အခန်း ၂၀၇

အခန်း ၂၀၇ - တစ်သားတည်း ပေါင်းစည်းခြင်းနှင့် အဆမတန် အင်အားကြီးမားလာခြင်း

“ဘုရားရေ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အများကြီး ရှိနေတာလဲ...”

ကြောင်နက်ကြီး၏ နှလုံးသားမှာ တဒိန်းဒိန်းတုန်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများအတွင်း၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အမူအရာများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါ တစ်ကောင်တည်းကိုပင် သူ အနိုင်နိုင် ကိုင်တွယ်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။ အကယ်၍ ဆယ်ကောင်တိတိ ပေါ်လာမည်ဆိုပါက သူသည် အသက်လုပြီး ထွက်ပြေးရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

“ဘုန်း...”

ရုတ်တရက် အဝေးမှနေ၍ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။ ဧရာမ အလင်းအကာအကွယ်ကြီးတစ်ခုမှာ အနက်ရောင်နဂါးဦးခေါင်း တစ်ခုလုံးနှင့် ၎င်းကို ဝိုင်းရံထားကြသော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံးကို ရုတ်တရက် လွှမ်းခြုံပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။ ဤရုတ်တရက် ဖြစ်ရပ်ကြောင့် လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားကြရ၏။

‘သူတို့က ငါတို့ကို ပုလင်းထဲက ငါးတွေလို ပိတ်ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားနေတာလား...’

လူတိုင်းမှာ ထိုတုန်လှုပ်မှုမှ မရုန်းထွက်နိုင်သေးခင်မှာပင် အနက်ရောင်နဂါးကြီး၏ ဧရာမ ပါးစပ်ကြီး ပွင့်အာလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရပြန်သည်။ ဤသည်မှာ လူတိုင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့၏။

“ဒီ... ဒီနဂါးကြီးက ပြန်ရှင်လာတာလား...”

လူတိုင်းမှာ သွေးပျက်မတတ် ကြောက်လန့်သွားကြရသည်။ တစ်ချိန်က အစွမ်းထက်ခဲ့သော ကံကြမ္မာနယ်ပယ် မိစ္ဆာကြီးများပင်လျှင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြတော့သည်။ နဂါးပါးစပ်ကြီး ပွင့်အာလာပြီးနောက်တွင်မူ ၎င်းမှာ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင် နဂါးပါးစပ်အတွင်းမှနေ၍ ဧရာမ ရွှေရောင်အလင်းတန်းကြီးတစ်ခု ထိုးထွက်လာသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ လူတိုင်းမှာ မှင်တက်မိသွားကြရပြန်သည်။ ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းမှာ ပေတစ်ရာခန့်အထိ မြင့်မားလှပေသည်။ အလင်းတန်းအတွင်း၌ ပေငါးဆယ်၊ ခြောက်ဆယ်ခန့် မြင့်မားသော မားမားမတ်မတ် ရှိလှသည့် နတ်ဆေးမြက်တစ်ပင် ပေါက်ရောက်နေသည်။ ဤနတ်ဆေးမြက်မှာ သူတို့ ယခင်က တွေ့ဖူးသမျှ အပင်များထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကြီးမားလှပြီး ဖန်သားပြင်အလား ကြည်လင်နေကာ စူးရှတောက်ပသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဤနတ်ဆေးမြက်တွင် အရွက် ၁၀ ရွက်တိုင်တိုင် ပါရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဆယ်ရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်...

ဤသည်မှာ ဆယ်ရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသည်နှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆူညံသွားကြတော့သည်။ အစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာအများအပြားမှာ ကိုးရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို မြင်ဖူးခဲ့ကြသည်။ ၎င်းမှာ အမြင့်ဆုံး အကန့်အသတ်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ နဂါးပါးစပ်အတွင်း၌ ဆယ်ရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားခဲ့မည်နည်း။

“ဆယ်ရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို ဝါးမျိုလိုက်ရင် ဘယ်လောက်တောင် သန်မာသွားမလဲ... သက်တမ်း တိုးမြှင့်နိုင်မှုကတော့... စိတ်ကူးယဉ်လို့တောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး...”

