အခန်း (၁၃၃-၁၃၄)

အခန်း ၁၃၃ - အသက်နှင့် သေခြင်းတရား

စစ်သူကြီးမုန်းဟုဟာရ်လုနှင့် အုလုမယ်တော်ကြီးတို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများနှင့်အလုပ်ရှုပ်နေကြစဉ်မှာပင် ဝူကျိရှန်းသည် ကြိုးများကို ဖြတ်တောက်ပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် စစ်သူကြီးဟာရ်လု စိတ်ကြီးဝင်နေသည့် အခွင့်အရေးကို အရယူကာ အနောက်မှနေ၍ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး ဓားဖြင့် သူ၏ နောက်ကျောကို အဆုံးထိ ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။

စစ်သူကြီးဟာရ်လုသည် သန်မာထွားကျိုင်းပြီး ရက်စက်လှသော်လည်း လက်မောင်းတစ်ဖက် ဆုံးရှုံးထားသည့်အပြင် ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံးမှာလည်း နွားရိုးတုတ်ကောက်ကြောင့် ဒဏ်ရာရရှိထားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဝူကျိရှန်းအနေဖြင့် သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားသောအချိန်တွင် အနောက်မှနေ၍ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကိုပင် မအောင်မြင်ခဲ့ပါက ပဲပြားတစ်တုံးဝယ်ပြီးသာ ခေါင်းနှင့် အသေတိုက်လိုက်သင့်ပေတော့သည်။

ဝူကျိရှန်းသည်ဓားဖြင့် အဆုံးထိ ထိုးစိုက်ခြင်းခံထားရသော စစ်သူကြီးမုန်းဟုကို ကြည့်ကာ ဘာစကားမျှ မပြောဘဲ ဓားကို ရုတ်တရက် ပြန်နှုတ်လိုက်ပြီး ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ဆက်တိုက် ထိုးနှက်လေတော့သည်။

များသောအားဖြင့် လူတစ်ဦးသည် အကြွင်းမဲ့ အသာစီးရနေသည့်တိုင် စိတ်ကြီးဝင်ကာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများ‌ ပြောနေခြင်းဖြင့်အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားစေတတ်သည်။

ဒါကို လူတွေက လူမိုက်ဆိုတာ စကားများလို့ သေတာဟု ပြောလေ့ရှိကြ၏။

နည်းလမ်းမျိုးစုံကို အသုံးပြုပြီး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကာ ပြိုင်ဘက်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပြီးသွားချိန်တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြွားဝါချင်စိတ် ပေါ်လာတတ်သည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်၏။ ဒါက လူတိုင်း ကြုံတွေ့ရတတ်သော သာမန် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ထင်မှတ်မထားသော အလှည့်အပြောင်းများကို မကြာခဏ ဖြစ်ပေါ်စေတတ်သည်။

ဝူကျိရှန်းကမူ ထိုကဲ့သို့သော အခြေခံအဆင့် အမှားမျိုးကို လုံးဝ ကျူးလွန်မည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် ဗိုလ်ချုပ်ဟယ်လုကို ဇကာကွက်ကဲ့သို့ ဖြစ်အောင် ထိုးနှက်ပြီးသည့်တိုင်အောင် စိတ်မချသေးသဖြင့် သူ၏ ဦးခေါင်းကိုပါ အပြတ်ဖြတ်လိုက်ပြီးမှသာ ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အပြီးတိုင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ယခုတော့ ဝူကျိရှန်းနှင့် အုလုမယ်တော်ကြီး နှစ်ဦးတည်းသာ အသက်ရှင်ကျန်ရှိတော့သည်။

သူတို့၏ ဘေးနားရှိ သဲပြင်ပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော လေးတစ်စင်းနှင့် ရွှေပြားကပ်ထားပြီး ကျောက်စိမ်းများဖြင့် စီခြယ်ထားသော နွားရိုးတုတ်ကောက်ကြီး လဲလျောင်းလျက် ရှိ၏။

စစ်သူကြီးမုန်းဟုဟာရ်လု၏ ဓားမြှောင်သည် သဲပြင်ပေါ်တွင် စောင်းလျက် စိုက်ထူနေသည်မှာ သမိုင်းကြောင်းတစ်ခုကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပြောပြနေသော အုတ်ဂူမှတ်တိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

