အခန်း ၆၂၁

အခန်း ၆၂၁ - ဘေးဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ခြင်း၊ နောက်ထပ် အဆင့် (၄) အခွင့်အရေး တစ်ခုကို ရယူခြင်း

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ အဆင့် ၄ ကောင်းကင် ပန်ငှက်မျိုးနွယ် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားသည် လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးနေကြ၏။

ကောင်းကင် ပန်ငှက်မျိုးနွယ်မှ အဆင့် ၄ ကျင့်ကြံသူ စုစုပေါင်း ငါးယောက် ရှိနေခဲ့သည်။

သူတို့သည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေခဲ့ကြပြီး၊ ဤမျှလောက်များပြားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် တောရိုင်းသားရဲများကို ရန်စမိလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြချေ။

သို့သော် ကောင်းကင် ပန်ငှက်မျိုးနွယ်၏ အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြသည့်အားလျော်စွာ၊ သူတို့၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လှပေသည်။

သာမန် တောရိုင်းသားရဲများ အနေဖြင့် သူတို့ကို မှီအောင် မလိုက်နိုင်ကြချေ။

ဤသည်က သူတို့ကို ယာယီအားဖြင့် ဘေးကင်းသွားစေခဲ့ပြီး ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခံရခြင်း မရှိသေးချေ။

"ကျက်သရေမရှိလိုက်တာ၊ ခွန်းဖုန် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲမှာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် များပြားတဲ့ တောရိုင်းသားရဲတွေ ရှိနေရတာလဲ။"

"ဘာမှ တတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီ ခွန်းဖုန် လျှို့ဝှက်နယ်မြေက ပထမဆုံးအကြိမ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့တာလေ။ တောရိုင်းသားရဲတွေက ဒီနေရာမှာ နှစ်ပေါင်း ဘယ်လောက်ကြာအောင် ပေါက်ဖွားနေခဲ့ကြလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်တဲ့အတွက် အရေအတွက် ဒီလောက်များနေတာ သဘာဝပါပဲ။"

"အရေအတွက် များပြားနေတာက တစ်ပိုင်းပေါ့၊ ဒါပေမယ့် သူတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေက သိပ်ကို အစွမ်းထက်လွန်းတယ်။ ငါတို့က အဆင့် ၄ နယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီ ဆိုပေမယ့်လည်း သူတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်သေးဘူး ဆိုတာ ရှင်းနေတယ်။ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်။"

"ရှေးခေတ်ကာလက ဆင်းသက်လာတဲ့ ဒီသားရဲတွေမှာ အတော် ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေ ရှိတယ်။ သာမန် တိုက်ခိုက်မှုတွေက သူတို့ရဲ့ ကာကွယ်မှုတွေကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ အရေအတွက်ကလည်း အရမ်းများပြားလွန်းတယ်။ အကယ်၍ ငါတို့သာ သူတို့ကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်မယ်ဆိုရင် လုံးဝ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

အဆင့် ၄ ကောင်းကင် ပန်ငှက်မျိုးနွယ် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြား၏ မျက်နှာများသည် အလွန်အမင်း တည်ကြည်လေးနက်နေကြ၏။

ဤ လျှို့ဝှက်ကမ္ဘာ နယ်မြေအတွင်းရှိ အခွင့်အရေးများကို ရှာဖွေရန်အတွက် ခွန်းဖုန် လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို စူးစမ်းလေ့လာရန် သူတို့ အတူတကွ ခရီးသွားလာနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၅ ဝိညာဉ်ဆေးဝါး တစ်ခုကို သူတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ချိန်တွင်၊ အခွင့်အရေးတစ်ခု ရောက်ရှိလာပြီဟု တွေးတောလျက် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေခဲ့ကြ၏။

သို့သော် ထို အဆင့် ၅ ဝိညာဉ်ဆေးဝါး ကို အစွမ်းထက်သော တောရိုင်းသားရဲ အမြောက်အမြားက စောင့်ကြပ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက တွေးတောမိမည်နည်း။

