အခန်း ၂၀၈

အခန်း ၂၀၈ - ဝိညာဉ်ကိုးပါးဧကရာဇ်

‘ဒီနေ့တော့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင် အများစု ဒီမှာတင် အသက်ပျောက်ကြတော့မှာပဲ...’

ဤအတွေးကြောင့် ကြောင်နက်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် တည်ကြည်လေးနက်သွားတော့သည်။

အကယ်၍ အပြင်ဘက်မှ အလင်းအကာအကွယ်ကို ဖန်တီးထားသော အစီအရင်မှာ ဆက်လက် တည်ရှိနေဦးမည်ဆိုပါက မည်သူမျှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူတို့ အသက်ရှင်လိုလျှင် ဤကြောက်စရာကောင်းသော သတ္တဝါအားလုံးကို အမြစ်ဖြတ်ပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤသည်က ထင်သလောက် လွယ်ကူမည်မဟုတ်ချေ။

ထိုလူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။ သူသည် အလွန်မြင့်မားသော ကာကွယ်ရေးစွမ်းအား၊ အတိုင်းအဆမရှိသော ခွန်အားတို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့်အပြင် လျှပ်စီးအလား လျင်မြန်ပြီး ပေါင်းစည်းနိုင်စွမ်းလည်း ရှိပေသည်။ အကယ်၍ လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါ ဆယ်ကောင်စလုံးသာ ပေါင်းစည်းသွားမည်ဆိုပါက သူတို့သည် အနှိုင်းမဲ့ ဖြစ်သွားကြမည် မဟုတ်ပါလား။

ကြောင်နက်ကြီးသည် ဤအချက်ကို စဉ်းစားမိသည်နှင့် သူ၏နှလုံးသားမှာ ပို၍ပင် လေးလံလာတော့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ လျှပ်စီးအလား လှုပ်ရှားလျက် လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါကို သူ့နောက်သို့ လိုက်လာစေရန် မျှားခေါ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်၌ အစဉ်မပြတ် လှည့်ပတ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ရှိရည်မှန်းချက်မှာ ဤလူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါကို ဖြစ်နိုင်သမျှ အဝေးဆုံးသို့ ဆွဲခေါ်သွားရန်နှင့် ထို့နောက်တွင် နဂါးပါးစပ်ရှိရာသို့ အမြန်ပြန်လာကာ ဆယ်ရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို လုယူရန်ပင် ဖြစ်သည်။

အရှိန်နှုန်းအရဆိုလျှင် လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါမှာ ကြောင်နက်ကြီးကို သေချာပေါက် မမီနိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် ကြောင်နက်ကြီးသည် အစပိုင်းတွင် သူ၏အရှိန်ကို တမင်တကာ လျှော့ထားခဲ့သည်။

သူသည် ဝရုန်းသုန်းကား တိုက်ပွဲမြေပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိသွားသည့် အချိန်အထိ လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါမှာ သူ့နောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကြောင်နက်ကြီးသည် ကိုယ်ကိုလှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဒိုင်းနက်ကြီးကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီး လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါနှင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆင်နွှဲပြန်သည်။

