အခန်း (၉၂၃-၉၂၄)

အခန်း ၉၂၃ မသဲကွဲသော...

ပိန်ချုံးသောလူက ထိုစကားများကို ပြောပြီးသည်နှင့် သတိလစ်သွားတော့သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အနက်ရောင် မျဉ်းကြောင်း တစ်ကြောင်းတည်းသာ မဟုတ်တော့ဘဲ အများအပြား ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့ အချင်းချင်း ချိတ်ဆက်သွားသောအခါ ပြုံးနေသလို ထင်ရသော မိစ္ဆာဝိညာဉ် မျက်နှာတစ်ခု၏ ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ပိန်ချုံးသောလူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမာရွတ်သဖွယ် စွဲထင်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုလူကို လက်ထဲတွင် ဖမ်းဆွဲထားရင်း စုမင်သည် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားစဉ် ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံ ဂြိုဟ်သခင်ကို နေရာပြောင်းရွှေ့စေလိုက်သည်။ သူတို့ အနောက်ဘက် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော သတ္တဝါကြီး၏ ဟိန်းဟောက်သံများနှင့်အတူ သူတို့သည် အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

……

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ပိန်ချုံးနေသောလူ မျက်လုံးပွင့်လာသည်။ သူ နိုးလာသောအခါ နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေသည့် ဧရာမ ကျောက်ပြားကြီး တစ်ချပ် ဖြစ်သော မြေပြင်တစ်ပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းပေါ်တွင် ဆွေးနေသော အငွေ့အသက်များရှိသည့် ခရမ်းရောင်သန်းနေသည့် အနက်ရောင် အပင်အချို့ ရှိနေသည်။

သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်တွင် သူ့အကြည့်များ စူးရှသွားသည်။ သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ချိန်တွင် သူ့ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်တန်း တောက်ပလာသည်။ ချက်ချင်းပင် အရိုးဓား အသစ်တစ်လက် ပေါ်လာသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် နိုးကြားသော အမူအရာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မနီးမဝေးရှိ ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော စုမင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကို ကြည့်နေသည်။

သူသည် ဂုံနီအိတ်စကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်များက ရှုပ်ပွနေသည်။ သူ့အသားအရေက အနည်းငယ် ညိုမည်းနေပြီး ရှေးကျကာ ရိုင်းစိုင်းသော အငွေ့အသက် တစ်ခုက သူ့ကို ဝန်းရံထားကာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိပေ။

သူသည် အလွန် ငယ်ရွယ်ပုံရသော်လည်း အမူအရာနှင့် အကြည့်များတွင် ရှေးကျသော အငွေ့အသက်များကို အမြဲ တွေ့မြင်နေရသည်။

ပိန်ချုံးသောလူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်တစ်ခု ခေတ္တမျှ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူ စုမင်ကို ကြည့်နေသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ပေ။

"မင်း နိုးလာပြီပဲ" စုမင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ထိုလူကို မကြည့်ဘဲ ကောင်းကင်၊ ကြယ်မရှိသော မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းနှင့် အဝေးမှ စိမ်းသက်သော မြင်ကွင်းအား ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေသည်။

ပိန်ချုံးသောလူသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ဘယ်သူလဲ"

"မင်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဆိပ်ကိုတော့ ငါ ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ နှစ်တွေတစ်လျှောက် မင်းရထားတဲ့ ဒဏ်ရာတွေကိုတော့ ငါ မကုပေးနိုင်ဘူး" ထိုလူ၏ မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ စုမင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ပိန်ချုံးသောလူ နိုးလာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် သူ၏ ကိုယ်ထဲရှိ အဆိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း သူ သတိထားမိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ" စုမင်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ပိန်ချုံးသောလူသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း အဆုံးတွင် သူ့နာမည်ကို ပြောပြလိုက်သည်။ "တိကျိုမိုရှား"

"တိကျို..." စုမင် ရေရွတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်မှ အကြည့်လွှဲကာ တိကျိုမိုရှားကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စု နာမည်က နဝမ တောင်ထိပ် လား" စုမင်သည် တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း သူ နဝမတောင်ထိပ်ကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် အချိန်ကာလများအောက်၌ မြုပ်နှံထားခဲ့သော ပျော်ရွှင်ခြင်း အမှတ်တရများသည် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပြန်လည် နိုးကြားလာကြောင်း သူသာလျှင် သိလေသည်။

တိကျိုမိုရှားမှာ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားသည်။ သူသည် စုမင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ပေ။

သူ မဖြေလျှင်ပင် စုမင်သည် အဖြေကို ရှာတွေ့ပြီး ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် နာမည်က... တျန်းရှဲ့ကျီ လား" စုမင် ထပ်မံ မေးလိုက်သည်။ သူ့အသံက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ၎င်းအတွင်း၌ သူ့အာဏာကို မည်သူမျှ စိန်ခေါ်ခွင့် မပြုသည့် လေသံတစ်သံ ပါဝင်နေသည်။ ထို့အပြင် ပိန်ချုံးသောလူသည် သူ့မေးခွန်းအား မဖြစ်မနေ ဖြေရမည်ဟူသော အင်အားတစ်ခုလည်း ပါဝင်နေသည်။

တိကျိုမိုရှား ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး"

"မဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား..." စုမင်သည် သူ့ရှေ့ရှိ ပိန်ချုံးသောလူကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤလူသည် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ထဲတွင် သူ့ဆရာ တည်ထောင်ခဲ့သော မျိုးနွယ်စုမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကို သူ အသေအချာ သိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"သူ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် မင်း သွားလို့ရပြီ" စုမင်သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို ပြန်လည် ကြည့်ရှုနေလိုက်သည်။ သူသည် အဝေးမှ စိမ်းသက်နေသော မြင်ကွင်းများအား ကြည့်နေစဉ် အထီးကျန်ဆန်သော အငွေ့အသက်တစ်ခုက သူ့ကို ဝန်းရံလာသည်။

