလောက် မြန်မြန် မပြေးသွားဘူးဆိုရင် ငါ သူ့ကို သေချာပေါက် သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်မှာပဲ...”

ကြောင်နက်ကြီးက ရယ်မောလိုက်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ဤအသစ်ရရှိထားသော ကိုးရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်း၌ လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်းထားရန်နှင့် မည်သည့်အခါမျှ ထပ်မံ မထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်အနေဖြင့် သူသည် ဂိုဏ်းချုပ်ကို သေချာပေါက် ဖားရမည်မဟုတ်ပါလား။

ကြောင်မလေး၏ လေးစားအားကျသော အကြည့်များကို မြင်ရသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီးမှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားတော့သည်။ သူက သူမ၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး သတ္တိရှိစွာဖြင့် ဆို၏။

“နောက်တစ်ခါ အဲ့ဒီ ငတုံးကောင်လူသန်ကြီး ရောက်လာရင်... ငါ မင်းကို ကူညီပြီး သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်မယ်... ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင်ပဲ မင်းတို့ရဲ့ စေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းခိုင်းစေရမယ်...”

“တကယ်လား... အို... ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး...”

ဤသည်ကို ကြားရသည့်အခါ ကြောင်မလေးမှာ အံ့ဩဝမ်းသာမဆုံး ဖြစ်သွားရတော့သည်။

“ဟင်း...”

ကြောင်နက်ကြီးက နှစ်ချက်ခန့် ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် စူးစမ်းရှာဖွေပြန်သည်။ ကြောင်မလေးက သဘောပေါက်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းလျက် နေရာအနှံ့ကို စတင် ရှာဖွေတော့သည်။

ရုတ်တရက် သူမသည် ရွှေရောင်အလင်းလုံးတစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

“အစ်ကိုကြီး... ဟိုဘက်မှာ နောက်ထပ် တစ်ပင် ရှိသေးတယ်...”

ကြောင်မလေးက လမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“သွားကြစို့...”

ကြောင်နက်ကြီးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလျက် ကြောင်မလေးကို ဆွဲခေါ်ကာ ထိုနေရာမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုအတွင်း၌ သူသည် နောက်ထပ် ခြောက်ရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက် တစ်ပင်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းတွင် ကြောင်နက်ကြီးနှင့် ကြောင်မလေးတို့မှာ တစ္ဆေပုံရိပ်များအလား တောင်တန်းကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ပေါ်လိုက်ပျောက်လိုက်ဖြင့် သွားလာနေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက် ဆယ်ပင်ကျော်ခန့် ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ကြောင်မလေး၏ ကြိုးစားမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်သောအားဖြင့် ကြောင်နက်ကြီးက သူမအား ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက် တစ်ပင်ကို ရက်ရက်ရောရော ပေးခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်း၌ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက် အပင်နှစ်ဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကိုးရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်မှာမူ တစ်ပင်တည်းသာ ဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသော အပင်များမှာ ငါးရွက်ပါ၊ ခြောက်ရွက်ပါနှင့် ခုနစ်ရွက်ပါ အမျိုးအစားများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ရှစ်ရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကိုမူ မည်သည့်နေရာမှာမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

ကြောင်နက်ကြီးမှာမူ ၎င်းကို အလေးအနက် မထားတော့ချေ။ လက်ရှိ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာခွန်အားအရ သူသည် ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်များကို ဝါးမျိုရန်အတွက် မလောတော့ပေ။ မူလက သူ၏ အစီအစဉ်မှာ နတ်ဆေးမြက် ငါးပင်ထက် ပိုရပါက ဝါးမျိုရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ကိုးရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်တစ်ပင်ကို ဝါးမျိုထားခဲ့သဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာခွန်အားမှာ အဆပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် မြင့်တက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကြောင်နက်ကြီးသည် လောလောဆယ်တွင် ထိုနတ်ဆေးမြက်များကို ဝါးမျိုရန် မလိုအပ်တော့ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့ကို ဂိုဏ်းချုပ် ကိုင်တွယ်ရန်အတွက်သာ ထားရှိခြင်းက ပိုကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှပြီး ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးပေါ်ရှိ အခြားမည်သည့်နေရာမှာမျှ ရှာမတွေ့နိုင်သည့် ရှားပါးရတနာ မဟုတ်ပါလား။ အကယ်၍ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကသာ ဤထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်အချို့ကို သိုလှောင်ထားနိုင်မည်ဆိုပါက ဂိုဏ်းအတွက် အလွန်ပင် အကျိုးရှိစေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

‘တကယ့်ကို လိမ္မာတဲ့ ကလေးလေးပဲ...’