ကြောင်မလေး၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာနေပေသည်။ သူမသည် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံကို အခါအားလျော်စွာ မြှောက်လျက် လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါအပေါ်သို့ တိုက်ခိုက်မှုများ ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်နေသော်လည်း လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါ၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်ရန်မှာမူ ခက်ခဲနေဆဲပင်။ အခြေအနေ မဟန်သည်ကို မြင်ရသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ကိုလှည့်၍ ထွက်ပြေးခဲ့တော့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် သူ၏ ပို့ဆောင်ရေးဖိနပ်ကို အမြင့်ဆုံး အရှိန်နှုန်းဖြင့် တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်သည်။ အလင်းတန်းတစ်ခုအလား သူသည် အဝေးမှနေ၍ နဂါးပါးစပ်ရှိရာသို့ ဝင်းခနဲ ပျံသန်းသွားတော့သည်။ လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါမှာ နောက်ကွယ်မှနေ၍ မနားတမ်း လိုက်လံဖမ်းဆီးသော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နဂါးပါးစပ်အတွင်းရှိ ဆယ်ရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်မှာ တစ်စထက်တစ်စ နီးကပ်လာသည်ကို ကြောင်နက်ကြီး မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏မျက်လုံးများအတွင်း၌ ပြင်းပြသော အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်သွားတော့သည်။ နဂါးဦးခေါင်းထက်တွင် လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါ သုံးကောင်မှာ ဆယ်ရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို စောင့်ကြပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကြောင်နက်ကြီး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါ နှစ်ကောင်မှာ ဘယ်နှင့်ညာမှနေ၍ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြပြီး ညှပ်ပူးညှပ်ပိတ် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြတော့၏။

‘ဟားဟားဟား...’

ကြောင်နက်ကြီးက သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ‘ကြည့်ရတာ ဒီလူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါတွေမှာ ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်တွေ သီးခြားစီ ရှိနေကြပုံပဲ... ငါ့ရှေ့က နှစ်ကောင်က ငါနဲ့ တစ်ခါမှ မတိုက်ဖူးသေးတော့ ငါ ဘယ်လောက်အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ သူတို့ မသိကြဘူး... တကယ်လို့ သူတို့သာ ပေါင်းစည်းလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ ငါ သေချာပေါက် ဖောက်ထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ သူတို့ မပေါင်းစည်းဘူးဆိုရင်တော့ ငါ သူတို့ကို လွင့်ထွက်သွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်...’

အရှုံးအနိုင်မှာ ဤတစ်ကွက်အပေါ်၌သာ မူတည်ပေသည်။ ကြောင်နက်ကြီးသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အားလုံးကို ဒိုင်းနက်ကြီးအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ရာ ၎င်းမှာ လေထဲ၌ ချက်ချင်းပင် ပေငါးဆယ်ခန့်အထိ ကြီးမားလာခဲ့သည်။ အနက်ရောင်အလင်းလွှာများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဒိုင်းကြီးသည် လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါ နှစ်ကောင်ရှိရာသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။ လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါများ၏ လက်သီးချက်များမှာ ဒိုင်း၏ အနက်ရောင်အလင်းတန်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး နှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အနက်ရောင်အလင်းတန်းနှင့် ထိမှန်သွားသော လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါ နှစ်ကောင်စလုံးမှာ ဧရာမ အားလှိုင်းကြောင့် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကြရသည်။

‘အခုပဲ...’

ကြောင်နက်ကြီးသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဆယ်ရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ရှိရာသို့ အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လိုက်တော့သည်။

“တကယ့်ကို ယုတ်မာတဲ့ ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်ပဲ...”

အဝေးမှနေ၍ ဆယ်ရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော နဂါးအရှင်သခင်က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အဝေးမှနေ၍ လှမ်းပြီး တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ၎င်းကို မြင်ရသည့်အခါ ကြောင်မလေးသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အားလုံးကို ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြေးမုံအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်တော့သည်။ တောက်ပသော အဖြူရောင် အလင်းတိုင်ကြီးတစ်ခုမှာ နဂါးအရှင်သခင်၏ တိုက်ခိုက်မှုရှိရာသို့ ထိုးထွက်သွားခဲ့သည်။

“ဘုန်း...”