တိကျိုမိုရှား ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားသည်။ မယုံနိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားပုံရပြီး ထို ဟင်းလင်းပြင် သားရဲကြီးကိုပင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိသော သူ့ရှေ့မှ ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် သူ့အား ကယ်တင်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အဆိပ်ကို ကုသပေးမည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် မေးခွန်း အနည်းငယ် မေးပြီးနောက် သူ့ကို ထွက်သွားခွင့် ပြုမည်ဟုလည်း သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူ့မျက်လုံးများတွင် အလင်းတန်းတစ်တန်း ပေါ်လာသည်။ သူ ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် စုမင်အား အရိုအသေပေးရန် သူ၏ လက်သီးကို လက်ဝါးဖြင့် ဆုပ်လိုက်သည်။ သူသည် အနောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားပြီး ချက်ချင်းပင် အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသော်လည်း ပေထောင်ပေါင်းများစွာ အနောက်သို့ ရောက်ပြီးနောက် ရပ်တန့်ကာ စုမင်ကို ပြန်လည် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ဆီမှာ မင်း အဝေးကနေ ငါ့ကို နောက်ယောင်ခံ လိုက်နိုင်အောင် ပြီးတော့ ငါ သွားနေတဲ့ လမ်းကြောင်းကို သိနိုင်အောင် တံဆိပ်တစ်ခုခု ခတ်ထားခဲ့မယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်"

"ငါ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုဆီ မင်းကို ငါ ခေါ်သွားပေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မျိုးနွယ်စုဆီ မင်းကို ခေါ်သွားပေးပြီးရင် ငါ့ဆီက တံဆိပ်ကို ဖယ်ရှားပေးမယ်လို့ မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စု နတ်ဘုရားကို တိုင်တည်ပြီး မင်း ငါ့ကို ကတိပေးရမယ်"

"ကောင်းပြီလေ" စုမင် လှည့်လာပြီး ပိန်ချုံးသောလူကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

……

နဂါးငွေ့တန်းကြီးသည် အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောသည်။ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသို့ သူတို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့်အမျှ မျောပါနေသော အရာဝတ္ထုများကို ပိုမို တွေ့ရှိလာရသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ အချို့က ကျိုးပဲ့နေသော ကျောက်တုံးများနှင့် အချို့မှာ ဖုန်မှုန့်များ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ အားလုံးသည် အစုအဝေးကြီးများဖြင့် သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်သန်းသွားကြပြီး ၎င်းတို့ကို မြင်တွေ့ရသူတိုင်းအား ဤနေရာသည် တစ်ချိန်က အလွန် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော နဂါးငွေ့တန်း တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်ဟူသော ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ကြယ်ပျံတစ်စင်းကဲ့သို့ အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသော ထူးဆန်းသည့် ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုမင်သည် အထူးသဖြင့် ထိုကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုကျောက်တုံးကြီးသည် အက်ကွဲကြောင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ရုပ်တုတစ်ရုပ်၏ ဦးခေါင်းနှင့် တူနေသည်။ ၎င်းသည် ပေပေါင်း သိန်းရာချီ ကြီးမားပြီး လူအများ၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သည်။

"အဲဒါ လော့မို နတ်ဘုရားရဲ့ ခေါင်းပဲ။ ကံကောင်းခြင်းရဲ့ သင်္ကေတအနေနဲ့ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ထဲမှာ အဲဒီလို မျောပါနေတာ။ အဲဒါကို မြင်တွေ့ပြီး ကိုးကွယ်သူတိုင်း လော့မို နတ်ဘုရားရဲ့ ကောင်းချီးကို ရရှိနိုင်တယ်" တိကျိုမိုရှားက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ခါးကိုင်းကာ အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသော ခေါင်းကြီးကို ဦးညွတ်လိုက်သည်။

"နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ရဲ့ အစွန်အဖျားမှာ လော့မို နတ်ဘုရားရဲ့ ခေါင်း ကိုးလုံး ရှိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အကြာကြီးက ဒဏ္ဍာရီလာ လော့မို ဗိမာန်တော်မှာ အဲဒါတွေကို ဌာပနာပြီး ကိုးကွယ်ခဲ့ကြတာ။ မဟာ ပျက်စီးခြင်း ကာလအတွင်းမှာ လော့မို ဗိမာန်တော် ပျက်စီးသွားချိန် အဲဒီခေါင်းတွေပါ ကွဲအက်သွားတာ နှမြောစရာပဲ"

အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသော ခေါင်းကြီးကို စုမင် ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းကို မမြင်ရတော့သောအခါ သူက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စုနဲ့ ဘယ်လောက် ဝေးသေးလဲ"

တိကျိုမိုရှားသည် စုမင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ကြယ်ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ကြယ်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ တောင်တစ်တောင်ကို ဖြတ်ကျော်ရတယ်။ ပြီးရင် ပျက်စီးနေတဲ့ သဲကန္တာရကို ဖြတ်သန်းပြီးတာနဲ့ ငါ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုကို မြင်ရလိမ့်မယ်"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ထဲက မျိုးနွယ်စုဝင်တွေဟာ အပြင်ကမ္ဘာက ကျင့်ကြံသူတွေလို ဟန်ဆောင်မကောင်းပါဘူး။ သူတို့က အပေါ်ယံ ကတိပေးပြီး မင်းကို ဆန့်ကျင်ဖို့ အမှောင်ထဲမှာ ထောင်ချောက်တွေ ဆင်ထားတတ်ကြတယ်။ ငါ မင်းကို ငါ့မျိုးနွယ်စုဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးသားမို့လို့ ဘာအကြံအစည်မှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ရဲ့ ငြင်းပယ်ခြင်းကို မခံရတဲ့ မင်းကလည်း ဒီက စည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာမယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်"