အင်အားကြီးမားပြီး ရက်စက်လှသော မွန်ဂိုသံတမန်၊ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော ရှာမန်ဆရာနှင့် သားရဲကဲ့သို့ ကြမ်းကြုတ်သော စစ်သူကြီးမုန်းဟုတို့သည် ကျယ်ပြောလှသော သဲကန္တာရကြီးထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြရပြီး တစ်ဦးထက်တစ်ဦး ပိုမိုဆိုးရွားသော အဆုံးသတ်များနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ကြရ၏။

နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း အနည်းဆုံးဖြစ်သော ဝူကျိရှန်းနှင့် ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိသောအုလုမယ်တော်ကြီးတို့ ဖြစ်ကြသည်။

ယခု အခြေအနေမှာ ကန္တာရထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်လာစဥ်က အခြေအနေအတိုင်း ပြန်ရောက်သွားပြီဖြစ်၏။ အုလုမယ်တော်ကြီးမှာ တင်းကြပ်စွာ ချည်နှောင်ခြင်း ခံထားရပြီး ဝူကျိရှန်းက ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

နေမင်းက ပြင်းထန်စွာ ပူလောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး သဲပြင်ကလည်း ပွက်ပွက်ဆူမတတ် ပူပြင်းနေဆဲ ဖြစ်၏။

တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ သူတို့၏ ဘေးနားတွင် အလောင်းသုံးလောင်း ပိုတိုးလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဝူကျိရှန်းသည် ဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် လူတိုင်း၏ ရိက္ခာနှင့် ရေဘူးများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက်အုလုမယ်တော်ကြီးထံသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

မယ်တော်ကြီးသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီးအရှုံးပေးထားသော ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ၊ သင်ငါ့ကို အခု သတ်လို့ရပြီ။ သတ်လိုက်တော့"

"သတ်ရမယ် ဟုတ်လား။ငါက နင့်ကို ဘာလို့ သတ်ရမှာလဲ"

"သောက်ရေက ဒီလောက်ပဲ ကျန်တော့တာ၊ လူတစ်ယောက်စာအတွက်တောင် မလုံလောက်ဘူး... သင်က ငါ့ရဲ့ ရန်သူဖြစ်ပေမဲ့လူသားတစ်ယောက်ပဲလေ။ ငါ့ကို သွေးစုပ်ဖို့ ကြံစည်တဲ့ အဲဒီမိစ္ဆာလိုမျိုး မဟုတ်ဘဲ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ အဆုံးစီရင်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

စောစောက အစွမ်းထက်သော ကျွမ်းကျင်သူ သုံးဦး အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြခြင်းမှာ အဖိုးတန်လှသော သောက်ရေကို လုယူရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဝူကျိရှန်းသည် နောက်ဆုံး အောင်နိုင်သူ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူသည် နောက်ဆုံး ရေဘူးကို ယူဆောင်သွားပြီး ဤအမျိုးသမီးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အဆုံးစီရင်လိုက်သင့်ပေသည်။

"ငါ နင့်ကို သတ်ချင်ရင် လက်တစ်ချောင်းတောင် မြှောက်ဖို့ မလိုပါဘူး။ ငါ ဒီရေဘူးကိုပဲ ယူသွားရင် နင် သေချာပေါက် သေမှာပဲ"

ဝူကျိရှန်းသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်မှ ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစည်းပေးကာ သူမကို တွဲထူလိုက်၏။

"သွားကြရအောင်"

ထိုစကားကြောင့် အုလုမယ်တော်ကြီးအနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့သည်။

"သင်ပြောတာကို ငါ နားမလည်ဘူး။ သင်က ငါနဲ့အတူ သွားမယ်လို့ ပြောနေတာလား"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ အဲဒီလို ပြောတာ"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ဘာက ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"သင် ငါ့ကို ဘာလို့ မသတ်တာလဲ"

"ငါ နင့်ကို သတ်ဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်ကူးမရှိခဲ့ဘူး"