ကြောင်နက်ကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် ရီယွင်က ချီးကျူးလျက် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ မူလက ရီယွင်သည် ကြောင်နက်ကြီးအား ကိုးရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို ဝါးမျိုစေရန်အတွက် ကြားဝင် ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြောင်နက်ကြီးက နောင်တွင် သူရရှိခဲ့သော ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက် အမြောက်အများကို ဝါးမျိုခြင်း မပြုတော့ဘဲ ၎င်းတို့ကို ဂိုဏ်းသို့ အပ်နှံရန်အတွက် သိမ်းဆည်းထားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။ ရီယွင်မှာ ဤအချက်ကြောင့် အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားရသည်။

ဂိုဏ်းတစ်ခု၏ ခွန်အားဆိုသည်မှာ လူတစ်ဦးတည်းအပေါ်တွင်သာ စုစည်းမနေသင့်ပေ။ စိတ်ဓာတ်ချင်း တူညီမှသာလျှင် ခံတပ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုသို့လုပ်ဆောင်မှသာလျှင် ထာဝရတည်တံ့မည့် ဂိုဏ်းတစ်ခုကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် တည်ထောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

ကြောင်နက်ကြီးက ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်များကို သိမ်းဆည်းနေစဉ်မှာပင် တောင်တန်းကြီးအတွင်းရှိ အမျိုးမျိုးသော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင်များသည်လည်း အကျိုးအမြတ်များကို ကိုယ်စီ ရရှိနေကြသည်။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင် အမြောက်အများမှာ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်များကို ရှာဖွေစုစောင်းသည့် ဖြစ်စဉ်အတွင်း ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများ၏ သေစေနိုင်သော ခြေသည်းများနှင့် အစွယ်များအောက်တွင် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရသည်။

တောင်တန်းကြီးမှာ ကျယ်ပြောလှသော်လည်း အဆုံးမရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင် အမြောက်အများမှာ တောင်တန်းကြီး၏ အဆုံးသို့ ချဉ်းကပ်လာကြတော့သည်။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံးထဲတွင် ကြောင်နက်ကြီးမှာ အမြန်ဆုံး ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူနှင့် ကြောင်မလေးတို့မှာ တောင်တန်းကြီး၏ အဆုံးသို့ အရင်ဆုံး ရောက်ရှိသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“တောင်တန်းကြီးက ဒီမှာပဲ ဆုံးသွားပြီ... ကြည့်ရတာ ငါတို့ရဲ့ စမ်းသပ်မှုကလည်း အဆုံးသတ်တော့မယ် ထင်တယ်...”

ကြောင်နက်ကြီးက ဟင်းလင်းပြင်၌ ရပ်လျက် မှောင်မည်းပြီး တည်ကြည်သော တောင်ထိပ်နှင့် အဝေးမှ မြေပြင်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး... ဒီတောင်ထိပ်က နဂါးတစ်ကောင်နဲ့ တူနေတယ်လို့ အစ်ကို မထင်ဘူးလား... အထူးသဖြင့် ရှေ့က တိုင်နှစ်တိုင်ကလေ... ကြည့်ရတာ နဂါးဦးချိုတွေနဲ့ တကယ့်ကို တူတာပဲ...”

အဝေးမှ အနက်ရောင် တောင်ထိပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကြောင်မလေးသည် မဖော်ပြနိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုက သူမကို လွှမ်းခြုံသွားသလို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

“အင်း... ငါလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ခံစားရတယ်...”

ကြောင်နက်ကြီးက တည်ကြည်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကြေးနီတံခါးကြီးကနေ သူ ဝင်လာကတည်းက ဤတောင်တန်းများသည် အနက်ရောင်နဂါးကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်ဟု သူ ခံစားခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။ ယခုအခါ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါတွင်မူ သူတို့ရှေ့ရှိ တောင်ထိပ်မှာ အနက်ရောင်နဂါးဦးခေါင်းတစ်ခုနှင့် ပို၍ပင် တူနေတော့သည်။

သူက ကြောင်မလေးကို ဆွဲခေါ်ကာ ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းခဲ့သည်။ ဤတောင်ထိပ်ကို ကျော်လွန်၍ ပျံသန်းပြီးနောက်တွင် ကြောင်နက်ကြီးသည် မီတာ တစ်သောင်းအမြင့်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်ကို လှည့်၍ ထိုတည်ကြည်သော တောင်ထိပ်ကို ပြန်လည် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ ကြည်လင်လာသည့်အခါ သူ၏ အသက်ရှူသံမှာလည်း ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရ၏။

‘ဒါ... ဒါက အနက်ရောင်နဂါးဦးခေါင်းကြီး မဟုတ်ဘူးလား...’

အခန်း ၂၀၅ ပြီးပါပြီ။

-