"ပြီးတော့ မင်းကို ငါ ခေါ်သွားမယ့် လမ်းက နည်းနည်း ဝေးတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ အလုံခြုံဆုံး လမ်းပဲ။ ရှေးကျတဲ့ မျိုးနွယ်စု နည်းနည်းလောက်ကို ကွေ့ပတ်သွားရမယ်။ ပြီးတော့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ သားရဲအုပ်တွေ နေထိုင်တဲ့ နေရာတွေကို ရှောင်သွားရမယ်" တိကျိုမိုရှားသည် ရှေ့သို့ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် ရှည်လျားသော အလင်းတန်းတစ်တန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အဝေးသို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

နေ့ရက်များ ကုန်လွန်သွားပြီး လဝက်အကြာတွင် စုမင်သည် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်၏ အစွန်အဖျားတွင် လပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့တွင် သူတို့ ရှေ့၌ တောင်တစ်တောင် ပေါ်လာသည်။

ဤသည်က နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် တောင်တစ်တောင်ကို စုမင် ပထမဆုံး မြင်တွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုတောင်ကြီးသည် အတိုင်းအဆမသိ မြင့်မားပုံရသည်။ ၎င်း၏ ထိပ်ဖျားအား မမြင်နိုင်သကဲ့သို့ အစွန်းကိုလည်း မမြင်နိုင်ပေ။ ၎င်းသည် နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် မတ်မတ်ရပ်နေသော ဧရာမ နံရံကြီး တစ်ချပ်နှင့် တူသည်။ ဤတောင်ကြီးသည် မရေမတွက်နိုင်သော ကျိုးပဲ့နေသည့် ကြယ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

စုမင် ၎င်းကို အကြည့်ပို့လိုက်သောအခါ ၎င်းအတွင်း၌ ကြယ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ အများစုမှာ ကျိုးပဲ့နေနိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့ စုပေါင်း၍ ဖွဲ့စည်းထားသော တောင်ကြီးကို မြင်တွေ့ရသူ အားလုံး၏ နှလုံးသားထဲသို့ ယူဆောင်လာသော တုန်လှုပ်မှုက ဖော်ပြရန် ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကြယ်များနှင့် ပြုလုပ်ထားသော ထိုတောင်ကြီးကို စုမင် ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်စိရှေ့မှ အရာအားလုံး ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

"ဘယ်လို နတ်ဘုရား စွမ်းရည်မျိုးက ဒီလောက်များပြားတဲ့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း ဂြိုဟ်တွေကို အတူတကွ စုစည်းပြီး အံ့ဩစရာ ကောင်းလောက်တဲ့ တောင်ကြီး ဖြစ်လာအောင် လုပ်နိုင်တာလဲ" သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဲဒါ ဘာ နတ်ဘုရား စွမ်းရည်လဲ၊ ဘယ်သူက အသုံးပြုခဲ့တာလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ထဲမှာ ဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဒဏ္ဍာရီ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်..." တိကျိုမိုရှားသည် စုမင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဝေးရှိ ကြယ်တောင်ကြီးသို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။

"ဒီတောင်ကြီးက အုတ်ဂူတစ်ခု ဖြစ်ပြီး အထဲမှာ လူတစ်ယောက်ကို မြှုပ်နှံထားတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ သူ့မိန်းမက သူ့အတွက် ဒီအုတ်ဂူကို တည်ဆောက်ဖို့ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ရဲ့ ထက်ဝက်နီးပါးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်တဲ့"

"ဒဏ္ဍာရီထဲမှာတော့ အဲဒီလူရဲ့ မိန်းမက မဟာ ပျက်စီးခြင်း ကာလအတွင်း အပြင်ဘက် ဟင်းလင်းပြင်ကနေ ရောက်လာတဲ့ စွမ်းအားကြီးမားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်တယ်။ သူမ ဒီတောင်ကို ဖန်တီးပြီးတာနဲ့ သူမရဲ့ ချစ်သူဘေးမှာ နေပြီး အဖော်ပြုပေးဖို့ ကျောက်တုံး တစ်တုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်"

"ဒီတောင်ကြီးကို ချစ်သူမျှော်တောင် လို့လည်း ခေါ်ကြတယ်" တိကျိုမိုရှားက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ စုမင်သည် ဧရာမ ကြယ်တောင်ကြီးကို ကြည့်နေပြီး တိကျိုမိုရှား၏ စကားများက သူ့နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် စတင် လမ်းလျှောက်သွားသည်။

အကွာအဝေးက မဝေးသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ထိုတောင်ကြီးသည် အလွန် ဝေးကွာသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် သုံးရက်ကြာပြီးနောက်မှ ၎င်း၏ တောင်ခြေသို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိခဲ့ပြီးနောက် တောင်ခါးပန်းသို့ ရောက်ရန် လဝက် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

သူတို့သည် တောင်ထိပ်သို့ သွားရန် မကြိုးစားဘဲ ကွေ့ပတ်၍ သွားခဲ့ကြသည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် တိကျိုမိုရှားသည် စုမင်ကို နောက်လှည့်ကြည့်ကာ လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အရင်က တောင်ထိပ်ကို ဘယ်သူမှ မရောက်ဖူးဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ငါ သိသလောက်ပေါ့။ တောင်ထိပ်ကို ဘယ်သူမှ မရောက်နိုင်အောင် တားဆီးထားတဲ့ စွမ်းအား တစ်ခုခု ရှိနေသလိုပဲ"

"အမျိုးသမီးဖြစ်တဲ့ ကျောက်တုံးက တောင်ထိပ်မှာ ရှိပြီး သူမ ခင်ပွန်းရဲ့ အလောင်းကို မြှုပ်နှံထားတဲ့ နေရာလည်း ဖြစ်တယ်လို့ တချို့လူတွေက ပြောကြတယ်။ ငါတို့ ဒီက တောင်ပေါ်က ကျောက်တုံးတွေကို မဖျက်ဆီးဘဲ တောင်ထိပ်ကို အတင်းမသွားသရွေ့တော့ တောင်ကြီးဆီကနေ ငါတို့ဆီ ဘယ်အန္တရာယ်မှ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီတောင်ကြီးရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုလေးကိုတောင် ထိခိုက်ပျက်စီးအောင် လုပ်ရဲရင် ဒါမှမဟုတ် တောင်ထိပ်ကို သွားဖို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ကြိုးစားရင် ဘယ်သူမှ ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