ဝူကျိရှန်းသည် စာသင်ရခက်သော ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို ရိုးရှင်းသော သင်္ချာပုစ္ဆာတစ်ခု ရှင်းပြနေသည့် ဆရာတစ်ဦးကဲ့သို့ စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် ပြောပြလိုက်၏။

"ငါ နင့်ကို ပထမဆုံး ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းခဲ့တာက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ဖို့ သက်သက်ပဲ။ အဲဒီတုန်းက ငါ နင့်ကို သတ်ခဲ့ရင် ငါလည်း သေမှာပဲ။ အခု ရန်သူတွေ အကုန် သေကုန်ပြီဆိုတော့ နင့်ကို သတ်ဖို့ ပိုလို့တောင် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ဘူး။ ဒီပြဿနာက မရှုပ်ထွေးပါဘူး"

ဒါက အမှန်ပင် အလွန်ရိုးရှင်းသော မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် အာလုမယ်တော်ကြီးလည်း ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။

"ဒါဆိုရင် သင် တစ်ယောက်တည်း ဘာလို့ မသွားတာလဲ။ ငါ့ကိုပါ ခေါ်သွားရင် အဲဒီ ရေအနည်းငယ်လေးနဲ့ မလောက်ဘူးလေ"

"နင် မပါရင်တောင် ရေက လောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဝူကျိရှန်းက သက်ပြင်းချရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။

"ဒါ့အပြင် နင့်ကို ဒီမှာ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားခဲ့တာက ငါ့လက်နဲ့ကိုယ်တိုင် သတ်တာနဲ့ ဘာမှမထူးဘူး။ ငါက အဲဒီလို အလုပ်မျိုးကို မလုပ်နိုင်ဘူး"

အစွမ်းထက်သော ရန်သူသုံးဦးစလုံး ထိုနေရာတွင်ပင် လဲသေသွားကြသော်လည်း ဝူကျိရှန်းအနေဖြင့် အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားပြီဟု မဆိုနိုင်သေးပေ။

ပြင်းထန်သော ရေဓာတ်ခမ်းခြောက်မှု အန္တရာယ်က သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့တွင် နောက်ဆုံး ရေဘူးသာ ကျန်တော့၏။ လမ်းကြောင်းမှန်ကို ရှာတွေ့လျှင်ပင် သူတို့သည်သေမင်းကန္တာရထဲမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သေရမည်မှာ သေချာနေသော အခြေအနေမျိုးတွင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို သေခိုင်းပြီး မိမိကိုယ်မိမိ အသက်ပိုရှည်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာအဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

အခြားကမ္ဘာမှ ကူးပြောင်းလာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဝူကျိရှန်းသည် ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို လုံးဝ မလုပ်နိုင်ပါချေ။ ဒါက သူ၏ လူသားဆန်မှုဆိုင်ရာ နောက်ဆုံးစည်းပင် ဖြစ်၏။

"ငါတို့ ဒီကနေ ပြန်ထွက်နိုင်ဦးမယ်လို့ သင် ထင်လား"

"မထင်ဘူး"

ဝူကျိရှန်းက ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"ပြန်မထွက်နိုင်မှန်း သိလျက်နှင့် ဘာကြောင့် ဆက်သွားနေရတာလဲ"

ထိုမေးခွန်းက ရိုးရှင်းသလိုလိုနှင့် ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။ ဝူကျိရှန်းသည် မည်သည့် ရှင်းလင်းချက်မျှ မပေးဘဲ ပုံပြင်တိုလေးတစ်ပုဒ်ကိုသာ ပြောပြလိုက်၏။

"ငါ လာတဲ့နေရာမှာ 'ပုစွန်ပြုတ်' လို့ ခေါ်တဲ့ ဟင်းတစ်ခွက် ရှိတယ်။ နင် ပုစွန်ကို သိလား"

"သိတာပေါ့၊ ငါ စားဖူးတယ်"

"ငါတို့က ပုစွန်တွေကို မြစ်ထဲကနေ ဆယ်ယူပြီး အိုးထဲကို အရှင်လတ်လတ် ထည့်လိုက်ကြတာ။ အဲဒီအချိန်မှာ ပုစွန်ရဲ့ အခြေအနေက အခု ငါတို့ ကြုံနေရတာထက် ပိုပြီးတော့တောင် အန္တရာယ်များသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပုစွန်က အိုးထဲကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ အစွမ်းကုန် ခုန်လွှားနေတုန်းပဲ"