နဂါးအရှင်သခင်သည် ရူးသွပ်နေသော အကြည့်များဖြင့် တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဟင်းလင်းပြင်၌မူ ကြောင်နက်ကြီးသည် ဆယ်ရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အသက်ရှူသံများမှာ တစ်စထက်တစ်စ ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ ကိုးရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို ဝါးမျိုခဲ့ဖူးသဖြင့် ၎င်းက မည်မျှ ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်ကို သူ သိရှိထားသည်မဟုတ်ပါလား။ ဆယ်ရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်မှာ ကိုးရွက်ပါအပင်ထက် အဆပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ပိုမိုမြင့်မားလှပေရာ ၎င်း၏ ဆေးစွမ်းမှာလည်း အနည်းဆုံး အဆတစ်ရာခန့် ပိုမိုပြင်းထန်နေလောက်ပေသည်။ ကြောင်နက်ကြီးမှာလည်း အလိုရမ္မက်များ ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။ နဂါးဦးခေါင်းထိပ်ပေါ်တွင် ကြောက်စရာကောင်းသော လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါ ဆယ်ကောင်က တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စောင့်ကြည့်နေကြသော်လည်း သူသည် ဤဆယ်ရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို ရအောင်လုယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

“ရှပ်... ရှပ်...”

ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခုမှာ နဂါးပါးစပ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင်များ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူတို့၏ အမူအရာများမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

တစ္ဆေပိုးမွှားတွေလား... နဂါးပါးစပ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ တစ္ဆေပိုးမွှားအုပ်ကြီး ရှိနေတာလား...။

တရှပ်ရှပ်မြည်သံမှာ တစ်စထက်တစ်စ ပို၍ ကျယ်လောင်လာခဲ့ပြီး စမ်းချောင်းလေးတစ်ခုအလား စတင်ခဲ့ရာမှ နောက်ဆုံးတွင်မူ ပြင်းထန်သော ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုအလား ဟိန်းဟောက်လာခဲ့သည်။ အနက်ရောင် ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုအလား နဂါးပါးစပ်အတွင်းမှနေ၍ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်မှတစ်ဆင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရေတံခွန်တစ်ခုအလား စီးကျလာကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင်များရှိရာသို့ တွားသွား တိုးဝင်လာကြတော့သည်။

“ဒါတွေက သာမန် တစ္ဆေပိုးမွှားတွေ မဟုတ်ဘူး...”

မိစ္ဆာလူငယ်တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဤတစ္ဆေပိုးမွှားများသည် အနက်ရောင် သန်းနေသော အနီရောင်ရှိကြပြီး ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ဦးချိုများ ပါရှိကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ယခင်က တွေ့ခဲ့ရသော အကောင်များထက် ပိုမိုကြီးမားပြီး ပို၍ပင် ကြောက်စရာကောင်းသော ပုံစံ ရှိကြသည်။

“ဝူး...”

လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါ ငါးကောင်မှာ နဂါးဦးခေါင်းထက်မှနေ၍ ချက်ချင်း ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင်များရှိရာသို့ တိုးဝင်သွားကြတော့သည်။

“ဘုန်း...”

လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါများသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်သော အရှိန်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ကောင်မှာ မိစ္ဆာလူငယ်တစ်ဦးကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် အမှုန့်ကြိတ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုငါးကောင်မှာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင်များကြား၌ သောင်းကျန်းကြတော့သည်။

“သတ်ကြစမ်း...”

အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသော အစွမ်းထက်သည့် ကံကြမ္မာနယ်ပယ် မိစ္ဆာကြီးများသည်လည်း ဆက်လက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် အားလုံး ပါဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ ဤအစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာကြီးများက ရှေ့မှနေ၍ ဦးဆောင်လိုက်သည့်အခါ ကျန်ရှိနေသော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင်များမှာလည်း တိုက်ပွဲအတွင်းသို့ ပါဝင်လာခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ ဧရာမ အစီရင်ခံကြီး၏ အလယ်တွင် ပိတ်မိနေပြီး ဆုတ်ခွာရန် လမ်းမရှိတော့သည့်အပြင် တစ္ဆေပိုးမွှားများနှင့် လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါများကိုပါ ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုမှာ အသေခံတိုက်ခိုက်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုမှာ သောင်းနှင့်ချီ၍ ရှိနေသဖြင့် အရေအတွက်အရမူ ထိုထူးဆန်းသော သတ္တဝါများကို မယှဉ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ထိုစဉ် နဂါးဦးခေါင်းထိပ်ပေါ်မှနေ၍ လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါ တစ်ကောင်မှာ ကြောင်နက်ကြီးရှိရာသို့ နောက်တစ်ကြိမ် တိုးဝင်လာပြန်သည်။