စုမင်သည် ကျိုးပဲ့နေသော ဆင်ခြေလျှော တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး တောင်ထိပ်၏ ဦးတည်ရာသို့ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာရှိ အရာအားလုံးမှာ မှုန်ဝါးနေပြီး အဆုံးစွန်ကို မမြင်ရပေ။ ၎င်းသည် သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း တောင်ထိပ်တွင် အမျိုးသမီး တစ်ဦး သူမ လက်ထဲ၌ အရိုးပလွေ တစ်လက်ကို ကိုင်ကာ ရပ်နေသည်အား သူ မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ထင်မှတ်မိသည်။ သူမသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို တီးမှုတ်နေပြီး ၎င်း၏ ဂီတသံစဉ်များမှာ ကြေကွဲဖွယ် ငိုကြွေးသံများနှင့် တူနေသည်။

"မင်း ဘာ ကြားလိုက်လဲ" စုမင် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

တိကျိုမိုရှားမှာ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားသည်။ သူသည် တွေဝေနေသော အမူအရာဖြင့် ပြန်မကြည့်မီ အချိန်အနည်းငယ်ကြာ အာရုံစိုက် နားထောင်လိုက်သည်။

"သီချင်း တစ်ပုဒ်လေ" စုမင်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ ပလွေဆီမှ ကြေကွဲဖွယ် အသံစဉ်များက သူ့နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး သူ့နှလုံးသားထဲတွင် လှိုင်းဂယက်များ ထစေကာ ဆင်တူသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု ခံစားချက်ကို ယူဆောင်လာသည့် အမှတ်တရ တစ်ခုအား ဆွဲထုတ်လာသည်။

"ငါ ဘာမှ မကြားရပါဘူး။ သွားရအောင်" တိကျိုမိုရှားသည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြန်လည် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

စုမင်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသော တိကျိုမိုရှား နောက်သို့ မလိုက်မီ တောင်ထိပ်ရှိ မှုန်ဝါးနေသော မြင်ကွင်းအား ကြည့်လိုက်သည်။

အသူရာနဂါးနှင့် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာတို့သည် ထုံးစံအတိုင်း သူ့အနောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။ အသူရာနဂါး၏ အမူအရာမှာ ယခင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာမှာမူ မှင်သက်နေပုံရသည်။ ၎င်းသည် ခေါင်းမော့ကာ တောင်ထိပ်ကို ကြည့်နေသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲမှ...

... မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာပြီး ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။

"ဟ... ငါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ငါ ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။ ငါ ဘာလို့ ဒီလောက် ဆိုးဆိုးရွားရွား ခံစားနေရတာလဲ။ ငါ ဘာလို့ ဒီလောက် ငိုချင်နေတာလဲ။ သောက်ကျိုးနည်းပဲဟေ့၊ ဒါက တကယ်ဆိုးရွားတဲ့ ခံစားချက်ပဲ။ ငါ ငိုချင်တယ်။ ငါ မပျော်ဘူး။ ငါ သေချင်စိတ်တောင် ပေါက်လာပြီ" ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည် ရေရွတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ ပိုမို ကျဆင်းလာသည်။

ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည် အသူရာနဂါးနှင့် စုမင်၏ အနောက်မှ မှင်သက်စွာ လိုက်ပါလာပြီး မျက်ရည်များ ဆက်တိုက် ကျဆင်းနေသော်လည်း သူသည် ဝိညာဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သောကြောင့် မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာချိန်တွင် မျက်ရည်တို့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ မျက်ရည်များသည် မြေကြီးပေါ်သို့ မကျသကဲ့သို့ တောင်ပေါ်သို့လည်း မကျရောက်ပေ။ မျက်ရည်များသည် နှလုံးသားထဲသို့သာ ကျဆင်းသွားပြီး ၎င်းအတွင်း၌ အပေါက်အပြဲများစွာကို ဖြစ်ပေါ်စေသော်လည်း မည်သူမျှ ထိုအရာအား မမြင်နိုင်ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ၏ အသိစိတ်မှာ အနည်းငယ် တိမ်ကောနေသည်။ သူသည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် သီချင်းကို ကြားလိုက်ရပြီး စိတ်ထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုပုံရိပ်ထဲတွင် သူ့ကိုယ်သူ စကြာဝဠာကြီးလောက် ကြီးမားသော ကြိုးကြာငှက်ကြီး တစ်ကောင်အဖြစ် မြင်တွေ့ရပြီး ကျောပေါ်တွင် အမျိုးသမီး တစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူမသည် သူ့ခေါင်းကို ပုတ်ကာ တိုးညှင်းစွာ စကားပြောဆိုနေသည်။

မှတ်စု - တိကျိုမိုရှား (Dijiu Mo Sha) : တိကျို ဆိုသည်မှာ တရုတ်ဘာသာစကားဖြင့် နဝမဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ထို့ကြောင့် မိုရှား ပြောနေသည်က နဝမ တောင်ထိပ် အကြောင်းမှန်း စုမင် ချက်ချင်း သိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခန်း ၉၂၄ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သဲမိစ္ဆာများ

လူတိုင်းတွင် လျှို့ဝှက်ချက်ရှိပြီး သက်ရှိဝိညာဉ်တိုင်းတွင် မျိုးစိတ်မတူသူများ မသိနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ ထုတ်မပြောလျှင် ထိုအကြောင်းကို သူတို့ လုံးဝ သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