"အသက်ဆိုတာ အဖိုးတန်တယ်။ ပုစွန်တောင်မှ သေရမယ်ဆိုတာ သေချာနေတဲ့ အခြေအနေမှာ အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်သေးတာပဲ။ ငါတို့က လူသားတွေ ဖြစ်နေမှတော့ အနည်းဆုံးတော့ သေချာပေါက် ရုန်းကန်ကြည့်ရမှာပေါ့။ နောက်ဆုံးမှာ သေသွားရရင်တောင် နောင်တရစရာ မရှိတော့ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ ကြိုးစားခဲ့တာပဲ"

လူသားများသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပုစွန်ထက် ပိုမို သန်မာကြသည်။ထွက်သက် တစ်ချက်မျှ ကျန်ရှိနေသေးသရွေ့ ကိုယ့်ဘက်ကနေ အရှုံးမပေးသင့်ဘဲ မိမိ၏ အစွမ်းရှိသမျှဖြင့် တိုက်ခိုက်ရမည် ဖြစ်၏။

တစ်သောင်းမှာ တစ်ချက်လောက်ပဲ မျှော်လင့်ချက် ရှိရင်တောင် ရာခိုင်နှုန်းပြည့် အားထုတ်ကြိုးပမ်းမှု ပြုလုပ်ရကျိုး နပ်ပေသည်။

နောက်ဆုံး ရလဒ်ကို မပြောင်းလဲနိုင်ရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ ကြိုးစားခဲ့၊ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ ဖြစ်သဖြင့် သေသွားရရင်တောင် နောင်တရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဝူကျိရှန်း၏ အားပေးစကားများကြောင့် အုလုမယ်တော်ကြီး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ရုတ်တရက် တောက်ပလာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ခြေလှမ်းများကို စတင်လှမ်းလိုက်ကြပြီး အဆုံးမရှိ ကျယ်ပြောလှသော သဲကန္တာရကြီးထဲတွင် ခဲယဉ်းစွာ လျှောက်လှမ်းကြလေတော့သည်။

သူတို့သည် လမ်းကြောင်းမှန်ကို မသိရှိကြသဖြင့် ရှေ့သို့သာ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လျှောက်သွားနေမိကြ၏။

ရာသီဥတုက တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမို ပူပြင်းလာခဲ့ပြီး ပူပြင်းလှသော အပူလှိုင်းများက သူတို့ထံသို့ တရစပ် ရိုက်ခတ်နေသည်။ ပြင်းထန်လှသော အပူရှိန်နှင့် ရေဓာတ် အလွန်အမင်း ခမ်းခြောက်မှုကြောင့် ဝူကျိရှန်း၏ ခြေထောက်များသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမို ညောင်းညာ အားနည်းလာခဲ့သည်။ သူသည် ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်လာပြီး အလွန်အမင်း ပျို့အန်ချင်စိတ်နှင့်အတူ ခေါင်းမူးဝေလာခဲ့ရာ မိမိကိုယ်မိမိ လဲပြိုကျတော့မည်ကို သိရှိလိုက်၏။

အုလုမယ်တော်ကြီး၏ အခြေအနေမှာ သူ့ထက်အနည်းငယ် ပိုကောင်းနေသေးသည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ခြောက်သွေ့အက်ကွဲပြီး သွေးများ ထွက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော ရေဘူးထဲမှ ရေကို သောက်သုံးခြင်း မရှိသေးပေ။ သူမနှင့် ဝူကျိရှန်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖေးမကူညီရင်း ကျယ်ပြောလှသော သဲပြာများကြားတွင် တရွေ့ရွေ့ဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းနေကြလေသည်။

သူတို့ ချန်ထားခဲ့သော ခြေရာနှစ်စုံသည် မကြာမီမှာပင် လေနှင့်သဲများအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီး ဘာမှမဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ရှိနေတော့သည်။