“မင်းပါလား...”

ကြောင်နက်ကြီးက သရော်လိုက်သည်။

လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါများမှာ ယေဘုယျအားဖြင့် ဆင်တူကြသော်လည်း ဤတစ်ကောင်မှာမူ ရွှေရောင်ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်စွဲထားသည်။ ၎င်းမှာ ယခင်က ကြောင်နက်ကြီးနှင့် အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသော လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကြောင်နက်ကြီးသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကြောင်မလေးကို ဆွဲထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့်မူ ဒိုင်းနက်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်လျက် စိတ်တင်းကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာခွန်အားမှာ ယခင်ကထက် များစွာ သန်မာလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူသည် ဤ လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါများကို ယခင်ကကဲ့သို့ မကြောက်ရွံ့တော့ချေ။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ဒိုင်းနက်ကြီးအတွင်းသို့ အကုန်အစင် ထည့်သွင်းလိုက်ရာ ၎င်းမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကြီးမားလာခဲ့သည်။

“ဘုန်း...”

ရွှေရောင်ဓားရှည်မှာ ဒိုင်းနက်ကြီးအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါမှာ နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားသော်လည်း ကြောင်နက်ကြီးမှာမူ မလှုပ်မယှက် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။

“ဟားဟား... မင်းက ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တော့ပါဘူး...”

ကြောင်နက်ကြီးက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ကြေညာလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဒိုင်းနက်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်လျက် လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါရှိရာသို့ တိုးဝင်လိုက်တော့သည်။

‘ဒီကောင်က ငါ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့တာပဲ... အခုတော့ ပြန်ပေးဆပ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ...’

“ဝူး...”

သူ၏ မယုံကြည်နိုင်လောက်သော အရှိန်ကို အားကိုးလျက် သူသည် လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါ၏ အနားသို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ ဒိုင်းနက်ကြီးကို မြှောက်ကာ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။ ရွှေရောင်သတ္တဝါမှာ ခုခံရန်အတွက် သူ၏ ဓားကို အလျင်အမြန် မြှောက်လိုက်သော်လည်း နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားရပြန်သည်။

“ဘုန်း...”

လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါမှာ ဧရာမ နဂါးဦးခေါင်းပေါ်ရှိ ဦးချိုတစ်ခုနှင့် သွားရောက် ရိုက်မိသွားခဲ့သည်။ ထိုဦးချိုမှာ အလွန်ပင် ခိုင်မာလှသဖြင့် ထိုသတ္တဝါမှာ ဦးချိုနှင့် ရိုက်မိပြီးနောက် နောက်သို့ ပြန်လည် လွင့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ကြောင်နက်ကြီးက သူ၏ တိုက်စစ်ကို ဆက်လက် ဆင်နွှဲခဲ့ပြီး သူ၏ ဒိုင်းနက်ကြီးကို အကြိမ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းကာ လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါအား ထုနှက်နေတော့သည်။ ကြောင်နက်ကြီး၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို မြင်ရသည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင် အချို့မှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားကြသဖြင့် မသိစိတ်အရပင် သူနှင့် ဝေးရာသို့ နောက်ဆုတ်သွားကြတော့သည်။

အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုတွင်မူ နဂါးအရှင်သခင်သည် သူ၏ စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်နေပြီး လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါ တစ်ကောင်ကို နောက်သို့ တရွတ်တိုက် ဆုတ်ခွာသွားအောင် ဖိအားပေးနေခဲ့သည်။

“ရှူး... ရှူး...”