စုမင်တွင် လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိသည်။ တိကျိုမိုရှားတွင်လည်း လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိသည်။ အသူရာနဂါးတွင် လျှို့ဝှက်ချက်များရှိ သကဲ့သို့ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကြယ်တောင်ကြီးသည် ၎င်း၏ များပြားသော လျှို့ဝှက်ချက်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

စုမင်တို့ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး သူတို့သည် အဝေးရှိ နဂါးငွေ့တန်းဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည် တောင်ကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် တောင်ထိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်ရည်များသည် ဒဏ်ရာအနာတရများ ပြည့်နှက်နေသော နှလုံးသားအား ဖြတ်သန်းစိမ့်ဝင်ကာ အမည်မသိ နေရာ တစ်နေရာသို့ ကျဆင်းသွားပုံရသည်။

"တန်ရဲ့လား..." ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဤသည်က သူ့ပါးစပ်မှ ထွက်ခဲသော စကားမျိုး ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ထုံးစံအတိုင်း နာမဝိသေသနများကို ထည့်မပြောသကဲ့သို့ သူ့ကိုယ်သူ ကြိုးကြာဘိုးဘိုးဟုလည်း မခေါ်ဝေါ်ခဲ့ပေ။

သူသည် အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။ ကြယ်တောင်ကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့သလို အမှတ်တရများလည်း ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

စုမင် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ၏ မျက်ရည်များကို သူ မမြင်ခဲ့ပေ။ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည် ယခင်ကဲ့သို့ပင် ရိုးအပုံရကာ ရယ်စရာကောင်းပြီး ငွေအား အသက်တမျှ ချစ်မြတ်နိုးနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်းကိုသာ သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

သူသည် ငါးများက ရေထဲတွင် နေထိုင်သောကြောင့် သူတို့ မျက်ရည်များကို မည်သူမျှ မမြင်နိုင်သည်နှင့် တူသည်။ ရေနှင့် သူတို့ ငန်ကျိကျိ မျက်ရည်များကို မည်သူမျှ ခွဲခြားမသိနိုင်ပေ။

"ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ၊ မင်း ပုံစံက ဘာလို့ တစ်ခုခု လွဲနေသလို ခံစားရတာလဲ" အသူရာနဂါးဖြစ်သော ခွေးဝါကြီးက တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီဘိုးဘိုးကြိုးကြာက ဘာလွဲနေရမှာလဲ။ ငါ စဉ်းစားနေတာပါ။ နေပါဦး၊ အဲဒီ ကြယ်တောင်ကြီးထဲမှာ သလင်းကျောက် မိုင်းတွင်း တစ်ခုခု ရှိမယ်လို့ မင်း ထင်လား" ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာက ခေါင်းလှည့်ကာ ထိုကြယ်တောင်ကြီးဆီသို့ နောက်တစ်ဖန် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသို့ ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ၎င်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုနှင့် ငေးမောနေမှု အရိပ်အယောင်များကို အသူရာနဂါးက မမြင်တွေ့ခဲ့ပေ။

……

နောက်ထပ် တစ်လ ကုန်လွန်သွားပြန်သည်။ သူတို့သည် ကြယ်ပင်လယ်ကို ဖြတ်သန်းကာ ကြယ်တောင်ကြီးအား ကွေ့ပတ်သွားပြီးနောက် စုမင် မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်က အဆုံးအစမရှိသော သဲကန္တာရကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည်လည်း ကြယ်တောင်ကြီးနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေပြီး ဧရာမ ကုန်းမြေကြီးတစ်ခုနှင့် တူသည်။

ထိုသဲကန္တာရသည် ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားသော ဂြိုဟ်များနှင့် ကြေမွသွားသော ကျောက်တုံးများမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုဖုန်မှုန့်များ အားလုံးကို အင်အားတစ်ရပ်ရပ်က စုစည်းပေးထားပြီး အဆုံးစွန်အား မမြင်နိုင်သော သဲကန္တာရကြီး တစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ညည်းတွားနေသော လေသည် သဲကန္တာရကို ဖြတ်တိုက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ သဲများအား အထက်သို့ လွှင့်တင်လိုက်သည်။ လေသည် သဲမုန်တိုင်းများကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ လေတိုက်ခတ်သွားရာ နေရာတိုင်းတွင် မရေမတွက်နိုင်သော သဲနဂါးများ လူးလှိမ့် ဟိန်းဟောက်နေကြပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"ဒီကျိုးပဲ့နေတဲ့ သဲကန္တာရကို ဖြတ်ပြီးတာနဲ့ ငါ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုကို မြင်ရလိမ့်မယ်။ ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒါက... ငါတို့ ခရီးစဉ်ရဲ့ အန္တရာယ်အများဆုံး အပိုင်းပဲ။ မဟာ ပျက်စီးခြင်း ကာလ ပြီးတဲ့နောက်မှာ သဲကမ္ဘာသားတွေရဲ့ နတ်ဘုရားက သူ အိပ်မပျော်ဝင်ခင် ကြီးမားတဲ့ နတ်ဘုရား စွမ်းရည်တစ်ခုကို သုံးပြီး ဂြိုဟ်တွေ ပျက်စီးသွားပြီးနောက် ထွက်လာတဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေ အားလုံးကို စုဆောင်းဖို့ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ရဲ့ အစွန်အဖျား တစ်လျှောက် တိုက်ခတ်စေခဲ့တယ်"

"သူ့ရဲ့ အဲဒီ လုပ်ရပ်က ဒီဖုန်မှုန့် သဲကန္တာရကြီးကို ဖန်တီးခဲ့တာပဲ။ အဲဒါက သဘာဝ အတားအဆီး တစ်ခုအနေနဲ့ရော သဲကမ္ဘာသားတွေ အနားယူဖို့နဲ့ ကြီးထွားဖို့ နေရာတစ်ခုအနေနဲ့ပါ လုပ်ဆောင်ပေးတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ အားလုံးက အထီးတွေဖြစ်ပြီး သဲထဲကနေ မွေးဖွားလာတဲ့ ဝိညာဉ်တွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ"