*********

အခန်း ၁၃၄ - မီးခိုးငွေ့များကို မျှော်ကြည့်ခြင်း

ပူပြင်းလှသော နေ့ခင်းဘက်အချိန်သည် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး လမင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ငရဲဘုံ၏ မီးဖိုကြီးကဲ့သို့ ပူပြင်းနေခဲ့သော သဲကန္တာရကြီးသည်လည်း အေးမြသွားလေသည်။

ကောင်းကင်ယံရှိ တောက်ပသော လမင်းသည် ဝူကျိရှန်း၏ပြတ်သားသော မျက်နှာကို လင်းထိန်စေပြီး လှိုင်းတံပိုးကဲ့သို့ အဆုံးမရှိသော သဲသောင်ပြင်ကြီးသည် လသာသောညတွင် ဝေဝါးသော အနက်ရောင်မျဉ်းကြောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကြယ်နှင့်လတို့ ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်ယံနှင့် ယှဉ်တွဲလျက် ထူးဆန်းသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ဝူကျိရှန်းသည် သဲသောင်ပြင်တစ်ခု၏ ခြေရင်းတွင် လှဲလျက် ခေါင်းကို အနောက်သို့ စောင်းကာ ကောင်းကင်ယံရှိ တောက်ပသော လမင်းကြီးကို ငေးကြည့်နေသည်။

သူသည် များစွာသော သွေးထွက်သံယိုမှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး သေဘေးမှလည်း အကြိမ်ကြိမ် သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ရသော်လည်း ဤအရာကို တွေးမိလိုက်တိုင်း အိမ်၏ အမှတ်တရများသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ဇနီးသည် ညစာစားပြီးလောက်ပြီဖြစ်ကာ ခြံဝင်းထဲရှိ သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် ချင်းချင်းနှင့်အတူ ထိုင်လျက် ရှားရှားပါးပါး ရရှိသော အေးမြမှုကို ခံစားနေနိုင်သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ချင်းချင်းနှင့်အတူ ဆီးသီးအေး ဖျော်နေလောက်ပြီ ဖြစ်၏။ ချိုချဉ်အရသာ ဆီးသီးဖျော်ရည်နှင့် ကြွေပန်းကန်လုံးထဲတွင် ရေခဲတုံးများ တိုက်မိသံကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ဝူကျိရှန်းသည် ရင်ထဲတွင်‌ အေးမြခံစားလိုက်ရသည်။

မိုင်ပေါင်းထောင်ချောက်စွာ ဝေးကွာလှသော ကျယ်ပြောလှသည့် သဲကန္တာရကြီးထဲတွင် ဝူကျိရှန်းတစ်ယောက် အသက်နှင့် သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်နေရလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်ထားကြမည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် အစက အုလုလုမျိုးနွယ်စုထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းက ဂုဏ်ထူးဆောင်မှု ပြုလုပ်ရန် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ချေ။

သူသည် နောက်ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့တာမျိုး အမှန်ပင်... သေချာသလောက် ဖြစ်နေပြီ။

သူ၏ ဇနီးသည် ဘယ်လောက်တောင် စိတ်နှလုံး ကြေကွဲနေရှာမလဲ။

သခင်မလေးရွန့်၏ စိတ်နေစိတ်ထားအရ သူမသည် သူ့အပေါ် သစ္စာရှိရှိဖြင့်သာ စောင့်ထိန်းနေပေလိမ့်မည်။

သူ၏ ဘေးနားရှိအုလုမယ်တော်ကြီးသည်လည်း ကောင်းကင်ယံရှိ တောက်ပသော လမင်းကြီးကို ငေးကြည့်နေ၏။

သူမသည် ဝူကျိရှန်း၏ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ သူ၏ဒူးကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း မိမိကိုယ်မိမိ ရေရွတ်သည့် အသံမျိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သင်အိမ်ကို သတိရနေတာလား"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ အိမ်ကို သိပ်သတိရတယ်"

"ငါလည်း အိမ်ကို သတိရတယ်။ သင်ဪ၊ ဒါနဲ့ သင့်နာမည်က ဘယ်သူလဲ"

"ငါ့နာမည်က ဝူကျိရှန်း"

"ငါ့နာမည်က တာရာဝမ်ကျိအာ၊ နင် ငါ့ကို ဝမ်ကျိအာလို့ပဲ ခေါ်နိုင်ပါတယ်"