သူတို့၏ လုပ်ရပ်များသည် ဤတောရိုင်းသားရဲများကို လုံးလုံးလျားလျား ဒေါသထွက်သွားစေခဲ့ပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လိုက်လံ ဖမ်းဆီးမှုကြီး တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့၏။

"ဒီလို ဆက်ပြီး ထွက်ပြေးနေတာက ဖြေရှင်းနည်း မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ အတွင်းက မိစ္ဆာစွမ်းအားတွေက အစောကြီး မဟုတ်ရင်တောင် နောက်ပိုင်းမှာ ကုန်ခမ်းသွားလိမ့်မယ်။"

"အမှန်ပဲ၊ ဒီဘေးဒုက္ခကို တခြား မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေဆီ လမ်းလွှဲပေးလိုက်လို့ရမယ့် နည်းလမ်းများ ရှိမလား။"

"အိပ်မက်မက်မနေနဲ့၊ တခြား မျိုးနွယ်စုက ကျင့်ကြံသူတွေက ငါတို့နဲ့ အရမ်း ဝေးကွာတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေကြတာ။ အကယ်၍ မင်းက ဓားစာခံ တစ်ယောက်ကို ရှာချင်တယ် ဆိုရင်တောင်မှ ရှာတွေ့ဖို့ လမ်းမရှိဘူး။"

"အမှန်တကယ်ပဲ အဲဒီလို ဖြစ်နေတယ်၊ ခွန်းဖုန် လျှို့ဝှက်နယ်မြေက အရမ်း ကြီးမားလွန်းပြီး၊ ငါတို့ မျိုးနွယ်စုကြီး လေးခုက အချင်းချင်း ပဋိပက္ခတွေကို ရှောင်ရှားဖို့အတွက် နေရာအနှံ့မှာ ပြန့်ကျဲနေကြတာလေ။ အခုဆိုရင် ငါတို့ အကူအညီ ရှာချင်တယ် ဆိုရင်တောင်မှ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။"

ဤ ကောင်းကင် ပန်ငှက်မျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူ အုပ်စုမှာ အတော်လေး ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ယခုအခါတွင် ကောင်းကင်ကို အော်ခေါ်သော်လည်း ကောင်းကင်က မထူးချေ၊ မြေကြီးကို အော်ခေါ်သော်လည်း မြေကြီးက တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။

ခွန်းဖုန် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်းတွင်၊ ကောင်းကင် ပန်ငှက်မျိုးနွယ်၏ အဆင့် ၅ ဘိုးဘေးကြီးထံမှ အကူအညီကို သူတို့ တောင်းခံ၍ မရနိုင်ချေ။

လောလောဆယ်တွင်၊ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်နိုင်ရန် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည်များကိုသာ အားကိုးရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အခြား မျိုးနွယ်စုမှ ကျင့်ကြံသူများသည် ဤဧရိယာတွင် ရှိမနေခဲ့ကြချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြား မျိုးနွယ်စုများက ကောင်းကင် ပန်ငှက်မျိုးနွယ်၏ အခွင့်အရေးများကို လုယူသွားခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန်အတွက် ဒေသများကို အစောကြီးကတည်းက ပိုင်းခြား သတ်မှတ်ထားပြီး၊ အချင်းချင်း၏ နယ်မြေများသို့ မည်သူမျှ ဝင်ရောက်ခွင့် မရှိသောကြောင့်တည်း။

တောရိုင်းသားရဲများ၏ ဧရာမ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးမှုကြီး တစ်ခုနှင့် သူတို့ ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မည်သူက စိတ်ကူးကြည့်မိမည်နည်း။

ယခုတော့ သူတို့တွင် ထွက်ပြေးရန် နေရာလည်း မရှိ၊ လွတ်မြောက်ရန် လမ်းစလည်း မရှိတော့ချေ။

"ပြီးသွားပြီ၊ အဆင့် ၅ တောရိုင်းသားရဲ တစ်ကောင်၊ အဲဒါ အဆင့် ၅ တောရိုင်းသားရဲကြီး။"