အဖြူရောင် အလင်းတိုင်မှာ ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်း အစစ ဖြစ်သွားရပြီး နဂါးအရှင်သခင်၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ကြောင်နက်ကြီးရှိရာသို့ ဆက်လက် ဦးတည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ ပစ်မှတ်နှင့် အနည်းငယ် လွဲချော်သွားခဲ့ပြီး ကြောင်နက်ကြီးက လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ရှောင်တိမ်းလိုက်နိုင်၏။ ဤအလင်းတန်းမှာ နဂါးပါးစပ်သို့ သွားရောက်ထိမှန်ခဲ့ပြီး ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကြောင်နက်ကြီးသည် ဆယ်ရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်အနားသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ လက်ကြီးကို ပြတ်သားစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းအတွင်းရှိ ဆယ်ရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်တော့သည်။

သူသည် ဆယ်ရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို ထိတွေ့လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ၎င်းထံမှနေ၍ စူးရှတောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး သူနှင့် ကြောင်မလေး နှစ်ဦးစလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

‘မကောင်းတော့ဘူး...’

ကြောင်နက်ကြီး၏ နှလုံးသားမှာ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရ၏။ ကိုးရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို လုယူစဉ်က ဤကဲ့သို့ မဟုတ်ခဲ့ချေ။ ‘ဒီဆယ်ရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်က အတုကြီးများလား...’

ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားရသကဲ့သို့ မူးဝေနောက်ကျိသော ခံစားချက်တစ်ခုက သူ့အား လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် ကြောင်နက်ကြီးသည် သူ့ကိုယ်သူ မှိုင်းညို့နေသော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် ခန်းမကြီးတစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

“အစ်ကိုကြီး... ဆယ်ရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်လည်း မရှိတော့ဘူး... ကျွန်မတို့တော့ လှည့်စားခံလိုက်ရပြီ ထင်တယ်...”

ကြောင်မလေးက အေးစက်ပြီး ခမ်းနားလှသော ခန်းမကြီးကို ဝေ့ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။ ဤနေရာမှ လေထုထဲတွင် အေးစက်ပြီး ပုပ်သိုးဆွေးမြည့်နေသော အငွေ့အသက်များ ပျံ့နှက်နေသဖြင့် သူမအား အလွန်ပင် နေရထိုင်ရ ခက်ခဲစေသည်။

“တောက်... ငါတို့ တကယ် လိမ်ခံလိုက်ရတာပဲ... ဒီဆယ်ရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို မလုခဲ့သင့်ဘူး...”

ကြောင်နက်ကြီးက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူ၏နဖူးကို ရိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ မှိုင်းညို့နေသော ခန်းမကြီးအတွင်းမှနေ၍ ရွှေရောင်အရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

“ဆယ်ရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက် မရှိပေမဲ့... ပိုကောင်းတဲ့ အမွေအနှစ်တစ်ခုက မင်းကို စောင့်ကြိုနေပါတယ်... ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်...”

ရွှေရောင်အရိပ်မှာ အမှောင်ထုအတွင်းမှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးမှ ဧရာမ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေကာ အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထုကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ခမ်းနားထည်ဝါစွာ လင်းထိန်သွားတော့သည်။

ကြောင်နက်ကြီးမှာ မှင်တက်မိသွားရ၏။ သူ၏ ရှေ့မှ ရွှေရောင်အရိပ်မှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံထားသဖြင့် သူ၏ အသွင်သဏ္ဌာန်မှာ သဲသဲကွဲကွဲ မရှိဘဲ လူသားသဏ္ဌာန်ရွှေရောင်သတ္တဝါများနှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူလှပေသည်။ သို့သော်လည်း အနည်းငယ်တော့ ကွာခြားမှု ရှိပေသည်။ ဤရွှေရောင်အရိပ်မှာ လူစကားကို ပြောဆိုနိုင်သော်လည်း ယခင်က သတ္တဝါများမှာမူ မပြောနိုင်ကြချေ။

ကြောင်နက်ကြီး၏ စိတ်ထဲတွင်...