နောက်ထပ် လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါ နှစ်ကောင်မှာ နဂါးဦးခေါင်းထက်မှနေ၍ ဟင်းလင်းပြင်၌ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာကြသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ကောင်မှာ နဂါးအရှင်သခင် တိုက်ခိုက်နေသော လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါနှင့် ပေါင်းစည်းသွားခဲ့သည်။ အခြားတစ်ကောင်မှာမူ ကြောင်နက်ကြီး လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေသော သတ္တဝါနှင့် ပေါင်းစည်းသွားခဲ့သည်။

‘ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... ဒီလူသတ္တဝါတွေက ပေါင်းစည်းလို့ ရတာလား...’

ကြောင်နက်ကြီးမှာ ထိတ်လန့်သွားရ၏။ သူသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ ဒိုင်းဖြင့် ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရိုက်ချလိုက်ပြန်၏။ ရုတ်တရက် စူးရှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းလက်လာခဲ့သည်။

“ဘုန်း...”

၎င်းမှာ ဒိုင်းနက်ကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ ကြောင်နက်ကြီးမှာ မဖော်ပြနိုင်သော ဧရာမ အားလှိုင်းတစ်ခု၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ထိန်းချုပ်မှုမဲ့သွားရကာ ပေတစ်ရာကျော်ခန့်အထိ နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့ရသည်။ ပေါင်းစည်းသွားသော လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါမှာမူ ပေအနည်းငယ်ခန့်သာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

“ပေါင်းစည်းပြီးသွားတဲ့အခါ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် သန်မာသွားရတာလဲ...”

ကြောင်နက်ကြီးမှာ ထိတ်လန့်အံ့ဩသွားရ၏။ သူက သူ၏ ဒိုင်းနက်ကြီးကို လျင်မြန်စွာ စစ်ဆေးလိုက်ရာ ၎င်းပေါ်တွင် ဧရာမ အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

‘တောက်... သွားပြီ...’

ကြောင်နက်ကြီးမှာ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားရ၏။ သူ၏ ဒိုင်းနက်ကြီးမှာ ဤ လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါများ၏ လက်ချက်ဖြင့် ပျက်စီးတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်မဟုတ်ပါလား။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းလက်သွားပြီးနောက် ပေါင်းစည်းထားသော လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါမှာ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ပြန်သည်။ ကြောင်နက်ကြီးမှာ တိုက်ခိုက်မှုကို အလျင်အမြန် ရင်ဆိုင်လိုက်ရပြီး ထိုသတ္တဝါ၏ ဓားကို ပိတ်ဆို့ရန်အတွက် သူ၏ ဒိုင်းနက်ကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် အသုံးပြုလိုက်ရပြန်သည်။

“ဘုန်း...”

သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားရပြန်၏။ ပေါင်းစည်းထားသော သတ္တဝါမှာ မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီးမှာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် မသင့်တော့ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး အခြားနေရာတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါမှာမူ မနားတမ်း လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေခဲ့သည်။

ကြောင်နက်ကြီးမှာ ပျံသန်းရင်း သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလိုက်ရာ အလင်းအကာအကွယ်ကြီးအတွင်းရှိ နေရာမှာ ငရဲခန်းတစ်ခုအလား ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။ နဂါးပါးစပ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော တစ္ဆေပိုးမွှားများသည် အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပြီး သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာလည်း ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်လှပေသည်။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် နိမ့်ပါးသော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင် အမြောက်အများမှာ တစ္ဆေပိုးမွှားများ၏ စူးရှသော ပါးစပ်များနှင့် အစွယ်များအောက်တွင် သားကောင် ဖြစ်သွားကြရသည်။ သူတို့မှာ အသားခမ်းခြောက်နေသော အလောင်းခြောက်များအဖြစ်သာ သွေးစုပ်ခံရသည် မဟုတ်ဘဲ အနီရောင်သန်းနေသော ထိုတစ္ဆေပိုးမွှားများသည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကိုပါ အကုန်အစင် ဝါးမျိုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်ကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီးမှာ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

အခန်း ၂၀၇ ပြီးပါပြီ။

-