အုလုဘာသာစကားအရ တာရာဟူသည် အမျိုးသမီးများအတွက်သာ သီးသန့်အသုံးပြုသော အရှေ့ဆက်စကားလုံး ဖြစ်ပြီး ဝမ်ကျိအာဟူသည် လရောင်ကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ကာ တောက်ပသောအရာအားလုံးကိုလည်း ခြုံငုံ၍ ခေါ်ဆိုလေ့ရှိသဖြင့် အမျိုးသမီးများ၏ နာမည်တွင် အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။ အကယ်၍ မင်အင်ပါယာဘာသာစကားဖြင့် ပြန်ဆိုရလျှင် သူမ၏ နာမည်မှာ လမင်းကညာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တာရာဝမ်ကျိအာသည် ကောင်းကင်ရှိ လမင်းကို ဆက်လက်ငေးကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"နင်က စိတ်နှလုံး ကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နှမြောဖို့ကောင်းတာက... ငါတို့ မနက်ဖြန်ကျရင် သေရတော့မယ်..."

နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော ရေကိုလည်း သောက်သုံးပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နေမင်းကြီး ပြန်လည် ထွက်ပြူလာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဝူကျိရှန်းနှင့် တာရာဝမ်ကျိအာတို့သည် ပြင်းထန်လှသော နေပူရှိန်ကြောင့် ချွေးများ ရွှဲနစ်လာမည်ဖြစ်ကာ ပြင်းထန်သော ရေဓာတ်ခမ်းခြောက်မှုကြောင့် တဖြည်းဖြည်းနှင့် လဲပြိုကျသွားပြီး သတိလစ်မေ့မြောကာ နေပူထဲတွင် ခြောက်ကပ်ပြီး အသားခြောက်များ ဖြစ်သွားကြရတော့မည်။

သူ၏ ရင်ထဲကပေါ်ထွက်လာသော အားကိုးရာမဲ့မှုကြောင့် ဝူကျိရှန်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"ငါ ဒီကျယ်ပြောလှတဲ့ သဲကန္တာရကြီးထဲမှာ သေရလိမ့်မယ်လို့ တကယ်ကို ထင်မထားခဲ့ဘူး။ ကံကြမ္မာဆိုတာ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ အရာပဲ"

"ငါလည်း နင်နဲ့အတူ သေရလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး၊ ဟူး..."

တာရာဝမ်ကျိအာ၏ နောက်ဆုံး သက်ပြင်းချသံလေးကတော့ ကြီးကျယ်လှသော ဂီတတေးသွားတစ်ခု၏ နောက်ဆုံး နိဂုံးချုပ်အသံလေးကဲ့သို့ပင် နက်နဲလှပြီး အတိတ်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရနေသကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသကဲ့သို့လည်းကောင်း ခံစားရစေသည်။

သူမက ဘာအတွက် ဝမ်းနည်းနေလဲဆိုတာကိုမူ သူမကိုယ်တိုင်သာ သိပေလိမ့်မည်။

လမင်းကြီးသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် မိုးကောင်းကင်အလယ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အပူချိန်ကလည်း ပိုမို လျော့နည်းလာခဲ့သည်။ တာရာဝမ်ကျိအာသည် ပဝူကျိရှန်း၏ ဘေးနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ချင်း အပူရှိန်ဖြင့် အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ကြလေသည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် အသက်ရှုကျပ်မတတ် ပူပြင်းပြီး ညဘက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် အေးစက်လှခြင်းက သဲကန္တာရ၏ ရာသီဥတု သဘာဝပင် ဖြစ်၏။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကွေးထားကြပြီး သူတို့၏ ရှေ့နှင့်နောက်တွင် ကျယ်ပြောပြီး အေးစက်လှသော သဲကန္တာရကြီးက ကတ္တီပါသားကဲ့သို့ တည်ရှိနေသည်မှာ ကြီးမားလှသော နောက်ခံနံရံကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