ရုတ်တရက်၊ တောင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဘီလူးကြီး တစ်ကောင်အလား ရှေးကျသော ရောင်ဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် တောင်တစ်လုံးစာခန့် အရွယ်အစားရှိသော တောရိုင်းသားရဲကြီး တစ်ကောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် အဆင့် ၄ ကောင်းကင် ပန်ငှက်မျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ မျက်နှာ အမူအရာသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

ထိုပြိုင်ဘက်က အထက်မှနေ၍ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရောင်ဝါကြီးက သူတို့ကို ချက်ချင်း သော့ခတ်ထားလိုက်သည်။

အကယ်၍ အဆင့် ၄ တောရိုင်းသားရဲ တစ်ကောင်သာ ဆိုပါက၊ ၎င်း၏ ခြေရာခံမှုမှ လွတ်မြောက်ရန် သူတို့ တတ်နိုင်ကောင်း တတ်နိုင်ဦးမည် ဖြစ်၏။ သို့သော်ငြားလည်း၊ အဆင့် ၅ တောရိုင်းသားရဲ တစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်မူ အခြေခံအားဖြင့် ကွဲပြားခြားနားသွားပြီး ဟွာရှန် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးနှင့်ပင် ညီမျှလှပေသည်။

ဤသည်မှာ သူတို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်မည်လား ဆိုသည့် မေးခွန်း မဟုတ်တော့ဘဲ၊ အသက်ရှင်နိုင်မည်လား ဆိုသည့် မေးခွန်း ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

ဝုန်း

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်၊ ၎င်းသည် အောက်သို့ ရိုက်ချလိုက်ရာ အဆင့် ၄ ကောင်းကင် ပန်ငှက်မျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူ အုပ်စုကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့၏။

သူတို့ ပြန်လည်တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း မရှိသေးမီမှာပင် ဤလက်ဝါးရိုက်ချက်၏ ထိမှန်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး၊ ကီလိုမီတာ ရာနှင့်ချီ ကျယ်ဝန်းသော ဧရိယာကို လွှမ်းခြုံထားသည့် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သော ဧရာမ လက်ဝါးရာကြီး တစ်ခု မြေပြင်ပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤ အဆင့် ၄ ကောင်းကင် ပန်ငှက်မျိုးနွယ် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ များသည် မည်မျှပင် ရုန်းကန်နေပါစေ အားလုံး အချည်းနှီးသာ ဖြစ်၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်၊ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ မြေကြီးထဲသို့ ရိုက်ချခံလိုက်ရပြီး အတွင်းကလီစာများမှာ ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်လျက် ထူထဲသော မီးခိုးလုံးကြီးများ လွင့်ပျံသွားခဲ့၏။

ဤသည်မှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်းရှိသော ဟွာရှန်အဆင့် တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

"သူတို့ သေသွားကြပြီလား။"

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ အလွန်ကောင်းမွန်သော မျှော်စင် အတွင်း၌၊ မဟာနေမင်း ဗုဒ္ဓကြေးမုံ ၏ ထင်ဟပ်ပြသနေသော ဤမြင်ကွင်းကို အသွင်သောင်းပြောင်း ဆေးမီးဖို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ အဆင့် ၅ တောရိုင်းသားရဲ တစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာသည်အထိ တောရိုင်းသားရဲများသည် ဤမျှလောက် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလိမ့်မည်ဟု ၎င်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်တည်းသာ ဖြစ်သော်ငြားလည်း၊ အဆင့် ၄ ကောင်းကင် ပန်ငှက်မျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူ များမှာ အသက်ရှင်သလား သေဆုံးသွားသလားပင် မသေချာတော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။