ရီယွင်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင် အသာအယာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူသည် ဤသူက မည်သို့သော အကြံအစည်များ ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုသဖြင့် လောလောဆယ်တွင် လှုပ်ရှားမှု မပြုသေးပေ။ ရွှေရောင်အရိပ်က သူ၏စကားကို စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်နှင့် ကြောင်နက်ကြီးသည် သူ၏ဘေးတွင် တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူသည် ကိုယ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကြောင်မလေးမှာ သတိလစ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ကြောင်နက်ကြီးမှာ ထိတ်လန့်သွားရပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို အလျင်အမြန်ပင် ထိန်းထားလိုက်သည်။

“သခင်ကြီး... ခင်ဗျား အမှန်တကယ် ဘာလုပ်ဖို့ ကြံနေတာလဲ...”

ကြောင်နက်ကြီးက သတ္တိမွေးကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ ဤ ဆန်းကြယ်သော ရွှေရောင်အရိပ်မှာ သူ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိရှိထားပေသည်။ သို့သော် အခြေအနေက ဤသို့ ဖြစ်လာပြီဖြစ်ရာ သူသည် အားနည်းသော အမူအရာကို လုံးဝ မပြသနိုင်ချေ။

“သူကတော့ ပတ်သက်မှုမရှိတဲ့ လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ယောက်ပါပဲ... ငါ မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးမယ့် ကိစ္စတွေကို သူ မသိတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်...”

ရွှေရောင်အရိပ်က အသာအယာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“ကောင်းပါပြီ...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီးနောက် ရွှေရောင်အရိပ်ကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်ရင်း လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ သခင်ကြီး...”

“ငါက ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်ရဲ့ အရှင်သခင်... ဝိညာဉ်ကိုးပါးဧကရာဇ်ပဲ...” ရွှေရောင်အရိပ်က ဝင့်ကြွားစွာ ကြေညာလိုက်သည်။

“ဝိညာဉ်ကိုးပါးဧကရာဇ် ဟုတ်လား...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။ သူသည် ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးအကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။

“တကယ်လို့မင်းသာ ငါ့ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို လက်ခံမယ်ဆိုရင်... ငါ မင်းကို ဆန်းကြယ်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်များစွာအကြောင်း သေချာပေါက် ပြောပြမှာပါ...”

ရွှေရောင်အရိပ်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

ကြောင်နက်ကြီးက တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်လျက် မေးမြန်းလိုက်၏။

“ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ အမွေအနှစ် ပေးချင်ရတာလဲ... သခင်ကြီးကိုယ်တိုင်က အခုတောင် ဒီလောက် သန်မာနေတာကို... ဘာလို့ အမွေဆက်ခံမယ့်သူကို ရှာနေရတာလဲ...”

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက သေခါနီးဖြစ်နေလို့ပဲ... ပြီးတော့ မင်းကို နတ်ဘုရားနယ်မြေ ဆီကို ခရီးတစ်ခု သွားစေချင်လို့ပါ...”

ရွှေရောင်အရိပ်က အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ပင် ပြောလိုက်သည်။

‘နတ်ဘုရားနယ်မြေတဲ့လား...’

ကြောင်နက်ကြီး၏ နှလုံးသားမှာ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရ၏။

‘အဲ့ဒါက ဘယ်မှာလဲ... ငါ ဘာလို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးရတာလဲ...’

“မင်း ငါ့ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို လက်မခံခင်မှာ ငါ မင်းကို တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ... မင်းမှာ ဂိုဏ်းတစ်ခုခု ရှိလား...”

ရွှေရောင်အရိပ်က တည်ကြည်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒါပေါ့... ရှိတာပေါ့...”

ကြောင်နက်ကြီးက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးပေါ်က ဘယ်ဂိုဏ်း ဒါမှမဟုတ် ဘယ်အဖွဲ့အစည်းလဲ...”

ရွှေရောင်အရိပ်က သူ၏ ရှေ့မှ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် မိစ္ဆာလူငယ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကပါ...”

ကြောင်နက်ကြီးက ဝင့်ကြွားစွာ ကြေညာလိုက်သည်။

“ဘာ... နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း ဟုတ်လား...”

ရွှေရောင်အရိပ်၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်စေမည့် ဧရာမ ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

အခန်း ၂၀၈ ပြီးပါပြီ။

-