သူတို့၏ အထက်ရှိ ကြယ်ပွင့်စုံသော ကောင်းကင်ကြီးသည်လည်း သဲကန္တာရကဲ့သို့ပင် အဆုံးမရှိ ကျယ်ပြောလှပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ ကြယ်ပွင့်များသည် တစ်လှည့်စီ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် တောက်ပနေကြသည်။ တိတ်ဆိတ်လှသော ညကောင်းကင်ယံတွင် အကန့်အသတ်မရှိသော အပြောင်းအလဲများ ပြည့်နှက်နေပုံရပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေနှင့် မဖြစ်နိုင်ခြေအားလုံးကို ကြိုတင် နိမိတ်ဖတ်နေသကဲ့သို့ရှိ၏။

ကျယ်ပြောလှသော ညကောင်းကင်ကြီးသည် အဆုံးမရှိသော သဲကန္တာရကြီးနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ခြောက်သွေ့လှသော ဤလောကကမ္ဘာကြီးက သူတို့နှစ်ဦး၏ သေးငယ်မှုနှင့် အားကိုးရာမဲ့မှုကို ထင်ဟပ်နေစေသည်။

သူတို့ မသိလိုက်ဘဲနှင့် တိုတောင်းပြီး အေးစက်လှသော ညအချိန်သည် တိတ်တဆိတ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ရဲရဲနီနေသော နေမင်းကြီးက ပြန်လည် ထွက်ပြူလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် ထိုတောက်ပလှသော နေမင်းကြီးသည် ဖြူဖျော့ပြီး ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းကို ဖြန်းပက်လိုက်ရာ ရွှေကိုပင် အရည်ပျော်စေနိုင်ပြီး သံကိုပင် သန့်စင်စေနိုင်သော မြင့်မားလှသည့် အပူရှိန်က ပြန်လည် မြင့်တက်လာခဲ့၏။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ကျယ်ပြောလှသော သဲကန္တာရကြီးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးဖိုကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေတော့သည်။

ချွေးများ ထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ပြင်းထန်လှသော နေပူရှိန်ကြောင့် ချက်ချင်း ခြောက်သွေ့သွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မျက်နှာပေါ်တွင် ဆားကွက်ကြီးများ ထင်ကျန်ရစ်ကာ ထိမိလိုက်တိုင်း တဖျစ်ဖျစ်အသံထွက်နေ၏။

မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အပူချိန်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မြင့်တက်နေခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အမိုးအကာမရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော သဲကန္တာရထဲတွင် ပုန်းခိုစရာ နေရာ လုံးဝ မရှိပါချေ။

ကောင်းကင်ယံရှိ နေမင်းနှင့် မြေပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အပူရှိန်တို့ အပြန်အလှန် ပေါင်းစပ်မှုကြောင့် ဝူကျိရှန်းသည် အပူရှိန်များလာပြီးစိတ်အာရုံများ ဝေဝါးလာခဲ့ရသည်။

ပြင်းထန်လှသော ရေဓာတ်ခမ်းခြောက်မှုကြောင့် ဝူကျိရှန်းနှင့် တာရာဝမ်ကျိအာတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် မလွှဲမရှောင်သာဘဲ ပျို့အန်ခြင်းနှင့် အော့အန်ခြင်းများကို ခံစားရပြီး အမြင်အာရုံများပင် ဝေဝါးလာခဲ့၏။

သူသည် ခေါင်းမူးဝေလာပြီး လေထဲတွင် လျှောက်လှမ်းနေရသကဲ့သို့ ခံစားရကာ ဟန်ချက်ညီအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ယိုင်နဲ့ကာ သဲပြင်ပေါ်သို့ အကြိမ်ကြိမ် လဲကျခဲ့ရသည်။

သူသည် အသက်မရှိသော အလောင်းကောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ခဲယဉ်းစွာ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းနေမိ၏။ အဝေးကြီးသို့ မရောက်သေးခင်မှာပင် ဝူကျိရှန်းသည် တံတွေးမျိုချရန်ပင် အလွန်ခက်ခဲလာသည်ကို တဖြည်းဖြည်း သတိပြုမိလာသည်။ သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ခြောက်သွေ့ပြီး မာကျောလှသော ဝက်မွေးဘောလုံးတစ်ခု ပိတ်ဆို့နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ထွေးထုတ်၍လည်းမရ၊ မျိုချ၍လည်းမရဘဲ စူးစူးရှရှနှင့် နာကျင်မှုကိုသာ ခံစားနေရ၏။