"သဲကမ္ဘာသား အများစုက အရပ်ပုကြတယ်။ သူတို့ဆီမှာ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည် သိပ်မရှိသလို အင်အားလည်း မရှိကြဘူး။ သူတို့က အရမ်း အားနည်းကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ မျိုးနွယ်စု တစ်ခုက နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ထဲမှာ ရှင်သန်နိုင်တယ်ဆိုရင် သူတို့က အဲဒီလောက် ရိုးရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ဆီမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် အားနည်းတဲ့ အချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်ဆိုရင် သူတို့ဆီမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းတဲ့ အချက် တစ်ခုလည်း ရှိနေမှာပဲ"

"သဲကမ္ဘာသားတွေက ရှေးခေတ်ကာလက စွမ်းအားကြီးမားပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ သားရဲကြီးတွေ ဖြစ်ကြတဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ သဲမိစ္ဆာတွေကို မွေးမြူနိုင်ကြတယ်။ သူတို့က အလွန် အရပ်မြင့်ပြီး ကြီးမားကြတယ်။ အများအားဖြင့် သဲကန္တာရထဲမှာ လဲလျောင်းနေတတ်ကြလို့ သူတို့ကို သဲတွေနဲ့ ခွဲခြားဖို့ ခက်ခဲတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ နိုးလာတဲ့ အခါမှာတော့ သဲကန္တာရရဲ့ ဘုရင်တွေ ဖြစ်လာကြတယ်"

တိကျိုမိုရှားသည် ခေါင်းလှည့်ကာ စုမင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အသူရာနဂါးနှင့် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာတို့အား ကြည့်ကာ သတိကြီးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "သဲကမ္ဘာသားတွေက ဒီ ရှေးဟောင်း စွမ်းအားကြီး သားရဲတွေကို အများကြီး မမွေးထားကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ တစ်ကောင်ချင်းစီက ထူးထူးခြားခြား စွမ်းအား ကြီးမားကြတယ်။ ငါတို့ ဒီသဲကန္တာရကို ဖြတ်ဖို့ လဝက် အချိန်ယူရလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ သဲကမ္ဘာသားတွေကို မနှောင့်ယှက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ"

စုမင်က သူ နားလည်ကြောင်း ပြသရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်နှင့် တိကျိုမိုရှားသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သဲကန္တာရထဲသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့အမြန်နှုန်း အပြည့်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားရာ စုမင်လည်း နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။ ထိုနေရာကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဲကန္တာရကို သူ ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနေရာရှိ အဓိက အရောင်က အညိုရောင်ဖြစ်ပြီး အဝါရောင်ကို တွေ့ရခဲသည်။ အမည်းရောင်လည်း သိပ်မရှိပေ။

ထိုအရောင်က သဲများကို သွေးဖြင့် ဆိုးထားပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ခြောက်သွေ့သွားသလို ထင်ရစေသည်။ ရှေးကျပြီး အရိုင်းဆန်သော လေထုက ထိုနေရာကို ဝန်းရံထားသည်။

ညည်းတွားနေသော လေသည် သဲများကို မတင်ကာ အဝေးသို့ လွှင့်ထုတ်သွားသောကြောင့် ထိုနေရာအား မှုန်ဝါးဝါး ဖြစ်နေစေသည်။ ဤနေရာတွင် အထူးသဖြင့် နတ်ဘုရားအာရုံ ကန့်သတ်ခံထားရသောကြောင့် လူများ လမ်းပျောက်ရန် အလွန် လွယ်ကူသည်။

သို့သော် တိကျိုမိုရှားတွင် လားရာကို သိနိုင်သော နည်းလမ်း ရှိနေသည်က ရှင်းလင်းသည်။ သူက စုမင် သူ့အပေါ် အထင်လွဲမည်ကို စိုးရိမ်၍ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် သူ့အမြန်နှုန်းက အဖော်များနှင့် မယှဉ်နိုင်၍ဖြစ်စေ သူ ရွေ့လျားသွားသောအခါ သူတို့ကြားတွင် သတ်မှတ်ထားသော အကွာအဝေး တစ်ခုအား အမြဲ ထိန်းသိမ်းထားသည်။

အချိန်များ ဖြတ်သန်း ကုန်လွန်သွားသည်။ ဆဋ္ဌမမြောက်နေ့သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့သည် သဲကန္တာရ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ ကြည့်လိုက်ရာ နေရာတိုင်းတွင် သဲများကိုသာ တွေ့ရပြီး ညည်းတွားနေသော လေသံနှင့် သဲများ ရွေ့လျားနေသည့် အသံများကိုသာ သူတို့ ကြားနိုင်သည်။

တိကျိုမိုရှားသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ စုမင်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အခုထိတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ သဲကမ္ဘာသားတွေ ငါတို့လမ်းကို မပိတ်ထားလို့ ဒီခရီးမှာ ဘာမတော်တဆမှုမှ ကြုံရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ငါတို့ သူတို့ကို သွားမဆွဘဲ သူတို့ရဲ့ တားမြစ်ချက်ကို မချိုးဖောက်သရွေ့ ငါတို့ ဘေးကင်းမှာပါ"

"တားမြစ်ချက် ဟုတ်လား" စုမင်၏ မျက်လုံးများတွင် အာရုံစိုက်သွားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သဲကမ္ဘာသားတွေက အရမ်း ထူးခြားကြတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ထဲမှာ အမတွေ မရှိလို့ပဲ။ သူတို့ လူမျိုးတွေ အားလုံးက သဲထဲကနေ မွေးဖွားလာတဲ့ ဝိညာဉ်တွေ ဖြစ်ကြတယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ သူတို့က ဒီသဲဒေသကြီးကို သူတို့ မျိုးနွယ်ရဲ့ မိခင်အဖြစ် သဘောထားကြတာ"