အဆင့် ၅ တည်ရှိမှု တစ်ခု၏ လှုပ်ရှားမှုကို ၎င်း မြင်တွေ့ဖူးခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်ဖြစ်၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးတွင် ဟွာရှန် ကျင့်ကြံသူများ မရှိခဲ့သဖြင့်၊ သူတို့၏ စွမ်းအားသည် မည်မျှလောက် ကြီးမားသနည်း၊ ယွမ်ယင်း ကျင့်ကြံသူများထက် အဆပေါင်း မည်မျှလောက် ပိုမို အစွမ်းထက်သနည်း ဆိုတာကို ၎င်း မသိရှိခဲ့ချေ။

ယခုအခါတွင် ရေခဲတောင်ကြီး၏ ထိပ်စွန်းလေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်၌၊ နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ၎င်း ခံစားလိုက်ရ၏။

၎င်းသည် ယွမ်ယင်း ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်လှပြီး စိတ်ကူးဉာဏ်ကို အမှန်တကယ်ပင် ကျော်လွန်နေပေသည်။

"သူတို့ သေလောက်သေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"ဒီ ကောင်းကင် ပန်ငှက်မျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူ အုပ်စုမှာ နည်းလမ်း အမြောက်အမြား ရှိကြတယ်၊ အဲဒီလောက် အလွယ်တကူ သေသွားမှာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး။"

ကျန်းဖန် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး မဟာနေမင်း ဗုဒ္ဓကြေးမုံ ရှိ မြင်ကွင်းကို ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေလိုက်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤကိစ္စသည် သူနှင့် သိပ်ပြီး ပတ်သက်မှု မရှိလှသဖြင့်၊ ကျားနှစ်ကောင် သတ်ပုတ်နေသည်ကို ထိုင်ကြည့်နေရုံသာ ရှိပေသည်။

ထို့အပြင် ကောင်းကင် ပန်ငှက်မျိုးနွယ် သည် မရေမတွက်နိုင်သော လူသားများကို သတ်ဖြတ်ကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု အများအပြားကို ကျူးလွန်ထားခဲ့ကြ၏။

သူတို့ ပိုမို သေဆုံးလေလေ လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ပိုမို ကောင်းမွန်လေလေ ဖြစ်ပေသည်။

"ဝုန်း"

အဆင့် ၅ တောရိုင်းသားရဲကြီးသည် တစ်စုံတစ်ရာကို အာရုံခံမိသွားပုံရပြီး၊ ကီလိုမီတာ ထောင်နှင့်ချီ ကျယ်ဝန်းသော ဧရိယာကို လွှမ်းခြုံသွားသည့် ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုအခါအဆင့် ၄ ကောင်းကင် ပန်ငှက်မျိုးနွယ် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ အုပ်စုကို ရှာဖွေရန် ကြိုးပမ်းမှုအဖြစ် ကမ္ဘာမြေကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး တောင်များကို ပြိုကျသွားစေခဲ့၏။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤ အဆင့် ၄ ကောင်းကင် ပန်ငှက်မျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူ အုပ်စု၏ ခြေရာလက်ရာများကို ၎င်း ဘယ်သောအခါကမျှ မရှာတွေ့နိုင်တော့ချေ။

သူတို့သည် ဤဧရိယာမှနေ၍ လေဟာနယ်ထဲသို့ လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

တောရိုင်းသားရဲ အမြောက်အမြားသည် ဤဧရိယာတွင် နာရီအတော်ကြာ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ကြ၏။

နောက်ဆုံးတွင်၊ သူတို့သည် လက်လျှော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြီး ဤနေရာမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤနေရာမှာ သူတို့၏ နယ်မြေ မဟုတ်သလို၊ အစားအစာလည်း ပေါကြွယ်ဝလှခြင်း မရှိချေ။

တောရိုင်းသားရဲများသည် ဤကဲ့သို့ အစားအစာ ရှားပါးလှသော နေရာမျိုးတွင် ဆက်လက် နေထိုင်ရန် ဆန္ဒမရှိကြပေ။

မကြာမီမှာပင် အဆင့် ၅ တောရိုင်းသားရဲကြီးသည် တောရိုင်းသားရဲ အုပ်စုကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ဤပဋိပက္ခကို အဆုံးသတ်လိုက်လေသည်။

……..