အလွန် အန္တရာယ်များသော လက္ခဏာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဆားဓာတ် ဆုံးရှုံးမှုကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် လုပ်ဆောင်ချက်များသည် စတင်၍ ချို့ယွင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အကယ်၍ ရေနှင့် ဆားဓာတ်ကို အချိန်မီ မဖြည့်တင်းနိုင်ပါက မကြာမီမှာပင် သွေးထုထည် လျော့နည်းလာမည်ဖြစ်ပြီး သွေးဖိအားများ ကျဆင်းသွားပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်သို့ ရောက်ရှိပါက စိတ်အာရုံချောက်ချားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဖြစ်ကာ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ ပျက်စီးပြီး လဲပြိုကျသွားပေလိမ့်မည်။

"ငါ တကယ် ဆက်မလျှောက်နိုင်တော့ဘူး၊ ခဏလောက် နားချင်တယ်..."

တာရာဝမ်ကျိအာ၏ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေမှာ ပိုမို ဆိုးရွားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူမသည် နောက်ထပ် တောင့်မခံနိုင်တော့ပေ။ သူမက တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ ခဏလောက် နားဖို့ လိုတယ်"

"မရဘူး၊ နားလို့ မဖြစ်ဘူး"

သမားတော်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဝူကျိရှန်းသည် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိသည်မှာ အကယ်၍ သူမ ယခု လှဲချလိုက်ပါက ဘယ်တော့မှ ပြန်ထမတ်တပ်ရပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူ၏ နောက်ဆုံး အင်အားစက်ကို အသုံးပြု၍ သူမကို တွဲထူလိုက်ပြီး တစ်ဝက်ဆွဲ၊ တစ်ဝက်တွန်းရင်း ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းစေသည်။

"နင် လုံးဝ ရပ်လို့ မဖြစ်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် ဒီမှာတင် သေသွားလိမ့်မယ်"

"နင့်သားအကြောင်းကို တွေးစမ်းပါ၊ သူက နင် ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတုန်းပဲ၊ တောင့်ခံထားစမ်း"

တာရာဝမ်ကျိအာသည် ဝူကျိရှန်း၏ အားပေးစကားများကို လုံးဝ ကြားပုံမရဘဲ အဝေးတစ်နေရာသို့သာ ကြောင်စီစီဖြင့် ငေးကြည့်နေပြီး အလန့်တကြားပြောလိုက်၏။

"အဲဒါ ဘာလဲ။ ကြည့်စမ်း၊ အဲဒါ ဘာလဲ"

တာရာဝမ်ကျိအာ ညွှန်ပြရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း သူ မျက်လုံးများကို အစွမ်းကုန် ဖြဲကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ အမြင်အာရုံ အဆုံးတွင် မီးခိုးရောင် မီးခိုးငွေ့ အနည်းငယ်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုမီးခိုးငွေ့များသည် ပြန့်ကျဲလျက်ရှိပြီး ကမ္ဘာမြေနှင့် မိုးကောင်းကင်ကြားတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း မြင့်တက်နေကြသည်။

ဒါက ထမင်းချက်တဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေပဲ။

ဒါက အမှန်တကယ်ပဲ ထမင်းချက်တဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေပဲ။

ထမင်းချက်တဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေ ရှိတဲ့နေရာမှာ လူတွေ ရှိတာပေါ့။

ဝူကျိရှန်းသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး အသက်ပြန်ရှင်ခွင့်ရသည့် ခံစားချက်ကြောင့် ထိုနေရာတွင်ပင် မူးလဲမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။

မျှော်လင့်ချက် မီးတောက်သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်လာခဲ့သည်။ ဝူကျိရှန်းနှင့် တာရာဝမ်ကျိအာတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖေးမကူညီရင်း မီးခိုးငွေ့များ မြင့်တက်ရာ လမ်းကြောင်းထံသို့ ခြေတစ်ဖက် ထော့နဲ့ထော့နဲ့ဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားကြလေတော့သည်။