"ဒါကြောင့်မို့လို့ သူတို့မှာ တားမြစ်ချက် တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်။ သူတို့က ဘယ်လို အမ သက်ရှိသတ္တဝါကိုမှ ဒီနေရာထဲ ခြေချခွင့် ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက စော်ကားမှု တစ်ရပ်လို့ သူတို့ ယုံကြည်ကြတယ်"

"တကယ်လို့ အမ သက်ရှိသတ္တဝါ တစ်ကောင်ကများ ဒီနေရာထဲ ခြေချမိရင် သူတို့ကို ဖမ်းဆီးပြီး သူတို့ မျိုးနွယ် မိခင်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာအောင် ဒီမှာ မြှုပ်နှံပစ်ကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါတို့နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး" တိကျိုမိုရှားက သက်သောင့်သက်သာ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း သူ ထိုသို့ ပြောလိုက်ချိန်တွင်ပင် သူတို့ အောက်ရှိ မြေပြင်သည် စတင် တုန်ခါလာသည်။

ထိုတုန်ခါမှုများက မြေအောက်တွင် ဧရာမ နဂါးကြီး တစ်ကောင် လူးလှိမ့်နေသကဲ့သို့ ထင်ရစေသည်။ အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှ ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် တူသော မြည်ဟည်းသံများလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်း၌ပင် သူတို့ နောက်ဘက်မှ သဲကန္တာရ မုန်တိုင်း ဟိန်းဟောက်တိုက်ခတ်လာသည်ကို စုမင် မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် ကြီးထွားလာပြီး ဖောင်းကြွနေသော သဲမို့မို့ကြီး တစ်ပုံထဲမှ ပေထောင်ပေါင်းများစွာ ကြီးမားသော လက်တစ်ဖက် တွန်းထွက်လာသည်။

၎င်းသည် သဲများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော လက်တစ်ဖက် ဖြစ်သည်။ မကြာမီ အခြား လက်တစ်ဖက် ပေါ်လာပြီးနောက် ပေသောင်းပေါင်းများစွာ မြင့်မားသော လူကြီး တစ်ဦး မြေကြီးပေါ် မတ်တတ် ရပ်လာသည်။

၎င်း၏ ရိုးရှင်းပြီး လေးလံသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ဆွဲမတင်လိုက်သောအခါ သဲအမြောက်အမြား ကျဆင်းလာသည်။ လေမုန်တိုင်းများ ထကြွလာပြီး ထိုနေရာကို ဝိုင်းပတ်သွားသည်။ ၎င်းတို့သည် လူကြီးအတွက် သံချပ်ကာနှင့် ဝတ်ရုံ တစ်ထည်ကို ဖန်တီးပေးကြသည်။ ထိုဝိညာဉ်တွင် မျက်လုံးများ မရှိဘဲ ပါးစပ် တစ်ပေါက်သာ ရှိပြီး ၎င်းက ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ကောင်းကင်မှ မိုးရွာချသကဲ့သို့ အပေါ်နှုတ်ခမ်းမှ သဲများ ကျဆင်းလာသည်။ ကျယ်လောင်သော မြည်ဟည်းသံ တစ်သံက အရပ်မျက်နှာ အားလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ဂါး..."

လူကြီးက ခေါင်းမော့ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် စုမင်နှင့် အခြားသူများကိုပင် မကြည့်ဘဲ သူတို့အဖွဲ့ လာခဲ့ရာ ဦးတည်ရာဘက်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ပြေးထွက်သွားသည်။ သူ လှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် မြေကြီးက တုန်ခါသွားသည်။ ခဏအကြာတွင် စုမင်သည် ပို၍ဝေးသော နေရာမှ မြေကြီးပေါ်သို့ တက်လာသော အခြား လူကြီး တစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုလူကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ချိန်တွင် ကျယ်လောင်သော မြည်ဟည်းသံကြီး တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ သဲမိစ္ဆာ" တိကျိုမိုရှား၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူသည် အလိုအလျောက် ခြေလှမ်း အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်သော်လည်း လူကြီး အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသည်အား မြင်လိုက်သောအခါ သူ စိတ်အေးသွားသည်။ "ဒီသဲကန္တာရထဲက သဲကမ္ဘာသားတွေကို ဘယ်သူ သွားဆွလိုက်တာပါလိမ့်" သူသည် ခေါင်းယမ်းပြီး စုမင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စုမင်၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် တွန့်ချိုးနေသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။

လေချွန်သံနှင့် တူသော အသံတစ်သံ မြေကြီးပေါ်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံသည် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး ၎င်းနှင့်အတူ စူးရှသော အော်သံများလည်း ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုဆူညံသံများ အားလုံးသည် အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားနေကြောင်းကို သူတို့ သိရှိနိုင်ကြသည်။

"အမ တစ်ကောင် သဲကန္တာရထဲ ဝင်လာပြီ" တိကျိုမိုရှား၏ မျက်လုံးများ လျင်မြန်စွာ စူးရှသွားသည်။ "အဲဒါ သေချာတယ်။ မဟုတ်ရင် သဲကမ္ဘာသားတွေဆီက လေချွန်သံတွေ ထွက်လာမှာ မဟုတ်သလို သူတို့ ရှေ့ကိုလည်း ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ ဒါက သာမန် ရန်စမှုတစ်ခုဆိုရင် သူတို့ ပေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

စုမင် သက်ပြင်းချပြီး မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စုက ဘယ်မှာ ရှိတာလဲ" စုမင်က တိကျိုမိုရှားဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီကနေ ဆယ်ရက်လောက် တည့်တည့် သွားမယ်ဆိုရင် ဒီသဲကန္တာရထဲကနေ ထွက်နိုင်လိမ့်မယ်။ အဲဒီကနေ ကြည့်ရင် ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ဂြိုဟ်တစ်လုံးကို မြင်ရလိမ့်မယ်။ အဲဒီဂြိုဟ်က ငါ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စု ရှိတဲ့ နေရာပဲ" တိကျိုမိုရှားက အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

စုမင် ထိုစကားအား ကြားသောအခါ ညာလက်ကို မြှောက်ကာ မြေကြီး အောက်ဘက်သို့ ဖိချလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် အောက်ရှိ သဲများ နိမ့်ကျသွားပြီး လောင်ကျွမ်းကာ အရည်ပျော်နေသည့် လက္ခဏာများကို ပြသ၍ မှော်သင်္ကေတ တစ်လုံး၏ ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် စုမင်က လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဲများ ရွေ့လျားသွားပြီး မှော်သင်္ကေတအား ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

"ဒါက..." တိကျိုမိုရှားမှာ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားသည်။

"ငါ ခဏလောက် ထွက်သွားမယ်။ မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စုမှာ ငါ့ကို စောင့်နေပါ။ အလွန်ဆုံး တစ်လအတွင်း ငါ အဲဒီကို လာခဲ့မယ်" စုမင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီးနောက် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာနှင့် အသူရာနဂါးကို ကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။

ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာက စုမင်နှင့် အတွေးအမြင် တူပြီး သူ့ရည်ရွယ်ချက်များကို သဘာဝကျကျ နားလည်သည်။ ရွေ့လျားမှု တစ်ချက်ဖြင့် သူသည် စုမင်ဆီသို့ ပြေးသွားပြီး သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းခံလိုက်ရသည်။ အသူရာနဂါးကမူ ဆန္ဒမရှိသော်လည်း သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းခံရခြင်းကို မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။ စုမင် ဤသို့ ပြုလုပ်ပြီးသည်နှင့် မျက်နှာပေါ်၌ တင်းမာသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သည့် အကြည့်တစ်ခု တောက်ပလာသည်။

ထိုအကြည့် မပျောက်ကွယ်သွားမီ သူတို့ လာခဲ့ရာ ဦးတည်ရာ ဘက်သို့ သူ ခြေလှမ်း တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်တွင် သူသည် အလွန် လျင်မြန်သဖြင့် လျှပ်စီးတန်း တစ်တန်းကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ပစ်ထွက်သွားကာ သဲများကို လွှင့်ပျံစေလျက် လေထုအား ခွဲထုတ်သွားသည်။ ဟင်းလင်းပြင်သည် ရုပ်လုံးရှိသော အရာများနှင့် ပွတ်တိုက်မိသွားသလို ဖြစ်ပြီး ထိုပွတ်တိုက်မှုမှ စူးရှသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တိကျိုမိုရှား မည်သည့် စကားမှ မပြောရသေးမီ စုမင်သည် အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ပိန်ချုံးသော လူ၏ မျက်လုံးများတွင် အာရုံစိုက်နေသော အလင်းတန်းတစ်တန်း ပေါ်လာပြီး သူသည် စဉ်းစားခန်း ဝင်နေပုံရသည်။ သူသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် နောက်လှည့်ကာ သူ့မျိုးနွယ်စုရှိရာ ဦးတည်ရာဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

ထိုလူ မည်သို့ လုပ်ချင်သည်ကို သူ ခန့်မှန်းနိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း သူသည် သဲကမ္ဘာသားများ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော တုံ့ပြန်မှုနှင့် ပတ်သက်နေရမည် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ဖြင့် ပိန်ချုံးသော လူအတွက် ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ရန် ခက်ခဲသောကြောင့် သူ စုမင်နောက်သို့ လိုက်ရန် မလိုအပ်ပေ။ တစ်ဖက်လူကို သူ့မျိုးနွယ်စုဆီ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကပင် သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည့်အတွက် ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းဟု ယူဆနိုင်ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့အချင်းချင်း မည်သည့် ပတ်သက်မှုမျှ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

စုမင်နှင့် အလွန်ဝေးကွာသော နေရာတွင် သဲကန္တာရ၏ အစွန်အဖျား ရှိသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သဲများ လူးလှိမ့်နေပြီး မြေပြင်သည် သမုဒ္ဒရာ တစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ မြည်ဟည်းသံများ လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ စူးရှသော လေချွန်သံများ လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ရွှီဟွေ၏ အမူအရာက ပြတ်သားနေလျက် ရှည်လျား ကျဉ်းမြောင်းသော မျက်လုံးများတွင် လူသတ်ချင်သည့် အကြည့်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေသည်။ အနီရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော သူမသည် သဲကန္တာရထဲတွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ထင်ရှားသည့် တည်ရှိမှု တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှကို ပြသနေသည့် ပွင့်လန်းနေသည့် နှင်းဆီပန်း တစ်ပွင့်နှင့် တူသည်။

သူမ ဆုတ်ခွာမသွားပေ။ ထိုအစား ရွေ့လျားမှု တစ်ချက်ဖြင့် သူမသည် သဲကန္တာရ၏ ပိုမို နက်ရှိုင်းသော အပိုင်းများဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ ထိုနေရာရှိ မြည်ဟည်းသံများ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် မြေပြင် အပြင်းအထန် တုန်ခါသွားစဉ် ပေ သောင်းပေါင်းများစွာ မြင့်မားသော လူကြီး တစ်ဦး ဟိန်းဟောက်ကာ အဝေးမှနေ၍ သူမဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကအား ရွှီဟွေ မြင်လိုက်ရသည်။

လူကြီး အနီးသို့ပင် မရောက်လာနိုင်မီ သူ့ညာလက်ကို မြှောက်ကာ အထက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဆွဲတင်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ရှေ့ရှိ သဲများ ဟိန်းဟောက် လူးလှိမ့်လာပြီး သဲလေဆင်နှာမောင်း တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူ့လေချွန်သံ ထွက်ပေါ်လာစဉ် ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းကာ ရွှီဟွေဆီသို့ ချက်ချင်းဆိုသလို နီးကပ်လာလေသည်။